အခန်း ၁၁၅၁

အခန်း ၁၁၅၁ ကျောင်းတော်၏ စမ်းသပ်ခြင်း

"ဒီတစ်ခါတော့ ဘာအတွက် ရောက်လာရပြန်တာလဲ" လုံချန်းက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"မင်း ကျောင်းတော်ရဲ့ စီရင်ခြင်းကို ခံယူဖို့ ရောက်လာတာ" လုံထျန်းက ပြန်ဖြေသည်။

​"ဟင်... စီရင်ခြင်းဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

​"ငါ ပြောတာ အတိုင်းပါပဲ။ မင်းရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာက အပြင်မှာ ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုးတွေကို ရင်ဆိုင်နေရချိန်မှာ ဒီနေရာမှာတော့ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်က စမ်းသပ်ခြင်းကို ခံယူရမှာ။ ဒီစမ်းသပ်မှု နှစ်ခုလုံး မအောင်မြင်ရင် မင်း သေရလိမ့်မယ်" လုံထျန်းက ပြောလိုက်ရာ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်က ဟင်းလင်းပြင်မှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အခန်းလွတ် တစ်ခန်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

​"ပထမဆုံး စမ်းသပ်ချက်က မင်းရဲ့ ဖြူစင်မှုကို စမ်းသပ်တာ။ မင်း ဝိညာဉ်က ဘယ်လောက်တောင် ဖြူစင်လဲဆိုတာ ကြည့်ဖို့ပဲ။ နားလည်လား။ ဒါဆိုရင် ချိန်ခွင်ပေါ် တက်လိုက်ပါ။ တစ်ဖက်မှာ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ထားမယ်။ နောက်တစ်ဖက်မှာ စီရင်ခြင်းဓားကို ထားမယ်။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်က စီရင်ခြင်းဓားထက် ပိုပေါ့နေသရွေ့တော့ ပထမအဆင့် အောင်မြင်မှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပိုလေးနေတယ်ဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်က ပျက်စီးယိုယွင်းနေတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ"

​လုံချန်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လုံထျန်း ညွှန်ပြသည့် ချိန်ခွင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ သူ အခြားအရာများကို မသိသော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိသည်။ သူ လုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည် မိသားစုအတွက်နှင့် အသက်ရှင်သန်ရေးအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ သွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော်က သူ့ကို သတ်မည် မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။

​လုံချန်း ချိန်ခွင်ပေါ် တက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နောက်တစ်ဖက်တွင် ဓားတစ်လက် ပေါ်လာသည်။ ချိန်ခွင်က မငြိမ်မသက် ဖြစ်သွားသည်။ အစပိုင်းတွင် ဓားက ပိုလေးနေသယောင် ရှိသော်လည်း မကြာမီမှာပင် လုံချန်း၏ ဝိညာဉ်ဘက်က ပိုလေးလာသည်။ သူ့အပြစ်များကြောင့် ဝိညာဉ်က စီရင်ခြင်းဓားထက် ပိုလေးနေသည်ဟု ထင်ရသည်။

​သူ အဘယ်ကြောင့် ဖြစ်ရမှန်း နားမလည်နိုင်ပေ။ သူ တကယ်ပင် စမ်းသပ်မှုကို ကျရှုံးသွားသည်လော။ သူ့ဝိညာဉ်က တကယ်ပင် မဖြူစင်တော့သည်လော။

​"ငါ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ မင်း တကယ်ကို မဖြူစင်တော့ဘူး။ မင်းက သွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော်ရဲ့ အမွေဆက်ခံသူ ဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်တော့ဘူး" လုံထျန်းက လုံချန်းထံ လျှောက်လာရင်း ပြောသည်။ လေထဲမှ ကြီးမားသော လှောင်အိမ် တစ်အိမ် ပေါ်လာပြီး လုံချန်းကို ပိတ်မိသွားစေသည်။

​"မင်းရဲ့ ခရီးစဉ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်စမ်း။ မင်း အပြစ်မဲ့တဲ့ လူတွေကို သတ်ခဲ့တယ်။ အပြစ်မဲ့တဲ့ ဘဝတွေကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ အပြစ်မဲ့သူ သန်းပေါင်းများစွာရဲ့ သွေးတွေက မင်းလက်မှာ စွန်းထင်းနေတာ။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်က ဖြူစင်နိုင်မယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား။ ဟား... ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ"

​"မင်းက ငါတွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ အယုတ်မာဆုံး၊ အကောက်ကျစ်ဆုံး လူသားပဲ" လုံထျန်းက လုံချန်းကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။

​"မင်း မှားနေပြီ၊ ငါ အဲဒါတွေကို လုပ်ခဲ့တာ မလုပ်မဖြစ်လို့။ ဒီလောကကြီးမှာ အဲဒီလို ခြေလှမ်းတွေ မလှမ်းခဲ့ရင် ငါ အရင်ကတည်းက သေသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒါတွေအားလုံးက ငါ့မိသားစုအတွက်ပဲ" လုံချန်းက ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

​"အို... မင်း မိသားစုအတွက်နဲ့ တခြား မိသားစု သန်းပေါင်း များစွာကို သတ်ပစ်လိုက်တာလား။ အဲဒါ မင်းရဲ့ အကြောင်းပြချက်လား။ မင်း တကယ်ကို ယုတ်မာလွန်းလို့ပဲ။ တခြား အကြောင်းပြချက် မရှိဘူး။ အခုတော့ ဒီနေရာမှာ ထာဝရ ပိတ်မိနေဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငါ ပြန်ယူလိုက်တော့မယ်။ ငါပဲ သွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော်ရဲ့ အမွေဆက်ခံသူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်" လုံထျန်းက နှုတ်ခမ်းစွန်းကို ကွေးညွတ်ပြုံးရင်း ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

​"နေဦး... မင်း လူယုတ်မာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိတယ်။ ငါ မှားနိုင်စရာ မရှိဘူး။ နောက်ဆုံးအကြိမ် ငါ မင်းနဲ့ တွေ့တုန်းက ငါ သေချာပေါက် သိလိုက်ရတာ။ မင်းက လူမှန် တစ်ယောက်ပဲ။ အခု မင်း ဒီပုံစံက အစစ်အမှန် မဖြစ်နိုင်ဘူး" လုံချန်းက အော်ပြောလိုက်သည်။

​"ဟား... ငါသာ အစစ်အမှန် မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်ရမှာလဲ။ မင်း နောက်ဆုံး မြင်ခဲ့တဲ့ ငါက သရုပ်ဆောင်နေတာ။ မင်း အားအနည်းဆုံး အချိန်ကို စောင့်နေခဲ့တာ။ အဲဒီအခါမှ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လွယ်လွယ်ကူကူ ပြန်ယူလို့ ရမှာမို့လို့" လုံထျန်းက ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေသည်။

​"မဟုတ်ဘူး၊ မင်း လိမ်နေတာ။ သွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော်က ငါ့ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ။ ငါ့ပန်းတိုင်ကို ရောက်ဖို့ သေမင်းတောင်တွေကို ကျော်ဖြတ်ရမယ်ဆိုတာ ထင်ရှားနေတာပဲ။ အသေအပျောက်တွေအတွက် စိုးရိမ်နေရင် ငါ့ကို ရွေးချယ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက ငါသိတဲ့ လုံထျန်း မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

​"ဟားဟားဟား... ဒါဆိုရင် ငါက ဘယ်သူလဲ" လုံထျန်းက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

​"မင်းက ကောင်းကင်ဘုံ စမ်းသပ်ခြင်းရဲ့ နှလုံးသားမိစ္ဆာပဲ။ မင်း ငါ့ကို လက်လျှော့စေချင်နေတာ။ အဲဒီအခါမှ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုးအောက်မှာ ပျက်စီးသွားမှာမို့လို့ မဟုတ်ဘူးလား" လုံချန်းက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လုံထျန်းပုံစံ ပေါက်နေသူကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

​"အို... မင်း တကယ်ပဲ အဲဒီလို ထင်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို တရားပြဖို့ ပေးတဲ့ အကြောင်းပြချက်လား။ မင်း လုပ်ခဲ့တာတွေက မှန်တယ်လို့ ယုံကြည်အောင် ကြိုးစားနေတာလား" လုံထျန်းက မေးလိုက်သည်။ "မင်းကို တစ်ခုပြမယ်"

​သူ လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ လုံချန်းရှေ့တွင် ဝင်ပေါက် ငါးပေါက် ပေါ်လာပြီး တစ်ပေါက်စီတွင် မြင်ကွင်းတစ်ခုစီ ပြသနေသည်။

​"ပထမတစ်ခုကို ကြည့်လိုက်၊ အဲဒီ အဘိုးအိုကို မြင်လား။ သူ့မှာ သားတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ မင်း ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တဲ့ အိမ်တော်မှာ အစေခံ လုပ်နေတာ။ သူ့သားတစ်ယောက်တည်း သေသွားတော့ သူဟာ တောင်းရမ်းစားသောက်ရတဲ့ ဘဝရောက်သွားပြီ၊ မင်းကြောင့်ပဲ။ သူတို့မှာ ဘာအမှားမှ မရှိဘဲနဲ့လေ။ မင်း လုပ်ရပ်ကို တရားပြရဲသေးလား"

​"ဒုတိယတစ်ခုကို ကြည့်လိုက်။ မိဘမဲ့ဂေဟာထဲ ရောက်နေတဲ့ ကလေးကို မြင်လား။ ကြယ်တာရာ အင်ပါယာမှာ တိုက်ပွဲဖြစ်တုန်းက မင်း နန်းမြို့တော် တစ်ဝက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာလေ။ အပြစ်မဲ့တဲ့ ကလေးရဲ့ မိဘတွေလည်း အဲဒီနေ့က သေသွားခဲ့တယ်။ မင်းကြောင့်ပဲ အခု သူ မိဘမဲ့ ဖြစ်သွားပြီ။ မင်း တရားပြရဲသေးလား။ သူ့မိဘတွေက ဘာလဲ။ မင်း အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ပေးဆပ်လိုက်ရတဲ့ သားကောင်တွေလား" လုံထျန်းက ဟိန်းဟောက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

​"အခု တတိယတစ်ခုကို ကြည့်၊ အဲဒီ မိန်းမက ဘယ်သူလဲ သိလား"

​ထိုဝင်ပေါက်ထဲတွင် အမျိုးသမီးငယ် တစ်ဦးသည် အဘိုးအိုနှစ်ဦးနှင့် ဆက်ဆံနေသည်ကို မြင်နေရသည်။ သူမ ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိသော်လည်း မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေသည်။

​"သူက ဘယ်သူလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

​"ဖုန်းရှု ကမ္ဘာမှာ မင်ယုရဲ့ အစ်ကိုကို သတ်ဖို့ သွားတုန်းက မင်း အစောင့်တစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့တယ်လေ။ အဲဒီအစောင့်က သူ့ရဲ့ ခင်ပွန်းပဲ။ မင်းကြောင့် သူ့ရဲ့ ခင်ပွန်း သေသွားပြီး သူ ကြွေးတင်နေတော့ သားငယ်လေးကို ကျွေးဖို့အတွက် ဒီလိုမျိုး နေ့တိုင်း ခံနေရတာ။ ဒါတွေအားလုံး မင်းကြောင့်ပဲ"

​"မင်းရဲ့ အသက်က သူတို့ထက် ပိုတန်ဖိုးရှိတယ်လို့ ယူဆထားလို့ပဲ။ မင်း အသက်ရှင်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ ထင်ထားလို့ပဲ။ မင်းမှာ စွမ်းအားရှိပြီး သူတို့မှာ မရှိလို့ပဲ။ ပြောစမ်းပါဦး... ဒါက တရားလား"

​"မင်း တရားတယ်လို့ ထင်နေတုန်းဆိုရင် စတုတ္ထတစ်ခုကို ကြည့်လိုက်ဦး"

​လုံထျန်းက လုံချန်း၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးများကို ဆက်တိုက် ပြသနေသည်။ မည်သူမဆို စိတ်နှလုံး တုန်လှုပ်ချောက်ချားပြီး ဝမ်းနည်းမှု ငရဲခန်းထဲသို့ ကျရောက်သွားနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်သော်လည်း လုံချန်းအပေါ်တွင်မူ သက်ရောက်မှု မရှိပေ။

​"ဘာလို့ မင်းအပေါ်မှာ အလုပ်မဖြစ်တာလဲ။ မင်းမှာ နောင်တ မရှိဘူးလား" လုံထျန်းက မေးလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

​"ငါ့မှာ နောင်တ မရှိနိုင်ဘူး။ ဘဝပေါင်း ဘယ်လောက်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့လဲဆိုတာ သိပေမဲ့ ငါ နောင်တ မရနိုင်ဘူး။ ငါသာ မရှိခဲ့ရင် လူပေါင်း သန်းပေါင်းများစွာအတွက် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့လည်း ငါ နောင်တ မရနိုင်ဘူး။ ဘာလို့လဲ သိချင်လား"

​"ဘာလို့လဲ" လုံထျန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"ဘာလို့လဲဆိုတော့... ငါ့မှာ စာနာစိတ် လုံးဝ မရှိလို့ပဲ" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

​