အခန်း ၃၈

အခန်း (၃၈)

နေ့လယ်စာ စားချိန်တွင် တုဇယ်ချန်းသည် မိခင်ဖြစ်သူ ထန်ရွှမ်၏ စိတ်အခြေအနေ ကြည်လင်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် လေသံခပ်ပျော့ပျော့ဖြင့် စကားစလိုက်သည်။

"အဖေ ဒီရက်ပိုင်း အမေ့ဆီ လာကြည့်သေးလားဟင်"

ထန်ရွှမ်သည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ပြုံး၍ ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။

"ထန်လုပ်ငန်းစုရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေက ယင်းဟောင်နဲ့ မတူဘူးလေ။ အခုချိန်မှာ မင်းအဖေဟာ ယင်းဟောင်ကို စထူထောင်တုန်းကထက်တောင် ပိုပြီး အလုပ်များနေတာ။ တစ်နှစ်လောက်ကြာမှပဲ အားလပ်ချိန် ရနိုင်တော့မယ် ထင်တယ်"

"ဟုတ်ပါပြီ" တုဇယ်ချန်းက ဆက်လက်ပြောဆိုသည်။ "အမေ... သားကြည့်ရတာ အမေ့ကျန်းမာရေးက အခုတလော တော်တော်လေး ကောင်းမွန်နေပြီပဲ။ အိမ်မှာ ဒီတိုင်း ထိုင်နေရတာ ပျင်းစရာကောင်းမှာပေါ့။ အဖေလည်း အလုပ်တွေ မအားမလပ် ဖြစ်နေတာဆိုတော့ အမေ တစ်ဖက်တစ်လမ်းက ကူညီပေးသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။ အမေက ဟားဗတ်ကနေ စီမံခန့်ခွဲမှုပညာနဲ့ ဘွဲ့ရထားတဲ့ ထူးချွန်ကျောင်းသူဟောင်းပဲ မဟုတ်လား"

"အမေလည်း ကူညီချင်တာပေါ့" ထန်ရွှမ်က အနည်းငယ် ညည်းတွားလိုက်သည်။

"အမေ့ကျန်းမာရေးကလည်း အဲဒီလောက်ထိ ဆိုးရွားမနေပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းအဖေက အရမ်းစိုးရိမ်လွန်းတော့ အမေ့ကို လုံးဝ ဝင်မပါခိုင်းဘူးလေ" ထို့နောက် သူမက သားဖြစ်သူ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပြန်သည်။

"တကယ်တော့လေ... မင်းအဘိုး ဆုံးမသွားခင်က အမေ့ကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ ကုမ္ပဏီတစ်ခု ပေးထားခဲ့တယ်။ မင်းအဖေတော့ မသိဘူး။ ဒါကို လျှို့ဝှက်ထားပေးနော်။ သူ မလာတာကပဲ ပိုကောင်းပါတယ်။ အခု အမေလည်း ဥက္ကဋ္ဌပဲ၊ တော်တော်လေးကို အလုပ်များနေတာ"

သားအမိ နှစ်ယောက်အတွက် အစစအရာရာကို ကြိုတင်တွေးတောပေးခဲ့သော အဘိုးဖြစ်သူ၏ မေတ္တာကို အောက်မေ့ကာ တုဇယ်ချန်း ရင်ထဲတွင် မချိတင်ကဲ ခံစားလိုက်ရသည်။ အဆိုးဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားလျှင်ပင် သူတို့တွင် ရပ်တည်နိုင်မည့် အခွင့်အလမ်းများ ရှိနေအောင် အဘိုးက စီစဉ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အတိတ်က မိမိ၏ ဆိုးသွမ်းမှုများသည် အဘိုးအပေါ် ကျေးဇူးကန်းရာ ရောက်ခဲ့ကြောင်း တုဇယ်ချန်း နောင်တရမိသည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် အဘိုး၏ စေတနာများကို အကျိုးရှိအောင် အသုံးချပြီး၊ တုဟုန်ရိအား မိမိတို့အပေါ် ပြုမူခဲ့သမျှအတွက် နောင်တရစေမည်ဟု သူသည် စိတ်ထဲမှ ခိုင်မာစွာ ကြုံးဝါးလိုက်တော့သည်။

ထိုစဉ် ဖုန်းမြည်လာသဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ တုဇယ်ချန်း၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးရိပ်များ ထင်ဟပ်သွားသည်။

"စမ်းသပ်ရိုက်ကူးရေး ပြီးပြီလား။ အောင်မြင်တယ် မဟုတ်လား"

တစ်ဖက်မှ ပြောကြားချက်များကို နားထောင်ပြီးနောက် သူသည် အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ် ပြောသားပဲ... မင်း သေချာပေါက် ရမှာပါလို့။ ဒီနေ့တော့ ဒါကို ကောင်းကောင်း အောင်ပွဲခံရမယ်။ အစ်ကိုကျူးကို မင်းကို ထန်အိမ်တော်ဆီ ပို့ခိုင်းလိုက်ပါ။ ငါတို့ ဒီကနေပဲ ထွက်ကြတာပေါ့"

ထန်ရွှမ်သည် သားဖြစ်သူ၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ပြုံးရွှင်စွာ ဆိုသည်။

"ငါ့သားလေးတော့ တကယ်ပဲ အချစ်နွံထဲ နစ်နေပြီ ထင်ပါရဲ့"

ဖန်ရွှယ်ယင်းနှင့် တွဲစဉ်က တုဇယ်ချန်းသည် တစ်ဖက်လူကို သူငယ်ချင်းကောင်း တစ်ယောက်ကဲ့သို့သာ သဘောထားခဲ့ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြင်းပြင်းထန်ထန် မရှိခဲ့ဖူးပေ။ သို့သော် ရှန်ယို့ယောင်၏ ဖုန်းတစ်ချက်ကပင်လျှင် သူ့အား ပျော်ရွှင်ကြည်နူးစေကြောင်း ဘေးလူများကပါ ခံစားမိနေကြသည်။

တုဇယ်ချန်းသည် အနည်းငယ် ရှက်သွားသော်လည်း သူ၏ ထုံးစံအတိုင်းပင် မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အမေ... ခဏနေရင် သားနဲ့ ယို့ယောင် ချိန်းတွေ့ကြမလို့။ သားအတွက် ဝတ်စုံလေး တစ်စုံလောက် ရွေးပေးပါလားဟင်"

ထန်ရွှမ်က သားဖြစ်သူကို စနောက်လိုက်သည်။ "အောင်ပွဲခံတာ ဆို... အခုကျတော့ ချိန်းတွေ့တာ ဖြစ်သွားပြန်ပြီလား"

"အမေပဲ သားကို သင်ပေးထားတာလေ" တုဇယ်ချန်းက မျက်ခုံးပင့်ကာ ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အခွင့်အရေးဆိုတာ အမြဲ ဖန်တီးယူရတယ် ဆိုတာလေ"

ထန်ရွှမ်သည် သားဖြစ်သူနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူသော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြန်လည်ကြည့်ရှုကာ "တကယ့် ကျောင်းသားကောင်းလေးပါပဲ" ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

မိခင်နှင့် သားနှစ်ဦးသည် အဝတ်လဲခန်းထဲတွင် အတော်ကြာအောင် ပြင်ဆင်ကြပြီးနောက် ရှန်ယို့ယောင် ရောက်ရှိလာစဉ် တုဇယ်ချန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်သွားရသည်။

ချောမောသော ထိုမျက်နှာကို လပေါင်းများစွာ နေ့စဉ်မြင်တွေ့နေရသော်လည်း ယနေ့တွင် တုဇယ်ချန်းသည် အထူးပင် ခန့်ညားလွန်းနေသည်။ ရှပ်အင်္ကျီအဖြူပေါ်တွင် မီးခိုးပြာရောင် ကွက်စိပ် ဝတ်စုံကို ထပ်ဝတ်ထားသဖြင့် အရင်ကလို ကလေးဆန်သော အမူအရာများ ပျောက်ကွယ်ကာ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သော အလှတရားတို့ ပေါ်လွင်နေသည်။ သူ၏ ဆံနွယ်များသည် အနည်းငယ် ကောက်နေပြီး ဘယ်ဘက်မျက်လုံးထောင့်မှ မျက်ရည်ခံမှဲ့လေးသည်လည်း မေ့ဖျောက်ပစ်၍ မရနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှု တစ်ခုအဖြစ် ထင်ရှားနေသည်။

ဤကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းက မည်သူ့ကိုမဆို စိတ်ကူးယဉ်စေနိုင်သည်မှာ အမှန်ပင်။

ရှန်ယို့ယောင်၏ မှင်တက်သွားမှုကို သားအမိ နှစ်ယောက်လုံးက သတိထားမိလိုက်ကြပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ကျေနပ်သွားကြသည်။ ထန်ရွှမ်သည် ရှန်ယို့ယောင်အား ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဇယ်ချန်းက အောင်ပွဲခံဖို့ သွားကြမယ်ဆို... သမီးလည်း အဝတ်အစားလေး လဲလိုက်ပါဦးလား။ အဲဒီ ဝတ်စုံနဲ့ဆိုရင် သွားရလာရတာ အဆင်မပြေမှာ စိုးလို့ပါ"

ရှန်ယို့ယောင်သည် အစမ်းရိုက်ကူးရေးအတွက် ဝတ်ဆင်ထားသော အနီရောင် ဂါဝန်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ တွေဝေသွားသည်။ တစ်ဖက်လူက ဤမျှ ခံ့ညားစွာ ပြင်ဆင်ထားချိန်တွင် မိမိက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေလိုက်လျှင် မသင့်တော်ဟု ယူဆကာ လက်ခံလိုက်သည်။

ထန်ရွှမ်သည် ရှန်ယို့ယောင်အတွက်လည်း အထူးပင် စေ့စပ်စွာ ပြင်ဆင်ပေးထားသည်။ ရှန်ယို့ယောင် အခန်းထဲမှ ပြန်ထွက်လာသောအခါ တုဇယ်ချန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်မိသည်။

"အမေ... ဒါက စုံတွဲဝတ်စုံလား"

ရှန်ယို့ယောင်သည် တုဇယ်ချန်းနှင့် ဆင်တူသော အရောင်ရှိသည့် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အတွင်းမှ အဖြူရောင်စကတ်တိုလေးက သူမ၏ လှပသော ခြေတံများကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည်။ သူမ၏ မိတ်ကပ်မှာလည်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် ချစ်စရာကောင်းသော အသွင်ကို ဆောင်နေသည်။

ထန်ရွှမ်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့က လင်မယားတွေပဲလေ၊ စုံတွဲဝတ်စုံ ဝတ်တာ ဘာဆန်းလို့လဲ။ ဘာလဲ... မင်း မကြိုက်ဘူးလား"

"ကြိုက်တာပေါ့... အများကြီး ကြိုက်ပါတယ်" တုဇယ်ချန်းက ချက်ချင်းပင် ထောက်ခံလိုက်ပြီး ရှန်ယို့ယောင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်မလား ယို့ယောင်"

ရှန်ယို့ယောင်ကမူ သူသည် ထန်ရွှမ်ကို စိတ်မဆိုးစေချင်သဖြင့် ထောက်ခံနေခြင်းဟု ထင်မှတ်ကာ လိုက်ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့... ကြိုက်ပါတယ်"

ထို့ကြောင့် သားအမိနှစ်ယောက်သည် ရည်ရွယ်ချက်အောင်မြင်သွားသော ကြောင်လေးများကဲ့သို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြတော့သည်။

"ဒီနေ့တော့ အဝတ်အစားတွေက အဆင်ပြေသွားပြီ။ နောက်ဆိုရင် မင်းတို့အတွက် ဒီထက် ပိုကောင်းတာတွေ စီစဉ်ပေးမယ်" ထန်ရွှမ်က ပြောကြားရင်း သူတို့ကို အိမ်မှ ထွက်ခွာစေလိုက်သည်။

"ကဲ... သွားကြတော့။ အချိန်မရှိတော့ဘူး"

တုဇယ်ချန်းသည် ရှန်ယို့ယောင်ကို လက်ဝတ်ရတနာဆိုင်သို့ အရင်ဆုံး ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ရှန်ယို့ယောင်က နားမလည်သောကြောင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ"

တုဇယ်ချန်းက လျှို့ဝှက်သော အပြုံးဖြင့်သာ ပြန်ဖြေသည်။

ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မန်နေဂျာက ခရီးဦးကြိုပြုကာ ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေးတု... လက်စွပ် လာယူတာလားခင်ဗျာ။ ခဏလေး စောင့်ပေးပါ"

"ရှင် လက်စွပ် မှာထားတာလား။ အိမ်မှာ ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား" ရှန်ယို့ယောင်က မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါတွေနဲ့ မတူဘူးလေ" တုဇယ်ချန်းက ပြုံး၍ ရှင်းပြသည်။ "အဲဒါတွေက အမေ ရွေးပေးထားတာတွေလေ။ လက်ထပ်လက်စွပ် ဆိုတာ ကိုယ်တိုင် ရွေးရတာပေါ့။ Weibo မှာ ကြေညာပြီးကတည်းက မှာထားတာ။ မနေ့ကမှ ယူလို့ရပြီလို့ အကြောင်းကြားလာတာလေ"

ရှန်ယို့ယောင်သည် စကားတစ်ခွန်း ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မန်နေဂျာက လက်စွပ်ကို ယူဆောင်လာပြီ ဖြစ်သဖြင့် ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။ လက်စွပ်၏ ဒီဇိုင်းမှာ တုဇယ်ချန်း၏ စတိုင်အတိုင်းပင် အလွန်ခေတ်မီပြီး ကျက်သရေ ရှိလှသည်။ လှိုင်းတွန့်ပုံစံပေါ်တွင် စိန်ပွင့်လေးများ စီခြယ်ထားသည်မှာ အလွန်ပင် လှပနေသည်။

တုဇယ်ချန်းသည် အမျိုးသမီးဝတ် လက်စွပ်ကို ယူကာ ရှန်ယို့ယောင်၏ လက်ကို တောင်းလိုက်သည်။ ရှန်ယို့ယောင်သည် ဘေးမှ မန်နေဂျာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တွေဝေစွာဖြင့် လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။ တုဇယ်ချန်းက သူမ၏ လက်သူကြွယ်သို့ လက်စွပ်ကို စေ့စပ်သေချာစွာ စွပ်ပေးနေချိန်တွင် သူမသည် အသက်ရှူပင် မှားသွားမိသည်။ တုဇယ်ချန်း ကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြောင်း သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။

ထို့နောက် တုဇယ်ချန်းကလည်း သူ့လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ရှန်ယို့ယောင်သည် အလေးအနက်ထားကာ တုဇယ်ချန်း၏ လက်ချောင်းသို့ လက်စွပ်ကို စွပ်ပေးလိုက်သည်။

ဘေးမှ မန်နေဂျာကမူ တွေးမိနေတော့သည်။

‘ဘယ်သူကများ ဒါကို ဟန်ပြလက်ထပ်တာလို့ ပြောနေတာလဲ။ လက်စွပ် ဝတ်ပေးတာတောင် ဒီလောက်ထိ အလေးအနက်ထားနေကြတာ... တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် တကယ် တန်ဖိုးထားကြတာပဲ’

တုဇယ်ချန်းသည် မိမိလက်မှ လက်စွပ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ မိမိ၏ ဘဝသည် အခြားလူတစ်ယောက်နှင့် တင်းကျပ်စွာ ဆက်နွှယ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုခံစားချက်သည် အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်ပြီး နှစ်လိုဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ရှန်ယို့ယောင်မှာမူ လက်စွပ်တစ်ကွင်းကြောင့်ပင် မိမိ၏ လက်ကို မည်သည့်နေရာတွင် ထားရမည်ကိုပင် မသိလောက်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

ထို့နောက် တုဇယ်ချန်းသည် ရှန်ယို့ယောင်အား သူ ကြိုတင်မှာယူထားသော တိမ်ယံလျှောက်လှမ်းခြင်း စားသောက်ဆိုင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ဤစားသောက်ဆိုင်သည် ယန်မြို့၏ အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ရှိပြီး မြို့ပြအလှနှင့် ရှေးဟောင်းဥယျာဉ်များကို ငုံ့ကြည့်နိုင်သော နေရာဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဤနေရာသည် ချစ်သူများ ချိန်းတွေ့ရာ နာမည်ကြီး နေရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆင်တန်ဆာများ၊ ပန်းရနံ့များနှင့် တယောသံများကြောင့် ရှန်ယို့ယောင်သည် အောင်ပွဲခံရန် လာခြင်းထက် ချိန်းတွေ့ရန် ရောက်ရှိနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ဝင်လာခြင်းက ဆိုင်အတွင်းရှိ လူများ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားသည်။ အထူးသဖြင့် တုဇယ်ချန်းသည် ဝှီးချဲပေါ်တွင် ထိုင်နေရသော်လည်း သူ၏ ယုံကြည်မှုနှင့် ဆွဲဆောင်မှုများက လျော့နည်းမသွားဘဲ ပိုမို ထင်ရှားနေသည်။

တုဇယ်ချန်းသည် ရှန်ယို့ယောင်အတွက် ခုံကို ကိုယ်တိုင် ဆွဲပေးပြီးမှ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"အစမ်းရိုက်ကူးရေး အောင်မြင်တဲ့အတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်" ဟု ဆိုကာ ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်၍ ပြုံးပြလိုက်သည်။

ရှန်ယို့ယောင်သည် သူ၏ အကြည့်များကြောင့် ရင်ခုန်သွားပြီး ဟန်မပျက်စေရန် ဝိုင်ခွက်ချင်း တိုက်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် ဆိုင်တံခါးဝမှ ဝင်လာသော လူနှစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

တုဇယ်ချန်းက သူမ ကြည့်ရာသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ... သူတို့လည်း ချိန်းတွေ့ဖို့ လာကြတာပဲ"

ထိုလူနှစ်ယောက်မှာ တုနျန်ယန် နှင့် ချန်ရွေ့ တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ဝန်ထမ်းက သူတို့ကို ခေါ်ဆောင်သွားစဉ် တုဇယ်ချန်း၏ ဝှီးချဲကို မြင်တွေ့သွားသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးလုံး ရပ်တန့်သွားကြသည်။

ချန်ရွေ့က ဦးစွာ ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်သည်။ "မင်္ဂလာပါ သခင်လေးတု"

တုဇယ်ချန်းက ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ပြကာ အေးဆေးစွာပင် ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ပျော်ရွှင်စရာ ချိန်းတွေ့မှု ဖြစ်ပါစေ"

တုနျန်ယန်က တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချန်ရွေ့က တားဆီးလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"တကယ်ကို တိုက်ဆိုင်တာပဲ။ ကျွန်မ သခင်လေးတုနဲ့ စကားပြောဖို့ အချိန်တစ်ခုလောက် တောင်းချင်ပါတယ်... ရမလားဟင်"

"လောင်ဟွေ့ ကုမ္ပဏီအကြောင်း ပြောမှာဆိုရင်တော့ မလိုတော့ပါဘူး" တုဇယ်ချန်းက တိုက်ရိုက်ပင် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ အချိန်ကုန်ခံနေဖို့ မလိုပါဘူး။ ချန်မိသားစုက တုမိသားစုနဲ့ ပူးပေါင်းချင်ရင် ခင်ဗျားရဲ့ ချစ်သူကိုပဲ ပြောလိုက်ပါ"

"ဒီပရောဂျက်မှာ ချန်မိသားစုသာ ပါဝင်ခဲ့ရင် ပိုပြီး အောင်မြင်နိုင်မယ်ဆိုတာ သခင်လေး သိသင့်ပါတယ်"

ချန်ရွေ့က ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားသည်။

တုဇယ်ချန်းက ပြန်လည်ပြောဆိုသည်။ "ချန်မိသားစုရဲ့ အကူအညီ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ ထန်မိသားစု ရှိတာနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ။ ဒါက ကျွန်တော် ကိုယ့်ဘာသာ စမ်းသပ်လုပ်ကိုင်နေတဲ့ လုပ်ငန်းမို့လို့ တခြားလူတွေကို ဒုက္ခမပေးချင်ပါဘူး"

"နည်းပညာပိုင်းမှာတော့ ချန်မိသားစုကို ထန်မိသားစုက မမီနိုင်ပါဘူး" တုနျန်ယန်က မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ထန်မိသားစုက ခင်ဗျားကို တကယ် ကူညီနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ခင်ဗျားက ဘာမှ မသိဘဲ ရှယ်ယာကနေ ရတဲ့ အမြတ်ဝေစုကိုပဲ ထိုင်စားနေမှာ မဟုတ်လား" သူက တုဇယ်ချန်း၏ ခြေထောက်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ အဖေ့ဆီမှာပဲ ဒူးထောက် တောင်းပန်ရမှာပါ။ ဒဏ်ရာရထားလို့ လူတိုင်းက မင်းကို သနားပြီး အလိုလိုက်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ အရင်က မိုက်မဲခဲ့တာကို သင်ခန်းစာ မရသေးဘူးလား"

တုဇယ်ချန်း၏ မျက်နှာထား အေးစက်သွားသည်။ "ဒါက မင်း စိုးရိမ်ရမဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့မှာ မိုက်မဲပိုင်ခွင့် ရှိသလို အမှားလုပ်မိရင်လည်း ငါ ကိုယ်တိုင်ပဲ တာဝန်ယူမှာပါ။ ငါ့အဖေနဲ့ အမေတောင် ဘာမှ မပြောတာကို မင်းက ဘာလို့ လာပြီး ဆုံးမနေရတာလဲ" ထို့နောက် သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဪ... သိပြီ။ မင်းက ငါ့ကို ဆုံးမနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ကို အရှက်ခွဲချင်နေတာကိုး"

"ဒါပေမဲ့ မင်း တစ်ခုတော့ မှတ်ထားပါ။ အရှက်ခွဲခြင်း ဆိုတာ အားနည်းသူတွေပေါ်မှာပဲ သက်ရောက်တာ။ ငါက ခြေထောက် မသန်ရုံနဲ့ အားနည်းတဲ့သူ ဖြစ်သွားမယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား" တုဇယ်ချန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ရိုးသားလွန်းတဲ့ ပုံစံကြောင့် ငါက မင်းကိုတောင် မနှိပ်စက်ချင်တော့ဘူး။ သွားပါ... မင်းတို့ ချိန်းတွေ့တာကို ဆက်လုပ်ပါ။ မိန်းကလေးချန် ရှေ့မှာ အရှက်မကွဲပါစေနဲ့"

တုနျန်ယန်သည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ထပ်မံ ပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ ချန်ရွေ့က အခြေအနေ မဟန်မှန်း သိသဖြင့် သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။

တုဇယ်ချန်းသည် သူတို့ကို ချက်ချင်းပင် မေ့ဖျောက်လိုက်သည်။ ရှန်ယို့ယောင်နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ချိန်းတွေ့ခြင်းကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေချင်ပေ။ ရှန်ယို့ယောင်က အချိုပွဲကို အရသာရှိရှိ စားသုံးနေသည်ကို ကြည့်ပြီး သူ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ "အချိုပွဲ အရမ်း ကြိုက်တာလား"

ရှန်ယို့ယောင်က ဇွန်းကို အသာချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကြိုက်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဝလာမှာ စိုးလို့ နည်းနည်းပဲ စားရတာ"

သူမသည် ယခင်က ကိုယ်ခံပညာ ကစားသမား ဖြစ်ခဲ့သဖြင့် စားသောက်မှုကို အလွန် တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ခဲ့ရသည်။ ယခု အနုပညာလောကထဲ ရောက်သောအခါတွင်လည်း ဆရာမများ၏ ဆုံးမမှုကြောင့် ဆင်ခြင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အချိုပွဲကို မြင်လျှင်တော့ သူမ မနေနိုင်ပေ။

တုဇယ်ချန်းသည် သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး အလွန်ပင် သဘောကျသွားသည်။ သူမအတွက် အချိုပွဲများကို ထပ်မံ မှာယူပေးချင်သော်လည်း သူမ၏ အလုပ်အတွက် ငဲ့ကွက်ကာ ကိတ်မုန့် အချို့ကိုသာ ပါဆယ် ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

အဝေးမှ ကြည့်နေသော ချန်ရွေ့သည် တုဇယ်ချန်း၏ ခန့်ညားသော ပုံရိပ်နှင့် တည်ငြိမ်မှုကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူမ၏ ရွေးချယ်မှုအပေါ် စတင် တွန့်ဆုတ်လာသည်။ တုနျန်ယန်ကမူ တုဇယ်ချန်းကို မနက်ဖြန် မွေးနေ့ပွဲတွင် အကြီးအကျယ် အရှက်ကွဲစေရန်သာ စိတ်ထဲမှ ဆုတောင်းနေတော့သည်။

…