အခန်း ၅၁

အခန်း (၅၁) - အမြစ်ဖြတ် အစွမ်းကုန်နှိမ်နင်းခြင်း

ရေတွင် မြစ်ဖျားခံရာရှိသကဲ့သို့ အတွင်းအားတွင်လည်း အခြေခံအုတ်မြစ် ရှိပေသည်။

ခွန်အားဟူသည် အကြောင်းမဲ့ ပေါ်ထွက်လာနိုင်သည်မဟုတ်ဘဲ အရှင်းလင်းဆုံး ပြောရလျှင် ခွန်အားသည် မြေပြင်မှ စတင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခြေနှစ်ဖက်လုံး မြေပြင်ပေါ်တွင် ခိုင်မြဲစွာ နင်းထားနိုင်ပြီး အောက်ခြေမှ ထောက်ကန်အား ရှိမှသာလျှင် အဆမတန် ပြင်းထန်သော ခွန်အားကို ထုတ်နိုင်‌ပေမည်။

အကယ်၍ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော ဗေဒါပင်ကဲ့သို့ အမှီသဟဲ ကင်းမဲ့နေပြီး ဆန်းကြယ်သော ကိုယ်ဖော့သိုင်းပညာ၏ အကူအညီလည်း မရှိပါက တောင်တန်းကို ဖြိုခွဲနိုင်သောခွန်အား ရှိနေစေကာမူ ထုတ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ချန်စစ်ဟိုင်သည် ဓားကိုဝှေ့ယမ်းကာ ဓားချက်ကို ဖြိုခွဲရန် ကြိုးစားနေပြီး ဤဓားချက်ကို အပြည့်အဝ ဝှေ့ယမ်းနိုင်မှသာလျှင် ၎င်း၏စွမ်းအားအစစ်အမှန်ကို ထုတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချူချင်းကမူ သူဓားဝှေ့ရန်ဟန်ပြင်လိုက်သည့် ထိုစက္ကန့်ပိုင်းလေးအတွင်းမှာပင် သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်ထားလိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။

ဤသည်ကား 'အမြစ်ဖြတ် အစွမ်းကုန်နှိမ်နင်းခြင်း'ပင် ဖြစ်သည်။ ယွဲ့ရှန်းကျင့်စဉ်၏ ခွန်အားက မည်မျှပင် ကြီးမားပါစေ ဤအခိုက်အတန့်တွင်မူ စစ်မှန်သောစွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်ရန် ခဲယဉ်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်စစ်ဟိုင်သည် တစ်ခဏချင်းမှာပင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ဒေါသတကြီး ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်သွားရလေသည်။

သူသည် ချူချင်း၏ လှုပ်ရှားမှုနောက်ကွယ်မှ အကြောင်းအရင်းကို နားလည်သော်လည်း ဤသည်မှာ ယာယီမျှသာ ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သိရှိနေသည်။

မိမိအနေဖြင့် အသက်ရှူနှုန်းကို ပြန်လည်ထိန်းညှိကာ အတွင်းအားကို လည်ပတ်စေပြီး ယွဲ့ရှန်းကျင့်စဉ်၏ အကူအညီဖြင့် ရရှိလာသော ခွန်အားကို အသုံးပြုပါက ဤလူသည် မိမိကို ကြာရှည်စွာ ဖိနှိပ်ထားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ထိုအချိန်၌ပင် သူ၏နောက်ကျောဘက်မှ ပြင်းထန်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူသည် သစ်ပင်တစ်ပင်နှင့် အရှိန်ပြင်းစွာ တိုက်မိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဆုတ်စရာလမ်း မရှိတော့သည့်အပြင် ဤသို့တိုက်မိသွားခြင်းကြောင့် မူလက စုဆောင်းထားသော အတွင်းအားများမှာလည်း ထပ်မံ၍ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားရပြန်သည်။

ဤသည်မှာ အလွန်တိုတောင်းသော စက္ကန့်ပိုင်းမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ချူချင်းအတွက်မူ လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းတစ်စုံတွင် ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ချန်စစ်ဟိုင်၏ရင်ဘတ်ဆီမှ တကျိကျိမြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဓားရှည်သည် အကာအကွယ်ဝတ်စုံကို ထိုးဖောက်သွားပြီး ပုံမှန်အရှိန်ဖြင့် ချန်စစ်ဟိုင်၏ရင်ဘတ်ထဲသို့ ထိုးစိုက်ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

"အား..."

ချန်စစ်ဟိုင်ထံမှ စူးရှကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤအခိုက်အတန့်သည် ပြင်းထန်သော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

ဓားရှည်သည် အကာအကွယ်ဝတ်စုံကို ထိုးဖောက်ကာ မိမိ၏နှလုံးသားဆီသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးဝင်လာနေသည်ကို အထင်အရှား ခံစားနေရသည်။

နာကျင်မှုသည် အသေးအဖွဲ့မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သေမင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေရသည့် ကြောက်ရွံ့မှုကမူ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်နေချေသည်။

သူသည် မူလက အတွင်းအားကို စုစည်းကာ အားပြိုင်မှုတွင် တဖြည်းဖြည်း အသာစီးရနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပျံ့နှံ့လာချိန်တွင် ထိုခွန်အားများသည် စုစည်းလိုက် ပျက်ပြယ်လိုက်၊ ပျက်ပြယ်လိုက် ပြန်လည်စုစည်းလိုက် ဖြစ်နေရချေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ သူဆက်မထိန်းထားနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ရပ်... ရပ်..."

ဤသို့ ပါးစပ်ဟလိုက်သည်နှင့် အနိုင်အရှူံး ကွဲပြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သတ္တိများ ပျက်ပြယ်သွားပြီးနောက် အတွင်းအားများသည်လည်း ရေစီးသဖွယ် လွင့်စင်သွားကာ 'ဖျစ်'ဟူသော အသံနှင့်အတူ ချူချင်း၏ဓားသည် ချန်စစ်ဟိုင်၏ရင်ဘတ်ကို အဆုံးထိ ထိုးဖောက်သွားလေတော့သည်။

အပြီးမသတ်လိုက်နိုင်သော စကားလုံးများသည် သူ၏နှုတ်ခမ်းများကြားတွင်ပင် တစ်သက်တာပိတ်ဆို့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ချူချင်းကို မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်နေစဉ် ချူချင်းက သူ၏ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ ခြေထောက်ဖြင့်နင်းကာ အားထည့်၍ ဓားကို ရင်ဘတ်ထဲမှ ဆွဲနုတ်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ချူချင်းသည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပိုင်းဖြတ်လိုက်ရာ ဦးခေါင်းတစ်လုံးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ဆင်းသွားချေသည်။

【တာဝန် ပြီးမြောက်ပါပြီ】

【ချန်စစ်ဟိုင်ကို အောင်မြင်စွာ လုပ်ကြံနိုင်ခဲ့သဖြင့် 'ကျပန်း သိုင်းပညာ ရတနာသေတ္တာ' တစ်လုံး ရရှိပါသည်】

ဦးခေါင်းသည် လူတစ်ယောက်၏ခြေဖဝါးအနီးသို့ လိမ့်သွားလေသည်။

ချူချင်းက ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချူထျန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ချူထျန်းကငုံ့ကာ ချန်စစ်ဟိုင်၏ဦးခေါင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြူးကျယ်နေသော မျက်လုံးများနှင့် မျက်နှာပေါ်တွင် မပြယ်ပျောက်သေးသော ကြောက်ရွံ့မှုများကို ကြည့်ရင်း မတတ်သာဘဲ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ချန်က ဘာပဲပြောပြော နာမည်ကျော်တစ်ယောက်ပဲ... ဒီလိုမျက်နှာပေးမျိုး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး..."

ချူချင်းက ရွှမ်ယိုဓားပေါ်မှ သွေးစက်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သေခြင်းတရားရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ ဘယ်သူကများ ဒီလိုမျက်နှာမပျက်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ..."

ချူထျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချူချင်း၏စကားကို သဘောတူလိုက်သည်။

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ..."

သို့သော် ချူချင်းကို ထပ်မံကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ချူချင်းနှင့် သဘောတူညီမှု ရရှိထားပြီး ချူချင်း၏စွမ်းဆောင်ရည်ကိုလည်း ယုံကြည်ကာ ချန်စစ်ဟိုင်ကို သတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယူဆထားသော်လည်း…

ရှင်းယိုဟန်ကို သတ်ခဲ့သည့် ထိုဓားချက်ကြောင့်သာမက ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ချူချင်းသည် သူ၏ညီငယ်လေး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

သူသတ်နိုင်သည်ဟု ပြောလျှင် သတ်နိုင်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယုံကြည်သည်ဖြစ်စေ၊ လက်ခံသည်ဖြစ်စေ...

နောက်ဆုံးတွင်မူ စိုးရိမ်စိတ်က ရှိနေဆဲပင်။ ထို့ကြောင့် ဝူစွန်းကို အလွယ်တကူ ဖမ်းဆီးပြီးနောက် သူသည် ချူချင်းရှိရာဘက်သို့ အမြန်‌ပြေးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ကိုယ်လုံး လှုပ်ရှားမှုအတွက် အချိန်အများကြီး မကုန်ဆုံးခဲ့ချေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဝူကန်ချီ သို့မဟုတ် ချူယွန်ဖေးကဲ့သို့သော လူများပင်လျှင် ချန်စစ်ဟိုင်ကို သတ်ရန်အတွက် ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း မလုပ်ဆောင်နိုင်သည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။

ထို့ကြောင့် သူလာစဉ်က ချူချင်း ကတိပေးထားသည့်အတိုင်း ဘေးလူမရှိပါက ၎င်းတို့နှစ်ဦး ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်နိုင်မည်ဟု တွေးတောလာခဲ့သည်။

ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး ပူးပေါင်း၍ ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရမည်ကို တွေးမိရုံဖြင့် ချူထျန်းသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။

သို့သော် ရလဒ်ကမူ... ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း နောက်ကျနေခဲ့ပြန်သည်။

သူရောက်ရှိလာချိန်တွင် ချူချင်းက ချန်စစ်ဟိုင်၏ဦးခေါင်းကို ဖြတ်တောက်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ မည်မျှပင် ကြာသွားသနည်း။

ကျန်းဟူလောကတွင် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ခဲ့သော သိုင်းဆရာတစ်ဦးသည် မိမိ၏ညီငယ်လေးလက်ထဲတွင် ဤသို့ သေဆုံးသွားခဲ့ရလေသည်။

မုချပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မိမိ၏နောက်ကွယ်မှ တကောက်ကောက် လိုက်နေတတ်ပြီး သကြားလုံးဆွဲတစ်ဆွဲ ပေးရုံဖြင့် တစ်မနက်ခင်းလုံး ပျော်ရွှင်နေတတ်သည့် ကလေးငယ်လေး မဟုတ်တော့ချေ။

ချူချင်းက ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... အလောင်းကို ကူရှင်းပေးပါဦး... သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဝတ်ထားတဲ့ အကာအကွယ်ဝတ်စုံက သာမန်ပစ္စည်းတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဓားနဲ့ထိုးလိုက်လို့ ပြဲသွားပြီ... အစ်ကိုကြီး ပြန်ပြင်ပေးလို့ရမလား ကြည့်ပေးပါဦး..."

"ဒီည ဒီဘက်မှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီးရှိသေးလို့ ကျွန်တော် ဒီမှာ အကြာကြီးမနေတော့ဘူး..."

ချူထျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"တခြား လိုအပ်တာတွေ ရှိသေးလား... တစ်ခါတည်း ပြောလိုက်လေ... ငါ အကုန်ပြင်ဆင်ပေးမယ်..."

ချူချင်းသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... သဲလွန်စတွေ ကျန်ခဲ့မှာစိုးလို့ အများကြီး မလုပ်တာ ပိုကောင်းမယ်..."

ဤသို့ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် ခြေသံအချို့ နီးကပ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

ချူချင်းက အသံလာရာဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချူထျန်းကို တိုးကပ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အရင်သွားတော့မယ်..."

ချူထျန်းက ခေါင်းညိတ်ခွင့်ပြုလိုက်ရာ ချူချင်းသည် လျှပ်တပြက် လှုပ်ရှားသွားပြီး မှောင်မိုက်သော ညအမှောင်ထုအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားချေသည်။

ခဏအကြာတွင် ဝူချန်းဟွမ်သည် ဓားကိုကိုင်ဆောင်လျက် ရောက်ရှိလာပြီး အဝေးမှလှမ်း၍ ပြောလိုက်သည်။

"အရှေ့က အစ်ကိုကြီးချူထျန်းလား..."

ချူထျန်းက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ငါပဲ..."

"သခင်မလေး ဒီဘက်ကို လာခဲ့ပါဦး..."

ဝူချန်းဟွမ်သည် ချက်ချင်းပင် အနီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ချူထျန်း၏လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ချန်စစ်ဟိုင်၏ဦးခေါင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်စွာ အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

ဝူချန်းဟွမ်က ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါကြောင့်မို့လို့ အစ်ကိုကြီးက ကျွန်မအဖေကို မလာခိုင်းတာကိုး... အစ်ကိုကြီးချူထျန်းရဲ့သိုင်းပညာက ဒီလောက်အထိ မြင့်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး..."

"ချန်စစ်ဟိုင်ကိုတောင် အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့တာပဲ..."

ချူထျန်းက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါသတ်တာ မဟုတ်ဘူး..."

ဝူချန်းဟွမ်က မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘယ်သူလဲ... အစ်ကိုကြီး တခြားလူကို အကူအညီတောင်းလိုက်တာလား..."

ချူထျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးကစားလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အင်း..."

"မင်းလည်း ဒီလူ့အကြောင်း ကြားဖူးမှာပါ... မကြာသေးခင်ကမှ နာမည်ကြီးလာတဲ့ လူသတ်သမား ညဧကရာဇ်ပဲ..."

ဝူချန်းဟွမ်သည် ဓားကိုဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ကို အနည်းငယ်တင်းကျပ်လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"သူ ဘယ်မှာလဲ..."

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် လိုက်လံရှာဖွေရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ချူထျန်းက ပြောလိုက်သည်။

"သူ ထွက်သွားတာ ကြာပြီ..."

"သူက ငါ့ကိုကူညီပြီး ချန်စစ်ဟိုင်ကို သတ်ပေးပြီးတာနဲ့ တန်းထွက်သွားတာ... ဒီလိုလူသတ်သမားတွေက ပုံမှန်အတိုင်းဆို သွေးအေးလွန်းတယ်…”

“လူသတ်ပြီးတာနဲ့ ဘာမှမတွယ်တာဘဲ ချက်ချင်း ထွက်သွားတတ်ကြတာပဲ..."

ဝူချန်းဟွမ်က တွေးတောနေဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အော်..."

ဝူချန်းဟွမ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေပြီး ချူထျန်းက ချန်စစ်ဟိုင်၏အလောင်းကို ဆွဲယူကာ လျိုအိမ်တော်ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ချိန်တွင် စကားပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။

အကြိမ်ကြိမ် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူမသည် မအောင့်အီးနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးချူထျန်း... အဲဒီညဧကရာဇ်ကလေ... သူက... သူက ဘယ်သူနဲ့တူလဲဆိုရင်..."

ဤနေရာသို့ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ညီမလေး... မင်းတို့လား..."

ချူဖန်၏အသံသည် ကြေးစည်တီးလိုက်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပျံ့လွင့်သွားချေသည်။

ဝူချန်းဟွမ် ပြောမည့်စကားလုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားရတော့သည်။ ချူထျန်းက ဝူချန်းဟွမ်ကို ပြုံးစိစိဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ပဲ..."

ချူဖန်သည် ချက်ချင်းပင် အနီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ချန်စစ်ဟိုင်လား... အစ်ကိုကြီးက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပဲဗျာ..."

ချူထျန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ထပ်မပြောတော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"လျိုမိသားစုဘက်က အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ..."

ချူဖန်က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"အားလုံးကို ဖမ်းဆီးထားပြီးပြီ..."

"အစ်ကိုကြီးတို့ စီရင်ဖို့ပဲ စောင့်နေကြတာ..."

ချူထျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အင်း..."

"ဒါဆိုရင်လည်း အရင်ဆုံး အဲဒီလျိုတာ့ဖုကို သွားကြည့်ကြတာပေါ့…”