အခန်း ၁၆၁၈
Vol. 108 Ch. 1618
အခန်း (၁၆၁၈) ကိုယ့်ဆရာကို အသိအမှတ်ပြုမလား ဒါမှမဟုတ် သူခိုးကို အဖေအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုမလား
ဝူရှင်းသည် ရွှမ်းမုန့်ခန်းမအပေါ် ယုံကြည်မှု အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရှိနေသေး၏။ ခန်းမမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် အရှင်သခင် မရှိဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အထွတ်အမြတ်ခန်းမက မျှခြေညီမျှမှုကို ထိန်းသိမ်းပေးနေသောကြောင့် အခြားသော ခန်းမကိုးခုနှင့် ပတ်သက်၍ သူ သိပ်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ရပေ။ ထို့အပြင် မဟာလေဟာနယ်ကြီးကလည်း အလွန် ကျယ်ဝန်းလှသည်။ ဘယ်သူကများ ပြဿနာရှာဖို့သက်သက်နဲ့ ဒီလောက် ဝေးဝေးကို သွားမှာလဲ။
ဝူရှင်းက ပြောလိုက်သည်။
“ခရုလေး... ငါတို့ရဲ့ ရွှမ်းမုန့်ခန်းမက မဟာလေဟာနယ်ရဲ့ ခန်းမဆယ်ခုထဲက တစ်ခုပဲ။ မင်းက နောင်ကျရင် ခန်းမသခင်နေရာကို ဆက်ခံရဖို့ များတယ်။ ခန်းမသခင် ဖြစ်လာတယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဆိုတာ မင်း သိလား”
ခရုလေးက မေးလိုက်၏။
“ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ”
“အဲဒါက မင်းမှာ အထွတ်အထိပ် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများသွားပြီလို့ ဆိုလိုတာပဲ။ ဒါကို ငါ ရှင်းပြနေဖို့ မလိုဘူးမလား။ အထွတ်အထိပ် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာတယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဆိုတာ မင်း သိမှာပါ” ဝူရှင်းက ယုံကြည်မှုရှိသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ မသိဘူး” ခရုလေးက ခေါင်းခါယမ်းလျက် ပြောလိုက်၏။
“…”
ဝူရှင်းမှာ နင်သေရတော့မလိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုအချိန်တွင် ခုံးကျွင်းဟွာက ပြောလိုက်၏။
“အထွတ်အထိပ် နတ်ဘုရားဆိုတာ မဟာလေဟာနယ်ထဲမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး တည်ရှိမှုပဲ။ မင်းက အထွတ်အထိပ် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာတာနဲ့ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အစစ်မှန်ဆုံး စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် မင်းက လေဟာနယ်၊ အချိန် ဒါမှမဟုတ် အကွာအဝေးဆိုတဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကနေ လွတ်ကင်းသွားလိမ့်မယ်”
“အထွတ်အထိပ် နတ်ဘုရားတွေက သေတတ်လား” ရှောင်ယွမ်အာက သူမ၏ မျက်လုံးများကို အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“…”
စကားပြောရာတွင် အလွန် ယုံကြည်မှု ရှိလှသော ခုံးကျွင်းဟွာသည်လည်း ရှောင်ယွမ်အာ၏ မေးခွန်းကြောင့် နင်သွားလေသည်။
ရှောင်ယွမ်အာသည် လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ထပ်ပြောလိုက်၏။
“ဘယ်သူမှ ထာဝရ မရှင်သန်နိုင်ဘူးလို့ အရှင်မင်းကြီး ပြောဖူးတယ်လေ”
တစ်နည်းဆိုရသော် အထွတ်အထိပ် နတ်ဘုရားများက လေဟာနယ်၊ အချိန်နှင့် အကွာအဝေးတို့၏ ကန့်သတ်ချက်များမှ လွတ်ကင်းသွားပြီဆိုသော စကားများမှာ လိမ်ညာမှုများသာ ဖြစ်ပေသည်။
ခုံးကျွင်းဟွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်တော့ ဘယ်သူမှ ထာဝရ မရှင်သန်နိုင်ပါဘူး။ ငါတို့ လုပ်နိုင်တာက တတ်နိုင်သမျှ အသက်ရှည်ရှည် နေနိုင်အောင် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားဖို့ပဲ။ အထွတ်အထိပ် နတ်ဘုရားတစ်ပါးမှာ အရှည်ကြာဆုံး သက်တမ်း ရှိတယ်ဆိုတာတော့ သေချာပါတယ်”
“ဟုတ်ပြီ” ရှောင်ယွမ်အာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
ခုံးကျွင်းဟွာက ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ခန်းမသခင်တွေကပဲ မိုးနဲ့မြေရဲ့စွမ်းအားကို နားလည်သဘောပေါက်ဖို့ ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးတွေရဲ့ ဗဟိုထဲ ဝင်ရောက်ခွင့်ရှိပြီး အထွတ်အထိပ်သက်ရှိအဖြစ် အပြည့်အ၀ ပြောင်းလဲနိုင်မှာ”
ဝူရှင်း ပြုံးလိုက်၏။
“ဒီတော့ ခရုလေး... မင်း ဘာကို စောင့်နေတာလဲ။ ဒါက အရမ်းကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။ မင်းက ငါတို့ရဲ့ ရွှမ်းမုန့်ခန်းမကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ ရွှမ်းမုန့်ခန်းမနဲ့ ရှန်းကျန်းခန်းမတို့က မဟာမိတ်တွေ ဖြစ်သွားကြမယ်။ ငါတို့က တစ်ဖက်တည်း ဖြစ်သွားကြပြီလေ”
ခရုလေးက ချက်ချင်း အဖြေမပေးပေ။ သူမသည် ရှန်းကျန်းနှင့် ခုံးကျွင်းဟွာတို့ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ ရှန်းကျန်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာလည်း ဝေဝါးနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒီကိစ္စကို အရှင်မင်းကြီးကိုပဲ ဆုံးဖြတ်ခိုင်းလိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်”
ရှန်းကျန်းက ချက်ချင်း သဘောမတူပေ။ အဲဒီအစား သူက ဝူရှင်းကို မေးလိုက်၏။
“သူမရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် မင်း အာမခံနိုင်လား”
“သေချာတာပေါ့” ဝူရှင်းက ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်လို့ ခရုလေးက ရွှမ်းမုန့်ခန်းမကို ဝင်လာခဲ့မယ်ဆိုရင်... ကျွန်တော်တို့က သူ့ကို အမြင့်ဆုံး ရိုသေလေးစားမှုနဲ့ပဲ ဆက်ဆံမှာပါ။ ဒါ့အပြင် သူ့မှာ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ထောက်ခံမှုလည်း ရှိနေသေးတယ်လေ။ ဘယ်သူကများ သူ့ကို အန္တရာယ်ပြုရဲမှာလဲ။ ပြီးတော့ အထွတ်အမြတ်ခန်းမနဲ့ တခြား ခန်းမတွေကလည်း စောင့်ကြည့်နေကြတာပဲကို”
ရှန်းကျန်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်၏။
“ခရုလေး... မင်းရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် ရှန်းကျန်းခန်းမမှာပဲ ဆက်နေမယ်ဆိုရင် မင်းအတွက် နည်းနည်းတော့ မတရားရာ ကျသွားလိမ့်မယ်”
ထိုစကားများအရ ရှန်းကျန်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ခရုလေး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ်မျှပင် ပြောင်းလဲမသွားဘဲ သူမက ပြောလိုက်၏။
“ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ”
ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ရှောင်ယွမ်အာက ခရုလေး၏ အရှေ့တွင် ဝင်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်မ ခရုလေးနဲ့ မခွဲနိုင်ဘူး”
ခုံးကျွင်းဟွာက ကူကယ်ရာမဲ့သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ရှောင်ယွမ်အာ... ဒီအတွက် အရှင်မင်းကြီးကို အပြစ်တင်လို့ မရဘူးလေ။ မဟာလေဟာနယ် တစ်ခုလုံးက စောင့်ကြည့်နေတာဆိုတော့ ငါတို့လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး”
ဤစကားများမှာ အမှန်တရားပင် ဖြစ်ပေသည်။
ရှောင်ယွမ်အာ ပြန်လည် ချေပလိုသည်ကို မြင်သောအခါ ခရုလေးက သူမ၏ ဝတ်ရုံလက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်၏။
ထို့နောက် ရှောင်ယွမ်အာက ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆိုရင် ကျွန်မလည်း သူမနဲ့ လိုက်သွားမယ်”
“ရှန်းကျန်းခန်းမမှာပဲ နေခဲ့ပါ။ မင်းက ရှန်းကျန်းခန်းမရဲ့ တပ်မှူး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်” ခုံးကျွင်းဟွာက ပြောလိုက်၏။
နောက်ဆုံးတွင် ထိုမိန်းမငယ် နှစ်ဦးမှာ မဖြစ်မနေ လမ်းခွဲရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။
ခရုလေးက ပြောလိုက်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ညီမ အဆင်ပြေမှာပါ”
“ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ ငါက နင့်ကို မခွဲနိုင်ဘူးလေ” ရှောင်ယွမ်အာက ပြောလိုက်၏။
သူတို့သည် မဟာလေဟာနယ်သို့ အတူတူ လာခဲ့ကြပြီး မရင်းနှီးသော ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အလွန်အမင်း အားကိုးခဲ့ကြရသည်။ ရှင်သန်မှုအတွက် အချင်းချင်း အားကိုးခဲ့ကြရုံသာမက သူတို့၏ နှလုံးသားများနှင့် ဝိညာဉ်များသည်လည်း အချင်းချင်း မှီခိုနေခဲ့ကြပေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ရှန်းကျန်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“ဒါဆိုရင် ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီပဲ”
ဝူရှင်းက အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး”
ရှန်းကျန်းက ပြောလိုက်၏။
“တကယ်လို့ သူ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ရင်... အဲဒီအတွက် မင်းကို ငါ တာဝန်ယူခိုင်းမယ်”
“စိတ်မပူပါနဲ့။ ရွှမ်းမုန့်ခန်းမ တစ်ခုခု ဖြစ်ရင်တောင်မှ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘိုးဘေးက သူမရဲ့ လုံခြုံရေးကို အာမခံပေးပါလိမ့်မယ်” ဝူရှင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ ဘိုးဘေးက တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေတာ နှစ်တွေ အများကြီး ရှိနေပြီလေ။ သူက ဒီလို ကိစ္စတွေကို ဂရုစိုက်ပါ့မလား” ရှန်းကျန်းက မေးလိုက်၏။
ဝူရှင်း၏ ဘိုးဘေးသည် ရှေးခေတ်ကာလများကတည်းက မဟာလေဟာနယ်တွင် တစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သော မဟာနတ်ဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သူ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရန် မသွားမီက နတ်ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်လာရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့ကြောင်း ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်ခဲ့ဖူးသည်။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘိုးဘေးက တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာကနေ ထွက်လာခဲ့ပါပြီ။ သူက မကြာခင်မှာ အရှင်မင်းကြီးဆီကို အလည်လာပါလိမ့်မယ်” ဝူရှင်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“အဲဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့” ရှန်းကျန်းက ဆိုလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ထပ်မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။ ခရုလေး... သွားကြရအောင်” ဝူရှင်းသည် ကိုယ်ကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးသည် ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ကပျာကယာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူက အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“အရှင်မင်းကြီး... ဧကရာဇ်ရွှမ်းယီ ရောက်နေပါတယ်”
“ရွှမ်းယီ။ သူက ဘာလာလုပ်တာလဲ” ရှန်းကျန်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“သူက သခင်မလေး နှစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ချင်လို့လို့ ပြောပါတယ်” ကျင့်ကြံသူက ပြန်ဖြေလိုက်၏။
ဝူရှင်းသည် စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။ 'ဒါက ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်ရမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မဟာလေဟာနယ် မျိုးစေ့ ပိုင်ရှင်တွေက အရမ်း နာမည်ကြီးနေတာပဲကိုး။'
ထိုအတွေးများဖြင့် ဝူရှင်းသည် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။
“အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘိုးဘေးက အမြန်ပြန်လာဖို့ အမိန့်ပေးထားလို့ ကျွန်တော် အရင် သွားနှင့်ပါရစေ”
ထို့နောက် ဝူရှင်းသည် ခရုလေးဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ ဖိတ်ခေါ်သော အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။
ခရုလေးသည် ထွက်သွားရမလား၊ မသွားရဘူးလား မသိဖြစ်ကာ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့၏။ သူမသည် ရှန်းကျန်း၏ သဘောထားကို ကြည့်ရန် အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ရှန်းကျန်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။
ခုံးကျွင်းဟွာက ပြောလိုက်သည်။
“ရွှမ်းယီခန်းမရဲ့ တပ်မှူးကျန်းဟယ်က တောင်ပိုင်းအက်ကွဲတောင်မှာ ရှုံးလာတယ်လို့ ကြားတယ်။ အခုချိန်မှာ သူ့ကို စိန်ခေါ်ဖို့ စောင့်နေတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ။ အဲဒါကိုတောင်မှ သူက ငါတို့ဆီ လာဖို့ အချိန်ရနေသေးတယ်ပေါ့လေ”
ရှန်းကျန်းသည် ဝတ်ရုံလက်ကို ခါယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။
“ဒီကနေ့ ငါ နေမကောင်းဘူး၊ နောက်နေ့မှပဲ ပြန်တွေ့ကြမယ်လို့ ဧကရာဇ်ရွှမ်းယီကို သွားပြောလိုက်”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝူရှင်း၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဝမ်းသာအားရမှုများက ဖူးပွင့်သွားတော့သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ခရုလေး၏ မျက်နှာပေါ်၌ စိတ်ပျက်သွားသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။
ဝူရှင်းက ပြောလိုက်သည်။
“သခင်မလေးယွမ်အာ... ကျေးဇူးပြုပြီး လမ်းဖယ်ပေးပါ”
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရွှမ်းယီ၏ အသံက အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။
“ဧကရာဇ်ရှန်းကျန်း... ခင်ဗျားက တကယ်ကို မောက်မာတာပဲ။ ကျွန်တော်က အလည်လာတာကိုတောင် ခင်ဗျားက ပေးမတွေ့ဘူးပေါ့လေ”
ထို့နောက် အပြင်ဘက်တွင် စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ရှန်းကျန်းခန်းမမှ ကျင့်ကြံသူ အများအပြား ပေါ်လာကြသော်လည်း ရွှမ်းယီကို တားဆီးရန် မဝံ့ရဲကြပေ။
ရှန်းကျန်း ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“သူ့ကို ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်”
ရွှစ် ရွှစ်
ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ပုံရိပ်နှစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ တစ်ယောက်က ဝတ်ရုံရှည်ကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နောက်တစ်ယောက်က ခမ်းနားထည်ဝါသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပေသည်။
ရွှမ်းယီက ညာဘက်တွင် ရပ်နေပြီး လုကျိုးက ဘယ်ဘက်တွင် ရပ်နေ၏။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် လက်များကို နောက်ပစ်ထားကာ ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။
ရှောင်ယွမ်အာနှင့် ခရုလေးတို့သည် ဘယ်ဘက်ရှိ လူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အရာအားလုံးကို မေ့လျော့သွားကြပြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြတော့၏။
“အာ... ရှစ်စွင်း”
ရှောင်ယွမ်အာသည် ပါးစပ်ကို အုပ်ရန် သူမ၏ လက်များကို မြှောက်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခံစားချက်များကို ဖိနှိပ်ထားရန် မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲလာတော့၏။
ခရုလေး၏ အခြေအနေမှာလည်း ရှောင်ယွမ်အာထက် သိပ်မသာလှပေ။ သူမသည်လည်း ခံစားချက်များကို မနည်း ထိန်းချုပ်နေခဲ့ရသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ခုံးကျွင်းဟွာက မေးလိုက်၏။
လုကျိုးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးစက်စွာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ငါ အချိန်ကိုက် ရောက်လာပုံရတယ်”
“ဒါက ဘယ်သူလဲ” ခုံးကျွင်းဟွာက ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်၏။
ရွှမ်းယီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ မိတ်ဆွေပါ။ ဒီနေ့ သူသိတဲ့သူတွေဆီကို လာလည်တာ”
“သူ သိတဲ့သူတွေ ဟုတ်လား”
ရွှမ်းယီက ရှောင်ယွမ်အာနှင့် ခရုလေးတို့ကို ညွှန်ပြရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် လုကျိုးက သူ့ကို တားဆီးလိုက်၏။ ထို့နောက် လုကျိုး၏ အသံမှာ တင်းမာသွားပြီး မေးလိုက်သည်။
“မင်းတို့ရဲ့ ဆရာကို မြင်တာတောင် ဘာလို့ ဒူးမထောက်ကြသေးတာလဲ”
လုကျိုးသည် အရာအားလုံးကို ချက်ချင်းပင် ဖော်ထုတ်လိုက်တော့၏။ အခြားသူများနှင့်မတူဘဲ သူ ဤသို့ ပြုလုပ်ရခြင်းမှာ ကောင်မလေး နှစ်ယောက်မှာ ငယ်ရွယ်သေးပြီး မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းတွင် ဂရုစိုက်မှု အလိုအပ်ဆုံး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သူတို့သည် ဓားသွားထက်တွင် အသက်ရှင်သန်ခဲ့ရသော အခြားသူများနှင့် မတူပေ။ အခြားသူများနှင့် ယှဉ်လျှင် ကောင်မလေး နှစ်ယောက်၏ အတွေ့အကြုံများမှာ အလွန်အမင်း နည်းပါးလှပေသည်။
ဘုန်း
ရှောင်ယွမ်အာနှင့် ခရုလေးတို့သည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဒူးထောက်ချလိုက်ကြ၏။ ထို့နောက် သူတို့က ပြိုင်တူ ပြောလိုက်ကြသည်။
“တပည့်က ရှစ်စွင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်”
ရုတ်ရုတ်သဲသဲ အသံများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာတော့၏။
ရှန်းကျန်း၊ ခုံးကျွင်းဟွာနှင့် ဝူရှင်းတို့သည် လုကျိုးကို နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မည်သည့်နေရာကမှန်း မသိ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ကောင်မလေး နှစ်ယောက်၏ ဆရာဖြစ်သူကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ရှန်းကျန်းမှာ အလွန်အမင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေခဲ့၏။ ကောင်မလေး နှစ်ယောက် သူတို့၏ ဆရာကို အရိုအသေပေးရန် သွားကြသောအခါ သူသည် ကောင်မလေး နှစ်ယောက်နှင့်အတူ ချောက်နက်ကြီးထဲသို့ မကြာခဏ လိုက်သွားခဲ့ဖူးသည်။ ကောင်မလေး နှစ်ယောက် ပြောပြခဲ့သော အတိတ်အကြောင်းများကို သူ မှတ်မိနေဆဲပင် ဖြစ်ပေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ရှန်းကျန်းက မေးလိုက်၏။
“ခင်ဗျားက ဒီကောင်မလေး နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆရာလား”
လုကျိုးသည် ရှန်းကျန်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ရှန်းကျန်းသည် မည်သူဖြစ်ကြောင်း သူ သိနေခဲ့၏။ သူသည် ခန်းမဆယ်ခု၏ ခန်းမသခင် ဆယ်ယောက်စလုံးကို သိပေသည်။ သူတို့၏ ရုပ်ဆင်းသွင်ပြင်များ၊ စိတ်နေသဘောထားများနှင့် စရိုက်လက္ခဏာများကို သူ အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့၏။ သို့သော်လည်း ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးသည် အတိတ်က ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး မဟုတ်တော့ပေ။
လုကျိုးသည် ရှန်းကျန်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ထကြတော့”
ဝမ်းသာမျက်ရည်များ ကျဆင်းနေသော ကောင်မလေး နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ စတုတ္ထတပည့်မှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသည်များကို ထပ်မံ ပြောဆိုနေခဲ့ပြန်ပြီဖြစ်ကြောင်း လုကျိုး သိလိုက်၏။
ရှောင်ယွမ်အာနှင့် ခရုလေးတို့ မတ်တတ်ရပ်ပြီးနောက် လုကျိုး၏ ဘေးသို့ သွားလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲရှိ အစီအစဉ်များ အားလုံးကို မေ့လျော့နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်၏။ အထူးသဖြင့် မတရားခံရသလို ခံစားနေရကာ ငိုကြွေးရင်း ညည်းတွားနေသော ရှောင်ယွမ်အာ အတွက်မူ ထိုအရာက ပို၍ မှန်ကန်ပေသည်။ သူမက အဆက်မပြတ် ပြောနေခဲ့၏။
"ရှစ်စွင်း... အသက်ရှင်နေသေးတာပဲ"
"ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး တပည့် ရှစ်စွင်းကို အရမ်းလွမ်းနေခဲ့တာ” စသည်ဖြင့်...
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင် နောက်ဆုံးတွင် လုကျိုးသည် ရှောင်ယွမ်အာ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ။ အခု မင်းတို့ကို ငါ ပြန်တွေ့ပြီပဲလေ”
ထိုနှစ်ဦးသည် ငိုကြွေးခြင်းကို တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ပြုံးလိုက်ကြ၏။
ခုံးကျွင်းဟွာက အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ရှင့်အကြောင်းကို ရှောင်ယွမ်အာဆီကနေ ကျွန်မ မကြာခဏ ကြားဖူးပါတယ်။ ရှင်က ဒီလောက် ငယ်ရွယ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားဘူး”
လုကျိုးက ခုံးကျွင်းဟွာကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် ဝူရှင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်၏။
“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”
ရှောင်ယွမ်အာက ဝူရှင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။
“ရှစ်စွင်း... သူက ညီမလေးကို ခေါ်သွားချင်နေတာ။ သူက ညီမလေးကို ဘာတဲ့ ရွှမ်းမုန့်ခန်းမရဲ့ တပ်မှူး ဖြစ်စေချင်တယ်တဲ့။ တပည့်တို့က လုံးဝကို ဆန္ဒမရှိတာနော်”
ဝူရှင်းသည် လုကျိုးကို အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“ဒါဆိုရင် သခင်မလေး နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆရာပေါ့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က ရွှမ်းမုန့်ခန်းမရဲ့ ဒုတပ်မှူးပါ။ ရွှမ်းမုန့်ခန်းမအတွက် တပ်မှူးတစ်ယောက် ရှာဖွေဖို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘိုးဘေး အမိန့်နဲ့ လာခဲ့တာပါ။ အရှင်မင်းကြီးက ခရုလေးကို ရွှမ်းမုန့်ခန်းမဆီ လွှတ်ဖို့ သဘောတူပြီးပါပြီ”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုကျိုးသည် ရှန်းကျန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ရှန်းကျန်း”
မဟာလေဟာနယ်တွင် ရွယ်တူ အချင်းချင်း အမည်ခေါ်ဝေါ်ခြင်းမှာ သာမန်ကိစ္စပင် ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း ပုံမှန်အခြေအနေများအောက်တွင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လေးစားမှု ပြသရန်အတွက် ဂုဏ်ပုဒ်တစ်ခုကို တပ်၍ ခေါ်ဆိုလေ့ရှိပေသည်။ အမည်တပ်၍ ခေါ်ဆိုခြင်းက... အထူးသဖြင့် ရှန်းကျန်းကဲ့သို့သော သူတစ်ယောက်အတွက် ဆိုပါက ကြီးလေးသော မရိုသေမှုနှင့် ကြီးမားသော ရန်စမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
လူတိုင်းသည် လုကျိုးကို ကြည့်လိုက်ကြ၏။
ရှန်းကျန်းသည် ရှောင်ယွမ်အာနှင့် ခရုလေးတို့ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ပြောပြလေ့ရှိသော လုကျိုးအကြောင်း ပုံပြင်များကို ပြန်လည် အမှတ်ရသွားခဲ့ရာ လုကျိုး၏ မျိုးရိုးနာမည်မှာ ကျိဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။ သူက ပြောလိုက်၏။
“အကြီးအကဲကျိ... ခင်ဗျားဆီမှာ အမြင်တစ်ခုခု ရှိတယ်ဆိုရင်လဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြောနိုင်ပါတယ်”
လုကျိုးက မျက်နှာသေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ရွှမ်းမုန့်ခန်းမလို ညစ်ပတ်တဲ့နေရာက ငါ့ရဲ့ တပည့်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ထိုက်တန်မှာလဲ”
ရှန်းကျန်းမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွား၏။
“ညစ်ပတ်တဲ့နေရာ ဟုတ်လား”
ဝူရှင်း “…”
ဝူရှင်းသည် ထပ်မံ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။
“အကြီးအကဲကျိ... ခင်ဗျားက ကျုပ်တို့ရဲ့ ရွှမ်းမုန့်ခန်းမ အကြောင်းကို မသိဘဲနဲ့ ဘာလို့များ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ကျုပ်တို့ကို စော်ကားနေရတာလဲ”
ထိုအချိန်တွင် ရွှမ်းယီက လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“မင်းက ရှန်းကျန်းကို လှည့်စားလို့ရပေမဲ့ ငါ့ကို လှည့်စားလို့ရမယ် ထင်နေတာလား”
“အရှင်မင်းကြီး... ခင်ဗျား...” ရွှမ်းယီက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိမ့်မည်ဟု ဝူရှင်း မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက အနှစ် ၁၀၀ တိုင်တိုင် သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံခဲ့ပေမဲ့ ခရုလေးကိုတော့ အဆုံးမဲ့ ချောက်နက်ကြီးထဲ တွန်းချလိုက်တယ်။ မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ”
ရှန်းကျန်းက ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၁၀၀ အတွင်းမှာ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို ငါ့ရဲ့ သမီးတွေလိုပဲ ဆက်ဆံခဲ့တယ်။ မင်းက သူတို့ရဲ့ ဆရာဖြစ်နေရင်တောင်မှ ငါ့ကို စော်ကားလို့ မရဘူး”
“အို” လုကျိုးက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
ရှန်းကျန်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှောင်ယွမ်အာနှင့် ခရုလေးတို့၏ ခါးမှ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား တစ်ခုစီ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“သေသေချာချာ ကြည့်” ရှန်းကျန်းက ပြောလိုက်၏။
လူတိုင်းက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။
“နေနဲ့လ ဗဟိုတူ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားပဲ”
…