အခန်း ၅၆

အခန်း (၅၆) - သူတို့ မဝံ့ရဲကြချေ

ချူချင်းတစ်ယောက် ဘဝဟောင်းနှင့် ဘဝသစ် နှစ်ခုလုံးတွင် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အဆင့်မြင့်သိုင်းဆရာအုပ်စုကြီးတစ်စုသည် စကားအခြေအတင် ဖြစ်ရုံမျှဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုကို စတင်လိုက်ကြလေသည်။

စွမ်းရည်မျိုးစုံက ပြိုင်တူထွက်ပေါ်လာပြီး စစ်မှန်သောစွမ်းအင်များ၊ အတွင်းအားများ၊ လက်ဝါးရိပ်များ၊ လက်သီးသိုင်းများ၊ ဓားအလင်းတန်းများနှင့် ဓားရိပ်များက ရှုပ်ထွေးပွေလီနေတော့သည်။

သူတို့ စတင်တိုက်ခိုက်ပြီး တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ထန်ရှီး၏ ခြံဝင်းကြီးသည် သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ပျက်စီးယိုယွင်းသွားခဲ့ရလေသည်။

ချူချင်းက တိုက်ခိုက်ရန် အလျင်မလိုဘဲ အခြေအနေကိုသာ အကဲခတ်စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

စနစ်က ပေးအပ်ထားသော 'သတ်ဖြတ်ခြင်းအမိန့်တော်' ၏ စည်းကမ်းချက်က အလွန်ရှင်းလင်းလှပြီး လူသတ်ရန်သာ လိုအပ်ပေသည်။

သို့သော် လူသတ်ရာတွင်လည်း နည်းလမ်းရှိရပေမည်။

လူသတ်သမားတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် အခြားသူများကဲ့သို့ ရန်သူနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နေမည် မဟုတ်ချေ။

သူသည် ပေးဆပ်မှုအနည်းငယ်ဖြင့် လူများစွာကို သတ်ဖြတ်ရမည်။

အဆုံးသတ်အထိ ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်သွားရပေမည်။

ထိုသို့ပြုလုပ်မှသာ သူ၏ ယခုတစ်ကြိမ် တာဝန်အပ်နှံမှုကို အကျိုးအမြတ် အများဆုံးရရှိအောင် ဆောင်ရွက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် စောင့်ကြည့်နေရင်းနှင့် ချူချင်းသည် ပြဿနာတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားပြီး အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရပ်ကြည့်နေသော ဝူချန်းဟွမ်ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေရာကို ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ..."

ဤမေးခွန်းက အနည်းငယ် ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းသဖြင့် ဝူချန်းဟွမ်တစ်ယောက် ချက်ချင်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားရသည်။

သူမက ချူချင်းကို အံ့အားသင့်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာကိုလဲ..."

"လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းက ကျစ်လျောင်တောအုပ်ဆီကို ပေါက်နေတာ၊ ကျစ်လျောင်တောအုပ်က လူသူမနီးသလို သရဲခြောက်တယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေလည်း ရှိတယ်..."

"အဲဒီနေရာမှာ ထျန်းဝူမြို့ရဲ့ အရပ်သားတွေ မရှိဘူး..."

"မင်းတို့ ထန်ယင်ဖုန်းရဲ့လက်ကိုသုံးပြီး သူတို့ကို ကျစ်လျောင်တောအုပ်ထဲအထိ ဆွဲခေါ်သွားလို့ ရတယ်၊ ပြီးရင် ထျန်းဝူအစောင့်တပ်ကို စေလွှတ်ပြီး ဝိုင်းပိတ်ဖမ်းလို့ရနေတာပဲ..."

"ဘာဖြစ်လို့ သူတို့ကို ထျန်းဝူမြို့ထဲအထိ ဆွဲခေါ်လာရတာလဲ..."

ချူချင်းက ဤသို့ပြောလိုက်စဉ် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ပင့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အခု သူတို့ပုံစံက... တိုက်ခိုက်ချင်စိတ် မရှိကြတော့တဲ့ပုံပဲ..."

ဤစကားလုံးများက ဝူချန်းဟွမ်၏ဦးနှောက်ကို ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

ဟုတ်ပေသည်။

ရန်သူကို ထောင်ချောက်ထဲ ဆွဲသွင်းရန်အတွက် လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤနေရာသည် တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် အသင့်တော်ဆုံးနေရာ မဟုတ်ပေ။

သူတို့သာ ဝိုင်းရံမှုကို ဖောက်ထွက်သွားကြလျှင်...

ထိုသို့ဖြစ်လာပါက အခြေအနေများ ဆိုးရွားသွားပေလိမ့်မည်။

သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ဤသို့တွေးလိုက်မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် လူရိပ်အချို့သည် ပြိုင်ဘက်များနှင့် တိုက်ခိုက်နေခြင်းကို ရုတ်တရက် စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ ပျံသန်းထွက်ပြေးသွားကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ကူချန်ချိုး ယနေ့ထျန်းဝူမြို့သို့ ခေါ်ဆောင်လာသူများအားလုံးသည် ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ချူချင်းက ယခင်ကတည်းက ခွဲခြားသိမြင်ထားခဲ့သည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကူချန်ချိုး၊ ပထမအကြီးအကဲ ယွီမုဟွာ၊ ဒုတိယအကြီးအကဲ ဟူရှို့ဖန်း၊ တတိယအကြီးအကဲ ဖန်ဝမ်ရှု...

ဝူချန်းဟွမ် သူ့ကို ပြောပြခဲ့ဖူးသော လူအားလုံးနီးပါး ဤနေရာတွင် ရှိနေကြပေသည်။

ဤလူများထဲတွင် အကြီးအကဲအချို့၏ သိုင်းပညာသည် ချူယွန်ဖေးနှင့် ဝူကန်ချီတို့လောက် မစွမ်းဆောင်နိုင်သော်လည်း အနည်းငယ်မျှသာ ကွာခြားပေသည်။

ယခုအခါ ဤလူစုက ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေကြသဖြင့် ဘေးနားရှိ ပြိုင်ဘက်များကလည်း တားဆီးရန် ခက်ခဲနေပြီး လိုက်လံဖမ်းဆီးရန်သာ တတ်နိုင်ကြတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝူချန်းဟွမ်၏နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမနှင့် မလှမ်းမကမ်းမှ ဖြတ်ပြေးသွားသော လူအုပ်စုကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မစဉ်းစားတော့ဘဲ ခြေလှမ်းများကို ပြောင်းလဲကာ လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် ပြေးထွက်သွားခဲ့လေသည်။

ချူချင်းက စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့ရသည်။

သူသည် ချူယွန်ဖေးရှိရာဘက်မှ အခြေအနေကို အမြဲတစေ အာရုံစိုက်စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချူယွန်ဖေးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသူမှာ ဒုတိယတောင်ကြားသခင် ဝူချင်းရှန်း မဟုတ်ဘဲ…

နျဲ့ကျင့်ထိုင်မှ လူသတ်သမားငါးဦး ဖြစ်နေပေသည်။

သူတို့သည် ယခင်က ကျရှုံးခဲ့သောလုပ်ကြံမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ပြီး ဤအလုပ်ကို အပြီးသတ်ရန် ကြိုးစားနေကြပုံရသည်။

ဤလူငါးဦးသည်လည်း သာမန်လူများ မဟုတ်ကြဘဲ ချူယွန်ဖေးကို အလယ်တွင် ဝိုင်းရံထားကြသည်။ သူတို့သည် ချူယွန်ဖေးကို ချက်ချင်း မသတ်နိုင်သော်လည်း ချူယွန်ဖေးအနေဖြင့်လည်း သူတို့ကိုသတ်ရန် မလွယ်ကူလှချေ။

"ဝူကွေ့လော်ချာ..."

ချူချင်းသည် ထိုငါးဦး၏သိုင်းပညာကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲတွင် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ဤငါးဦးသည် နျဲ့ကျင့်ထိုင်တွင် 'ဝူကွေ့လော်ချာ'ဟု အမည်ကျော်ကြားပြီး အမြဲတမ်း ငါးယောက်အတူတကွ တိုက်ခိုက်ကာ အင်းကွက်ဖွဲ့၍ ရန်သူကို ရင်ဆိုင်လေ့ရှိကြသည်။

ယခုအချိန်အထိ သူတို့၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းခံရသူများထဲတွင် 'ဝူကွေ့လော်ချာအင်းကွက်' မှ လွတ်မြောက်နိုင်သူ တစ်ဦးမျှမရှိခဲ့ဖူးချေ။

ဤသို့တွေးတောရင်း ချူချင်းသည် ခြေလှမ်းများကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ညမှောင်ရိပ်နှင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဓားရိပ်များ၏ အကာအကွယ်ကိုယူကာ ချူယွန်ဖေးတို့၏ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် တိုက်ပွဲအလယ်ရှိ ချူယွန်ဖေးသည်လည်း အံ့ဩချီးကျူးနေမိသည်။

ဤဝူကွေ့လော်ချာအင်းကွက်သည် တစ်ကွက်ပြီးတစ်ကွက် ဆက်စပ်နေပြီး ဤငါးဦး၏ အတွင်းအားများသည်လည်း အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်စီးဆင်းနေပုံရသည်။

သူတို့ငါးဦး ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်လာပါက မိမိကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူတို့၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို ခေတ္တရှောင်တိမ်းရပေမည်။

'နျဲ့ကျင့်ထိုင်က တကယ်ပဲ လျှော့တွက်လို့မရဘူး... ဒါကြောင့်လည်း ချင်းအာက ဒီလောက်အထိ သတိထားနေရတာကိုး...'

ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပို၍ နာကျည်းမုန်းတီးလာရသည်။

ဤနျဲ့ကျင့်ထိုင်၏ တစ္ဆေခြောက်သကဲ့သို့ လိုက်လံနှောင့်ယှက်မှုကြောင့် သူ၏သားဖြစ်သူမှာ အိမ်သို့ပင် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် မပြန်ရဲဘဲ ဖြစ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခင်က မသိခဲ့စဉ်က ကိစ္စမရှိသော်လည်း ယခုအခါ သိရှိသွားပြီဖြစ်ရာ သူတို့ကို မည်သို့ လက်စားချေရမည်နည်း။

သူ၏စိတ်ကူးနှင့်အတူ ရော့ရွှီကျမ်းစာကို လည်ပတ်စေလိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် စိမ်းပြာရောင်အလင်းတန်းများ ဝန်းရံသွားပြီး သတ်ကွက်ကို ထုတ်ဖော်ရန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တောက်ပသောအလင်းတန်းတစ်ခုက ညကောင်းကင်ယံကို ရုတ်တရက် ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် အသံမရှိဘဲ ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သော်လည်း ချူယွန်ဖေးအပြင် နောက်ကွယ်တွင် ရပ်နေသော ဝူကွေ့လော်ချာနှစ်ဦးလည်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် မြင်ရုံမျှဖြင့် အသုံးမဝင်ပေ...

ထိုဓားချက်က မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။

စီးဆင်းနေသော အလင်းတန်းတစ်ခုကဲ့သို့၊ ကြွေကျလာသော ကြယ်တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ အလင်းရောင်တစ်ချက် လက်သွားပြီးနောက် ဓားရှည်တစ်လက်သည် လူတစ်ဦး၏လည်ပင်းကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုလူသည် ဖြစ်ပျက်သမျှကို မသိလိုက်ရဘဲ မိမိ၏လည်ပင်းမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသောဓားရှည်ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် မိန်းမောတွေဝေနေခဲ့သည်။

ဓား၏လေခွင်းသံက နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည့် အချိန်ကျမှသာ သူသည် အိပ်မက်မှ နိုးထလာသကဲ့သို့ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို သိရှိလိုက်ရလေသည်။

သို့သော် သေခါနီး နောက်ဆုံးစကားကိုပင် ပြောရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ...

ပြင်းထန်သော တွန်းအားတစ်ခုကြောင့် မူလရပ်နေသောနေရာမှ လွင့်ထွက်သွားခဲ့ရလေသည်။

ချူချင်းက ဓားပေါ်မှလူကို လက်ဖြင့်ဝှေ့ယမ်းကာ လွှင့်ပစ်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ထိုလူသည် အသက်ရှူရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကျန်ရှိနေသော လူရိပ်လေးခုသည် သရဲတစ္ဆေနှင့် တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ပြိုင်တူနောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြလေသည်။

သူတို့ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြရာတွင် တစ်ဦးချင်းစီ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤဓားချက်ကို...

သူတို့ထဲမှ မည်သူက ရှောင်တိမ်းနိုင်မည်နည်း။

ဤမေးခွန်းက သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး နောက်ဆုံးအဖြေမှာ မည်သူမျှ ရှောင်တိမ်းနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် မည်သည့်နေရာမှ ရောက်ရှိလာမှန်းမသိသော ဤဝတ်စုံနက်ဝတ်သူစိမ်းသည် သူသတ်ချင်သောသူကို သတ်နိုင်ပြီး သူပစ်မှတ်ထားသောသူသည် သေရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ကြောက်ရွံ့မှုများက နှလုံးသားထဲတွင် ချက်ချင်း ပေါ်ပေါက်လာပြီး မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားရဲကြတော့ချေ။

ချူချင်းက သူ၏စနစ်တာဝန်မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

[အပ်နှံမှု - သတ်ဖြတ်ခြင်းအမိန့်တော်]

[လက်ရှိတိုးတက်မှု - ၁]

[တာဝန်ဆုကြေး - ရွေးချယ်နိုင်သော သိုင်းပညာရတနာသေတ္တာထဲမှ တစ်ခုကို စိတ်ကြိုက်ရွေးချယ်ခွင့်]

[လက်ရှိရွေးချယ်နိုင်သော သေတ္တာ - လက်သီးသိုင်းရတနာသေတ္တာ]

နျဲ့ကျင့်ထိုင်မှ လူများသည်လည်း သတ်ဖြတ်ခြင်းအမိန့်တော်၏ ဘောင်အတွင်းတွင် အကျုံးဝင်နေသည်ကို တွေ့ရပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝူချန်းဟွမ်ပြောခဲ့စဉ်က ယနေ့လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းမှ ထွက်လာသူများကိုသာ ရည်ညွှန်းခဲ့ပြီး ဝမ်ယဲ့တောင်ကြားမှ လူများကိုသာ သီးသန့် ရည်ညွှန်းခဲ့ခြင်း မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် ချူယွန်ဖေးက ရုတ်တရက် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"တကယ့်ကို ဆန်းကြယ်လှပတဲ့ ဓားသိုင်းပဲ..."

ဤအသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် လူသတ်သမား၏ စိတ်အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသော ချူချင်းပင်လျှင် လန့်ဖျပ်သွားရသည်။

သူက မနေနိုင်ဘဲ လှည့်ကြည့်ကာ ချူယွန်ဖေးကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်မိသည်။

ချူယွန်ဖေးကမူ လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ...

ပြီးခဲ့သည့် စားသောက်ပွဲကတည်းက သူသည် သားဖြစ်သူ၏ ဤဓားသိုင်းပညာက အလွန်တရာ ပြောင်မြောက်လှသည်ဟု ပြောလိုနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်က သူသည် 'သေဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်လာသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး’အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေရသဖြင့် ဤစကားကို ထုတ်ဖော်မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

ယခုအခါတွင်မူ သူသည် အခွင့်အရေးကို ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချူချင်းမှာ စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားပြီး ထပ်မံတိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏နားထဲသို့ ချူယွန်ဖေး၏ တိုးညင်းသောအသံက ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"ချန်းဟွမ်ကော... ဘာဖြစ်လို့ မင်းဘေးမှာ မရှိတာလဲ..."

"သူမက ထွက်ပြေးသွားတဲ့လူတွေနောက်ကို လိုက်သွားတယ်..."

ချူချင်းကလည်း တိုးညင်းစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"အဖေ့ဘက်က ကိစ္စတွေပြီးသွားရင် ကျွန်တော် သူမကို သွားရှာလိုက်မယ်..."

"မိုက်မဲလိုက်တာ..."

ချူယွန်ဖေး၏မျက်နှာက ပျက်ယွင်းသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ဘက်က ဘာမှအရေးမကြီးဘူး၊ မင်းရဲ့ဇနီးလောင်းကို အရင်ဆုံး သွားရှာလိုက်..."

"ကျွန်တော်..."

ချူချင်း၏မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားပြီး သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် ဤနေရာတွင်ပင် ချူယွန်ဖေးနှင့် အငြင်းပွားမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် ချက်ချင်းပင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပြောမည့်စကားများကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

ဝူကွေ့လော်ချာငါးဦးထဲမှ တစ်ဦးသေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ကျန်ရှိသောလေးဦးမှာ ကြောက်စရာမလိုတော့ပေ။

သူသည်လည်း အပိုစကားထပ်မပြောတော့ဘဲ ဆိုလိုက်သည်။

"သတိထားပါဦး..."

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ခြေတစ်လှမ်းဆောင့်နင်းကာ လေထဲသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝူကွေ့လော်ချာများသည်လည်း တားဆီးခြင်း မပြုကြဘဲ လူသတ်ပြီးနောက် စိတ်ကြိုက် ဝင်ထွက်သွားလာနေသည်ကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

အဓိက အကြောင်းရင်းကတော့ တစ်ခုတည်းသာ ရှိပေသည်။ ထိုအရာမှာ...

သူတို့ မတားရဲကြခြင်းဖြစ်သည်။

တားဆီးပါက မည်သူမဆို သေရမည်သာ ဖြစ်သည်။