အခန်း ၁၁၅၀
Vol. 109 Ch. 1150
အခန်း ၁၁၅၀ ကောင်းကင်ဘုံ စမ်းသပ်ခြင်း
"ကောင်းကင်ဘုံ စမ်းသပ်ခြင်း ရောက်လာတဲ့အထိတော့ ငါတို့ စောင့်ကြည့်ခွင့် မပြုနိုင်ဘူးလား" မိန်းကလေးနှစ်ဦးက မေးလိုက်ရာ လုံချန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"မရဘူး။ ငါ အဲဒီအချိန်ကို ရောက်ခါနီးနေပြီ။ ဘယ်အချိန်မဆို ရောက်လာနိုင်တယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ့ကိုယ်ငါ ကာကွယ်နိုင်ပါတယ်။ မကြာခင်မှာပဲ ငါတို့ ပြန်တွေ့ကြမှာပါ" လုံချန်းက ပြောလိုက်ပြီး သူမတို့ကို ပွေ့ဖက်နှုတ်ဆက်ကာ အတွင်းကမ္ဘာဆီ ပြန်ပို့လိုက်သည်။
သူ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ချိန်တွင် ဝဲပျံနေသော မြွေဘုရင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါဆို... အခု ဘယ်သွားကြမလဲ" မြွေဘုရင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"ဘယ်မှ မသွားတော့ဘူး။ မင်းလည်း ပြန်သွားရမယ်။ ငါ့အနားမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ထိခိုက်စေချင်ဘူး။ မင်းလည်း အဲဒီထဲမှာ ပါတယ်" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း မြွေဘုရင်ဆီ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
သူသည် မြွေဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် လက်တင်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးတတ်ပါစေ မင်းက ငါ့သူငယ်ချင်းပဲ။ ဒါကြောင့် မင်းလည်း ဘေးကင်းဖို့ လိုတယ်"
သူ့ကို သူငယ်ချင်းဟု ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မြွေဘုရင်၏ ရင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ခတ်သွားသည်။ အကြောင်းအရင်းကို သူ နားမလည်သော်လည်း ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာမှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့။ ကောင်းကင်ဘုံက မိုးကြိုးတွေတောင် ငါ့ကို..."
သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် လုံချန်းက သူ့ကို တခြားသားရဲများ ရှိရာသို့ ပြန်ပို့လိုက်သည်။
လုံချန်းသည် သူ့ကို ငေးကြည့်နေသော နန်းတော်အစောင့်များကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုနိုင်ငံတွင် ရှိသမျှ ပိုက်ဆံများကို ထုတ်ယူကာ သူတို့ဆီ ပစ်ပေးလိုက်သည်။
"ပျော်ပျော်နေကြပါ။ တာဝန်ကိုလည်း ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်ကြ။ ကျိရှန်ရဲ့ အဖေကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးလိုက်ပါ"
သူသည် အစောင့်များကို ပိုက်ဆံပေးနေခြင်းမှာ ထူးဆန်းနေသော်လည်း ၎င်းအား ကယ်တင်ခြင်း တစ်မျိုးအဖြစ် သဘောထားလိုက်သည်။ သူ့လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းနိုင်ရန်အတွက် သူသည် အစောင့်များကို သတ်ခဲ့ရသည့် အချိန်များစွာ ရှိခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့အတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးချင်မိသည်။
သူ့နောက်တွင် ဟင်းလင်းပြင် တံခါးပေါက် တစ်ပေါက် ပွင့်လာပြီး သူသည် ထိုအထဲသို့ ဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
...
လုံချန်းသည် အဝေးရှိ တောင်တန်း တစ်တန်းပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ သူ မိုးကြိုးဓားကို သင်ယူခဲ့ဖူးသော နေရာဖြစ်ပြီး သူ၏ တိုးတက်မှု အဆင့်အား စမ်းသပ်မည့် နေရာလည်း ဖြစ်သည်။
လုံချန်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တမန်တော် လေးဦးမှာ သူ့အရှိန်အဝါကို နောက်ယောင်ခံ လိုက်လာကြသည်။
"ဒီနေရာမှာပဲ အရှိန်အဝါ ပျောက်သွားပြန်ပြီ။ သူ ထပ်ပြီး နေရာပြောင်းသွားတာ ဖြစ်မယ်။ ရှာဆက်ကြ" ပထမ ကိုယ်စားလှယ်က ပြောသည်။ "တစ်ယောက် တစ်လမ်းစီ သွားကြ။ သူ အဝေးကြီးတော့ မသွားနိုင်ဘူး။ သူ့အရှိန်အဝါကို တွေ့တာနဲ့ တခြားသူတွေကို အချက်ပေးလိုက်"
တမန်တော် လေးဦးမှာ မတူညီသော လမ်းကြောင်းများဆီသို့ ပြန့်ကျဲသွားကြသည်။
...
လုံချန်းသည် လူသူကင်းမဲ့သော တောင်ထိပ် တစ်နေရာတွင် ထိုင်နေသည်။ သူသည် နောက်ဆုံးအဆင့် တိုးတက်မှုကို ကြိုးစားတော့မည်။ သူသည် အထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းရန် ပြင်ဆင်နေသည်။
သူသည် မူလပန်းအား ထုတ်ယူပြီး အင်အားကို စတင် စုပ်ယူရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းကာ စိတ်အား ငြိမ်သက်စေလိုက်သည်။
"ရွှင်း... ငါ စတော့မယ်။ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ပေးမယ့် အကြံဉာဏ် ရှိသေးလား"
"စိတ်ငြိမ်ထားပါ။ အာရုံစိုက်ပြီး ကြောက်ရွံ့မနေပါနဲ့။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းက နင့်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ရန်သူပဲ။ ပြီးတော့ မှတ်ထား၊ နင် ဘာပဲ မြင်မြင်၊ နင် ဘယ်တော့မှ မမှားခဲ့ဘူးဆိုတာကို အမြဲ သတိရပါ။ နင် လုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက မှန်တယ်။ နင် တိုးတက်ဖို့ ထိုက်တန်တယ်။ နင့်ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကို ယုံကြည်ပြီး တွန်းအားပေးလိုက်" ရွှင်းက ပြောလိုက်သည်။
"နင် ပြောတာ မှန်တယ်။ ငါ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားမယ်" လုံချန်းက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် မျက်လုံးကို မှိတ်ပြီး ပန်း၏ စွမ်းအင်ကို စတင် စုပ်ယူလိုက်သည်။
ကောင်းကင်တွင် တိမ်မည်းများ အုပ်မိုးလာသည်။ လုံချန်းကို ဟိန်းဟောက်နေသကဲ့သို့ မိုးခြိမ်းသံများ ကြားနေရသည်။ ထိုတိမ်မည်းများမှာ သာမန်မဟုတ်ဘဲ ခရမ်းရောင် ဖြစ်နေသည်။
ထိုတိုက်ကြီးတွင် ဤတိမ်မည်းများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။
တမန်တော် လေးဦးမှာ တိမ်မည်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။ "တစ်ယောက်ယောက်က မြေပြင်သူတော်စင် အဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ ကြိုးစားနေတာလား" ထိုသို့ ပြောကာ တိမ်တိုက်၏ အလယ်ဗဟိုဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းလာကြသည်။
သူတို့သည် လုံချန်း တောင်ထိပ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း အနီးသို့ မကပ်နိုင်ကြပေ။ မိုးကြိုးများမှာ လုံချန်းတစ်ဝိုက်တွင် အဆက်မပြတ် ကျရောက်နေသည်။ ထိုမိုးကြိုးများမှာ လုံချန်းကို ထိခိုက်စေရန် မဟုတ်ဘဲ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာမည့်သူမှန်သမျှအား ဖျက်ဆီးရန် ဖြစ်သည်။
"အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ" ဒုတိယ တမန်တော်က မေးလိုက်သည်။
"စောင့်နေတာကလွဲလို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ" ပထမ တမန်တော်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။ "သူ အောင်မြင်သွားရင် ငါတို့ ရှင်းပစ်လိုက်မယ်။ တကယ်လို့ သူ မအောင်မြင်ရင်လည်း သူ သေသွားမှာမို့လို့ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး"
လုံချန်းမှာမူ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သူတို့ စောင့်ကြည့်နေမှန်း မသိရှိပေ။ သူ့အာရုံများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ငြိမ်သက်မှုထဲတွင် မျောလွင့်နေစဉ် အသံ တစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
"အို... မင်း ပြန်ရောက်လာပြန်ပြီပဲ။ ကြိုဆိုပါတယ်"
"ဟင်... လုံထျန်းလား" လုံချန်း အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်မိသည်။ "ငါ တကယ့် သွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော်ထဲ ရောက်နေတာလား"
"မှန်တယ်။ မင်း ပြန်ရောက်လာပြီ" လုံချန်းရှေ့တွင် ပေါ်လာသော ကောင်လေးက ဖြေလိုက်သည်။