အခန်း ၁၆၀၆
Vol. 108 Ch. 1606
အခန်း (၁၆၀၆) လူတစ်ယောက်၏ လောကအမြင်ကို ပြန်လည် ဆန်းသစ်စေခြင်း (၁)
တောင်ပိုင်း တိမ်တိုက်ရှုခင်းကြည့်စင်မြင့်ပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။
မင်ရှစ်ရင်သည် တုန်ရင်သွားပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့လိုက်၏။
တွမ့်မူရှန်းမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ သူက မေးလိုက်၏။ “မင်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”
စောစောက တွမ့်မူရှန်းသည် လုကျိုး၏ မျက်နှာကို သေချာစွာ မမြင်တွေ့လိုက်ရပေ။ မဟာနတ်ဘုရင်တစ်ပါးနှင့် နတ်ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်ကြသော ရွှမ်းယီနှင့် နန်လီတို့ပင်လျှင် လုကျိုး၏ မျက်နှာကို သဲ့သဲ့မျှသာ မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့ကြရာ တာအိုသူတော်စင်တစ်ပါးဖြစ်သော သူ၏ အခြေအနေမှာမူ ဆိုနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ မင်ရှစ်ရင်သည် မည်သို့သော နည်းနှင့်မျှ ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မည် မဟုတ်ဟုသာ တွေးတောထားခဲ့မိသည်။
မင်ရှစ်ရင် သက်ပြင်းချလိုက်၏။ “သူက အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ”
“အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရှင် ဟုတ်လား။ ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်လို့လဲ” တွမ့်မူရှန်းက သူ၏ နယ်ရှင်လှံကို မြှောက်ကာ အောက်သို့ ခုန်ဆင်းရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည့်ဟန်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။ သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ငါကိုယ်တိုင် ဆင်းပြီး စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်မယ်။ စောစောက ကျန်းဟယ်နဲ့ တိုက်ပွဲမှာ ငါက ငါ့ခွန်အားရဲ့ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းကိုပဲ သုံးခဲ့တာ။ အခုလို အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရှင်မျိုးနဲ့တော့ တိုက်ခိုက်ကြည့်သင့်တယ်”
“ကျွန်တော့်ကို ယုံပါ။ မသွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ” မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်၏။
“ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်တဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရပါစေ... ငါတို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမယ်လို့ အနီရောင်ဧကရာဇ်က ပြောခဲ့တယ်။ ငါတို့ တောင်ပိုင်းအက်ကွဲတောင်မှာ ရွှမ်းယီခန်းမကို မြေပြင်ပေါ် ရောက်တဲ့အထိ ရိုက်ချနိုင်ခဲ့မှ တပ်မှူးနေရာအတွက် တကယ့်ပြိုင်ပွဲ စတင်တဲ့အခါ ငါတို့ တိုက်ခိုက်စရာ မလိုတော့မှာလေ” တွမ့်မူရှန်းက ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ရှစ်ရှိုး ဘာလို့ ကျွန်တော့်စကားကို မယုံရတာလဲ” မင်ရှစ်ရင်က ခေါင်းခါယမ်းလျက် ပြောလိုက်၏။
၀ရဇိန်တစ်ဦးက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ “ရွှမ်းယီခန်းမမှာ သခင်လေးရီတောင် အနိုင်မယူနိုင်တဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက် တကယ်ကြီး ရှိနေတာလား”
“ဒီလောကကြီးမှာ ကိုယ့်ထက်သာတဲ့သူတွေ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်တယ်။ သိုသိုသိပ်သိပ်နေတာက အကောင်းဆုံးပဲ။ ရွှမ်းယီခန်းမကို အထင်မသေးကြနဲ့” မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်၏။
“???”
၀ရဇိန် လေးဦးစလုံးသည် မင်ရှစ်ရင်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။ စောစောက ရွှမ်းယီခန်းမကို အများဆုံး ရန်စလှုံ့ဆော်ပြီး ဆဲဆိုခဲ့သူမှာ မင်ရှစ်ရင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ယခု သူ ထိုစကားများ ပြောနေရသည့် အကြောင်းအရင်းကို သူတို့ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရ၏။ ၎င်းမှာ တကယ့်ကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စရာကောင်းလှပေသည်။
တွမ့်မူရှန်းသည် သူ၏ နယ်ရှင်လှံကို မြှောက်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ငါ့ကို ဒီမှာ စောင့်နေကြ။ ၁၅ မိနစ်တောင် မပြည့်ခင် သူ့ကို မြေပြင်ပေါ် ရောက်တဲ့အထိ သေချာပေါက် ရိုက်ချခဲ့မယ်”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ၀ရဇိန် လေးဦးစလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြ၏။
“သခင်လေးတွမ့်မူဆီက သတင်းကောင်းကို ကျွန်တော်တို့ စောင့်နေပါ့မယ်”
တွမ့်မူရှန်း အောက်သို့ ခုန်ဆင်းသွားတော့၏။
၀ရဇိန် လေးဦးသည် တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရှုရန် စင်မြင့်အစွန်းသို့ လျှောက်သွားတော့မည့်ဆဲဆဲ၌ မင်ရှစ်ရင်က သူတို့ကို တားဆီးကာ ပြောလိုက်သည်။
“လာကြ... လာကြ။ လာပြီး လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်လောက် သောက်ကြရအောင်”
“သခင်လေးရီက စိတ်မပူဘူးလား”
“ငါ့ဖင်ကို စိတ်ပူရမှာလား” မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်၏။
“ငါတို့ လက်ဖက်ရည် သောက်ပြီးတာနဲ့ မြန်မြန် ပြေးကြတာ အကောင်းဆုံးပဲ”
“…”
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ၀ရဇိန် လေးဦး၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ သိပ်မကောင်းလှတော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့သည် အနီရောင်ဧကရာဇ်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကိုယ်စားပြုနေသူများ ဖြစ်ကြသည်။ မင်ရှစ်ရင်အနေဖြင့် အနီရောင်ဧကရာဇ်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မကာကွယ်လိုလျှင် ပြဿနာမရှိသော်ငြား သူက ဂုဏ်သိက္ခာကို လွှင့်ပစ်ချင်နေသည် မဟုတ်ပါလော။
“လက်ဖက်ရည်လေး ဘာလေး သောက်ကြပါဦး” မင်ရှစ်ရင်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူ၍ သောက်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။
“သခင်လေးတွမ့်မူတော့ တိုက်ပွဲ စနေလောက်ပြီ။ သွားကြည့်ကြရအောင်”
၀ရဇိန် လေးဦးသည် စင်မြင့်အစွန်းဆီသို့ လျှောက်သွားကြ၏။ သို့သော်လည်း သူတို့ မရောက်ရှိမီမှာပင် တွမ့်မူရှန်းသည် အောက်ဘက်မှနေ၍ ရုတ်တရက် အထက်သို့ ပျံတက်လာတော့သည်။
တွမ့်မူရှန်း၏ မျက်နှာနှင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ဖုန်မှုန့်များနှင့် ရွှံ့များ ပေကျံနေပေ၏။
၀ရဇိန် လေးဦးစလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။
“သခင်လေးတွမ့်မူ... နိုင်ခဲ့တာလား”
“အာ...” တွမ့်မူရှန်းသည် အနေခက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “အမှန်တော့ ငါက အောက်ကို အခြေအနေ သွားကြည့်ရုံပါပဲ”
‘ဒါဆို သူ နိုင်တာလား... ရှုံးတာလား’ တาအိုစောင့်ကြပ်သူ လေးဦးမှာ ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြရရှာ၏။ တွမ့်မူရှန်း၏ ညစ်ပေနေသော မျက်နှာနှင့် ထူးဆန်းသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီးနောက် သူတို့သည် ပို၍ပင် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြတော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လေးနက်တည်ကြည်မှု၊ အနေခက်မှုတို့နှင့်အတူ ထူးထူးဆန်းဆန်းပင် ပျော်ရွှင်နေသည့် အရိပ်အယောင်များလည်း ရောယှက်နေပေ၏။
“သခင်လေးတွမ့်မူ...”
“မင်းတို့တွေ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စပ်စုရတာလဲ” တွမ့်မူရှန်းသည် သူ၏ နယ်ရှင်လှံကို မြေကြီးထဲသို့ စိုက်ချလိုက်၏။
“အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရှင်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ရှုံးနိမ့်သွားတာက သဘာဝပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ အနိုင်အရှုံးဆိုတာ စစ်သည်တော်တွေအတွက် သာမန်ကိစ္စပါပဲ။ မင်းတို့က တစ်ခါမှ မရှုံးဖူးဘူးလို့တော့ ငါ့ကို လာမပြောနဲ့နော်။ ငါ့ရဲ့ အမာရွတ်ကို မဖြစ်မနေ လာဆွနေရတာလား”
၀ရဇိန် လေးဦးစလုံး ဆွံ့အသွားကြရရှာ၏။
မင်ရှစ်ရင်မှာ ပါးစပ်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်များကို ပန်းထုတ်မိမတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။
‘စန်းရှစ်ရှိုးက ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဒီလောက်တောင် စကားပြောကောင်းသွားရတာလဲ’
မင်ရှစ်ရင် နေရာမှ ထရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ။ ငါတို့ မြန်မြန် ထွက်ပြေးကြစို့”
“ထွက်ပြေးမယ် ဟုတ်လား”
၀ရဇိန် လေးဦးနှင့် မဟာလေဟာနယ် မျိုးစေ့ပိုင်ရှင် နှစ်ဦးစလုံးမှာ အနီရောင်ဧကရာဇ်၏ ကိုယ်စားလှယ်များ ဖြစ်ကြပေသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ ဤအတိုင်း ထွက်ခွာသွားမည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ အနီရောင်ဧကရာဇ်ကို အရှက်ခွဲရာ ရောက်သွားလိမ့်မည်။
၀ရဇိန် လေးဦး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် မင်ရှစ်ရင်သည် တွမ့်မူရှန်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ ဝှစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ မင်ရှစ်ရင်သည် ပျံသန်းသော ရထားလုံးဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။
“သခင်လေးရီ”
တွမ့်မူရှန်းက အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ငါ့ကို စောင့်ဦးလေ”
တွမ့်မူရှန်းသည် မဆိုင်းမတွပင် မင်ရှစ်ရင်၏ နောက်မှ လိုက်ပါပျံသန်းသွားတော့၏။
၀ရဇိန် လေးဦးမှာ အနောက်၌ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ပြိုင်ဘက်က အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်နေလျှင်တောင်မှ ဤကဲ့သို့တော့ မဖြစ်သင့်ချေ။
“သူတို့က ပုံမှန်ဆို အရမ်း မောက်မာတတ်ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီနေ့ကျမှ ဘာလို့ လုံးဝ တခြားလူတွေလို ဖြစ်နေကြတာလဲ”
“ဟုတ်ပါရဲ့။ သူတို့က အမြဲတမ်း မောက်မာတတ်ကြတာလေ။ ဒီအပြောင်းအလဲက အရမ်းကို သိသာလွန်းနေတယ်”
“ပြိုင်ဘက်က တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်လွန်းလို့ နေမှာပေါ့”
၀ရဇိန် လေးဦးသည် စင်မြင့်အစွန်းသို့ လျှောက်သွားကာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း အောက်ဘက်တွင် မည်သူမျှ မရှိတော့ပေ။ ထို့နောက် သူတို့သည် တာအိုခန်းမဆောင်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း ခန်းမဆောင်မှာ တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်တွေ့နိုင်ခဲ့ကြပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ကြတော့၏။
“လောကကြီးမှာ ကိုယ့်ထက်သာတဲ့သူ အမြဲရှိစမြဲပါပဲ။ အခု ပညာရှင်အသစ် တစ်ယောက် ပေါ်လာပုံရတယ်။ ဒါက သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် သင်ခန်းစာတစ်ခုလို့ သတ်မှတ်လို့ ရတယ်”
“ဒါက အရမ်းကို သဘာဝကျပါတယ်လေ။ ကလေးတစ်ယောက်က မိသားစုရှေ့မှာတော့ ဆိုးသွမ်းပြတတ်ပေမဲ့ အပြင်လူတွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ ကြောက်ရွံ့သွားတတ်သလိုမျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အနီရောင်ဧကရာဇ်ဆီ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဒီကိစ္စကို ဘယ်လို သတင်းပို့ကြမလဲ”
“နည်းနည်းလောက် ဖန်တီးပြီး ပြောပြရမှာပေါ့...”
“ငါတို့ တတ်နိုင်တာ ဒါပဲ ရှိတော့တယ်”
ထို့နောက်တွင် ၀ရဇိန် လေးဦးသည် မြောက်ဘက် တာအိုခန်းမဆောင်ဆီသို့ လက်နှစ်ဖက်ဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ကြ၏။ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ “ဒီနေ့ ဖြစ်ရပ်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခွန်အားတွေက လိုအပ်ချက် ရှိနေသေးတာ ထင်ရှားပါတယ်။ နောက်နေ့မှ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့”
မြောက်ဘက် တာအိုခန်းမဆောင်အတွင်းမှ ခပ်သဲ့သဲ့ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။
“အဲဒီနှစ်ယောက်ကို သတင်းစကား ပါးလိုက်ပါ။ လှည့်ကွက် သေးသေးမွှားမွှားလေး တချို့ကို တတ်ထားရုံနဲ့ တောင်ပိုင်းအက်ကွဲတောင်မှာ ရိုင်းရိုင်းပျပျ ပြုမူလို့ရပြီလို့ မဆိုလိုဘူးလို့။ ကျင့်ကြံမှုကို သေချာ ဂရုစိုက်ကြ။ နောက်တစ်ခါ ငါ မင်းတို့ကို တွေ့တဲ့အခါ... တိုးတက်မှု မရှိဘူးဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် ပညာပေးရလိမ့်မယ်”
“???”
၀ရဇိန် လေးဦးစလုံး ဒေါသထွက်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာလည်း ကြည့်ရဆိုးသွားတော့၏။ သို့သော်ငြား သူတို့သည် ဦးညွှတ်လျက် ပြန်ပြောလိုက်ကြသည်။
“လမ်းညွှန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ သတင်းစကားကို ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် ပါးပေးပါ့မယ်”
…