အခန်း ၁၆၁၀
Vol. 108 Ch. 1610
အခန်း (၁၆၁၀) တပည့် ရှစ်စွင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်
လုကျိုးသည် နန်လီ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ သိချင်စိတ်နှင့် ဒွိဟဖြစ်မှုများကို မြင်သောအခါ အမှန်အတိုင်းပင် ဖြေကြားလိုက်၏။
“တောင်ပိုင်း မီးတောက်စစ်က ကံမီးတောက်ကို ပိုမို ကောင်းမွန်လာအောင် ပြုလုပ်ပေးနိုင်တယ်”
နန်လီသည် ထိုစကားကြောင့် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားတော့သည်။ သူက မေးလိုက်၏။
“ခင်ဗျားက ကံမီးတောက်ကို နတ်ဘုရားမီးတောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲချင်တာလား။ ပထမအချက်... လူတိုင်းမှာ ကံမီးတောက် မရှိပါဘူး။ တကယ်လို့ ခင်ဗျားမှာ ကံမီးတောက် ရှိနေတယ်ဆိုရင်တောင်... တောင်ပိုင်း မီးတောက်စစ်ကို အသုံးပြုပြီး ခင်ဗျားရဲ့ ကံမီးတောက်ကို အတင်းအကျပ် သန့်စင်မယ်ဆိုရင် ဆိုးရွားတဲ့ တန်ပြန်သက်ရောက်မှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရနိုင်တယ်နော်”
လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “မင်းပြောတာ မမှားပါဘူး”
ရွှမ်းယီက ပြောလိုက်သည်။ “နတ်ဘုရင်နန်လီ... မင်းရဲ့စကားတွေအရဆိုရင် မင်းက မျှော်နန်းသခင်လုရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို သံသယဝင်နေတာလား”
“မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ရပါဘူး” နန်လီက အလောတကြီး ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။
“ငါတို့တွေ မြောက်ဘက် တာအိုခန်းမဆောင်မှာ တစ်ညလောက် တည်းခိုဖို့ အဆင်ပြေနိုင်မလား။ အခုက တော်တော်လေးလည်း ညဉ့်နက်နေပြီဆိုတော့လေ” ရွှမ်းယီက မေးမြန်းလိုက်သည်။
နန်လီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။ “တစ်ညတည်းတင် ဘယ်ကမလဲ... ဆယ်ရက်ဖြစ်ဖြစ် လဝက်ဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားတို့ တည်းခိုလို့ ရပါတယ်။ တောင်ပိုင်းအက်ကွဲတောင်က ခင်ဗျားတို့ကို အမြဲတမ်း ကြိုဆိုနေမှာပါ”
“ကောင်းပြီလေ”
…
ညအချိန်၌ ဖြစ်၏။
ရွှမ်းယီခန်းမမှ လူများသည် တောင်ပိုင်းအက်ကွဲတောင်၌ တည်းခိုခဲ့ကြသည်။
မြောက်ဘက် တာအိုခန်းမဆောင်အတွင်း၌ ဖြစ်၏။
ကျန်းဟယ်သည် ပျံသန်းဝင်ရောက်လာပြီး ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ ရွှမ်းယီကို လျှောက်တင်လိုက်၏။
“အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးမှာ တောင်းဆိုစရာတစ်ခု ရှိပါတယ်”
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရွှမ်းယီနှင့် လုကျိုးတို့သည် ပျော်ရွှင်စွာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြဆဲ ဖြစ်ပေသည်။
“ဘာကိစ္စလဲ” ရွှမ်းယီသည် ကျန်းဟယ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် လေးနက်တည်ကြည်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်၏။
“ဒီနေ့ ကျွန်တော် မျှော်နန်းသခင်လုရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို တကယ် လေးစားမိတယ်။ ရွှမ်းယီခန်းမရဲ့ တပ်မှူးဖြစ်ဖို့ ကျွန်တော် မထိုက်တန်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျွန်တော် မျှော်နန်းသခင်လုကို ကူညီပံ့ပိုးပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်” ကျန်းဟယ်က ရိုးသားစွာ လျှောက်တင်လိုက်၏။ ယခင်က သူသည် လုကျိုး၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို မသိရှိခဲ့ပေ။ ယနေ့ ဖြစ်ရပ်များအပြီးတွင်မူ သူ လုံးဝ ယုံကြည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ စကားများမှာလည်း အလွန်ပင် ရိုးသားပွင့်လင်းလှပေသည်။
ရွှမ်းယီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ “ငါတို့ ဒါကို ဆွေးနွေးပြီးပြီ မဟုတ်ဘူးလား”
“ဆွေးနွေးပြီးပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ မျှော်နန်းသခင်လုရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အလွန် နက်ရှိုင်းပြီး သူရဲ့ အရည်အချင်းတွေကလည်း ကျွန်တော့်ထက် အများကြီး သာလွန်ပါတယ်။ တကယ်လို့ ကျွန်တော်သာ ဒီနေရာကို အရှက်မရှိ ဆက်ယူထားမယ်ဆိုရင်... နောင်တစ်ချိန် အဲဒီလူနှစ်ယောက်နဲ့ ထပ်တွေ့တဲ့အခါ ရွှမ်းယီခန်းမကို အရှက်ခွဲသလို ဖြစ်သွားမှာကို စိုးရိမ်မိလို့ပါ” ကျန်းဟယ်က ပြန်လည် လျှောက်တင်လိုက်သည်။
ရွှမ်းယီ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ကျန်းဟယ်သည် အလွန်အမင်း ပါးနပ်သူ မဟုတ်သလို အရာရာကို သေချာ စီစဉ်တတ်သူလည်း မဟုတ်သော်ငြား သူသည် အလွန် ဖြောင့်မတ်ပြီး သစ္စာရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။
“မင်းကို သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပွားနဲ့ အနိုင်ယူသွားတဲ့ လူငယ်လေးက ဒီကြီးလေးတဲ့ တာဝန်ကို ယူနိုင်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။ တကယ်လို့ မင်းက မင်းရဲ့ နေရာကို မဖြစ်မနေ စွန့်လွှတ်ချင်တယ်ဆိုရင် သူ့ကို ပေးလိုက်လို့ ရတယ်”
“???”
ကျန်းဟယ် မှင်တက်သွားရရှာသည်။
ရွှမ်းယီလည်း အံ့ဩသွားတော့၏။
သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကို မြင်သောအခါ လုကျိုးက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “သူ့ကို အထင်မသေးနဲ့။ အပြင်ပန်းကြည့်ရင် သူက အကျင့်စာရိတ္တ မကောင်းတဲ့၊ ရိုင်းစိုင်းမောက်မာတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်လို ထင်ရပေမဲ့... တကယ်တော့ သူက အရမ်းကို ပါးနပ်ပြီး လိမ္မာပါးရည်ဝတဲ့သူပဲ”
ရွှမ်းယီ ရယ်မောလိုက်၏။ “မျှော်နန်းသခင်လုက သူ့ကို တော်တော်လေး သိပုံရတယ်။ ခင်ဗျားပြောမှပဲ... သူက တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတဲ့သူပဲ”
ကျန်းဟယ်က ဆန္ဒမရှိစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်တော်ကတော့ မျှော်နန်းသခင်လုကပဲ အသင့်တော်ဆုံးလို့ ထင်နေတုန်းပါပဲ”
“ရိုင်းရိုင်းပျပျ မပြောနဲ့” ရွှမ်းယီက သူ့ကို ကြိမ်းမောင်းလိုက်၏။
ကျန်းဟယ် ခေါင်းငုံ့သွားပြီး နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုရဲတော့ပါချေ။
ရွှမ်းယီက ပြောလိုက်၏။ “ဒီကိစ္စကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မပြောနဲ့တော့”
“နားလည်ပါပြီ” ကျန်းဟယ်က ခေါင်းမော့ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုးမှာ ပြောသင့် မပြောသင့် မသေချာတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိပါသေးတယ်”
“ပြောစမ်းပါ” ရွှမ်းယီက ပြောလိုက်၏။
“အရှင်မင်းကြီး... မကြာသေးခင်က အဖြူရောင်ဧကရာဇ်နဲ့ တွေ့ဖြစ်သေးလား” ကျန်းဟယ်က ထိုမေးခွန်းဖြင့် စတင်လိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှမ်းယီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ထွက်သွားစမ်း”
အခြေအနေ မဟန်တော့သည်ကို ရိပ်မိသွားသော ကျန်းဟယ်သည် အလောတကြီး လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ကျန်းဟယ် ထွက်ခွာသွားပြီး အခြားသူများလည်း ဆုတ်ခွာသွားကြသောအခါ ရွှမ်းယီသည် လုကျိုးကို လက်နှစ်ဖက်ဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးလျက် ပြောလိုက်၏။ “သူ့အပေါ် ဒေါသမထွက်ပါနဲ့နော်”
“ငါက အဲဒီလောက်အထိ သဘောထားမသေးသိမ်ပါဘူး”
“ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့။ ခင်ဗျားကို ထပ်ပြီး မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး” ရွှမ်းယီက ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူလည်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
…
သန်းခေါင်ယံအချိန်၌ ဖြစ်၏။
လုကျိုးသည် ကျယ်ပြန့်ကောင်းကင်အိတ်ထဲကနေ တောင်ပိုင်း မီးတောက်စစ်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ သူသည် ၎င်းကို နတ်ဘုရားစွမ်းအားများဖြင့် ဖိနှိပ်ထားကာ ၎င်း၏ အပူချိန်ကို တိကျစွာ ထိန်းချုပ်ထားသည်။
သူ၏ လက်ကို တစ်ချက်လှန်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ ကံမီးတောက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။ ပြီးနောက် သူသည် ကံမီးတောက်ကို နတ်ဘုရားမီးတောက်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်တော့သည်။
သူသည် ဤနည်းလမ်းကို ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲကနေ သင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးသည် ကံမီးတောက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေ၏။ သူသည် တောင်ပိုင်း မီးတောက်စစ်ကို သယ်ဆောင်သွားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ကိစ္စအချို့ကြောင့် ကြန့်ကြာသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ယခုအခါ လုကျိုးသည် ထိုဗဟုသုတများကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီဖြစ်ရာ ဤမျှ ကြီးမားသော အခွင့်အရေးကို သူ မည်သို့ လက်လွှတ်ခံနိုင်မည်နည်း။
တောင်ပိုင်း မီးတောက်စစ်ကို နှိမ်နင်းပြီးနောက်တွင် ၎င်းမှာ အန္တရာယ်ကင်းမဲ့သွားပုံရပြီး လုကျိုး၏ ကံမီးတောက်အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် ယှက်နွယ်ဝင်ရောက်သွားတော့၏။
ထိုဖြစ်စဉ်မှာ အေးအေးချမ်းချမ်းပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး ကြီးကြီးမားမား ပျက်စီးမှုများ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပေ။
…
နောက်တစ်နေ့တွင် လုကျိုးသည် နောက်ထပ် နှစ်ရက်ခန့် ဆက်လက် တည်းခိုရန် ဆင်ခြေတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ပြီး မထွက်ခွာသေးပေ။
လုကျိုးကို ပိုမို အစွမ်းထက်လာစေရန် ဆန္ဒရှိနေသော နန်လီမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့၏။ သူသည် အရံအတားများ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ဆက်လက် လေ့လာစောင့်ကြည့်လိုပေသည်။
လုကျိုးသည် ထိုအချိန်များကို အသုံးချကာ သူ၏ ကံမီးတောက်ကို ဆက်လက် သန့်စင်နေခဲ့ပြီး တောင်ပိုင်း မီးတောက်စစ်ကို တဖြည်းဖြည်း စုပ်ယူနေခဲ့၏။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၌ ခရမ်းရောင်တောက်ပသံကျောက်၊ အံ့ဖွယ်အမှတ်အသားဝတ်ရုံ၊ ကျယ်ပြန့်ကောင်းကင်အိတ်နှင့် အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သော နတ်ဘုရားစွမ်းအားတို့ ရှိနေပေသည်။ ၎င်းတို့ အားလုံးသည် တောင်ပိုင်း မီးတောက်စစ်ကို အလွယ်တကူပင် ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့ကြ၏။
သူသည် သူ၏ ကံမီးတောက်ကို သန့်စင်ရန်အတွက် နှစ်ရက်လုံးလုံး အချိန်ယူခဲ့ရသည်။
…
နှစ်ရက် အကြာတွင် ဖြစ်၏။
ညအချိန်၌ ဖြစ်ပေသည်။
လုကျိုးသည် တောင်ပိုင်း မီးတောက်စစ်ကို ကျယ်ပြန့်ကောင်းကင်အိတ်ထဲသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းလိုက်ချိန်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားတော့၏။
“ဘယ်သူကများ ဒီလောက် ရဲတင်းနေတာလဲ” လုကျိုးက အသံနက်ကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ထိုပုံရိပ်သည် သူခိုးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်၌ လိမ့်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အနက်ရောင် အဝတ်စကို ဖယ်ရှားလိုက်တော့သည်။
ဘုန်း
သူ၏ နဖူးကို မြေပြင်ပေါ် ဦးတိုက်ပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်၏။ “တပည့်က ရှစ်စွင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်”
“လောင်စစ်လား”
သူ၏ စတုတ္ထမြောက် တပည့်မှလွဲ၍ လုကျိုးအနေဖြင့် အခြားမည်သူ့ကိုမျှ တွေးတော၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။
မင်ရှစ်ရင် ခေါင်းမော့လာပြီး ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။
လုကျိုး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ “မင်းက တော်တော် ရဲတင်းနေပါလား။ လူမိသွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား”
“ရပါတယ်။ ဒီလူတွေက အားနည်းပါတယ်” မင်ရှစ်ရင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။ ထို့နောက် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် ဒူးထောက်လျက် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ငိုယိုနေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် လုကျိုး၏ ခြေထောက်များကို ဖက်လျက် ပြောလိုက်သည်။
“ရှစ်စွင်း... ရှစ်စွင်း သေသွားပြီလို့ တကယ် ထင်နေခဲ့တာ”
“လူယုတ်မာတစ်ယောက်ဆီကနေ စကားကောင်း ထွက်လာမယ်လို့ မျှော်လင့်လို့ မရဘူးပဲ”
လုကျိုးသည် မင်ရှစ်ရင်ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။ ထို့နောက် သူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “မင်းမှာ ဆရာ မရှိဘူးလို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား”
မင်ရှစ်ရင်သည် ဆက်လက် ဒူးထောက်နေရင်း ပြောလိုက်၏။
“တပည့်က သူတို့ မြင်အောင် ဟန်ဆောင်နေတာပါလို့ ကျိန်ရဲပါတယ်။ ဒါက မဟာလေဟာနယ်လေ... နံရံတွေမှာ နားတွေ ရှိနေနိုင်တယ်။ ကျွန်တော့်စကားတွေထဲမှာ အမှန်တရား တစ်စက်လေးတောင် မပါဘူးဆိုရင်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ခွဲခွာချိတ်ကောက်နဲ့ပဲ သေပါရစေလို့ ခွဲခွာချိတ်ကောက်ကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ရဲပါတယ်”
“တော်တော့။ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ဆက်မပြောနဲ့တော့။ မင်းတို့ အားလုံးနဲ့ လောင်စန်းတို့ မဟာလေဟာနယ်ကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ” လုကျိုးက မေးမြန်းလိုက်၏။
မင်ရှစ်ရင်သည် သူနှင့် တွမ့်မူရှန်းတို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို လုကျိုးအား ပြန်လည် ပြောပြလိုက်ပြီးနောက် ချီရှန့်အကြောင်းကိုပါ ဆက်လက် ပြောပြလိုက်တော့သည်။
“ချီရှန့် ဟုတ်လား” လုကျိုးသည် ဇဝေဇဝါဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။
“ဒီလူက သူ့ကိုယ်သူ ချီရှစ်တိဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော်တို့ ယုံကြည်အောင် တမင်တကာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး လျှို့ဝှက် ကူညီပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ့်အမှန်တရားကတော့ သူက အရမ်းကို ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲပြီး သူ့ရဲ့ မြေခွေးမြီးကို အခုထိ မဖော်ပြသေးပါဘူး” မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်သည်။
“သူက လောင်ချီ မဟုတ်ဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား” လုကျိုးက မေးလိုက်၏။
“လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး” မင်ရှစ်ရင်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ရှစ်စွင်း... ကျွန်တော် ချီရှစ်တိကို အရမ်းသိတာပေါ့”
“တကယ်လို့ သူက လောင်ချီ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် မင်းတို့ အားလုံးကို မဟာလေဟာနယ်ဆီကို ဘာလို့ မျှားခေါ်လာရတာလဲ”
“သူက အထွတ်အမြတ်ခန်းမကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ချင်နေတာလေ။ အခု သူက မဟာဧကရာဇ်မင်ရှင်းရဲ့ လက်ပါးစေ ဖြစ်နေပြီ။ ပြီးတော့... သူက ရှစ်စွင်းကို သွေးဆောင်ဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့ကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်နေတယ်လို့ ထင်တယ်” မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်၏။
“ငါ့ကို သွေးဆောင်ဖို့ ဟုတ်လား”
“ရှစ်စွင်း... ရှစ်စွင်းက ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး မဟုတ်ဘူးလား။ ရှစ်စွင်းရဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ အဆင့်အတန်းအကြောင်း ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော့်ကို စောစောကတည်းက မပြောပြခဲ့ရတာလဲ။ အခုကစပြီး ကျွန်တော်က ရှစ်စွင်းရဲ့ နံပါတ်တစ် လက်ပါးစေပဲ” မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် လက်သီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“နောင်ကျရင် ကျွန်တော့်ကို ဘယ်သူက အနိုင်ကျင့်ရဲသေးလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”
“???”
လုကျိုး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူ့ကို ကြိမ်းမောင်းလိုက်၏။
“မင်းမှာ အဲဒီလောက်ပဲ အရည်အချင်း ရှိတာလား”
ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး ဟူသော အမည်နာမကြောင့် မဟာလေဟာနယ်၌ လုကျိုး၏ နေထိုင်မှုမှာ ယခုအခါ အတော်လေး ချောမွေ့နေခဲ့ပေသည်။ လူတိုင်းက သူ့ကို အထင်လွဲနေကြသဖြင့် ၎င်းကို ဤအတိုင်းပင် လွှတ်ထားရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ သူသည် ကောင်းကင်ကျမ်းစာနှင့် ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းစာလိပ်တို့ကို ဆင်ခြင်ကျင့်ကြံတိုင်း မိမိကိုယ်ကို ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပေသည်။ လောကကြီးက ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး တစ်ဦးကို လိုအပ်နေသောကြောင့် သူသည် ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ရှစ်စွင်း... ရှစ်စွင်းက ကြီးမြတ်လှတဲ့ ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးပဲလေ။ ရှစ်စွင်း ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တာတွေကို ပြန်ယူပြီး အထွတ်အထိပ် နေရာကို ပြန်သွားဖို့ အစီအစဉ် ရှိလား” မင်ရှစ်ရင်က ပြုံးစစဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။
လုကျိုးက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ ဆရာမှာ အဲဒီလို ရည်မှန်းချက်မျိုး မရှိဘူး”
မင်ရှစ်ရင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နှမြောတသ အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့၏။
လုကျိုးသည် အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “ကျန်တဲ့သူတွေကော ဘယ်လိုနေလဲ”
မင်ရှစ်ရင်က ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။
“တာ့ရှစ်ရှိုးနဲ့ အာ့ရှစ်ရှိုးတို့ကတော့ အပြာရောင်ဧကရာဇ်ဆီမှာ ပျော်ရွှင်နေကြတယ်။ သူတို့လည်း တပ်မှူးနေရာအတွက် ပြိုင်ပွဲမှာ ဝင်ပြိုင်ကြမယ်လို့ ကြားတယ်။ ရက်အနည်းငယ်လောက် ကြာရင် သူတို့ ရွှမ်းယီခန်းမကို သွားပြီး ကျန်းဟယ်ကို စိန်ခေါ်ကြလိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်။ ၀ူရှစ်မေ့နဲ့ လျိုရှစ်မေ့တို့ အတွက်ကတော့... အဖြူရောင်ဧကရာဇ်ဆီမှာ သူတို့ရဲ့ အခြေအနေက သိပ်မကောင်းလှဘူးလို့ ထင်တယ်...”
“ဟင်” လုကျိုး မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။
“အဖြူရောင်ဧကရာဇ်နဲ့ ချီရှန့်တို့က ဆက်ဆံရေး အရမ်းကောင်းကြတယ်။ ချီရှန့်က အရမ်းကို ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတာဆိုတော့ သူက သေချာပေါက် လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရှစ်မေ့နှစ်ယောက်က အရမ်းကို ရိုးသားလွန်းတယ်။ ပြီးတော့ အဖြူရောင်ဧကရာဇ်က သူတို့ကို အနိုင်ကျင့်နေသလား ဆိုတာလည်း ကျွန်တော် မသိဘူး” မင်ရှစ်ရင်က ဆိုလိုက်သည်။
“အဖြူရောင်ဧကရာဇ်က အဲဒီလောက်အထိတော့ မမိုက်မဲလောက်ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က အထွက်အထိပ်သက်ရှိတွေ ဖြစ်လာကြမှာလေ” လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။
“ဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ” မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်ပြီးနောက် သတင်းဆက်ပို့လိုက်သည်။
“ပါးရှစ်တိနဲ့ အဲဒီချီရှန့်ကတော့ အထွတ်အမြတ်ခန်းမမှာ ရှိနေကြတယ်။ ရှစ်စွင်း... ကျွန်တော် ပြောသင့် မပြောသင့် မသေချာတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်...”
“ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ပြောစမ်းပါ”
“ပါးရှစ်တိက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို သစ္စာဖောက်သွားပြီလို့ ကျွန်တော် သံသယရှိတယ်”
မင်ရှစ်ရင်က လေးနက်တည်ကြည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ရှစ်စွင်း မရှိခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ အတွင်းမှာ သူက ခန်းမအတွက် အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့တယ်။ အခု သူက အထွတ်အမြတ်ခန်းမရဲ့ နံပါတ်တစ် လက်ပါးစေ ဖြစ်နေပြီ။ မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... သူက ဒုတိယပါ။ ချီရှန့်က အထွတ်အမြတ်ခန်းမရဲ့ နံပါတ်တစ် လက်ပါးစေလေ”
“…”
လုကျိုးက မေးလိုက်၏။ “ဒါကို မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ”
“ကျွန်တော် အထွတ်အမြတ်ခန်းမကို တစ်ခေါက် ရောက်သွားခဲ့သေးတယ်။ ပါးရှစ်တိက ခန်းမကို အကြွင်းမဲ့ အညံ့ခံလိုက်တာတင်မကဘဲ... သူ လုပ်ချင်တာ လုပ်နိုင်ဖို့အတွက် ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးအကြောင်းကိုတောင် အဓိပ္ပာယ်မရှိ လျှောက်ပြောနေသေးတယ်” မင်ရှစ်ရင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောပြောလိုက်၏။
“တကယ်လို့ အဲဒါက တကယ်သာဆိုရင် သူ့ကို ငါ အလွတ်မပေးဘူး” လုကျိုးက ဆိုလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ ရှစ်စွင်း သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြစ်ဒဏ်ပေးရမယ်” မင်ရှစ်ရင်က မီးလောင်ရာ လေပင့်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ကျိုရှစ်မေ့နဲ့ ရှောင်ရှစ်မေ့တို့ အတွက်ကတော့...”
မင်ရှစ်ရင် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး စကားကို ရပ်တန့်လိုက်၏။
လုကျိုး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
မင်ရှစ်ရင် အနောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်တော် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒေါသမထွက်ပါနဲ့နော်။ ကျိုရှစ်မေ့နဲ့ ရှောင်ရှစ်မေ့တို့က သူတို့ကို ပြန်ပေးဆွဲသွားတဲ့ သူခိုးကို ဖခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်”
“သူခိုးကို ဖခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလိုက်တယ် ဟုတ်လား”
‘နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ အတွင်းမှာ... ဒီဆိုးယုတ်တဲ့ တပည့်တွေက ဒီလိုတွေ ဖြစ်သွားကြတာလား’
အမှန်စင်စစ် လုကျိုးအနေဖြင့် သူ၏ တပည့်များအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပေသည်။ ကျိထျန်းတောက်၏ ဥပမာအရ သစ္စာဖောက်မှုများအကြောင်း သူ သိရှိပြီး တွေ့ကြုံခံစားခဲ့ရဖူးသည်။ ထို့အပြင် သင်းပျံ့တောင်ကြား၌ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည့် ချန်ဖု၏ ဥပမာလည်း ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။
“ရှစ်မေ့ နှစ်ယောက်နဲ့ ဧကရာဇ်ရှန်းကျန်းတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ကြက်သီးထချင်စရာကောင်းလောက်အောင်ကို ကောင်းလွန်းတယ်။ သူက သူတို့ကို သမီးတွေလို ဆက်ဆံတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားတယ်။ ရမ်းကားလွန်းတာ” မင်ရှစ်ရင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။
လုကျိုးက ဆိုလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်ရှန်းကျန်း... သူ့နာမည်ကို ငါ ကြားဖူးသလိုပဲ”
မင်ရှစ်ရင်က အတင်းအဖျင်း ပြောလိုသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံး တစ်ခုကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ ဖုတ်ကောင်ဘုရင် မဟူရာမင်းသားကို ရှစ်စွင်းမှတ်မိလား။ သူတို့ နှစ်ယောက်က ရန်ငြိုးတွေ ရှိကြတာလေ။ ရှန်းကျန်းရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ကို ခိုးသွားခဲ့တာက အဲဒီ မဟူရာမင်းသားပဲလေ”
လုကျိုးသည် မင်ရှစ်ရင်ကို သံသယဖြစ်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မင်ရှစ်ရင်သည် အတင်းအဖျင်း ပြောလေ့ရှိသော မိန်းမတစ်ဦးနှင့် တူနေရုံသာမက သမိုင်းစာအုပ်များထဲတွင် ဖော်ပြထားသော သစ္စာဖောက် အရာရှိတစ်ဦးနှင့်လည်း တူနေပေသည်။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။
“လောင်စစ်... သူတို့အားလုံးက မင်းရဲ့ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေနော်။ မင်းပြောတာ တကယ် သေချာလို့လား”
“ရှစ်စွင်း... ကျွန်တော် လိမ်မပြောပါဘူး။ ကျွန်တော် ထင်တာကို ပြောပြရုံသက်သက်ပါ” မင်ရှစ်ရင်က ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။
“တကယ်လို့ မင်းပြောသလိုသာ တကယ်ဖြစ်နေရင် သူတို့အားလုံးကို ငါ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြစ်ဒဏ်ပေးမယ်” လုကျိုးက ဆိုလိုက်သည်။
ထိုအချိန်၌ မင်ရှစ်ရင်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မှန်းဆချက်တွေ မှန်ကန်တယ်လို့ အာမမခံနိုင်ဘူးနော်...”
ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လုကျိုးက မင်ရှစ်ရင်ကို ချက်ချင်းပင် ကြိမ်းမောင်းလိုက်တော့၏။
“လူယုတ်မာ။ မင်း မသေချာဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောရဲရတာလဲ”
“ကျွန်တော် မှားမှန်း သိပါပြီ” မင်ရှစ်ရင်သည် မြေပြင်ပေါ်၌ လိမ္မာရေးခြားရှိစွာ ဒူးထောက်ချလိုက်တော့၏။
“ထားလိုက်ပါတော့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေရာက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ မဟုတ်တာ။ မင်း ထွက်သွားလို့ ရပြီ” လုကျိုးက သူ၏ ဝတ်ရုံလက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။
“ထွက်သွားရမယ် ဟုတ်လား” မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်၏။ “ရှစ်စွင်း... ကျွန်တော့်ကို ရှစ်စွင်းနဲ့အတူ နေခွင့်ပြုပါ။ ကျွန်တော် ထွက်ပြေးလာရတာ မလွယ်ဘူးလေ”
“ငါ့မှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ မင်း ပြန်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ” လုကျိုးက ဆိုလိုက်ပြီးနောက် ထပ်မံ ပြောလိုက်ပြန်သည်။
“မင်း အနီရောင်ဧကရာဇ်ဆီမှာ နေတာက ပိုပြီး လုံခြုံလိမ့်မယ်”
လုကျိုး မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သတင်း ပေါက်ကြားသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ခန်းမဆယ်ခုစလုံးသည် သူ့ကို သေချာပေါက် တိုက်ခိုက်လာကြမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် သူသည် သူတို့ကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းရပေလိမ့်မည်။ သူ၏ တပည့်များအားလုံး သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါရန်မှာ ခက်ခဲလှပေလိမ့်မည်။
…
မင်ရှစ်ရင်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားတော့၏။ “ကောင်းပြီလေ။ ရှစ်စွင်းနဲ့အတူ တိတ်တဆိတ် ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ပါ့မယ်”
“မင်းရဲ့ လောလောဆယ် တာဝန်က ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာဖို့ပဲ။ တခြား ဘာကိုမှ စိတ်ပူနေစရာ မလိုဘူး” လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။ “ကျန်တဲ့သူတွေရဲ့ အခြေအနေကို ငါ ကိုယ်တိုင် သွားစုံစမ်းမယ်”
“နားလည်ပါပြီ”
ထို့နောက် လုကျိုးသည် ကျယ်ပြန့်ကောင်းကင်အိတ်ကို မင်ရှစ်ရင်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“တောင်ပိုင်း မီးတောက်စစ်က အဲဒီအထဲမှာ ရှိတယ်။ အဲဒါကို သုံးပြီး မင်းရဲ့ ကံမီးတောက်ကို သန့်စင်လိုက်။ အဲဒါက မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ပိုမိုကောင်းမွန်လာစေပြီး မင်းအတွက် အများကြီး အကျိုးရှိစေလိမ့်မယ်”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှစ်စွင်း” မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်၏။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပြုံးစစ အမူအရာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လုကျိုးကို ရိုသေလေးမြတ်စွာဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ ဦးညွှတ် ဂါရဝပြုလိုက်တော့သည်။
ဘုန်း
“ရှစ်စွင်း... တပည့်က ရှစ်စွင်းရဲ့ ဘေးနားမှာ မရှိနိုင်တော့ဘူးဆိုတော့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါနော်”
“ကောင်းပြီ... သွားတော့”
…