အခန်း ၁၁၅၂

အခန်း ၁၁၅၂ ဧရာမ တိုးတက်မှု အစီအစဉ်

"ဘာလို့လဲဆိုတော့... ငါ့မှာ စာနာစိတ် လုံးဝ မရှိတော့လို့ပဲ" လုံချန်းက လုံထျန်းကို တည့်တည့်ကြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

​ထိုစကားကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းရိပ် တစ်ခု ထင်ဟပ်နေသော်လည်း ၎င်းမှာ သူ မြင်ခဲ့ရသော သနားစရာ မြင်ကွင်းများကြောင့် မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူ ဝမ်းနည်းခြင်းကို မခံစားနိုင်တော့သည့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အတွက် ဖြစ်သည်။

​"မင်း စာနာစိတ်ကို မခံစားနိုင်ဘူးလား" လုံထျန်းက မေးလိုက်သည်။

​"ဟုတ်တယ်။ မှန်တယ်။ ဒါကို သိလာဖို့တောင် အချိန်ယူခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှောင်ယဇ်ပဏ္ဏာ ပြီးကတည်းက ငါ ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့ စိတ်ခံစားချက် တစ်ခုပဲ။ အဲဒါက ဖြည်းဖြည်းချင်း အသက်ဝင်လာတာ" လုံချန်းက ရှင်းပြသည်။

​"ကျိရှန် သတိရလာပြီး ငိုနေတာကို မြင်တော့မှပဲ တစ်ခုခု လွဲနေမှန်း ငါ သဘောပေါက်ခဲ့တယ်။ သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဝမ်းနည်းမှုကို ငါ မခံစားနိုင်ခဲ့ဘူး။ တကယ်တော့ ငါက စိတ်ခံစားချက်တွေကို အတုအယောင် လုပ်ပြနေခဲ့ရတာ။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး မကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုခု ဖြစ်လာတိုင်း ငါ ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ခဲ့တာ။ သာမန်အတိုင်းပဲလို့ ဟန်ဆောင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ငါ ဘာမှ မခံစားနိုင်တော့ဘူး" သူက သက်ပြင်းချရင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

​"ဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားမိစ္ဆာ... မင်း ဘာပဲ လုပ်နေပါစေ ငါ့အပေါ်မှာတော့ အလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါဟာ အမှောင်ယဇ်ပဏ္ဏာကို သုံးခဲ့တဲ့အတွက် ရတဲ့ ပြစ်ဒဏ်တစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာတော့ ဒါက ငါ့ရဲ့ အားသာချက် ဖြစ်နေတယ်။ စိတ်ခံစားချက်ဆိုတာတွေကို ငါ မခံစားနိုင်တော့တာမို့ မင်း ငါ့နှလုံးသားကို ဘယ်လိုမှ ထိခိုက်အောင် လုပ်လို့ မရဘူး"

​"ဒါကြောင့် တခြား နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှိသေးရင် ထုတ်ပြလိုက်ပါဦး" သူက စိန်ခေါ်လိုက်သည်။

​"ဒါ..." လုံထျန်းမှာ လုံချန်း၏ စကားကြောင့် ဆွံ့အသွားပုံရသည်။ လုံချန်း စကားက မှန်နေသည်။ စာနာစိတ် မရှိတော့သော သူတစ်ယောက်အပေါ် နှလုံးသားမိစ္ဆာ တစ်ကောင်အနေဖြင့် မည်သို့မျှ လုပ်၍ မရတော့ပေ။

​သူ နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြိုးစားကြည့်သည်။

​"မင်း စာနာစိတ် မရှိရင်လည်း နေပါစေ။ ငါ့ကိုသာ ကြည့်ထား။ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငါ လုယူပြီး မင်းရဲ့ ဇနီးသည်တွေကို ငါ သဘောရှိ လုပ်ပစ်မယ်။ မင်း ဒီနေရာမှာ ပိတ်မိနေပြီး မင်းရဲ့ ဇနီးသည်တွေက ငါ့ရဲ့ အရုပ်ကစားစရာ ဖြစ်နေတာကို ထိုင်ကြည့်နေရလိမ့်မယ်" နှလုံးသားမိစ္ဆာက ပြောလိုက်သည်။

​"ဟား... မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ မင်းက တကယ့် နှလုံးသားမိစ္ဆာပဲ။ မင်း ဘာပဲ ပြောပြော ငါ သေချာနေပြီ။ မင်း ငါ့နေရာကို ဘယ်တော့မှ ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက အထင်သေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

​ခရက်...

​လုံချန်း စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် အက်ကြောင်းတစ်ကြောင်း ပေါ်လာသည်။

​ခရက်...

​ဆက်တိုက်ဆိုသလိုပင် အက်ကြောင်းများ ပိုမို ပေါ်လာပြီး မကြာမီ အခန်းတစ်ခန်းလုံးမှာ အက်ကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ လုံထျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာပြီး နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

​"မင်း ကံကောင်းတယ်" လုံထျန်းက လုံချန်းကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ပြစ်ဒဏ်က မင်းရဲ့ အားသာချက် ဖြစ်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ စောင့်ကြည့်နေလိုက်။ မင်းရဲ့ အားသာချက်က မကြာခင် မင်းအတွက် ပြစ်ဒဏ်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

​စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် အခန်းတစ်ခန်းလုံးနှင့်အတူ အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

​လုံချန်းသည် ရုပ်ခန္ဓာထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပြီး အာရုံခံစားမှု အားလုံးကို ပြန်ရရှိသွားသည်။ သတိရလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ပြင်းထန်သော အအေးဓာတ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မျက်လုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သောအခါ မိုးကြိုးမုန်တိုင်း အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်နေသည်အား တွေ့လိုက်ရသည်။

​"နိုးလာပြီလား။ မြန်လိုက်တာ။ နှလုံးသားမိစ္ဆာရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို ဒီလောက် မြန်မြန် ဖြတ်ကျော်နိုင်တာပဲ။ မဆိုးဘူး။ နင်က တကယ်ပဲ စိတ်ဓာတ် ခိုင်မာသူပဲ" ရွှင်းက လုံချန်း နိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ပြောလိုက်သည်။

​"သေချာတာပေါ့" လုံချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ စာနာစိတ် မရှိတော့ကြောင်း ရွှင်းကို မပြောပြသေးပေ။ မည်သူ့ကိုမျှလည်း မပြောပြခဲ့ပေ။ ခံစားနိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မခံစားနိုင်သည်ဖြစ်စေ သူလုပ်ရမည့် အရာများကို သိပြီး မည်ကဲ့သို့ နေထိုင်ရမည်အား သူ နားလည်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် စာနာစိတ် မဆုံးရှုံးခင်ကတည်းက သူ့အတွေးအခေါ်နှင့် ယုံကြည်ချက်များကို သူ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

​"ကောင်းတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ တကယ့် စမ်းသပ်မှုက အခုမှ စမှာ။ ဒါကြောင့် နာကျင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ပြင်ထားပါ" ရွှင်းက သတိပေးလိုက်သည်။

​လုံချန်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရွှင်းထံမှ သတင်း အချက်အလက်များကိုလည်း ရရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ချိန်တွင် အချိန်ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

​လုံချန်းနှင့် အဝေးတွင် ရှိနေသော တမန်တော်များမှာ သူ အနက်ရောင်ဓားအား ထုတ်ယူလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

​"ဒီလူမိုက်က ဓားက ဘာမှ မသုံးမဝင်မှန်း မသိဘူးလား။ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ စီရင်ခြင်း မိုးကြိုးခုနစ်ချက် ရှေ့မှာ ဘယ်ရတနာမှ အသုံးမဝင်ဘူး။ တကယ်တော့ လက်နက်ကို အားကိုးပြီး ထုတ်သုံးတာက စမ်းသပ်မှုကို ပိုပြီး ခက်ခဲသွားစေရုံပဲ ရှိတယ်" ပထမ တမန်တော်က ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"မှန်တယ်၊ ငါတို့ဧကရာဇ်ရဲ့ လက်နက်လောက် မသန်မာရင် အဲဒီလက်နက်က သူ့ကို သေဖို့ပဲ အကြောင်းဖန်လိမ့်မယ်။ သူက အတော်လေး နုံအတာပဲ" ဒုတိယ တမန်တော်ကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။

​တစ်ဖက်တွင်မူ လုံချန်းမှာ အလွန်ပင် ခိုင်မာပြတ်သားနေပြီး အချိန်ဓားကို ကောင်းကင်ဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

​"လာခဲ့စမ်း၊ မင်းရဲ့ စွမ်းအားအပြည့်နဲ့ လာခဲ့။ မင်း ဘာတွေ လုပ်နိုင်လဲ ငါ ကြည့်ရစေ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

​သူ့အတွက် အကြီးမားဆုံး အတားအဆီးမှာ နှလုံးသားမိစ္ဆာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် တိုးတက်မှု အဆင့်ကို မကြိုးစားခင် နှလုံးသားကို ကျေနပ်စေရန် အရာရာအား လုပ်ဆောင်ခဲ့ရသည်။ ယခု ထိုအပိုင်း ပြီးသွားပြီမို့ နောက်တစ်ဆင့်က ပိုလွယ်ကူမည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသည်။

​ရွှင်း၏ အဆိုအရ ကောင်းကင်ဘုံ စမ်းသပ်ခြင်းတွင် အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ရှိသည်။ ပထမအပိုင်းမှာ နှလုံးသားမိစ္ဆာ၏ စမ်းသပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မိမိကိုယ်ကို သံသယရှိနေသရွေ့ မည်သူမျှ နှလုံးသားမိစ္ဆာအား မကျော်ဖြတ်နိုင်ပေ။ ဒုတိယအပိုင်းမှာမူ တစ်ခုထက်တစ်ခု ပိုမို ပြင်းထန်သော ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုးခုနစ်ချက်ကို ရင်ဆိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

​မိုးကြိုးကို လက်နက်နှင့် ရင်ဆိုင်ခြင်းမှာ အန္တရာယ်များကြောင်း ရွှင်းက ပြောသော်လည်း လုံချန်းမှာမူ သူ့လုပ်ရပ်ကို ယုံကြည်နေသည်။

​သူ့အစီအစဉ်မှာ ရွှင်းပင် စိတ်ကူး မယဉ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသည်။ သူတို့၏ အယူအဆအရ အချိန်ဓားတွင် မူလစွမ်းအင်နှင့် ဆက်စပ်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို စုပ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုးသည်လည်း မူလစွမ်းအင်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်ဟု လုံချန်း ယုံကြည်ထားသည်။

​ထို့ကြောင့် သူ့အစီအစဉ်မှာ ကောင်းကင်ဘုံက သူ့ကို စီရင်ရန် ပစ်လွှတ်လိုက်မည့် မိုးကြိုးများအား စုပ်ယူရန် ဖြစ်သည်။ မည်မျှအထိ တိုးတက်သွားမည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိသေးပေ။

​ကောင်းကင်သည် လုံချန်း၏ စိန်ခေါ်မှုကို ဒေါသထွက်သည့်အလား ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ပိုမို ပြင်းထန်သော မိုးကြိုးများ စတင် ကျရောက်လာသည်။

​"မင်းက တခြားသူတွေ အတွက်တော့ ကောင်းကင်ဘုံ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ငါ့အတွက်တော့ မင်းက ရာဇပလ္လင်ဆီ တက်လှမ်းဖို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းပဲ။ ဒါကြောင့် လာခဲ့စမ်း။ မင်းရဲ့ စွမ်းအားကို ငါ့ကို ပြစမ်း။ ငါ မင်းကို စိန်ခေါ်တယ်" လုံချန်းက ဟိန်းဟောက် ရယ်မောလိုက်သည်။

​သူ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ပြင်းပြသော အာသီသများ လှုပ်ရှားနေသည်ကို ခံစားရသည်။ အကယ်၍သာ အောင်မြင်ခဲ့ပါက ၎င်းမှာ အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ် တစ်ခု ဖြစ်လာပေမည်။

​လုံချန်း ပြောသည့်အတိုင်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအားများ အပြည့်ပါဝင်သော မိုးကြိုးတစ်ချက်သည် ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျလာတော့သည်။

​အဝေးတွင် ရှိနေကြသော အထက်ဘုံ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး စစ်သည်များပင် ပထမဆုံး မိုးကြိုးချက်၏ ပြင်းအားကို မြင်ကာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

​"မယုံနိုင်စရာပဲ။ ပထမဆုံး မိုးကြိုးချက်ကတင် သတ္တမမြောက် မိုးကြိုးချက်လောက် ပြင်းထန်နေပြီ။ သတ္တမမြောက် မိုးကြိုးက ဘယ်လောက်တောင် ပြင်းထန်မလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်ရအောင်" ပထမ တမန်တော်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

​