အခန်း ၁၆၂၀

အခန်း (၁၆၂၀) ဖော်ထုတ်ချက် (၁)

ရှန်းကျန်းသည် ရှောင်ယွမ်အာနှင့် ခရုလေးတို့အတွက် ထောက်ထားကာ ယဉ်ကျေးမှုကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားနေခဲ့သေးသော်လည်း ယခု ထိုစကားများကြောင့် အကုန်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။ သူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"တစ်ကမ္ဘာလုံး ယစ်မူးနေပြီး မင်းတစ်ယောက်တည်းကပဲ သတိရှိနေသလိုမျိုး ဘာလို့ ပြုမူနေရတာလဲ။ မဟာလေဟာနယ်ကြီးက ထိန်းသိမ်းဖို့ ကြိုးစားနေသမျှ အရာအားလုံးက အတုအယောင်တွေလို့ မင်း ထင်နေတာလား"

လုကျိုးသည် ရှန်းကျန်း၏ သဘောထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး ဆက်ပြောဆိုနေပါက တရားလွန်သွားမည်ကို တွေးလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက တန်ပြန်မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။

"အဇဋာကြယ် ဆယ်ပွင့် တစ်တန်းတည်း တန်းနေတယ်ဆိုတာက မိုးနဲ့မြေရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဆိုတာတော့ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဖျက်ဆီးခြင်း တိုင်လုံး ပြိုကျတာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”

ရှန်းကျန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ထူးခြားတဲ့ ဖြစ်စဉ် တစ်ခုခု ဖြစ်ပေါ်လာတိုင်း တိုင်လုံးတွေက လှုပ်ခါသွားတတ်တယ်။ အဲဒါက အရာအားလုံးကို ရှင်းပြနေတာ မဟုတ်ဘူးလား”

လုကျိုးက ဝူရှင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ မေးလိုက်၏။ "သူ့ရဲ့ ဘိုးဘေးက မဟာလေဟာနယ်ရဲ့ မဟာနတ်ဆရာကြီးလေ။ ဟုတ်တယ်မလား”

"အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ" ရှန်းကျန်းက မေးလိုက်သည်။

"မဟာနတ်ဆရာတွေဆိုတာက မှော်ပညာနဲ့ စုန်းကဝေ ပညာရပ်တွေကိုပဲ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းကြတာ၊ နက္ခတ်ဗေဒင် ပညာကို မဟုတ်ဘူး။ ရှေးခေတ်ကာလတွေကတည်းက နက္ခတ်ဗေဒင် ပညာရပ်ဆိုတာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ မြေကြီးတွေ အက်ကွဲသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ နတ်ဆရာတွေက ကြယ်တွေကို လေ့လာတာ၊ ဟောကိန်းထုတ်တာနဲ့ အကောင်းအဆိုးကို ဆုံးဖြတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ဘယ်လိုများ ရရှိသွားခဲ့တာလဲ" လုကျိုးက မေးလိုက်၏။

"ဒါက..." ရှန်းကျန်းမှာ စကားမဆက်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားတော့သည်။

မှော်ပညာနှင့် စုန်းကဝေ ပညာရပ်များ ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။ ၎င်းသည် သဘာဝတရား၏ စွမ်းအားနှင့် စိတ်စွမ်းအင်ကို အသုံးချသော စွမ်းအားတစ်မျိုး ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းကို အမှောင်ပညာရပ်နှင့် အလင်းပညာရပ်ဟူ၍ နှစ်မျိုး ခွဲခြားထား၏။ အလင်းပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံသူများသည် လူသားများကို လမ်းညွှန်ပြသကာ စောင့်ရှောက်ပေးကြပြီး အမှောင်ပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံသူများကတော့ လူသားများကို ကျိန်စာတိုက်ခြင်း၊ ဝိညာဉ်များကို စားသုံးခြင်းနှင့် နှလုံးများကို ယိုယွင်းပျက်စီးစေခြင်းများ ပြုလုပ်ကြပေသည်။ မည်သည့်ပညာရပ် ဖြစ်စေကာမူ ၎င်းတို့တွင် နက္ခတ်ဗေဒင် ပညာရပ် မပါဝင်ပေ။

လုကျိုးတွင် ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး၏ မှတ်ဉာဏ်များ ရှိနေပေသည်။ ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါး၏ အသိပညာများ၊ မှတ်ဉာဏ်များနှင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ယုံကြည်ချက်များအရ ဤကိစ္စမှာ လိမ်ညာမှုသက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူ အသေအချာ သိနေခဲ့၏။ သူက အသံကို မြှင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ဖြေစမ်း”

ဝူရှင်းသည် နာကျင်မှုကို သည်းခံကာ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘိုးဘေးက မတူညီတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ် အများအပြားကို ကျွမ်းကျင်ပါတယ်။ သူက နက္ခတ်ဗေဒင်ကို သိပြီး ကြယ်တွေကို ဘယ်လို ဖတ်ရမလဲဆိုတာ သိနေတာ ဘာများ ဆန်းလို့လဲ”

လုကျိုးက ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါနဲ့လာစကားပြောဖို့ သူ့ကို ဒီကို ခေါ်လိုက်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ ငါလည်း နက္ခတ်ဗေဒင်အကြောင်းကို နည်းနည်းပါးပါး သိထားလို့လေ”

"..." ဝူရှင်း၏ နှလုံးသားမှာ တုန်ရီသွားတော့၏။

ရှန်းကျန်းမှာ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားပုံရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဝူရှင်းက ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘိုးဘေးက တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာကနေ အခုလေးတင်မှ ထွက်လာခဲ့တာမို့လို့ ရွှမ်းမုန့်ခန်းမမှာ အနားယူနေတုန်းပဲ ရှိသေးတယ်။ တကယ်လို့ ခင်ဗျားက သူ့ကို တွေ့ချင်တယ်ဆိုရင် ရွှမ်းမုန့်ခန်းမကို ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့လို့ရတယ်”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှန်းကျန်းက မေးလိုက်သည်။ "မဟာနတ်ဆရာက နက္ခတ်ဗေဒင်ပညာကို မသိဘူးဆိုရင် ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ”

လုကျိုးက လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

"သူက နက္ခတ်ဗေဒင်ကို မသိဘူးဆိုရင် အဇဋာကြယ် ဆယ်ပွင့် တစ်တန်းတည်း တန်းနေတာက ဘယ်လိုလုပ် အဆိုးရွားဆုံး လက္ခဏာရပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ မင်းရဲ့ သမီးက ဘယ်လိုလုပ် ဘေးအန္တရာယ်ရဲ့ ရှေ့ပြေးနိမိတ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ” ထို့နောက် သူက အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ငါထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... မင်းက အရူးတစ်ယောက်ပဲ။ ဒါလေး နားလည်ဖို့တောင် ဘာခက်နေလို့လဲ”

ရှန်းကျန်းသည် အသက်ရှင်နေထိုင်လာခဲ့သည်မှာ အလွန်ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် လူ့လောက၏ ဒုက္ခဆင်းရဲများကို တွေ့ကြုံခံစားဖူးပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ အေးစက်မှုနှင့် နွေးထွေးမှုတို့ကို ခံစားသိရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လုကျိုးက သူ၏ လက်များကို တုန်ယင်လာစေခဲ့သည်။ လုကျိုး၏ ဆိုလိုရင်းကို သူ နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဝူရှင်းမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လာတော့၏။ သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"စွပ်စွဲတာပဲ။ ဒါက လုံးဝကို မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲတာပဲ။ ဘေးအန္တရာယ်ရဲ့ ရှေ့ပြေးနိမိတ် ရောက်လာလို့ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဆိုးရွားတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘိုးဘေး တစ်ယောက်တည်းကပဲ မြင်ခဲ့ရတာ မဟုတ်ဘူး။ မဟာလေဟာနယ်ထဲက တခြား အစွမ်းထက်တဲ့ သိုင်းပညာရှင်တွေ အများကြီးကလည်း အဲဒါကို မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်။ အဇဋာကြယ် ဆယ်ပွင့် တစ်တန်းတည်း တန်းသွားတဲ့အချိန်မှာ ဖျက်ဆီးခြင်း တိုင်လုံးတွေက တကယ်ကြီး လှုပ်ခါသွားခဲ့တာ။ ခန်းမဆယ်ခုသာ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် မဟာလေဟာနယ်ကြီး ပျက်စီးသွားလောက်ပြီ”

လုကျိုးသည် ဝူရှင်းကို လျစ်လျူရှုကာ ပြောလိုက်၏။

"ရှေးခေတ်ကာလတုန်းက ဝူဇူးက အထွတ်အထိပ် သက်ရှိတစ်ပါး အဖြစ် အောင်အောင်မြင်မြင် ရောက်ရှိသွားခဲ့တယ်။ ရလဒ်အနေနဲ့ သူက မဟာလေဟာနယ်ထဲမှာ အထွတ်အထိပ် သက်ရှိ ဖြစ်လာတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော နတ်ဆရာ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူက မြင့်မားတဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ လေးစားမှုကို ခံစားခဲ့ရတယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူက အဲဒီလောက်နဲ့ မကျေနပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ပိုကြီးမြတ်တဲ့ အထွတ်အထိပ် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဒါမှမဟုတ် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာဖို့ လမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေဖို့အတွက်... ရှေးဟောင်း တားမြစ်ကျင့်စဉ်တွေ အပါအဝင် အရာအားလုံးကို သူ စမ်းသပ်ခဲ့တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၁၁၀,၀၀၀ တုန်းက မဟာလေဟာနယ်ရဲ့ အရှေ့ဘက်ခြမ်းက မဟာအက်ကွဲတောင်ကြားမှာ ပထမဆုံး အက်ကွဲမှုကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်။ မိုင်ပေါင်း ၃၀,၀၀၀ အတွင်းမှာရှိတဲ့ သစ်ပင်တွေ အားလုံး ညှိုးနွမ်းသွားခဲ့ပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ သားရဲတွေ ထူးဆန်းစွာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြတယ်။ အလောင်းတွေက တောင်တွေလို စုပုံလာပြီး သွေးတွေက မြစ်တွေလို စီးဆင်းခဲ့တယ်။ မဟာလေဟာနယ်က အဲဒီကိစ္စကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့ပေမဲ့ သေဆုံးမှု အရေအတွက်က အရမ်းများလွန်းလို့ ကမ္ဘာကြီးကို မကြေညာခဲ့ဘူး။ အဲဒီဖြစ်ရပ်ကို ကြမ္မာငင်တဲ့ အက်ကွဲမှုကြီးလို့ ခေါ်ကြတယ်”

ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

လုကျိုးသည် မျိုးဆက်သစ် လူငယ်များကို အတိတ်က ပုံပြင်များ ပြန်လည်ပြောပြနေသော အဘိုးအို တစ်ဦးနှင့် တူနေပေသည်။

ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ထိုပုံပြင်၏ မှန်ကန်မှုကို သံသယမရှိသူ သုံးဦးသာ ရှိပေသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ထိတ်လန့်မှုနှင့် အံ့အားသင့်မှုများ ရောယှက်နေကြ၏။ အခြားသူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာမူ မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

"အဲဒါက ကျွန်တော့် ဘိုးဘေးနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ" ဝူရှင်းက မေးလိုက်သည်။

ရှန်းကျန်းက ပြောလိုက်၏။

"ခင်ဗျားရဲ့ ပုံပြင်ကို အဆုံးသတ်လိုက်ပါ။ ကျုပ် သံသယနဲ့ စောင့်နေရတာကို မကြိုက်ဘူး”

လုကျိုးက လောနေခြင်း မရှိပေ။ သူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ဟာ အက်ကွဲမှုကြောင့် ထိခိုက်ပျက်စီးသွားတဲ့ ဧရိယာအတွင်းမှာ စုန်းကဝေ မှော်အမှတ်အသား တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့တယ်။ အထွတ်အထိပ် သက်ရှိတွေကလွဲပြီး ဘယ်သူမှ အဲဒီ အမှတ်အသားကို အသုံးမပြုနိုင်ဘူး။ မင်းအတွက် အရာအားလုံးကို ထုတ်ပြောပြဖို့ လိုသေးလို့လား”

ဝူရှင်းက ထပ်မံ၍ အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။

"ခင်ဗျား ထပ်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေပြန်ပြီ။ အဲဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၁၁၀,၀၀၀ တုန်းကလေ။ ခင်ဗျား ပါးစပ်ရှိရာ ပြောလို့ရပေမဲ့ ခင်ဗျားဆီမှာ ဘာသက်သေရှိလို့လဲ။ ရွှမ်းမုန့်ခန်းမက ဒီလို မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲတာကို သည်းခံနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘိုးဘေးအတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေပေးရမယ်”

ရှန်းကျန်းသည်လည်း လုကျိုး၏ စကားများမှာ အနည်းငယ် လွန်ကဲလွန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက မေးလိုက်၏။ "ကြမ္မာငင်တဲ့ အက်ကွဲမှုကြီးအတွက် တာဝန်ရှိတဲ့သူက ဝူဇူးလို့ ခင်ဗျား ဆိုလိုချင်တာလား”

"မင်းက လုံးလုံးလျားလျားကြီး မိုက်မဲနေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ ပုံပါပဲ”

"ခင်ဗျားဆီမှာ သက်သေရှိလို့လား” ရှန်းကျန်းက မေးလိုက်သည်။

"ငါက မင်းလိုအပ်တဲ့ သက်သေအကုန်ပဲ”

"..."

ဤစကားများမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ ရှန်းကျန်းသည် ရင်ထဲ တင်းကျပ်သွားကာ ထပ်မံ မေးလိုက်၏။

"ခင်ဗျားက တကယ်တမ်း ဘာကို ဆိုလိုချင်တာလဲ”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရွှမ်းယီသည် ထပ်သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက ဘာကို နားမလည်တာလဲ။ ဝူဇူးက ခင်ဗျားရဲ့ သမီးကို ယဇ်ကောင်အဖြစ် အသုံးပြုချင်လို့ လူအများကို လှည့်စားဖို့အတွက် အဇဋာကြယ်ဆယ်ပွင့် ဘေးအန္တရာယ် ဆိုတဲ့ ကောလာဟလကို ဖြန့်ခဲ့တာလေ။ ဘယ်လောက်တောင် ယုတ်မာလိုက်လဲ”

ဤစကားများမှာ ရေပြင်ကို လှိုင်းထသွားစေသော ကျောက်ခဲတစ်လုံးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ရှန်းကျန်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

လူတိုင်းသည် ရွှမ်းယီနှင့် လုကျိုးတို့ကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ဤအရာကို လက်ခံရန် ခက်ခဲနေကြ၏။

ခုံးကျွင်းဟွာ၏ စိတ်ထဲတွင် ဗလာကျင်းသွားပြီး သူမသည် အနောက်သို့ ယိုင်နဲ့သွားတော့သည်။

သက်သေမရှိလျှင်တောင်မှ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှု မရှိသူများကို ယုံကြည်လာအောင် ဆွဲဆောင်ရန်မှာ လွယ်ကူလှပေသည်။ မိခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ခုံးကျွင်းဟွာသည် သဘာဝကျစွာပင် သူမ၏ သမီးကို ချစ်မြတ်နိုးခဲ့၏။ အခြားသူများက သူမ၏ သမီးကို ကံဆိုးစေသူဟု ခေါ်ကြသောအခါ သူမသည် သူတို့ကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည်၊ စိန်ခေါ်ခဲ့သည်၊ အများဆုံး ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား နောက်ဆုံးတွင် သူမမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ လက်တွေ့ဘဝကို အရှုံးပေးကာ ခေါင်းငုံ့ခဲ့ရပေသည်။

…