အခန်း ၁၁၄၉
Vol. 109 Ch. 1149
အခန်း ၁၁၄၉ လမ်းနှစ်ခွ
ကျိရှန်သည် မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အားရပါးရ ငိုကြွေးတော့သည်။ သူ ငိုချင်နေသည်။ သူ့ရင်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားသမျှ နာကျင်မှုများကို အကုန်ထုတ်ပစ်ချင်နေသည်။ လုံချန်း၊ မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့မှာ နောက်တွင် ရပ်နေရင်း ကျိရှန်အတွက် ဝမ်းနည်းနေကြသည်။ သူသည် လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ့ခံစားချက်ကိုပင် လွတ်လပ်စွာ မထုတ်ဖော်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် စိတ်ခံစားချက် အမြောက်အမြားကို ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ရသည်။
ဧကရာဇ်သည် သူ့သားတော်ကို လွတ်လပ်စွာ ငိုကြွေးနိုင်စေရန်အတွက် ဝန်ကြီးများကို အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"ရှန်အာ... ဘာဖြစ်တာလဲ။ အဖေ့ကို ပြောပြပါ။ မင်းကို ဘယ်သူ နာကျင်အောင် လုပ်လိုက်တာလဲ" သူက မေးလိုက်သည်။
"ဖေဖေ... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိတော့ဘူး။ ကျွန်တော် အရမ်း အားနည်းနေသလိုပဲ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူတို့ကို မကယ်နိုင်ခဲ့ဘူး" ကျိရှန်က ငိုရှိုက်ရင်း အားအင်မပါသော အသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းစုံကို ဖခင်ဖြစ်သူအား ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ဟပြောပြလိုက်ရာ ဧကရာဇ်ပင် ရင်ထဲတွင် ဆစ်ခနဲ နာကျင်သွားရသည်။
ဧကရာဇ်သည် သားတော်ကို မည်သို့ နှစ်သိမ့်ပေးရမည်ကို မသိတော့ပေ။ သူသည် ဘဝတွင် အခက်အခဲများစွာကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။
"ဘာကိုမှ စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်း အိမ်ရောက်နေပြီ။ ဘယ်သူမှ မင်းကို ထိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်သူမှ မင်းဆီက ဘာကိုမှ လုယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက ငါ့သားပဲ။ မင်းကို ထိပါးရဲတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ငါ့လက်နဲ့ပဲ အဆုံးစီရင်ပစ်မယ်" ဧကရာဇ်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။
"လာ... ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်" ထိုသို့ ပြောကာ ဧကရာဇ်က ကျိရှန်ကို ရာဇပလ္လင်ကြီးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။
လုံချန်းတို့အဖွဲ့မှာမူ သူတို့နှစ်ဦးကို လွတ်လပ်စွာ အချိန်ပေးလိုသဖြင့် အဝေးမှသာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ကျိရှန်အတွက် လက်ရှိအချိန်တွင် သူငယ်ချင်းထက် မိသားစု၏ နှစ်သိမ့်မှုက ပို၍ လိုအပ်နေကြောင်း လုံချန်း သိရှိသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျိရှန်သည် သူ့အားနည်းချက်ကို သူငယ်ချင်းရှေ့တွင် ပြသရန် တွန့်ဆုတ်နေမည်ဖြစ်သော်လည်း ဖခင်ရှေ့တွင်မူ ကွဲပြားခြားနားနေပေလိမ့်မည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပိုမိုသန်မာသော ကျိရှန်သည် ဖခင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပို၍ လုံခြုံသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ သူသည် နောက်ဆုံးတော့ အသက်ရှင်နေသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားရလာသည်။ သူ့မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းမှုတို့ ရှိနေသေးသော်လည်း ယခင်ကထက် ပို၍ လူသားဆန်လာခဲ့သည်။
တိတ်ဆိတ်ခြင်းများဖြင့် အချိန်သုံးနာရီ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ကြာရှည်စွာ ငိုကြွေးပြီးနောက် ကျိရှန်သည် ဖခင်၏ ပခုံးပေါ်တွင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
ကျိရှန် အိပ်ပျော်သွားပြီဟု သေချာသွားသောအခါ လုံချန်းသည် ဧကရာဇ်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။
"ခင်ဗျားရဲ့ သားတော်ကို ကောင်းကောင်း မစောင့်ရှောက်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ သူ နာကျင်မှုတွေ အများကြီး ခံစားခဲ့ရပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။
"မလိုပါဘူး။ မင်းတို့ အပြစ်မဟုတ်ပါဘူး။ သူ ပြောပြတဲ့ အကြောင်းအရာတွေအရ မင်းတို့ ဘာမှ လုပ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းတို့ရဲ့ အပြစ်လို့ မယူဆပါနဲ့" ဧကရာဇ်က ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါဟာ သူ့ကံကြမ္မာပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ သူ့ရဲ့ အကောင်းဆုံး အခြေအနေကို ရောက်ဖို့အတွက် ငါ့သား ခံစားရမှာပဲ။ ဒါမှသာ နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင် သူ ချစ်ရတဲ့ သူတွေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ဖို့ ပိုသန်မာလာမှာလေ။ ဒါကြောင့် ဝမ်းမနည်းပါနဲ့" သူက ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။
လုံချန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ သူ ထပ် မပြောတော့ပေ။
ကိုးနာရီခန့် ကြာပြီးနောက်မှသာ ကျိရှန် နိုးလာခဲ့သည်။ သူသည် ကြာရှည်စွာ ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်စက်ခွင့် ရခဲ့သည်။ ဆိုးရွားသော အိပ်မက်များ မက်နေသော်လည်း ယခုတစ်ခါတွင်မူ အသက်ရှူရ ကြပ်နေသကဲ့သို့ မခံစားရတော့ပေ။
သူ နိုးလာသောအခါ ဖခင်ဖြစ်သူက သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လုံချန်းနှင့် တခြားသူများလည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေဆဲပင်။
"မနက်ခင်းပါ" ဧကရာဇ်က ကျိရှန်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"ခု ဘယ်လို ခံစားရလဲ" သူက သားဖြစ်သူကို မေးလိုက်၏။
"ပိုကောင်းလာပါပြီ။ အရာအားလုံးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ကျိရှန်က ဝမ်းနည်းမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားရင်း ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဒါဆို... နောက်ထပ် ဘာလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ။ မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက ထွက်သွားတော့မှာတဲ့။ မင်း ဒီမှာပဲ နေခဲ့မလား။ ဒီမှာနေတာက အကောင်းဆုံးပဲ။ မင်းက ဒီနိုင်ငံရဲ့ မင်းသားပဲလေ။ ဘယ်သူမှ မင်းကို ထိပါးရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီမှာ အမြဲ လုံခြုံနေမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း ထွက်သွားရင်တော့ အန္တရာယ်တွေ ဝန်းရံနေလိမ့်မယ်။ မင်း ဘာလုပ်ချင်လဲ" ဧကရာဇ်က မေးလိုက်သည်။
"ဒါကို မေးနေစရာ လိုသေးလို့လား" ကျိရှန်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ထွက်သွားမယ်။ ကျွန်တော် အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာက အားနည်းလွန်းလို့ပါ။ ကျွန်တော် နောက်မှာပဲ နေခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော် ကြိုးစားနိုင်သလောက် မကြိုးစားခဲ့မိဘူး"
"ကျွန်တော်သာ လုံချန်းလို သန်မာခဲ့ရင် သူတို့ကို ကယ်နိုင်ခဲ့မှာပါ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် အင်အားကို လိုချင်တယ်။ သူနဲ့အတူ လိုက်သွားပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားကို လိုက်ရှာမယ်။ တစ်နေ့နေ့မှာ သန်မာလာအောင် လုပ်မယ်"
"ဒီနေ့ကစပြီး... အဲဒီနေ့ကို မရောက်မချင်း ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ဒါမှမဟုတ် အတည်တကျ နေထိုင်ဖို့ မစဉ်းစားတော့ဘူး။ အရင်တစ်ခေါက်လိုမျိုး ကျွန်တော် ရပ်တန့်မနေတော့ဘူး" သူက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။
"မင်းဆီကနေ ငါ မျှော်လင့်ထားတဲ့ အဖြေပါပဲ။ မင်း ဒီမှာပဲ နေမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ မင်း ထွက်သွားမှာဆိုတော့ တစ်ခု မှတ်ထားပါ။ မင်းရဲ့ နာကျင်မှုကိုပဲ စွမ်းအားအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ရင် မင်း အောင်မြင်မှုတွေ ဆက်တိုက် ရလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ တိုးတက်မှုက မြန်ဆန်ပြီး အောင်မြင်မှု အဆင့်ဆင့်ကို ရောက်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်နေရာရာမှာတော့ မင်းရဲ့ လူသားဆန်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်" ဧကရာဇ်က သားဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"နာကျင်မှုကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ခွင့် မပေးလိုက်ပါနဲ့။ သူတစ်ပါးကို ကာကွယ်ချင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒကိုပဲ မင်းရဲ့ အားအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပါ။ နာကျင်မှုကို စွန့်လွှတ်ကြည့်လိုက်ပါ။ မင်းရဲ့ အနာဂတ်က အဆုံးအစမရှိ သာယာသွားလိမ့်မယ်"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖေ။ ကျွန်တော် အမြဲ မှတ်ထားပါ့မယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်ရဲ့ ပန်းတိုင်ကို ရောက်တဲ့အခါ ပြန်လာခဲ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်။ အဲဒီအခါကျရင် မျက်ရည်တွေနဲ့ မဟုတ်ဘဲ အပြုံးတွေနဲ့ ပြန်လာခဲ့မယ်" ကျိရှန်က ဖခင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
သူသည် ဖခင်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လုံချန်းနှင့်အတူ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
ဧကရာဇ်သည် သားဖြစ်သူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို နောက်မှ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့သားအတွက် လမ်းနှစ်ခွသာ ရှိကြောင်း သူ သိသည်။ တစ်ခုမှာ ထောင်စုနှစ်များစွာတိုင် အမှတ်ရနေမည့် သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီး အိမ်သို့ ပြန်လာခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးသွားခြင်းပင်။ သို့သော် ဧကရာဇ်၏ စိတ်ထဲတွင်မူ နောက်ဆုံးမဟုတ်ဘဲ ပထမဆုံး လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ခံစားနေရသည်။
"မင်း အတွင်းကမ္ဘာထဲကို ဝင်နေမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့နဲ့အတူ ခရီးဆက်မှာလား" လုံချန်းက မြွေဘုရင်ကို ခေါ်ယူလိုက်ရင်း ကျိရှန်ကို မေးလိုက်သည်။
"ငါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်။ နောက်ထပ် တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ လိုတယ်။ အရင်လို ပျင်းမနေတော့ဘူး" ကျိရှန်က ပြောလိုက်သည်။
"အခုချိန်မှာတော့ ငါ မင်းကို လေ့ကျင့်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ အထက်ဘုံကို တက်လှမ်းဖို့အတွက် တိုးတက်မှု အဆင့်ကို ကြိုးစားရတော့မှာမို့လို့ပါ။ ငါ အာရုံစိုက်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ အဲဒီနောက်မှပဲ မင်းကို လေ့ကျင့်ပေးနိုင်မယ်။ ဘယ်လိုလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"ဒါဆိုလည်း အတွင်းကမ္ဘာထဲမှာပဲ နေပါ့မယ်။ အထက်ဘုံကို ရောက်တဲ့အခါမှပဲ ငါ့ကို ထုတ်ပေးပါ" ကျိရှန်က ပြန်ဖြေသည်။ "အဲဒီမှာ ဦးလေးကျွင်းနဲ့ အတူ လေ့ကျင့်လိုက်မယ်"
"အဲဒါ ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ။ အဖေလည်း လေ့ကျင့်ဖို့ လိုသေးတယ်" လုံချန်းက သဘောတူလိုက်သည်။ သူသည် မင်ယုနှင့် ကျိချင်းကို ကြည့်ကာ "နင်တို့နှစ်ယောက်လည်း ပြန်ဝင်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ အဲဒါက ပိုကောင်းမယ်"
သူတို့ အကြောင်းရင်းကို မမေးခင်ပင် "ကောင်းကင်ဘုံ စမ်းသပ်ခြင်းက အရမ်းကို ပြင်းထန်မှာမို့လို့ပါ။ ငါကတော့ ခံနိုင်ရည် ရှိပေမဲ့ နင်တို့ကတော့ ချက်ချင်း သေသွားလိမ့်မယ်။ ငါ တိုးတက်မှု အဆင့်ကို ကြိုးစားလိုက်တာနဲ့ အဲဒါတွေက ရောက်လာလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် အတွင်းကမ္ဘာထဲမှာပဲ နေပြီး လေ့ကျင့်နေကြပါ" လုံချန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။