အခန်း ၁၆၁၉

အခန်း (၁၆၁၉) အဇဋာကြယ်ဆယ်ပွင့်၏ ဘေးအန္တရာယ်

မဟာလေဟာနယ်ထဲရှိ လူတိုင်းသည် ဤပစ္စည်းကို သိကြပေသည်။ နေနှင့်လ ဗဟိုတူ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားသည် ဒဏ္ဍာရီလာ အထွတ်အမြတ် ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ကျဆင်းလာသော ကြယ်တံခွန်တစ်ခုမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းတွင် နက်နဲလှသော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေပြီး ၎င်း၏ အဓိက အသုံးဝင်မှုများမှာ သက်တမ်းကို တိုးစေခြင်း၊ ကျင့်ကြံမှု အမြန်နှုန်းကို မြှင့်တင်ပေးခြင်းနှင့် မကောင်းသော စွမ်းအင်များကို ကာကွယ်ပေးခြင်းတို့ပင် ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် ၎င်း၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းရည်တစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းကို အသက်သွင်းလိုက်သောအခါ မည်သို့မျှ ထိုးဖောက်၍မရနိုင်သော အကာအကွယ်တစ်ခုဖြင့် ယာယီလေဟာနယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးမည် ဖြစ်သည်။ ဤစွမ်းရည်မှာ နေနှင့်လ ဗဟိုတူ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား၏ တန်ဖိုးအရှိဆုံး အရာပင် ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းနှင့်ဆိုပါက ရှောင်ယွမ်အာနှင့် ခရုလေးတို့သည် အန္တရာယ်ကြုံလာပါက ဘေးကင်းစွာ ထွက်ခွာနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

ဝူရှင်း၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားပြီး ပြောလိုက်၏။

“ဒါက တကယ်ကြီး နေနဲ့လ ဗဟိုတူ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားပဲ။ အရှင်မင်းကြီးက ဒီနှစ်ယောက်အတွက် တကယ်ပဲ ဘာမှ မနှမြောခဲ့ဘူး”

ခုံးကျွင်းဟွာက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ဗဟိုတူ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားက မူလကတည်းက ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မ အမျိုးသားရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းပါ။ တကယ်လို့ သူတို့ကိုသာ သားသမီးအရင်းတွေလို မသတ်မှတ်ဘူးဆိုရင် ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ဘာလို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ပေးလိုက်ပါ့မလဲ”

လူတိုင်းက သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။

ရှန်းကျန်းက ကောင်မလေး နှစ်ယောက်ကို ဤမျှ တန်ဖိုးကြီးသော ပစ္စည်းတစ်ခု ပေးလိုက်လိမ့်မည်ဟု ရွှမ်းယီပင် မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဤအချိန်တွင် သူ ပြောစရာ စကား မရှိတော့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူ၏ ဆရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အရာအားလုံးသည် သူ၏ ဆရာ သဘောထားပေါ်တွင်သာ မူတည်နေပေသည်။

လုကျိုး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေဆဲပင် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ အထင်သေးမှု တစ်စွန်းတစ်စက လင်းလက်သွားခဲ့၏။ သူက အနည်းငယ် အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက သမီးတွေ အကြောင်းကို ပြောရဲလောက်အောင်ကို အရှက်မရှိတာလား”

ဒါက ရှန်းကျန်း၏ အားနည်းချက်ပင် ဖြစ်၏။

မည်သူမျှ အခြားသူတစ်ယောက်၏ အားနည်းချက်ကို လွယ်လွယ်ကူကူ မထိပါးသင့်ပေ။

ရွှမ်းယီပင်လျှင် ရှန်းကျန်း၏ အရှေ့တွင် အတိတ်အကြောင်းကို လွယ်လွယ်နှင့် ထုတ်ပြောမည် မဟုတ်ပေ။

ခုံးကျွင်းဟွာသည် လုကျိုးကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်၏။

ရှန်းကျန်းသည် လုကျိုးက ရှောင်ယွမ်အာနှင့် ခရုလေးတို့၏ ဆရာဖြစ်ကြောင်း သူ့ကိုယ်သူ သတိပေးထားသောကြောင့် စောစောက သူ သည်းခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤအချိန်တွင်တော့ သူ တကယ်ပင် ဆက်လက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ဝတ်ရုံလက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။

“ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ”

သာမန် ကျင့်ကြံသူများသည် နတ်ဘုရင်တစ်ပါး၏ စွမ်းအားနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။ သို့သော်လည်း ရှန်းကျန်းက ရက်ရက်စက်စက် လုပ်လိုခြင်း မရှိဘဲ သူ့အရှေ့ရှိ လူကို အပြစ်ပေးလိုရုံသာ ဖြစ်ပေသည်။

တာအို၏ စွမ်းအားများ လုကျိုးထံသို့ ရိုက်ခတ်လာသောအခါ လုကျိုးသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ အားလုံးကို လှုပ်ရှားစေလိုက်ရာ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့၏။ ဤကာလအတွင်း သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားများမှာ အတော်လေး တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းက ရှန်းကျန်း၏ စွမ်းအားကို အလွယ်တကူပင် ချေဖျက်ပစ်လိုက်တော့၏။

ရှန်းကျန်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဝူရှင်းလည်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။ ရှန်းကျန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးနိုင်သည်ဆိုသည်မှာ တစ်ဖက်လူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ လုံးဝကို သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ဆိုလိုနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

လုကျိုးက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၁၀၀ အတွင်းမှာ ငါ့ရဲ့ တပည့်တွေကို မင်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ဒီကိစ္စကို ငါ အပြစ်မယူတော့ဘူး”

ထိုအချိန်တွင် ရှန်းကျန်းသည်လည်း တစ်ဖက်လူမှာ သူ ထင်ထားသကဲ့သို့ မရိုးရှင်းကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။ သာမန်လူ တစ်ယောက်က သွင့်ကျန်း ဖျက်ဆီးခြင်း တိုင်လုံးက ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲမှာ ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်မှာလဲ။ ထို့ကြောင့် သူ ပို၍ သတိထားလာတော့သည်။

လုကျိုးသည် လက်နောက်ပစ်ထားလျက် လှည့်ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ကိုယ့်ရဲ့ သွေးသားရင်း သမီးကိုတောင် စွန့်ပစ်နိုင်ခဲ့တာ။ ငါ့ရဲ့ တပည့်တွေကို မင်းလက်ထဲ ဘယ်လိုလုပ် ယုံယုံကြည်ကြည် အပ်နိုင်မှာလဲ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်းကျန်း၏ ဇနီးဖြစ်သူ ခုံးကျွင်းဟွာက စိတ်ခံစားချက် အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“လူကြီးမင်း... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရန်လိုနေရတာလဲ။ ရှင်က အစွန်းအစလေးတွေကိုပဲ သိတာလေ၊ အရာအားလုံးကို သိတာမှ မဟုတ်တာ။ အဲဒီကိစ္စအတွက် ရှင်က ဘယ်လိုလုပ် ကျွန်မတို့ကို လာအပြစ်တင်လို့ ရမှာလဲ”

“အဲဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော့်မှာ ပြောပိုင်ခွင့် အရှိဆုံးပါ” ဝူရှင်းက ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး လက်နှစ်ဖက်ဆုပ်ကာ သူတို့ကို အရိုအသေပေးလျက် ပြောလိုက်၏။

“အဲဒီတုန်းက အရှင်မင်းကြီးနဲ့ သခင်မတို့က ကလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားခဲ့တယ်။ ရှန်းကျန်းခန်းမက လူတိုင်းက ဝမ်းသာအားရ အောင်ပွဲခံခဲ့ကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူမက ဘေးအန္တရာယ်ရဲ့ ရှေ့ပြေးနိမိတ် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူမ မွေးဖွားလာချိန်မှာ မဟာလေဟာနယ်ရဲ့ ကောင်းကင်ယံက တည်ငြိမ်ပြီး ရှင်းလင်းနေခဲ့တယ်။ အဇဋာကြယ် ကိုးပွင့်စလုံးက ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ကောင်းမြတ်တဲ့ လက္ခဏာရပ် အဖြစ် တစ်တန်းတည်း တန်းနေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ ဒဿမမြောက် အဇဋာကြယ်ကလည်း အဲဒီအထဲကို ပါဝင်လာခဲ့ပြီး ချက်ချင်းကို အဆိုးရွားဆုံး လက္ခဏာရပ် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ သွင့်ကျန်း ဖျက်ဆီးခြင်း တိုင်လုံးက ဘာလို့ အရင်ဆုံး ပြိုကျသွားတယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ ထင်လဲ”

ဝူရှင်းသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်၏။

“သွင့်ကျန်းက ရှန်းကျန်းခန်းမနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်။ အဲဒါက ရှန်းကျန်းခန်းမရဲ့ အောက်တည့်တည့်မှာ ရှိတာလေ။ အရင်တုန်းက သွင့်ကျန်း ဖျက်ဆီးခြင်း တိုင်လုံးက တစ်ခါ အကြီးအကျယ် အက်ကွဲခဲ့ဖူးတယ်။ မဟာဧကရာဇ်မင်ရှင်းက အဲဒါကို ပြုပြင်ဖို့ အထွတ်အထိပ် သက်ရှိ လေးပါးကို ဦးဆောင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်း နှစ်တိုင်းနှစ်တိုင်း အဲဒီ ဘေးအန္တရာယ် ရှေ့ပြေးနိမိတ်လေးရဲ့ မွေးနေ့ရောက်တိုင်းမှာ ဖျက်ဆီးခြင်း တိုင်လုံး ဆယ်ခုစလုံးမှာ ထူးဆန်းတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ အများအကျိုးအတွက် အရှင်မင်းကြီးနဲ့ သခင်မတို့မှာ သူတို့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော သမီးလေးကို စွန့်လွှတ်ရုံကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘူး”

ဝူရှင်းသည် စကားပြောပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူ၏ စကားများမှာ ရှန်းကျန်းနှင့် ခုံးကျွင်းဟွာတို့သည် ကြီးမြတ်သော မိဘများ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့ကို မလှောင်ပြောင်သင့်ကြောင်း ဖော်ပြလိုခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ခန်းမဆောင်ထဲရှိ လူအချို့မှာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး အချို့မှာ မျက်ရည်ကျလာကြတော့၏။

ခုံးကျွင်းဟွာ၏ အစေခံ အမျိုးသမီး တစ်ဦးသည် သတ္တိမွေးကာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒီတုန်းက သခင်မက နေ့ရောညပါ ငိုနေခဲ့တာ။ သူမ လုံးဝကို အိပ်မပျော်ခဲ့ဘူး”

လူတိုင်း ထပ်မံ၍ သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြန်သည်။

လုကျိုး တစ်ယောက်သာ အတွေးများထဲ နစ်မြောနေပုံရ၏။ သူ ဘာတွေးနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ ခဏအကြာတွင် သူက မေးလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် မင်းတို့က သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်တာလား”

ဝူရှင်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“ကျားတောင်မှ ကိုယ့်သားသမီးကို မစားဘူးလေ။ အရှင်မင်းကြီးက ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို လုပ်မှာလဲ။ သူမက မျှခြေညီမျှမှုရဲ့ ကျိန်စာကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရတာပါ”

“မျှခြေညီမျှမှုရဲ့ ကျိန်စာ ဟုတ်လား”

“သူမက ဘေးဆိုးပေးမဲ့ ကြယ်အောက်မှာ မွေးဖွားလာခဲ့တာ၊ သူမက ဘေးအန္တရာယ်ရဲ့ ရှေ့ပြေးနိမိတ်ပဲ။ သူမရဲ့ တည်ရှိနေမှုက မဟာလေဟာနယ်ရဲ့ မျှခြေညီမျှမှုနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတယ်။ မျှခြေညီမျှမှုရဲ့ စွမ်းအားက မဟာလေဟာနယ် တစ်ခုလုံးမှာ ပျံ့နှံ့နေတာ။ အထွတ်အမြတ်ခန်းမရဲ့ တရားမျှတမှု ချိန်ခွင်က အဲဒါကို အာရုံခံသိရှိနိုင်တယ်။ မျှခြေညီမျှမှု နိယာမနဲ့ တည်မြဲမှု နိယာမတွေက ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ပကတိပဲ။ တကယ်လို့ အဲဒါတွေနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်တဲ့ အရာတစ်ခု ရှိနေမယ်ဆိုရင် တန်ပြန်သက်ရောက်မှု ရှိလာလိမ့်မယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘိုးဘေးက သူမရဲ့ ကျိန်စာကို မဖယ်ရှားပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူမ သေဆုံးပြီးတဲ့နောက်မှာ အရှင်မင်းကြီးက သူမကို နန်ဟွာမှာ မြှုပ်နှံပေးခဲ့တယ်”

ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ ခုံးကျွင်းဟွာမှာ ပို၍ပင် ဝမ်းနည်းလာတော့၏။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်းကျန်းက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ငါ ဒီအကြောင်းကို မပြောချင်ဘူး။ ဝူရှင်းကလည်း ပြောပြီးပြီဆိုတော့ ငါ ပြောစရာ ဘာမှမရှိတော့ပါဘူး။ အကြီးအကဲကျိ... ခင်ဗျားက တပည့်တွေကို ချစ်တယ်ဆိုတာ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တပ်မှူး ယှဉ်ပြိုင်ပွဲက စတင်နေပြီလေ။ ခရုလေးက ရွှမ်းမုန့်ခန်းမကို မသွားရင်တောင်မှ တခြား ခန်းမတွေကိုတော့ သွားရဦးမှာပဲ။ နယ်မြေကိုးခုက ဟန်ချက်မညီမှုတွေက ပိုဆိုးလာနေပြီ။ တကယ်လို့ မဟာလေဟာနယ်ကသာ အခြေအနေကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် နောက်ဆုံးမှာ အဲဒီ ဟန်ချက်မညီမှုက ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဘယ်လူသား၊ ဘယ်သားရဲမှ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ဝူရှင်းသည် အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ဆရာကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး အခြေအနေကို ခြုံငုံစဉ်းစားပေးပါ။ ခရုလေးက ရွှမ်းမုန့်ခန်းမမှာ ဘေးကင်းလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်။ တကယ်လို့များ သူမ အဲဒီမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်နစ်နာမှု ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ခေါင်းကို ခင်ဗျားဆီ ဆက်သဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်”

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထိုစကားများနှင့် လေထုကြောင့် ရွှမ်းယီပင် နားချခံလိုက်ရပုံပေါ်ပေသည်။

မျှခြေညီမျှမှု အတွက်ဆိုလျှင် ခရုလေး ရွှမ်းမုန့်ခန်းမ၏ တပ်မှူး ဖြစ်လာခြင်းက မဆိုးလှပေ။ ထို့အပြင် ရွှမ်းမုန့်ခန်းမသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် လူတိုင်းနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။

လူတိုင်း မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် လုကျိုးသည် ဝူရှင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“မင်းရဲ့ ခေါင်းကို အခုပဲ ဒီမှာ ထားခဲ့လိုက်ပါလား”

“ဟမ်” လုကျိုး၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ဝူရှင်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့၏။ သူ ခေါင်းမော့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...

ရွှစ်

မှိန်ဖျော့ဖျော့ နတ်ဘုရားတာအို စွမ်းအားများဖြင့် တောက်ပနေသော လုကျိုးသည် လျှပ်တစ်ပြက် ရွေ့လျားသွားပြီး ဝူရှင်း၏ အရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဘုန်း

ဝူရှင်းမှာ ချက်ချင်း လွင့်ထွက်သွားပြီး ခန်းမဆောင်ထဲရှိ တိုင်တစ်တိုင်နှင့် ဝင်တိုက်မိသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လျှောကျသွားတော့၏။ သူ၏ သွေးများနှင့် ချီစွမ်းအင်များ ဆူပွက်လာပြီး သူက နာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ လက်မောင်းများကို အားပြုကာ အလျင်အမြန် ထထိုင်လိုက်ပြီး လုကျိုးကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောယှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ လုကျိုး အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခဲ့သနည်း ဟူသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

လူတိုင်းမှာလည်း အလားတူပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြတော့၏။

ရှန်းကျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ရှင်” ရှောင်ယွမ်အာသည် လုကျိုး၏ အရှေ့တွင် အလျင်အမြန် ဝင်ရပ်လိုက်ပြီး လက်များကို ကားထားကာ ပြောလိုက်၏။

“တကယ်လို့ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ရှစ်စွင်းကို တိုက်ခိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်... ကျွန်မကို အရင် ကျော်ဖြတ်သွားရမယ်”

ရှန်းကျန်း “…”

ရှန်းကျန်းမှာ အတော်လေး ဒေါသထွက်သွားမိသည်။ ‘ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၁၀၀ အတွင်း ငါ တယုတယနဲ့ သမီးအရင်းလေးလို စောင့်ရှောက်လာခဲ့တဲ့ ကောင်မလေးလား။’

ထိုအချိန်တွင် ခရုလေးသည်လည်း ရှောင်ယွမ်အာ၏ ဘေးသို့ ဝင်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ဘယ်သူမှ ငါတို့ရဲ့ ရှစ်စွင်းကို ထိခိုက်လို့မရဘူး”

ရှန်းကျန်းနှင့် ခုံးကျွင်းဟွာတို့သည် ဆရာနှင့် တပည့်များကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

လုကျိုးက လေသံအတက်အကျမရှိ ပြောလိုက်၏။

“ကောင်းပြီ... မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဘေးဖယ်နေကြ။ ငါ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ငါသိတယ်”

“အို”

ရှောင်ယွမ်အာနှင့် ခရုလေးတို့သည် ရှန်းကျန်း၏ စွမ်းအားကို အရင်က မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသောကြောင့် သူတို့၏ ရှစ်စွင်းအတွက် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေမိကြသည်။

လုကျိုးသည် ဝူရှင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

“အဇဋာကြယ် ဆယ်ပွင့်။ ဘေးအန္တရာယ်ရဲ့ ရှေ့ပြေးနိမိတ်။ တော်တော် ကောင်းတဲ့ ပုံပြင်ပဲ။ မင်းက ရှန်းကျန်းခန်းမရဲ့ အရှင်သခင်လေ။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ပုံပြင်မျိုးကို ယုံနိုင်ရတာလဲ”

ရှန်းကျန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ခင်ဗျား မျက်လုံးထဲမှာ မဟာလေဟာနယ်ထဲက လူတိုင်းက လူမိုက်တွေများလား”

“မင်း အခုလို ပြောမှပဲ... အဲဒီလို ဖြစ်နေပုံရတယ်”

“…”

ရွှမ်းယီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မတရားခံရသည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။ ‘ဆရာ... ကျွန်တော့်ကို သူတို့နဲ့ တစ်တန်းတည်း မထားပါနဲ့။’

ထိုသို့ တွေးနေသော်ငြားလည်း ရွှမ်းယီသည် သူ၏ ဟန်ပန်နှင့် နတ်ဘုရင်တစ်ပါး၏ အငွေ့အသက်ကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲပင် ဖြစ်ပေသည်။

…