အခန်း ၁၆၁၃

အခန်း (၁၆၁၃) ငါ့ကို အရင် ကျော်ဖြတ်သွားရမယ်

ရွှမ်းယီ၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ မြင့်တက်လာခဲ့၏။ သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း ကျန်းဟယ် ရှုံးသွားတာ မတရားဘူးလို့ မဆိုသာဘူးလေ။ မင်းပြောသလို သူတို့ရဲ့ လက်နက်ကျွမ်းကျင်မှုက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီဆိုရင်... အဲဒါကို ငါကိုယ်တိုင် တွေ့ကြုံခံစားကြည့်ချင်တယ်”

လင်းဝေ့ယန်က ရယ်မောလိုက်၏။ “မင်း မကြာသေးခင်ကမှ မဟာနတ်ဘုရင် တစ်ပါး ဖြစ်လာတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဒါပေမဲ့ မျိုးဆက်သစ် လူငယ်နှစ်ယောက်နဲ့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ယှဉ်ပြိုင်ချင်နေတာလား”

ရွှမ်းယီက ပြောလိုက်သည်။ “အကြီးအကဲ တစ်ယောက်အနေနဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေရဲ့ စွမ်းအားကို ဘာလို့ စမ်းသပ်ပေးလို့ မရရမှာလဲ”

လင်းဝေ့ယန်က ပြောလိုက်၏။

“မင်းက အဲဒီလို လိုချင်တယ်ဆိုရင်လည်း လုပ်လိုက်လေ။ မဟာလေဟာနယ်မှာ မင်းက ဟာသတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ရင် ငါ့ကို လာအပြစ်မတင်နဲ့နော်”

ရွှမ်းယီသည် ထိုနှစ်ဦး၏ စွမ်းအားများကို တကယ်ပင် စမ်းသပ်လိုခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ ဂုဏ်ပုဒ်အရ သူ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မသင့်တော်လှပေ။ သူ၏ ဆင်ခြေက ကောင်းမွန်ပြီး ရိုးသားနေလျှင်တောင်မှ... သတင်းများ ပြန့်နှံ့သွားမည်ဆိုပါက ရှက်ဖွယ်ကောင်းနေဆဲပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယွီရှန်းရုန်က ပြောလိုက်၏။

“တကယ်လို့ မဟာနတ်ဘုရင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ချင်တယ်ဆိုရင် အချိန်မရွေး လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တပ်မှူးကျန်းနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးတဲ့အထိတော့ စောင့်ရပါလိမ့်မယ်”

“ဒါဆိုရင်လည်း နောက်မှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့” ရွှမ်းယီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဤအချိန်လေးအတွင်း သူသည် ပိုမို ကောင်းမွန်သော အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို စဉ်းစားနိုင်ပေသည်။

…

တစ်နာရီခန့် အကြာတွင်တော့ ကျန်းဟယ်သည် နောက်ဆုံး၌ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ရင်ပြင်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် ယွီရှန်းရုန်ကို လက်နှစ်ဖက်ဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “စကြရအောင်”

ရွှစ်

သက်တော်ရှည်ဓားသည် ဓားအိမ်မှ ကျွတ်ထွက်လာခဲ့၏။

ဓားသည် ကျန်းဟယ်ထံသို့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပျံသန်းသွားချိန်တွင် ယွီရှန်းရုန်သည် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု စည်းချက်မှာ ယွီကျန့်ဟိုင်ထက်ပင် ပိုမို ကောင်းမွန်နေခဲ့၏။

သို့သော်လည်း ယွီကျန့်ဟိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက ငါ့ထက် ပိုတော်တာလဲ မဟုတ်ဘူး”

“အဲဒါ မမှန်ဘူး” ယွီရှန်းရုန်က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူ၏ ခြေဖျား အသာ ထောက်လိုက်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ခုန်တက်သွားပြီးနောက် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်လိုက်၏။

သက်တော်ရှည်ဓားက ကျန်းဟယ်ကို ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။

ယွီရှန်းရုန်၏ တိုက်ခိုက်မှု စည်းချက်နှင့် အကြိမ်အရေအတွက်များမှာ ထူးခြားလှပြီး တိကျကာ မြန်ဆန်လှပေသည်။

တိုက်ပွဲ စတင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းဟယ်သည် ဖိအားများကို ခံစားလိုက်ရတော့၏။ ‘ဘာဖြစ်လို့ သူတို့ တစ်ယောက်စီတိုင်းက တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် ပိုပြီး ပုံမှန်မဟုတ်နေကြရတာလဲ’

အစပိုင်းတွင် အနီရောင်ဧကရာဇ်၏ လူများနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများကြောင့် မိုးပြာဧကရာဇ်၏ လူများကို ရင်ဆိုင်ရသည်မှာ ပိုမို လွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု ကျန်းဟယ် ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သူ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့လျှင်တောင်မှ အရမ်းကြီး ဆိုးဆိုးရွားရွား ရှုံးနိမ့်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း သူ အလွန်အမင်း မှားယွင်းသွားခဲ့ပုံရပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယွီရှန်းရုန်သည် သူ၏ လက်ဟန်များကို ပြောင်းလဲလိုက်၏။

ယွီရှန်းရုန်၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော စွမ်းအင်ဓားများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ စတင် လည်ပတ်လာကာ လေဟာနယ်ကိုပါ တွန့်လိမ်သွားစေခဲ့သည်။

“ဒါက...” ရွှမ်းယီသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ “သူက တာအို စွမ်းအားတွေကို ဆွဲယူဖို့ ဓားကို အသုံးပြုနေတာလား”

ယွီရှန်းရုန်သည် ကျန်းဟယ်ကို အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

လျှပ်တစ်ပြက် အတွင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စွမ်းအင်ဓားများ စုစည်းသွားကြ၏။ ထို့နောက် ပုံရိပ်တစ်ခုကနေ သုံးခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် ကျန်းဟယ်ထံသို့ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အလျင်အမြန် ပစ်ဝင်သွားကြတော့သည်။

ကျန်းဟယ်သည် ချက်ချင်းပင် ခုခံလိုက်သော်လည်း သူ၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးသွားခဲ့၏။ ‘ငါ မမြင်ရဘူး’

စွမ်းအင်ဓားများကြောင့် သူ၏ အမြင်အာရုံ၊ လေဟာနယ်နှင့် အချိန်တို့မှာ သက်ရောက်မှု ခံလိုက်ရကြောင်း ကျန်းဟယ် ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူသည် ပုံမှန်အတိုင်း မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

“စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်”

ဝီ

ကျန်းဟယ်သည် ယွီရှန်းရုန် လွင့်ထွက်သွားစေရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ကို မဖြစ်မနေ ထုတ်ဖော်လိုက်ရတော့၏။ သူသည် ၎င်းကို ထိန်းချုပ်ကာ ကြီးမားသော စွမ်းအင်လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဘုန်း

ကျန်းဟယ်၏ အမြင်အာရုံ ရှင်းလင်းသွားသောအခါ ယွီရှန်းရုန်သည် ထိခိုက်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိရုံသာမက သူ၏ အရှေ့တွင်ပါ ရပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရတော့သည်။

ယွီရှန်းရုန် အရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်သော လက်ထဲတွင် တောင်ကြီးတစ်တောင်၏ စွမ်းအားများ ပါဝင်နေပုံရ၏။ “အရမ်း နှေးလွန်းတယ်”

ဘုန်း

ကျန်းဟယ် လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူ လွင့်ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်၏။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက တာအိုသူတော်စင် တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် လေထဲရှိ ကနဦးချီများကို ထိန်းချုပ်ကာ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် မျှော်လင့်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ယွီရှန်းရုန်က ကျန်းဟယ်ကို အခွင့်အရေး လုံးဝ မပေးခဲ့ပေ။ သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ ကျန်းဟယ်ထံသို့ ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။

“မဟာစည်းတံဆိပ် အရံအတား” ကျန်းဟယ်သည် တိုက်ခိုက်ခြင်းမှ ခုခံခြင်းသို့ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲလိုက်တော့သည်။ သူသည် အလယ်ဗဟို၌ ရပ်နေပြီး ဧရာမ အစိမ်းရောင် အလင်းကွင်း တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာကာ စွမ်းအင်ဓားများကို တားဆီးလိုက်၏။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

မဟာစည်းတံဆိပ် အရံအတားမှာ ဟွားဝူတောက်၏ လျို့ဟယ်စည်းတံဆိပ်နှင့် အတော်လေး ဆင်တူပေသည်။

တိုက်ခိုက်ရေးတွင် အတော်ဆုံး ဖြစ်သော ယွီရှန်းရုန်သည် မဟာစည်းတံဆိပ် အရံအတားကို မြင်သောအခါ စိတ်ဝင်စားသွားတော့၏။

“ကနဦး ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း”

စွမ်းအင်ဓားများသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း စုစည်းသွားကြပြီး မဟာစည်းတံဆိပ် အရံအတားကို ထိုးနှက်လိုက်ကြသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ရွှမ်းယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “သူ့မှာ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံတွေ ကြွယ်ဝတယ်။ ဘယ်တိုက်ကွက်မှ အလဟဿ မဖြစ်ဘူး၊ ပြီးတော့ တိုက်ကွက်တိုင်းက ကွက်တိပဲ”

စွမ်းအင်ဓားများက မဟာစည်းတံဆိပ် အရံအတားကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ကျန်းဟယ်၏ မျက်နှာမှာ နီရဲလာပြီး သူ၏ သွေးကြောများမှာ ဖောင်းကြွလာတော့၏။ သူသည် အလွန်အမင်း အားစိုက်ထုတ်ထားရသည်။ မဟာစည်းတံဆိပ် အရံအတား လုံးဝ အက်ကွဲသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ ရှုံးနိမ့်သွားမည် ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ယွီရှန်းရုန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ယွီရှန်းရုန် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ယွီရှန်းရုန်က ပြောလိုက်သည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်။ လက်ရှိအချိန်အထိ ကျွန်တော်က စွမ်းအား ၅၀% ကိုပဲ သုံးရသေးတယ်”

ရုတ်တရက် သက်တော်ရှည်ဓား၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရွှေရောင် အလင်းတန်း ဆယ်ခုထက်မက ရုတ်ခြည်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း သက်တော်ရှည်ဓားမှာ ဟန့်တား၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် မဟာစည်းတံဆိပ် အရံအတားမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားတော့၏။ အက်ကွဲစများသည် လေထဲတွင် ကြယ်ပွင့်လေးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သက်တော်ရှည်ဓားက ကျန်းဟယ်၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားတော့၏။

ကျန်းဟယ် ခုခံခြင်း မပြုတော့ပေ။ အဲဒီအစား သူသည် ဓားပေါ်တွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော သူ၏ ပုံရိပ်ကိုသာ ကြည့်နေလိုက်သည်။ ဓားသည် သူ၏ လည်ပင်းနှင့် သုံးလက်မခန့်သာ ကွာဝေးတော့၏။ ၎င်းသည် သူ၏ အသက်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများကို အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်နိုင်ပေသည်။

ထို့နောက် သက်တော်ရှည်ဓားမှာ ရုတ်တရက် တောက်ပနေခြင်းမှ ရပ်တန့်သွားကာ သာမန် ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။ စွမ်းအင်ဓားများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

တိုက်ပွဲမှာ မြန်ဆန်ပြီး တိကျလှပေသည်။

ယွီရှန်းရုန်သည် သက်တော်ရှည်ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းလိုက်ရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

“အနိုင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ကျန်းဟယ်က မေးလိုက်သည်။ “မင်း အဲဒါကို ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ”

ယွီရှန်းရုန်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “အစပိုင်းက စွမ်းအင်ဓားတွေက တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် မဟုတ်ဘဲ တာအိုစွမ်းအား အမြောက်အမြားကို ဆွဲယူဖို့အတွက်ပါ”

ကျန်းဟယ် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ယွီကျန့်ဟိုင်လည်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။ ယွီရှန်းရုန်သည် သူ့ကဲ့သို့ပင် ဟန်ရေးပြရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ထိုအရာ၏ နောက်ကွယ်၌ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့ပေသည်။

“ငါ မျက်စိပွင့်သွားပါပြီ။ မိုးပြာဧကရာဇ် ပြောတာ မှန်လောက်ပါတယ်” ကျန်းဟယ်က ယွီရှန်းရုန်ကို လက်နှစ်ဖက်ဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးလျက် ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်တော်က ဓားပညာ နည်းနည်းပါးပါးလောက်ကိုပဲ သိတာပါ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးပါလို့ မကြွေးကြော်ရဲပါဘူး” ယွီရှန်းရုန်က ပြောလိုက်သည်။

ရွှမ်းယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “နိုင်လို့လည်း မာနမတက်ဘူး၊ ရှုံးလို့လည်း စိတ်မပျက်ဘူး။ အရမ်းကောင်းတယ်... အရမ်းကောင်းတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မိုးပြာဧကရာဇ်က မင်းတို့ကို ဒီလောက် ပြောင်မြောက်တဲ့ ဓားစွမ်းရည်တွေကို သင်ပေးခဲ့တာက အရမ်းကို ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးပါပဲ”

မိုးပြာဧကရာဇ်က ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

“ငါ သူ့ကို ဓားစွမ်းရည်တွေ မသင်ပေးခဲ့ပါဘူး။ ငါ မလုပ်ခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုအတွက် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားဖို့ အထိတော့ အရှက်မမဲ့ပါဘူး”

“အို” ရွှမ်းယီ အံ့အားသင့်သွား၏။ “ဒါပေမဲ့ ဒီလို ဓား အဆင့်အတန်းမျိုးကို သင်ပေးနိုင်တာက မဟာလေဟာနယ်က လူတွေပဲ ရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား”

“မင်းပြောတာ မမှားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို သင်ပေးခဲ့တဲ့သူက မဟာလေဟာနယ်က မဟုတ်ဘူးလေ။ ကမ္ဘာကြီးမှာ အံ့ဖွယ်ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိနေတယ် မဟုတ်လား”

ရွှမ်းယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ကောင်းပြီလေ။ မဟာလေဟာနယ် မျိုးစေ့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ဒီလူနှစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားက ရွှမ်းယီခန်းမရဲ့ တပ်မှူးနေရာနဲ့ ထိုက်တန်မှု ရှိမရှိဆိုတာကို ငါ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စမ်းသပ်ပါရစေ”

ရွှမ်းယီ ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် မိုးပြာဧကရာဇ်က လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက တကယ်ကြီး ဝင်တိုက်မလို့လား။ စည်းမျဉ်းတွေအရဆိုရင် သူတို့က ရွှမ်းယီခန်းမရဲ့ တပ်မှူး ဖြစ်လာဖို့အတွက် အခွင့်အရေး ရရှိသွားခဲ့ပြီလေ”

ရွှမ်းယီက ပြောလိုက်၏။ “ငါ သူတို့ကို အသိအမှတ်ပြုပါတယ်”

“ဒါဆိုရင် ဘာတွေ စမ်းသပ်စရာ လိုသေးလို့လဲ” မိုးပြာဧကရာဇ်က မေးလိုက်သည်။

ယွီရှန်းရုန်သည် ရွှမ်းယီကို လက်နှစ်ဖက်ဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးလျက် ပြောလိုက်၏။

“တကယ်လို့ မဟာနတ်ဘုရင်သာ ဝင်တိုက်မယ်ဆိုရင်... ကျွန်တော်က အရှုံးပေးဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး”

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တာအိုသူတော်စင် တစ်ယောက်က မဟာနတ်ဘုရင် တစ်ပါးကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ။

မိုးပြာဧကရာဇ်က ပြောလိုက်သည်။

“ကျန်းဟယ် ရှုံးသွားပြီဆိုတော့ ရွှမ်းယီခန်းမရဲ့ တပ်မှူးက သူတို့ထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ငါ ပြောဖို့ မေ့နေတာ... နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် ကြာရင် သူတို့က မင်းကိုတောင် စိန်ခေါ်လာနိုင်တယ်။ မင်းက ရွှမ်းယီခန်းမရဲ့ အရှင်သခင် နေရာကိုတောင် ဆက်ပြီး ထိန်းထားနိုင်ချင်မှ ထိန်းထားနိုင်တော့မှာ”

“…” ရွှမ်းယီသည် အနည်းငယ် မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွားသော်ငြားလည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိပ်များများစားစား ပြောင်းလဲမသွားခဲ့ပေ။

မိုးပြာဧကရာဇ် ဖြစ်စေ၊ အနီရောင်ဧကရာဇ် ဖြစ်စေ၊ အနက်ရောင်ဧကရာဇ် ဖြစ်စေ၊ အဖြူရောင်ဧကရာဇ် ဖြစ်စေ သူတို့ အားလုံးသည် တစ်ချိန်က မဟာလေဟာနယ်တွင် ထင်ရှားကျော်ကြားသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ ဖြစ်ခဲ့ကြပေသည်။ နောင်တွင် သူတို့သည် ရှုံးနိမ့်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး မဟာလေဟာနယ်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြ၏။ ယခု သူတို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာချိန်တွင် မကျေနပ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခြင်းမှာ အံ့အားသင့်စရာ မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း အထွတ်အမြတ်ခန်းမက သူတို့၏ လူများကို ခန်းမဆယ်ခုအတွင်းသို့ စေလွှတ်ခွင့် ပြုထားခြင်းမှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း ဟူသည်ကို ရွှမ်းယီ အမှန်တကယ်ပင် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“ဒီကနေ့အတွက် ရလဒ်က ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီပဲ။ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်ရှင်းကို ငါ ကိုယ်တိုင် သွားပြောလိုက်မယ်။ သွားခွင့်ပြုပါဦး” မိုးပြာဧကရာဇ်က ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ရင်း ပြောလိုက်၏။

ရုတ်တရက် ခမ်းနားထည်ဝါသော အသံတစ်ခုက ဘေးဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“နေပါဦး”

ရွှမ်းယီ အပါအဝင် လူတိုင်းသည် အသံထွက်ပေါ်လာရာ ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြ၏။

လုကျိုးသည် သူ၏ လက်များကို နောက်ပစ်ထားကာ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေပြီး လူတိုင်းကို ငုံ့ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ဝတ်ရုံရှည်ကြီးမှာ လေထဲတွင် လွင့်လူးနေ၏။ သူသည် အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်ပြီး တည်ငြိမ်နေပုံပေါ်ကာ သူ၏ အကြည့်များမှာလည်း နက်ရှိုင်းလှပေသည်။ သူ၏ အငွေ့အသက်များမှာ ကြီးစိုးလွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိနေ၏။ ကောင်းကင်ယံမှ မြူခိုးများက သူ၏ ပတ်လည်တွင် ရစ်ဝဲနေကာ သူ့ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် တူနေစေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှေ့သို့ ပျံသန်းထွက်လာခဲ့ပြီး ဆောင်းဦးရာသီတွင် ကြွေကျလာသော သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ ရင်ပြင်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လိုက်၏။ ပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်လို့ မင်းတို့က ရွှမ်းယီခန်းမရဲ့ တပ်မှူး ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုရင်... ငါ့ကို အရင် ကျော်ဖြတ်သွားရမယ်”

ယွီကျန့်ဟိုင်နှင့် ယွီရှန်းရုန် “…”

…