အခန်း (၇၃၂-၇၃၃)

အပိုင်း (၇၃၂) ရေနွေးငွေ့သုတေသနဌာန၏ တီထွင်မှုများ

"အိမ်ရှေ့စံကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ ထိုင်ပါ၊ ထိုင်ကြပါ။"

ဟန်ချီသည် ကမန်းကတန်းပင် လူများကို အခန်းထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။

အခြားသူများကလည်း စကားပြောသံကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အားလုံး မတ်တတ်ရပ်ကာ နံရံတွင် ကပ်လျက် တစ်တန်းတည်း ရပ်နေကြသည်။

ဖန်ကျန်းရီကလည်း အားမနာဘဲ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ခန့်ညားစွာ ထိုင်ချလိုက်၏။

စားပွဲပေါ်ရှိ မျက်စိပသာဒဖြစ်ဖွယ်ရာ အရသာရှိသော အစားအစာများကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ဒေါသများ တစ်ဖန် တဖြည်းဖြည်း တိုးပွားလာတော့သည်။

ကြည့်ရတာ ငါ လတ်တလော တကယ်ကို ပေါ့ဆနေခဲ့တာပဲ။ လက်အောက်ငယ်သားတွေ ဒီလောက် ပျင်းရိနေတာကိုတောင် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ အရင်တုန်းက သူတို့ ရန်ပုံငွေ ပိုလိုချင်တာက ကိစ္စမရှိဘူး။ စားဖိုမှူးက မခိုးရင် ကောက်ပဲသီးနှံက မရိတ်သိမ်းရဘူးဆိုသလို ဘယ်လုပ်ငန်းမဆို အနည်းနှင့်အများ ဒီလိုပြဿနာမျိုးတော့ ရှိတတ်ကြတာပဲ။ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးပြီးရင် ကိုယ့်အလုပ်ကို သေသေချာချာ ရိုးရိုးသားသား လုပ်ရင် ရပြီ။ ပိုသုံးလိုက်ရတဲ့ အဲဒီပိုက်ဆံလေးကို မနှမြောပါဘူး။

ယခုတော့ သူ တကယ်ကို အလွန် စိတ်ပျက်သွားမိ၏။

သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ရေနွေးငွေ့စက်သည် အရေးအကြီးဆုံးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော အရာဖြစ်ရာ မည်သူမဆို ဤကိစ္စတွင် နောက်ပြောင်ရဲပါက သေချာပေါက် ကောင်းကျိုး ခံစားရမည် မဟုတ်ပေ။

ဖန်ကျန်းရီ ဘက်တွင် မည်သို့ အပြစ်ပေးရမည်ကို တွေးတောနေဆဲဖြစ်ပြီး လီယွမ်ကျောက်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စတင် ကြည့်ရှုနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤမှတ်တမ်းခန်းမှာ သိပ်မကြီးပေ။ အလယ်တွင် စားပွဲကြီးတစ်လုံး ရှိပြီး နံရံသုံးဖက်စလုံးတွင် အမျိုးအစားအလိုက် ခွဲခြားထားသော မှတ်တမ်းအမျိုးမျိုးကို ထားရှိထားသည်။ အစိတ်အပိုင်းများ၊ စမ်းသပ်မှု မှတ်တမ်းများ၊ ပစ္စည်းမှတ်တမ်းများ စသည်ဖြင့် ... သူ ကြည့်၍မပြီးသေးမီ ဟန်ချီက ခက်ခဲစွာ ပြောလိုက်၏။

"သခင်လေး ... ရန်ပုံငွေက တကယ်ကို မရှိတော့ပါဘူး ... ကျုပ်တို့ ဘောလုံးလောင်းတာ တကယ်ပဲ ကိုယ့်ပိုက်ဆံတွေကို သုံးတာပါ။"

"ကျုပ် ခင်ဗျားကို မမေးရသေးဘူး၊ ခင်ဗျားက စကားပြောဖို့ မျက်နှာ ရှိသေးတယ်ပေါ့။"

ဖန်ကျန်းရီက စားပွဲကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ကျုပ်က အိမ်ရှေ့စံကို ခေါ်လာတာ ခင်ဗျားတို့ သုတေသန လုပ်ထားတာ ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာကို ကြည့်ဖို့ပဲ။ အကယ်၍ ကျုပ် ကျေနပ်လောက်တဲ့ ရလဒ်ကို မထုတ်ပြနိုင်ရင် လူတိုင်း တော်ဝင်အကျဉ်းထောင်ထဲ သွားပြီး နောင်တရကြ။ သုတေသန လုပ်ဖို့ လူအသစ် တစ်သုတ် ပြန်လဲမယ်။"

ဒုက္ခပါပဲ။ သခင်လေး တကယ် ဒေါသထွက်သွားပြီ။

ဟန်ချီက တုန်ယင်စွာ ပြောလိုက်၏။ "သခင်လေး ... ကျုပ် ခေါ်သွားပြပါ့မယ်။ အခုပဲ သွားမယ်။ ပစ္စည်းတွေက အသစ် ဆောက်ထားတဲ့ စက်ရုံထဲမှာ ရှိပါတယ် ..."

"သွားမယ်။"

ဖန်ကျန်းရီက စကားအပို မပြောတော့ဘဲ ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ အခန်းထဲမှ အရင် ထွက်သွားသည်။

လီယွမ်ကျောက်ကလည်း အနောက်မှ ကပ်ပါသွား၏။

ဟန်ချီသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အခြားသူများမှာမူ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ချွေးများ ရွှဲနစ်နေကြသည်။

"လောင်ဟန် ... ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သခင်လေး တကယ် ဒေါသထွက်သွားပြီ။"

"မကြောက်နဲ့။ ကိုယ်က အမှားမလုပ်ထားရင် တစ္ဆေတံခါးလာခေါက်မှာ မကြောက်ရဘူး။ ခင်ဗျားတို့ အရင် စက်ရုံထဲသွားပြီး ပြင်ဆင်ထားကြ။ ခဏနေ ပြသတဲ့အခါ အမှားအယွင်း မရှိစေနဲ့။"

ဟန်ချီသည် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အခန်းထဲမှ ကမန်းကတန်း ထွက်ခွာသွားပြီး ဖန်ကျန်းရီကို လမ်းပြပေးလိုက်၏။ လမ်းတွင် ဟန်ချီသည် တတွတ်တွတ်ဖြင့် ရှင်းပြနေဆဲပင်။

"သခင်လေး ... ဒါက နားလည်မှု လွဲတာပါ။ ကျုပ်တို့ ဘောလုံးလောင်းတာ တကယ်ပဲ ကိုယ့်ပိုက်ဆံတွေကို သုံးတာပါ။ ကျင်းယီဝေက တစ်လတစ်ခါ စာရင်းလာစစ်တာဆိုတော့ ကျုပ်တို့လည်း သခင်လေးကို မလိမ်ရဲပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ... ကျုပ်တို့ လတ်တလောလေးတင် အလုပ်ပြီးသွားတာပါ။ ညီအစ်ကို တချို့က ပင်ပန်းတယ်လို့ ညည်းနေကြလို့ ... နှစ်ရက်လောက် နားလိုက်တာပါ။ သခင်လေး ကြည့်လေ၊ ကျုပ်တို့ နားရက်မှာတောင် အိမ်မပြန်ဘဲ သုတေသနဌာနမှာ ရှိနေတာ ..."

သူ ရှင်းပြသည်ကို ကြားသောအခါ ဖန်ကျန်းရီ၏ စိတ်အခြေအနေ အတော်လေး ငြိမ်သက်သွား၏။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့ ကျုပ် ရလဒ်ကို မြင်ချင်တယ်။ တခြားဟာတွေကိုတော့ ကိုယ့်ဘာသာ လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းခိုင်းလိုက်မယ်။"

ဟန်ချီက အတင်းအကြပ် ပြုံးလိုက်ပြီး နဖူးမှ ချွေးစေးများကို သုတ်လိုက်သည်။

သခင်လေး ဒီနေ့ ကျေနပ်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတော့မယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ကြည့်ရတာ အခြေအနေ သိပ်မကောင်းလှဘူး။

သိပ်မဝေးလှသော နေရာသို့ ရောက်သောအခါ အဆောက်အအုံလေး၏ နောက်ဘက်ခြံဝန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သို့သော်ငြား ဤနောက်ဘက်ခြံဝန်းမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပြီး လွတ်လပ်စွာ ဖွင့်ထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ တဲတစ်ခု ထိုးထား၏။ တဲအတွင်းတွင် သံပိုက်လုံးများနှင့် အုတ်ခဲများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ထူးဆန်းသည့် ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော စက်ပစ္စည်းတစ်ခု ရှိပြီး လူအနည်းငယ်က ထိုစက်ပစ္စည်း၏ ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းရံနေကြကာ တချို့က အထဲသို့ ကျောက်မီးသွေးများ ထည့်နေပြီး တချို့က တဲကို ဖြုတ်နေကြ၏။

ဖန်ကျန်းရီသည်လည်း ဤထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် အရာကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း အကြည့်ဝေ့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ရင်းနှီးနေသော အရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။ အိတ်ဆောင်နာရီနှင့် ဆင်တူသော ပစ္စည်းတစ်ခုက စက်ပစ္စည်း၏ သံပိုက်လုံးပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ ထိုအရာက ဖိအားတိုင်းမီတာလား ...။

ဟန်ချီက ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေး ... ဒါက ရေနွေးငွေ့ ရေစုပ်စက်ပါ။ ရေတွင်းနဲ့ ဆက်ထားပြီး ရေကို စုပ်တင်နိုင်ပါတယ်။ သခင်လေး ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ။"

ခဏတာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် စက်ပစ္စည်းက စတင် လည်ပတ်လာပြီး ကျယ်လောင်သောအသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အပေါ်ဘက်မှလည်း အဖြူရောင် အခိုးအငွေ့များ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

လီယွမ်ကျောက်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်သော အမူအရာ ပေါ်လာပြီး အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒါ ဘာအသံဆိုးကြီးလဲ။"

ဟန်ချီက ကမန်းကတန်း ရှင်းပြလိုက်ပြီး နားလည်ရခက်သော အခေါ်အဝေါ်များကို ဆက်တိုက် ပြောဆိုလိုက်ရာ ဖန်ကျန်းရီနှင့် လီယွမ်ကျောက်တို့မှာ နားထောင်ရင်း မှုန်ဝါးဝါး ဖြစ်သွားတော့၏။ ရှင်းပြနေသည့် အချိန်အတွင်း ရေစုပ်စက်က လည်ပတ်နေပြီဖြစ်ရာ အပြင်သို့ ထွက်နေသော ပိုက်ခေါင်းပေါက်မှ ရေများ အဆက်မပြတ် ထွက်ကျလာ၏။

လီယွမ်ကျောက်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်ပဲ စုပ်တင်နိုင်တာပါလား။ ဖန်ကြီး ... ခင်ဗျားကြည့်စမ်း။"

ဖန်ကျန်းရီလည်း အံ့ဩသွား၏။

ရေနွေးငွေ့ ရေစုပ်စက် ... ဒါက တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ ကြည့်ရတာ ရေနွေးငွေ့သုတေသနဌာနက လူတွေ အလကား အလုပ်လုပ်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြိုးစားခဲ့ကြတာပဲ။ ဒီအရာရဲ့ လက်တွေ့ အသုံးဝင်မှု တန်ဖိုးက အတော်လေး ကြီးမားတယ်ဆိုတာ သိထားရမယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဟန်ချီသည် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ "သခင်လေး ကြည့်ရတာ ကျေနပ်ရဲ့လား။"

ဖန်ကျန်းရီ စကားပြန်မပြောရသေးမီ လီယွမ်ကျောက်က အရင်မေးလိုက်၏။ "ဒီအရာက ဘာအသုံးဝင်လို့လဲ။ အကယ်၍ ရေစုပ်ဖို့ သတ်သတ်ဆိုရင် ဒီလိုအရာမျိုး သီးသန့်တည်ဆောက်တာက နည်းနည်း ပိုနေမလားလို့ စိုးရိမ်ရတယ်။"

ဟန်ချီမှာ ချက်ချင်းပင် အနေခက်သွားတော့၏။

ဟုတ်တယ်။ သူတို့လည်း ဒီလိုပဲ တွေးခဲ့ကြတာ။ ဒီရေနွေးငွေ့ ရေစုပ်စက်ကို တီထွင်ပြီးတည်းက ဘာအသုံးမှ မဝင်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့လို့ အထက်ကို သတင်းမပို့ခဲ့တာ။

မည်သို့ ရှင်းပြရမည်ကို မသိဘဲ စိုးရိမ်နေစဉ် ဖန်ကျန်းရီက နှုတ်ဖွင့်လိုက်သည်။ "အိမ်ရှေ့စံ ... ဒီပစ္စည်းက အများကြီး အသုံးဝင်ပါတယ်။ သတ္တုတွင်းတူးတဲ့အခါ တချို့တွင်းတွေမှာ ရေအရမ်းဝပ်နေရင် သတ္တုတူးလို့ မရဘူး။ အကယ်၍ လူအင်အားနဲ့ ရေခပ်ထုတ်မယ်ဆိုရင် ကုန်ဆုံးရမယ့် အချိန်က ခန့်မှန်းလို့ မရနိုင်တော့ဘူး။ တကယ်လို့ ဒါလေးရှိမယ်ဆိုရင်တော့ အများကြီး အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်။ ငါးကန်တွေကို ရေစုပ် ထုတ်ပေးလို့လည်း ရတယ်။ ရေခမ်းသွားရင် ဆင်းပြီး ငါးဖမ်းလို့ရတာပေါ့။"

ဟန်ချီက ပေါင်ကို တစ်ချက်ပုတ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်၏။ "သခင်လေးရဲ့ ဉာဏ်ပညာက ကြီးမားလိုက်တာ။ ကျုပ်လည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးခဲ့တာပါ။"

"ဒါဆိုရင် ဒီအရာရဲ့ ... အားနည်းချက်က ဘယ်မှာလဲ။" ဖန်ကျန်းရီက တစ်ခွန်း ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။

ဟန်ချီ၏ အမူအရာက တောင့်တင်းသွားပြီး တီးတိုး ပြောလိုက်၏။ "လောင်စာဆီ သုံးစွဲမှု များတယ် ... ပြီးတော့ ပေါက်ကွဲဖို့လည်း အရမ်းလွယ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သခင်လေး ကျုပ်တို့ကို အချိန်နည်းနည်း ပေးပါ။ သေချာပေါက် ဖြေရှင်းနိုင်စေရပါမယ်။"

ဖန်ကျန်းရီ၏ စိတ်ထဲတွင် နှမြောသွား၏။ ကြည့်ရတာ အများကြီး လိုနေသေးတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခြေခံအားဖြင့် လက်တွေ့ အသုံးဝင်မှု တန်ဖိုး ရှိလာပြီဆိုတော့ ဒါက ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ။

"တခြားပစ္စည်းတွေ ရှိသေးလား။ ခင်ဗျားတို့ ဒီလောက် အချိန်အကြာကြီးမှာ အသုံးဝင်တဲ့ ဒီတစ်မျိုးတည်းကိုပဲ လုပ်နိုင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး မလား။"

"ရှိပါတယ်။ ရှိပါသေးတယ်။ သခင်လေး ကျုပ်နောက် လိုက်ခဲ့ပါ။"

မကြာမီမှာပင် သူတို့သုံးယောက်သည် ပထမဆုံး စက်ရုံတစ်ရုံသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။ ဤစက်ရုံမှာ ဘိလပ်မြေဖြင့် တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး နေရာအကျယ်ကြီးယူထားကာ ကျယ်ဝန်းရှည်လျားပြီး အထင်ရှားဆုံးမှာ ထိုအရွယ်အစား အလွန်ကြီးမားသော သံပြားတံခါးကြီးပင် ဖြစ်သည်။

ဟန်ချီက သံပြားတံခါးကြီးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ စက်ရုံအတွင်းပိုင်း၏ အစစ်အမှန် မြင်ကွင်းက ထွက်ပေါ်လာတော့၏။ ပတ်လည်နံရံများတွင် အလင်းရောင်ရရှိရန်အတွက် ပြတင်းပေါက်များ အများအပြား ဖွင့်ထားပြီး အထင်ရှားဆုံး အပိုင်းမှာမူ စက်ရုံအလယ်ရှိ ဘဲဥပုံ သံလမ်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

ဖန်ကျန်းရီက တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ရထား မတီထွင်နိုင်သေးသော်လည်း သူတို့က သူရေးဆွဲပြခဲ့ဖူးသော သံလမ်းပုံစံငယ်ကို အရင်လုပ်ထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သို့သော်ငြား တွဲဖက် အသုံးပြုရန် စက်ပစ္စည်းများလည်း ရှိနေသင့်သည်။ မဟုတ်ပါက သံလမ်းတစ်ခုတည်းကို အားကိုးပြီး ဂုဏ်ပြုခံချင်နေလျှင် အဆဲခံရဖို့ လမ်းရှာနေခြင်းပင်။

လီယွမ်ကျောက်က သံလမ်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒါက ဘာလဲ၊ ဘာအတွက် သုံးတာလဲ။"

ဟန်ချီက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "အိမ်ရှေ့စံကို အစီရင်ခံပါတယ်။ ဒါက သံလမ်းပါ။ အပေါ်မှာ ရထားပြေးလို့ ရပါတယ်။ အိမ်ရှေ့စံ ... သခင်လေး ... ခဏလောက် စောင့်ပါ။ ကျုပ် ပစ္စည်းတချို့ သွားယူလိုက်အုံးမယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဟန်ချီသည် စက်ရုံအနက်ပိုင်းသို့ ပြေးသွားကာ ပစ္စည်းများကို သွားရောက်ရှာဖွေလိုက်သည်။

ရထားပြေးတယ် ဟုတ်လား။ သံလမ်းပေါ်မှာ ရထားပြေးတယ်ဆိုတာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကန့်သတ်ချက်တွေ သတ်မှတ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။

လီယွမ်ကျောက်၏ ခေါင်းထဲတွင် မေးခွန်းများ ပြည့်နှက်သွား၏။

သို့ပေမည့် နောက်တစ်ခဏတွင် ဟန်ချီသည် ရှည်လျားသော ပစ္စည်းနှစ်ခုကို ပိုက်ကာ ကမန်းကတန်း ပြေးပြန်လာခဲ့သည်။ ထိုပစ္စည်းများကို ဖန်ကျန်းရီ၏ မျက်စိရှေ့ရှိ သံလမ်းပေါ်တွင် ချလိုက်ရာ ဖန်ကျန်းရီသည် ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ဒီရထား ပုံစံငယ်လေး လုပ်ထားတာ တကယ့်ကို ပီပြင်တာပဲ။

ဟန်ချီက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေး ... ဒါက ကျုပ်တို့ လုပ်ထားတဲ့ စမ်းသပ်ပုံစံငယ်လေးပါ။ ကြည့်ပါအုံး .. ဒီရထားလေး နှစ်စီးက တစ်စီးစီတိုင်းမှာ တိုးတက်မှုတွေ ရှိပါတယ်။ တတိယမျိုးဆက်ကိုတော့ အစိတ်အပိုင်းတွေ သီးသန့် မှာယူနေဆဲပါ။ ကျုပ်တို့ ရေနွေးငွေ့သုတေသနဌာန အတွင်းပိုင်း သုတေသန လျှို့ဝှက်ကုဒ်နာမည်က စစ်နတ်ဘုရား လို့ခေါ်ပါတယ်။ ဒါက ပထမမျိုးဆက်ဖြစ်တဲ့ မူလစစ်နတ်ဘုရား လို့ခေါ်ပြီး ဒုတိယမျိုးဆက်ကိုတော့ ရှေ့တန်းစစ်နတ်ဘုရား လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ခဏနေ ရေထည့်ပြီး ရေနံဆီ ထပ်ဖြည့်လိုက်ရင် သူက ပြေးနိုင်ပါပြီ။ သခင်လေး ကြည့်ရတာ ဘယ်လိုနေလဲ။"

ဖန်ကျန်းရီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက နှစ်ချက်မျှ တွန့်ခါသွား၏။ "ကောင်း ... တကယ် ကောင်းတဲ့ နာမည်ပဲ။"

အပိုင်း (၇၃၃) စက်မှုလုပ်ငန်း၏ မျှော်လင့်ချက်။

ဖန်ကျန်းရီက အမိန့်ပေးလိုက်၏။ "စတင်ပြသပါတော့။"

ဖန်ကျန်းရီ၏ စကားအပြီးတွင် ဟန်ချီက ပုံစံငယ်နှစ်ခုကို စတင်ကိုင်တွယ်လိုက်၏။ မီးတောက်ကို စတင်မီးရှို့လိုက်သည်နှင့် ပုံစံငယ် ရထားအတွင်းရှိ ရေနွေးအိုးမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း ဆူပွက်လာခဲ့သည်။

လီယွမ်ကျောက်၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ရထားငယ်လေးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင် ရွေ့လျားသွား၏။

အရှိန်နှုန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီးနောက် ရထားလမ်းကြောင်းအတိုင်း ပတ်လည်လှည့်ပတ်သွားသည်။

ပြသမှုတစ်ခုလုံးမှာ အလွန်ပင် ချောမွေ့နေခဲ့သည်။

ရထားပုံစံငယ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဖန်ကျန်းရီမှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

အခြားအရာများကို မပြောလိုသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၍ ဤသည်မှာ ခေတ်ကာလ၏ အောင်မြင်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

လီယွမ်ကျောက်၏ မျက်နှာအမူအရာကို ဘေးမှကြည့်လိုက်ရာ သူသည် ရထားငယ်လေးကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ယခင်က မမြင်ဖူးသော စိတ်အားထက်သန်မှုများ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ဖန်ကျန်းရီမှာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ပိုမိုကျေနပ်မိသည်။

အမှန်တကယ် ရထားကို ခဏအတွင်း မဖန်တီးနိုင်သေးလျှင်တောင်မှ ရထားအရုပ်များကို ရောင်းချခြင်းဖြင့် အမြတ်များစွာ ရနိုင်သေးသည်မဟုတ်ပါလား။

ဤအရာသည် ကလေးများသာမက လူကြီးများပင် မြင်လိုက်ရသည်နှင့် စွဲလမ်းသွားရမည့်အရာမျိုး ဖြစ်၏။

သူ ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဤကဲ့သို့ ကူးပြောင်းလာရသူ ဖြစ်သော်လည်း ကလေးဘဝက ဤမျှ ခေတ်မီသော ကစားစရာများကို မကစားဖူးခဲ့သဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ယားယံနေမိသည်။

မြို့တော်တွင်ရှိသော အလုပ်မဲ့မင်းသားများနှင့် သူကောင်းမျိုးများသာ တွေ့လိုက်ရပါက တိုးဝှေ့ပြီး ဝယ်ယူကြပေလိမ့်မည်။

နောင်တွင် ပြုပြင်မွမ်းမံမှု ပြိုင်ပွဲများ ကျင်းပပေးလိုက်ပါက အံ့အားသင့်ဖွယ် တီထွင်သူများ ထွက်ပေါ်လာနိုင်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဂိမ်းကဲ့သို့သော အရာများသည် နည်းပညာကို အမြဲတမ်း တွန်းအားပေးနေတတ်၏။

သို့သော်လည်း ဝမ်းနည်းစရာမှာ ဤနည်းပညာမှာ နိုင်ငံတော်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်၍ လူသိရှင်ကြား ထုတ်ဖော်ပြသ၍ မရသေးခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယွမ်ကျောက်မှာ တံတွေးပင် ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ဘေးသို့လှည့်၍ ဖန်ကျန်းရီကို မေးလိုက်၏။ "ဖန်ကြီး... ကျုပ်ရဲ့ အရှေ့နန်းဆောင်မှာ ဒါမျိုးတစ်စုံလောက် လုပ်ပေးလို့ ရမလား။"

ဖန်ကျန်းရီက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "ပြဿနာမရှိဘူး။ အရှင့်သား နှစ်သက်တယ်ဆိုရင် ကျုပ် လုပ်ပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ဘာသာပဲ ဆော့ကစားပါ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိစေရအောင် သတိထားပါ။"

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး။" လီယွမ်ကျောက်က ရင်ဘတ်ကို ပုတ်၍ ကတိပေးလိုက်၏။

နှစ်ဦးစလုံး ကျေနပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟန်ချီမှာ ပြုံးပျော်နေပြီး အောင်မြင်မှုအတွက် အမြန်ဆုံး အကူအညီတောင်းခံလိုက်၏။ "သခင်လေး … ကြည့်ရတာ ဘယ်လိုနေလဲ၊ ဒီရလဒ်က အဆင်ပြေရဲ့လား။"

ဖန်ကျန်းရီမှာ စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်နေသော်လည်း အမူအရာကို တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းထားလိုက်၏။ "မရသေးဘူး။ လိုအပ်ချက်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ ကျုပ်လိုချင်တာက လက်တွေ့အသုံးချနိုင်တဲ့အရာ၊ ခင်ဗျားလုပ်ထားတာက အရုပ်လောက်ပဲ ရှိသေးတယ်။"

ဤလူဆိုးများကို အလွန်အကျွံ အထင်ကြီးသွားစေ၍ မဖြစ်ပေ။

"အချိုးအစားအတိုင်း ချဲ့လိုက်ရင် လူရော ကုန်စည်ပါ သယ်ဆောင်နိုင်တဲ့ ရထားမျိုး ဖန်တီးနိုင်မလား။" ဖန်ကျန်းရီ က မေးလိုက်၏။

ဟန်ချီက စိတ်ပျက်စွာ ပြောလိုက်၏။ "သခင်လေး ... ပြဿနာက အဲ့ဒီမှာပါ။ ဒီရထားငယ်လေးက ချောချောမောမော ရွေ့လျားနိုင်သလို ထင်ရပေမဲ့ အကြီးစား ရထားဖြစ်လာရင် ထိန်းချုပ်လို့မရတဲ့ ပြဿနာတွေ အများကြီး ပေါ်လာပါလိမ့်မယ်။ တည်ဆောက်ပုံနဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာတွေကို အသစ်ပြန်ပြင်ရပါလိမ့်မယ်။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မောင်းမရတာလောက်ဆိုရင် ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ တခြားစက်ပစ္စည်းတွေလို ပေါက်ကွဲပြီး လူ့အသက်ကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေမှာကိုပဲ စိုးရိမ်ရတာပါ။ ဒီပြဿနာတွေကို ကျုပ်တို့ ဆက်လက်ဖြေရှင်းနေဆဲပါ။

"ဒါပေမဲ့ စမ်းသပ်မှုဆိုင်ရာ ပုံစံငယ်တစ်ခုကိုတော့ တည်ဆောက်ပြီးပါပြီ။ သခင်လေး ကျုပ် နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ။"

ပုံစံငယ်ဟူသည် ... ဖန်ကျန်းရီမှာ မျက်လုံးကိုမှေး၍ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တွေးတောမိ၏။

အရုပ်ပုံစံလေးလောက်ကိုသာ မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း ပုံစံငယ်အထိ ရှိနေပြီလော။

ဟန်ချီက ရှေ့မှလမ်းပြ၍ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

လီယွမ်ကျောက်မှာ ရထားလမ်းပေါ်တွင် အသံမြည်ကာ ပြေးလွှားနေသော ရထားငယ်လေးကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သောကြောင့် ဖန်ကျန်းရီက သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားလိုက်ရသည်။

လူသုံးဦးမှာ ခဏအတွင်းမှာပင် ဒုတိယမြောက် ဂိုဒေါင်သို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

ဖန်ကျန်းရီမှာ မူမမှန်သည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဟန်ချီက ဂိုဒေါင်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အမည်းရောင် ပစ္စည်းကြီးတစ်ခုမှာ သူတို့မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဖန်ကျန်းရီမှာ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာပြီး ယခင်က မှတ်ဉာဏ်များ စီးဆင်းလာခဲ့၏။

ထိုအမည်းရောင် ပစ္စည်းမှာ ရထားခေါင်းအစစ် ဖြစ်သည်။ ယခင်ဘဝက မှတ်မိနေသော ပုံစံနှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားသော်လည်း ယေဘုယျအားဖြင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

လီယွမ်ကျောက်မှာ ပါးစပ်ဟောင်းလောင်းနှင့် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေ၏။

ဤအရာသည် ခုနက ကစားစရာနှင့် တူနေသည်မဟုတ်ပါလော။ သံတုံးကြီးတစ်ခုမှာ ရွေ့လျားလာပါက အလွန်ပင် ကြောက်စရာကောင်းပေသည်။ ဤအရာ သွားရာလမ်းတွင် ရှိသမျှကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

ဖန်ကျန်းရီက တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ရထားခေါင်းကို နှစ်ပတ်လည် ပတ်ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းမှာ မြန်ဆန်လာပြီး စိတ်ခံစားချက်များမှာလည်း မြင့်တက်လာသည်။

ဤအရာ၏ အရေးပါမှုကို သူလောက် နားလည်သူ မရှိပေ။

သမိုင်းကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံရပြီဖြစ်သည်။ သူသည် သမိုင်းကို ထပ်မံ ဖန်တီးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် စိုက်ပျိုးရေးခေတ်မှ စက်မှုလုပ်ငန်းခေတ်သို့ ကူးပြောင်းမည့် အလှည့်အပြောင်းကို သူ အထင်အရှား ခံစားမိ၏။

ရထားခေါင်း၏ ပေါ်ပေါက်လာမှုမှာ မညီညွတ်သလို ရှိသော်လည်း ဤကဲ့သို့ သိသာထင်ရှားသော ကွဲပြားမှုက လူကို ထိခိုက်မှု အလွန်ပြင်းထန်စေသည်။

ဖန်ကျန်းရီက အေးစက်နေသော ရထားကိုယ်ထည်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်၏။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာသူဟူသော နာမည်နှင့် တကယ်ပင် ထိုက်တန်ပြီဟု ခံစားရသည်။

"ဒီရထားက ရွေ့လျားနိုင်မလား။"

ဟန်ချီက ခေါင်းခါ၍ ရယ်မောလိုက်၏။ "မရသေးပါဘူး။ အပြည့်အဝတော့ မရသေးပေမဲ့ တစ်ခါလောက်တော့ ရွေ့သွားပါပြီ၊ အနည်းဆုံးတော့ ဘီးတွေ လည်သွားပါတယ်။"

ဖန်ကျန်းရီက ခေါင်းညိတ်၍ ဟန်ချီ၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။ "ကောင်းတယ်။ တစ်ခါရွေ့သွားတာနဲ့တင် တော်တော်ကောင်းနေပါပြီ၊ ဒါဟာ လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ကြီးမားတဲ့ ခြေလှမ်းတစ်ခုပဲ။"

အမှန်စင်စစ် သူသည် အယူအဆကိုသာ ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အသေးစိတ်ကို ကူညီနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ တောက်ယွမ်ခရိုင်မှ လူရိုင်းများက ဘာမျှမရှိရာမှ အံ့ဖွယ်များကို ဖန်တီးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ခဲ့မိပေ။ တကယ့် လူများပင်။

ဤအချိန်တွင် သူသည် အပြစ်တင်လိုစိတ် လုံးဝမရှိတော့ပေ။

ဟန်ချီမှာ ထိုကဲ့သို့ အားပေးစကားကြားရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းခြင်းများပင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ။ ခရိုင်အတွင်းရှိ သုတေသနဌာနများစွာတွင် သူတို့သည် အသုံးမကျသူများဟု အမြဲ အဆဲခံခဲ့ရသည်။ ယခု သခင်လေး ကိုယ်တိုင်က အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီဖြစ်ရာ သေလျှင်ပင် နောင်တမရှိတော့ပေ။

"ဒီအရာကို ဖန်တီးနိုင်တာနဲ့ ဘာလို့ အစောကြီးတည်းက တင်ပြမလာခဲ့တာလဲ။" ဖန်ကျန်းရီက ရထားခေါင်းကို စိုက်ကြည့်၍ မေးလိုက်၏။

"သခင်လေး ... အမှန်တော့ အခုမှ ပြီးစီးတာပါ။ ကျုပ်တို့ တင်ပြချင်ခဲ့ပေမဲ့ အသုံးမချနိုင်သေးတာကြောင့် အပြီးသတ်အောင် လုပ်ပြီးမှပဲ တင်ပြတော့မယ်လို့ တွေးထားမိတာပါ။ သခင်လေး ဒီနေ့ ကိုယ်တိုင် လာရောက်ကြည့်ရှုလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိပါဘူး။" ဟန်ချီ၏ မျက်နှာမှာ ရှက်ရွံ့နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

ဖန်ကျန်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "ခင်ဗျားရဲ့ အတွေ့အကြုံအရ ဒါကို မောင်းနှင်နိုင်ဖို့အတွက် နောက်ထပ် ဘယ်လောက်ကြာအုံးမလဲ၊ တိကျတဲ့ ကိန်းဂဏန်းကို ပြော။"

တိကျတဲ့ ကိန်းဂဏန်းဟူသည် ...

ဟန်ချီမှာ အခက်တွေ့သွား၏။ "ဒီလိုမျိုး တည်ဆောက်ဖို့အတွက် လအနည်းငယ် ကြာပါတယ်၊ ကျုပ်အမြင်အရ အနည်းဆုံး ... သုံးနှစ်လောက်တော့ ကြာလိမ့်မယ်။"

ဖန်ကျန်းရီမှာ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာသွား၏။ ရထားပေါ်ပေါက်လာရန်အတွက် သုံးနှစ်မှာ အလွန်ပင် တိုတောင်းလွန်းသည်။

"ကျုပ် ကျုပ် းနှစ် ပေးမယ်။ ကျုပ် းနှစ်အတွင်းမှာ ခင်ဗျားတို့ ဒါကို ရထားလမ်းပေါ်မှာ ပြေးလွှားနိုင်အောင် လုပ်ရမယ်။ ဒီကာလအတွင်းမှာ လူအင်အား လိုအပ်ရင် တုံးကျောက်တက္ကသိုလ် (အရှေ့ဆင်ခြေဖုံး) ကနေ ခေါ်သုံးပါ၊ အထက်လူကြီးရဲ့ ခွင့်ပြုချက် စောင့်စရာမလိုဘူး။ ငွေကြေးလိုအပ်ရင် တိုက်ရိုက် တင်ပြပါ။"

ဟန်ချီမှာ ထိုနေရာတွင် ငေးမောသွားပြီးနောက် အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွား၏။

သုံးနှစ်မှာ လက်ရှိအခြေအနေအရ ခန့်မှန်းထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ထပ်မံရရှိမည်ဆိုပါက ကျုပ် းနှစ်အတွင်း အောင်မြင်ရန်မှာ မခက်ခဲတော့ပေ။

"သခင်လေး စိတ်ချပါ။ ကျုပ် တာဝန်ကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်ပါ့မယ်။"

ဖန်ကျန်းရီက လီယွမ်ကျောက်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်၏။ "အရှင့်သား ... ဘယ်လို သဘောရသလဲ။"

လီယွမ်ကျောက်က ခေါင်းခါလိုက်၏။ "နားမလည်နိုင်ဘူး၊ မယုံနိုင်စရာပဲ။ ဒီနေ့တော့ ကျုပ် အမြင်ကျယ်သွားပြီ။ ဖန်ကြီး ... ခင်ဗျားရဲ့ ဦးနှောက်က ဘယ်လိုမျိုးလဲ။ ဒီလိုမျိုး မယုံနိုင်စရာတွေကို ဖန်တီးနိုင်တာလဲ။"

စကားပြောနေရင်း လီယွမ်ကျောက်၏ စိတ်ထဲတွင် ရှက်ရွံ့မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူ ယခင်က ကစားခဲ့သည့်အရာများမှာ ဘာများနည်း။ ကျားသစ်များနှင့် သားရဲများမှာလည်း သာမန် တိရစ္ဆာန်များသာ ဖြစ်သည်။ ဖန်ကြီး၏ လက်ရာများမှာ ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှ၏။

"ဒါပေမဲ့ ဒီရထားက နောင်တစ်ချိန်မှာ ဘယ်လောက်အထိ သယ်ဆောင်နိုင်မလဲဆိုတာ မသိဘူး။ မြင်းရထားထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုနိုင်မယ်ဆိုရင် ရထားလမ်းတွေ တစ်နိုင်ငံလုံး ပြန့်နှံ့သွားမှာပါ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဝေးလံတဲ့ ခရီးအတွက် မြင်းရထားတွေ မလိုတော့ဘူး။ စစ်တပ်အတွက် ရိက္ခာပို့ဆောင်ရေးတွေမှာဆိုရင် ... အင်း ... စိတ်ကူးကြည့်လို့တောင် မရဘူး။"

စကားပြောအပြီး လီယွမ်ကျောက်မှာ အတွေးထဲတွင် နစ်မြုပ်သွား၏။

တုံ့ပြန်မှုမှာ မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။ မည်သည့်အရာမဆို စစ်ပွဲနှင့် ဆက်စပ်ပြီး တွေးတောတတ်သည်ဟု ဖန်ကျန်းရီက တွေးလိုက်မိသည်။။

ရုတ်တရက် လီယွမ်ကျောက်မှာ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ကျုပ်ဆီမှာ အကြံကောင်းတစ်ခု ရှိတယ်။ အငွေ့စွမ်းအင်က ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ သံတုံးကြီးကို ရွေ့လျားနိုင်ရင် ဘာလို့ ရထားပဲ တည်ဆောက်ရမှာလဲ။ ဧရာမ သံလူရုပ်ကြီးတစ်ခု တည်ဆောက်ပြီး ပုခုံးပေါ်မှာ အမြောက်နှစ်လုံး တင်၊ လက်ချောင်းတွေကို သေနတ်တွေအဖြစ် ပြောင်း၊ လူက ထိုင်ပြီး ထိန်းချုပ်မယ်ဆိုရင် စစ်မြေပြင်မှာဆိုရင် ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်တော့ဘူး မဟုတ်လား။ ကျုပ် ပြောတာ မှန်တယ်မလား။"

"..."

ဖန်ကျန်းရီမှာ စိတ်ထဲတွင် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ ဤကဲ့သို့ အဆင့်မြင့်လွန်းသော စိတ်ကူးမှာ တကယ်ပင် ဆန်းကြယ်လွန်းလှသည်။ အငွေ့စွမ်းအင်သုံး စက်ရုပ်ကြီး (Steam Gundam) ဖြစ်လာတော့မည်။

"အာ ... အရှင့်သားရဲ့ စိတ်ကူးက တကယ် ကောင်းပါတယ်။"