အခန်း ၁၆၁၄
Vol. 108 Ch. 1614
အခန်း (၁၆၁၄) နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူမှာ ဆရာဖြစ်နေခြင်း (၁)
ရွှေကြာနယ်မြေ၏ နံပါတ်တစ် မိစ္ဆာ၊ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ မျှော်နန်းသခင်၊ ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်မှ တပည့်ဆယ်ယောက်၏ ဆရာဖြစ်သူကို ယွီကျန့်ဟိုင်နှင့် ယွီရှန်းရုန်တို့ထက် ပိုသိသူ မည်သူမျှ မရှိပေ။ အချိန်မည်မျှပင် ကုန်လွန်သွားစေကာမူ သူတို့က သူ့ကို ဘယ်တော့မှ မေ့ပစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
နေရာတစ်ခုလုံးတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွားတော့၏။
လုကျိုး ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လုကျိုးမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း လင်းဝေ့ယန် သိလိုက်သည်။
ထိုအတောအတွင်း ယွီကျန့်ဟိုင်နှင့် ယွီရှန်းရုန်တို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အတော်လေး အရောင်အသွေး စုံလင်သွားတော့၏။ သူတို့နှစ်ဦး၏ ထူးခြားလှသော ဟန်ပန်နှင့် အာဏာရှင်ဆန်ကာ အေးစက်ပြီး တစ်သီးတခြားနေတတ်သော အငွေ့အသက်များမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
ယွီကျန့်ဟိုင်သည် အမြင်မှားသည်ဟု ထင်ကာ မျက်လုံးများကို အလျင်အမြန် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ ထပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိ၏။
'တကယ်လို့ အဲဒါက ရှစ်စွင်း မဟုတ်ရင် တခြား ဘယ်သူဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ'
သူတို့နှစ်ဦးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အမြစ်တွယ်နေသကဲ့သို့ ရပ်နေကြ၏။ သူတို့ ဘာတွေးနေမှန်း မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။
လင်းဝေ့ယန်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ ရွှမ်းယီခန်းမက ဒီလို သိုင်းပညာရှင်မျိုးကို ဘယ်တုန်းက ရလိုက်တာလဲ”
ရွှမ်းယီသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့၏။ ယခုအခါတွင် သူ၏ ဆရာကိုယ်တိုင်က ရွှမ်းယီခန်းမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် ရှေ့ထွက်ကာ တိုက်ခိုက်ပေးမည်ဖြစ်ရာ သူက ဘယ်လိုလုပ် အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံနိုင်မည်နည်း။ သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“သူက အနက်ရောင်ခန်းမကို ဝင်ရောက်ဖို့အတွက် ကျုပ် ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်ထားတဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ပါ”
လီချွင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွား၏။ 'သူ့ကို ဒီကို ခေါ်လာတာ ငါ မဟုတ်ဘူးလား။'
လင်းဝေ့ယန်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“သူ့ရဲ့ အငွေ့အသက်က တည်ငြိမ်ပြီး ကျင့်ကြံမှုကလည်း နက်နဲတယ်။ ကြည့်ရတာ သူ့ဆီမှာ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုခု ရှိနေပုံပဲ” ထို့နောက် သူသည် ယွီကျန့်ဟိုင်နှင့် ယွီရှန်းရုန်တို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလျက် ပြောလိုက်၏။
“မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး သူနဲ့ ကစားပေးလိုက်ကြ။ ဒါမှ ဧကရာဇ်ရွှမ်းယီအနေနဲ့ မင်းတို့နဲ့ သူ့လူတွေကြားက ကွာဟချက်ကို တကယ် နားလည်သဘောပေါက်သွားမှာ။ ရွှမ်းယီခန်းမရဲ့ တပ်မှူးနေရာကို ဆက်ထိန်းထားဖို့ဆိုတာ သူ့အတွက် လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူး”
ယွီကျန့်ဟိုင်နှင့် ယွီရှန်းရုန်တို့သည် လင်းဝေ့ယန်၏ စကားများကို တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိကြပေ။ သူတို့သည် လင်းဝေ့ယန် ပြောသည်ကို လုံးဝ မကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။ သူတို့မှာ မှင်တက်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။
“ယွီကျန့်ဟိုင်” လင်းဝေ့ယန်က ဇဝေဇဝါဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
ယွီကျန့်ဟိုင် သတိပြန်ဝင်လာ၏။ သူ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီးနောက် လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက... ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ရှစ်တိဆီကိုပဲ လွှဲပေးလိုက်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်”
ထိုအခါမှ ယွီရှန်းရုန်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာတော့သည်။ သူက ချက်ချင်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“ရှစ်ရှိုး... ခင်ဗျားပဲ ရှေ့က သွားလိုက်ပါ”
“မဟုတ်ဘူး၊ ရှစ်တိပဲ သွားလိုက်ပါ”
“တာ့ရှစ်ရှိုးပဲ သွားပါ”
ရွှမ်းယီနှင့် လင်းဝေ့ယန် “…”
သာမန်အားဖြင့် ထိုနှစ်ဦးမှာ အဆုံးအစမရှိ ယှဉ်ပြိုင်တတ်ကြသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူတို့၏ အပြုအမူများမှာ အလွန် ထူးဆန်းနေပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နှိမ့်ချစွာဖြင့် ဦးစားပေးနေကြပေသည်။
လင်းဝေ့ယန်က ပြောလိုက်၏။ “ဒါက မင်းတို့ရဲ့ ပုံစံမဟုတ်ပါဘူး...”
ယွီကျန့်ဟိုင်သည် ရုတ်တရက် ခါးကို မတ်လိုက်ပြီး ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်တော့ စောစောက တပ်မှူးကျန်းနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်တုန်းက ကျွန်တော် ကောက်ကျစ်တဲ့ နည်းလမ်းလေး သုံးခဲ့မိတယ်။ တကယ်လို့များ တရားမျှတတဲ့ တိုက်ပွဲသာဆိုရင် ကျွန်တော်က တပ်မှူးကျန်းရဲ့ ပြိုင်ဘက် လုံးဝ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
ကျန်းဟယ် “???”
ယွီကျန့်ဟိုင်သည် တည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်၏။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်နက်နာမည်က နဂါးသွဲ့ကျောက်ဓားမော့ပါ။ အဲဒါကို လင်းဝေ့ယန်ရဲ့ နှင်းတောင်ရေကန်ထဲမှာ အဆုံးမဲ့အဆင့်အထိ သန့်စင်ပြီး အဆင့်မြှင့်တင်ထားတာ ကြာပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ တပ်မှူးကျန်းကတော့ လက်ဗလာနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့တာလေ။ ဒါက မတရားတဲ့ အောင်ပွဲပါပဲ။ ကျွန်တော် အရမ်း ရှက်မိပါတယ်”
“???”
ထို့နောက်တွင် ယွီရှန်းရုန်ကလည်း အချိန်မဆိုင်းဘဲ ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း အတူတူပါပဲ။ စောစောက ကျွန်တော့်မှာ ဓားရှိနေလို့ ခင်ဗျားအပေါ် အခွင့်အရေး ယူလိုက်မိတာပါ။ တကယ်လို့ လက်ဗလာနဲ့သာ တိုက်ခိုက်ရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်က တပ်မှူးကျန်းအတွက် ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အောင်ပွဲက ကံကောင်းသွားရုံ သက်သက်ပါ။ တပ်မှူးကျန်းနဲ့တောင် မယှဉ်နိုင်တဲ့ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် နောက်ထပ် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်နဲ့ ယှဉ်နိုင်မှာလဲ”
လင်းဝေ့ယန်က လှောင်ပြောင်လိုက်၏။ သူသည် ကုလားထိုင်၏ လက်ရန်းကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက မင်းတို့ မလာခင်တုန်းက ပြောခဲ့တဲ့ စကားမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ။ အောင်ပွဲက အောင်ပွဲပဲ၊ အရှုံးက အရှုံးပဲ၊ လက်နက်တွေနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးလို့ မင်းတို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား”
“ကျွန်တော် အရှုံးပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်” ယွီကျန့်ဟိုင်က ပြောလိုက်၏။
ယွီရှန်းရုန်ကလည်း အနောက်မှ လိုက်ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်လည်း အတူတူပါပဲ”
“တရားလွန်နေပြီ နှင်းတောင်ရေကန်ထဲမှာ မင်းတို့ရဲ့ လက်နက်တွေကို သန့်စင်ပေးဖို့အတွက် ငါ အားထုတ်မှုတွေ အများကြီး သုံးခဲ့ရတာ။ မင်းတို့က ဘယ်လိုများ အရှုံးပေးရဲရတာလဲ” လင်းဝေ့ယန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။
ထိုအချိန်တွင် လုကျိုးက နောက်ဆုံး၌ စကားဆိုလိုက်သည်။ “ပြောစမ်း၊ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူ အရင်လာမလဲ”
“???”
တစ်နည်းဆိုရသော် ယွီကျန့်ဟိုင်နှင့် ယွီရှန်းရုန်တို့အတွက် ဤအခြေအနေမှ လွတ်မြောက်ရန် လမ်းစမရှိတော့ပေ။
ယွီကျန့်ဟိုင်သည် ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။
“ချန်ပေ့... ခင်ဗျားက သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ဘာလို့များ ကျွန်တော်တို့ မျိုးဆက်သစ်တွေကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေရတာလဲ”
ရွှစ်
လုကျိုးသည် လျှပ်တစ်ပြက် ရွေ့လျားသွားပြီး ယွီကျန့်ဟိုင်၏ အရှေ့တွင် ပေါ်လာကာ လက်ကို ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်၏။
ဘုန်း
ယွီကျန့်ဟိုင် လေထဲတွင် နောက်ပြန် လည်ထွက်သွားတော့သည်။ သူ၏ ခြေကုပ်ကို ပြန်လည် မရယူနိုင်မီ သူ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လည်ထွက်သွားခဲ့ရ၏။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် လုကျိုးကို ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိ၏။
'ဒါ ရှစ်စွင်း မဟုတ်တာလား။ ဒီလူက တိုက်ခိုက်တဲ့ နေရာမှာ အရမ်း လက်လေးလွန်းတယ်။'
ယွီကျန့်ဟိုင်သည် သူ၏ အရှေ့ရှိ လူကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဘယ်ထောင့်ကနေပဲ ကြည့်ကြည့် သူ့အရှေ့က လူသည် သူ၏ ရှစ်စွင်းပင် ဖြစ်နေပေသည်။ သူက အခြားလူတစ်ယောက်ကို ရှစ်စွင်းဟု အထင်မှားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဘာကြောင့်များ သူ၏ ရှစ်စွင်းက သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို အဘယ်ကြောင့် အသိအမှတ်မပြုရသနည်းဟု သူ တွေးတောနေမိ၏။ အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရှစ်စွင်း၏ လမ်းစဉ်အတိုင်း လိုက်နာရမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အားတင်းပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ချန်ပေ့ရဲ့ နည်းစနစ်က တကယ်ကို ကြမ်းကြုတ်တာပဲ။ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် လေးစားပါတယ်”
လုကျိုး ထပ်မံ၍ လျှပ်တစ်ပြက် ရွေ့လျားသွားပြီး ယွီကျန့်ဟိုင်၏ အရှေ့တွင် ပေါ်လာပြန်၏။ ထို့နောက် ဖြစ်ပျက်သွားသည်များမှာ အတော်လေး သနားစရာ ကောင်းလှပေသည်။ ၎င်းမှာ တစ်ဖက်သတ် အရိုက်ခံရခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။
လုကျိုးသည် လေထဲတွင် ဟိုဘက်ဒီဘက် ပျံသန်းနေခဲ့၏။ ဘယ်ညာမှ လက်ဝါးရိုက်ချက်များသည် ယွီကျန့်ဟိုင်အပေါ်သို့ အလွန် တိကျစွာ ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုဖြစ်စဉ် တစ်ခုလုံးသည် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ချိန်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီးနောက် ယွီကျန့်ဟိုင်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားတော့သည်။
ထို့နောက် လုကျိုးသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထပ်မံ ပျံသန်းသွားခဲ့ပြန်၏။
“…”
တိတ်ဆိတ်မှုက ထပ်မံ လွှမ်းမိုးသွားပြန်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လင်းဝေ့ယန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အတော်လေး ကြည့်ရဆိုးနေခဲ့၏။ ယွီကျန့်ဟိုင် လုံးဝ ခုခံရန် မကြိုးစားခဲ့ကြောင်း မျက်စိပါသူတိုင်း သိမြင်နိုင်ပေသည်။ တစ်ဖက်လူက အစွမ်းထက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ယွီကျန့်ဟိုင်က တစ်ဖက်သတ် အညံ့ခံနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
အမြဲတမ်း အညံ့ခံမည့်အစား သေရန်သာ ရွေးချယ်တတ်သည့် မာနကြီးသော ယွီကျန့်ဟိုင်သည် အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရသနည်း ဟူသည်ကို လင်းဝေ့ယန် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ရွှမ်းယီ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ 'သူတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သိနေကြတာများလား။'
အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော လီချွင်းသည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားတော့၏။
'သူတို့က ချန်ဖုရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်မြေမှာ ငါ တွေ့ခဲ့ရတဲ့ လူတွေ မဟုတ်ဘူးလား။ မျှော်နန်းသခင်လုရဲ့ တပည့်တွေပဲ။'
လီချွင်းသည် လူမိုက်တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ သူတို့ သရုပ်ဆောင်နေကြကြောင်း သူ သိမြင်နိုင်၏။ ထို့ကြောင့် ဤအချိန်တွင် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ဖော်ပြ၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။
'ငါ သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းရမယ်... ဟုတ်တယ်၊ ပူးပေါင်းရမယ်။'
ထို့နောက် လီချွင်း၏ လက်ခုပ်တီးသံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်တော့သည်။ သူက လက်ခုပ်တီးရင်း ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းတယ်... အရမ်းကောင်းတယ်”
၎င်းက အနီးအနားတွင် ရပ်နေသော အနက်ရောင်အစောင့်အရှောက် အနည်းငယ်ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။
ရွှမ်းယီသည် လီချွင်း ဘာလုပ်နေသနည်းဟု တွေးကာ လီချွင်းကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
လုကျိုးသည် မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ယွီရှန်းရုန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းအလှည့် ရောက်ပြီ”
…