အခန်း ၄၀

အခန်း (၄၀)

တုဇယ်ချန်းသည် နျဲ့ချီကျဲအကြောင်း ပိုမိုသိရှိရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ယနေ့ပွဲသို့ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ရုံသာမက ရန်ငြိုးပင် ဖွဲ့ပြီးဖြစ်ရာ သူ၏တာဝန် ပြီးမြောက်သွားပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။ သူသည် နျဲ့ချီကျဲ ကိတ်မုန့်လှီးပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေတော့သည်။

သို့သော် နျဲ့ချီကျဲမှာမူ သင်ခန်းစာမရတတ်သော လူစားမျိုးပမာ ကိတ်မုန့်လှီးပြီး၍ ကပွဲစတင်ချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးအား ထပ်မံလာရောက် ရန်စပြန်သည်။

"မိန်းကလေးရှန်... ကျွန်တော်နဲ့အတူ ကပြဖို့ ကံကောင်းခြင်း လက်ဆောင်လေး ပေးနိုင်မလားခင်ဗျာ"

ရှန်ယို့ယောင်သည် မိမိရှေ့တွင် ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်နေသော ထိုအမျိုးသားကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤလူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း သူမ ခံစားမိသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မ မကတတ်ပါဘူး"

အနည်းငယ်မျှ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သူ ဖြစ်ပါက ဤစကားမှာ သွယ်ဝိုက်၍ ငြင်းဆိုခြင်းဖြစ်ကြောင်း နားလည်ကြမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ နျဲ့ချီကျဲမှာမူ နားမလည်ဟန် ဆောင်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"မကတတ်ရင် ကျွန်တော် သင်ပေးလို့ ရတာပဲလေ။ ဒါမှမဟုတ် တုသခင်လေး သဝန်တိုမှာကို စိုးရိမ်နေတာလား။ ဒါဆိုရင်တော့ မင်းသမီးလေးခမျာ တစ်သက်လုံး ကခွင့်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့"

ပြီးနောက် သူက တုဇယ်ချန်းဘက်သို့ လှည့်၍ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"တုသခင်လေး... ဒီလောက်တော့လည်း သဘောထား မကျဉ်းစမ်းပါနဲ့ဗျာ"

တုဇယ်ချန်းသည် သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးကာ လူရှေ့သူရှေ့တွင် ဒေါသပေါက်ကွဲရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ချန်ရွေ့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသည်။ "သခင်လေးနျဲ့... ကျွန်မနဲ့ အရင် ကရအောင်လေ။ ကျွန်မက သခင်လေးကို စောင့်နေတာ"

နျဲ့ချီကျဲသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ"

သူသည် အခြားသော ဆွေကြီးမျိုးကြီး သခင်လေးများကိုမူ မျက်နှာသာ ပေးတတ်သော်လည်း တုဇယ်ချန်း တစ်ဦးတည်းကိုသာ အရေးမလုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ချန်ရွေ့၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ထွက်ခွာသွားစဉ် ရှန်ယို့ယောင်အား မျက်စိတစ်ချက် ပစ်ပြလိုက်ပြီး ပြောသွားသေးသည်။

"ခဏနေရင်တော့ မဖြစ်မနေ အားပေးရမယ်နော်”

ရှန်ယို့ယောင်က တုဇယ်ချန်း၏ ပခုံးကို အသာအယာ ဖိကိုင်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ခဏနေရင် သူ့ကို ကျွန်မ ဆုံးမလို့ ရမလား"

တုဇယ်ချန်းသည် မိမိကိုယ်တိုင် အကာအကွယ် မပေးနိုင်သည့် အဖြစ်ကို နက်နက်နဲနဲ နာကျင်မိပြန်သည်။

"အခွင့်အရေးသာ ရှိရင် ကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုံးမလိုက်ချင်တာ"

"ဒီတစ်ခါတော့ ရှင့်ကိုယ်စား ကျွန်မပဲ အရင် ဆုံးမပေးလိုက်ပါ့မယ်" ရှန်ယို့ယောင်က ဆိုသည်။ ထိုလူ၏ ရိုင်းစိုင်းမှုမှာ သူမအတွက် ဆုံးမရုံနှင့် အာသာပြေမည့်ပုံ မရပေ။

သို့သော် သူတို့၏ အကြံအစည်မှာ ထမြောက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ချန်ရွေ့သည် နျဲ့ချီကျဲအား တစ်စုံတစ်ခု ပြောလိုက်ပုံရပြီး နှစ်ယောက်သား ကကွက်နှစ်ခု ကပြီးသည်နှင့် တုနျန်ယန်နှင့်အတူ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားကြသည်။

ဤနေရာမှာ နျဲ့မိသားစု၏ ပိုင်နက်ဖြစ်ပြီး သူတို့အတွက် ဧည့်သည်အဆင့်သာ ရှိနေသေးသဖြင့် လက်စားချေမည့် ကိစ္စကို ခေတ္တ ဆိုင်းငံ့ထားလိုက်ရသည်။

အစီအစဉ်များ ပြောင်းလဲသွားသဖြင့် တုဇယ်ချန်းသည် အချိန်ဖြုန်းမနေတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ နှုတ်ဆက်ခြင်းပင် မပြုတော့ပေ။ ရန်သူဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ မျက်နှာပေးနေစရာ မလိုတော့ပြီ မဟုတ်လား။

ကားသည် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် ရပ်ထားသည်။ တုဇယ်ချန်းနှင့် ရှန်ယို့ယောင်တို့ ထွက်လာစဉ် ချန်ရွေ့ နောက်မှ ပြေးလိုက်လာသည်။ "သခင်လေးတု..."

တုဇယ်ချန်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ချန်ရွေ့က အလေးအနက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ ထပ်ပြီး စကားပြောဖို့ လိုမယ်လို့ ထင်ပါတယ်"

သို့သော် တုဇယ်ချန်းက သူမအား မျက်နှာသာ မပေးတော့ပေ။ သူမသည် အဘိုးထန်၏ မှာကြားချက်ကို လျစ်လျူရှုကာ တုနျန်ယန်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ကတည်းက ချန်မိသားစုနှင့် ပတ်သက်ရန် သူ စိတ်ကူးမရှိတော့ပေ။ "မလိုတော့ပါဘူး၊ နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

ချန်ရွေ့သည် တုဇယ်ချန်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဝေယင်းကျွင်းနှင့် နျဲ့ချီကျဲတို့ တိုင်ပင်နေကြသည်ကို ကြားခဲ့ရသဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အကြည့်များ အေးစက်သွားတော့သည်။ တစ်ဖက်လူက အလေးမထားမှတော့ သူမက ဘာကြောင့် ဝင်ပါနေရဦးမည်နည်း။ သူ ပျက်စီးသွားလေ သူမအတွက် အကျိုးရှိလေပင် ဖြစ်သည်။

နျဲ့ချီကျဲ၏ မွေးနေ့ပွဲမှ ပြန်လာပြီးနောက် ရှန်ယို့ယောင်နှင့် တုဇယ်ချန်းတို့မှာ အလုပ်ကိုယ်စီဖြင့် များစွာ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

ရှန်ယို့ယောင်မှာ ဇာတ်လမ်းတွဲ ရိုက်ကူးရန် သေချာသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် နေ့စဉ် ဇာတ်ညွှန်းများကို အပတ်တကုတ် လေ့လာနေသည်။ တုဇယ်ချန်းမှာလည်း အိမ်တွင် အနေနည်းလာပြီး နံနက်ပိုင်းတွင် ပြန်လည်ထူထောင်ရေး လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ကာ၊ ညနေပိုင်းတွင် မိတ်ဆွေများနှင့် တွေ့ဆုံခြင်း သို့မဟုတ် လောင်ဟွေ့ ကုမ္ပဏီသို့ သွားခြင်းများ ပြုလုပ်နေသည်။ ထို့ပြင် ဦးလေးပိုင်ထံမှတစ်ဆင့် ထန်မိသားစု လုပ်ငန်းများကို နားလည်တတ်ကျွမ်းသော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို ခေါ်ယူကာ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများကို စတင် လေ့လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့က ဖြစ်ရပ်သည် သူ့အပေါ် များစွာ သက်ရောက်မှု ရှိခဲ့သည်။ အဘိုးဖြစ်သူ ပြောခဲ့သော "ကိုယ်ဖြစ်ချင်တာ ဖြစ်ဖို့ဆိုရင် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်နိုင်မှ ရမယ်" ဟူသော စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူ ယခုမှ အမှန်တကယ် နားလည်လိုက်ရသည်။

မိသားစု ဂုဏ်ဒြပ်နှင့် သူတစ်ပါး အကူအညီကိုသာ အားကိုးနေပါက အခြေအနေ ကျဆင်းသွားသည်နှင့် လူအများ၏ အနှိမ်ခံရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအရှက်ရမှုကို မိမိတစ်ဦးတည်းသာမက မိမိ ချစ်ရသူများနှင့် မိသားစုဝင်များပါ ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့အား ကာကွယ်နိုင်ရန်အတွက် သူသည် ထန်မိသားစု၏ အမွေအနှစ်များသာမက ကိုယ်တိုင်လည်း အလွန်အမင်း သန်မာလာရန် လိုအပ်သည်။

ဘယ်သူမှ သူ့ကို လာရောက် မရမ်းကားဝံ့သည်အထိ သန်မာရမည်။

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားပြီး ရှန်ယို့ယောင် ရိုက်ကွင်းသို့ သွားရမည့်နေ့ ရောက်ရှိလာသည်။ တုဇယ်ချန်းသည် လေ့ကျင့်ခန်း ပြီးသည်နှင့် အိမ်သို့ ချက်ချင်း ပြန်လာပြီး သူမ၏ ပစ္စည်းများကို ဝိုင်းဝန်း သိမ်းဆည်းပေးသည်။

"အခုတလော ရာသီဥတုက အေးတယ်၊ အနွေးထည်တွေ အများကြီး ထည့်သွားနော်။ ဦးလေးပိုင် ပေးလိုက်တဲ့ ဂျင်းလက်ဖက်ရည်လည်း ပါအောင် ထည့်ဦး။ နွေရာသီ အခန်းတွေ ဒါမှမဟုတ် ရေထဲဆင်းရတဲ့ အခန်းတွေ ရိုက်ပြီးရင် သောက်ဖို့ မမေ့နဲ့။ ရှောင်မြောင်... မင်း သူ့ကို သေချာ ပြုတ်တိုက်ရမယ်နော်"

"ပြီးတော့ ရေနွေးအိတ်… ဪ... ဓာတ်မီးလည်း လိုမယ်" တုဇယ်ချန်းသည် စာကြည့်ခန်းထဲမှ ဓာတ်မီးလေး တစ်လုံးကို သွားယူလာသည်။ "ဒါလေးက သေးသေးလေးဆိုတော့ အိတ်ထဲ အမြဲ ထည့်ထားလို့ ရတယ်။ ရိုက်ကူးရေး နေရာတွေက အခြေအနေ မကောင်းတတ်ဘူး၊ သတိထားနော်။ ရှောင်မြောင်... မင်း ဓာတ်မီးကို အားအမြဲ သွင်းထားပေးရမယ်"

ရှောင်မြောင်မှာ အမြန် ခေါင်းညိတ်ကာ မှတ်သားနေရတော့သည်။

သူမမှာ ရှန်ယို့ယောင်အတွက် အစ်ကိုကျူးအသစ် ခန့်ထားပေးသော လက်ထောက် ဖြစ်သည်။ အသက် ၂၀ ကျော် တက္ကသိုလ် ဆင်းစမို့ တက်ကြွ လန်းဆန်းသူ ဖြစ်သည်။

အလုပ် စတင်ဝင်ရောက်စဉ်ကပင် ရှန်ယို့ယောင်မှာ သဘောကောင်းသူ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ခင်ပွန်း တုဇယ်ချန်းမှာမူ စရိုက်မကောင်းသဖြင့် အထူး သတိထားရန် အစ်ကိုကျူးက မှာကြားထားခဲ့သည်။

ပထမတော့ အနည်းငယ် ပိုပြောသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယနေ့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ကောလာဟလများနှင့် လုံးဝ ခြားနားနေသည်။ မောက်မာရိုင်းစိုင်းသည်ဟု ကျော်ကြားသော တုသခင်လေးမှာ ဇနီးသည်အပေါ်တွင်မူ အလွန်ပင် စိုးရိမ်တကြီးနှင့် အသေးစိတ် လိုက်လံ မှာကြားနေသည်မှာ မိခင်ကြီး တစ်ဦးပမာပင်။ ကြင်နာယုယမှုမှာ ပြောစရာ မရှိအောင်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးများကအစ ကြည်နူးစရာ ကောင်းနေသဖြင့် ရှောင်မြောင်မှာ ကြည့်ရင်းနှင့်ပင် အချစ်နွံထဲ နစ်ဝင်သွားရတော့သည်။

"သေတ္တာ တစ်လုံးတည်းနဲ့ မလောက်ဘူး၊ နောက်တစ်လုံး ထပ်ပြင်လိုက်ရအောင်။ အစ်ကိုကျူးကလည်း ကပ်စေးနှဲလိုက်တာ၊ ဘာလို့ လက်ထောက် တစ်ယောက်တည်း ခန့်ပေးရတာလဲ" တုဇယ်ချန်းက မကျေမနပ် ညည်းတွားလိုက်သည်။

ရှန်ယို့ယောင်က ရယ်မောကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အခုတော့ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ လုံလောက်ပါတယ်ရှင်။ အဓိက မင်းသမီး မော့ယွဲ့တောင်မှ နှစ်ယောက်ပဲ ပါတာလေ။ ကျွန်မက ပြောစရာတွေ များနေတဲ့သူဆိုတော့ ပိုပြီး သတိထားရမယ်လေ"

တုဇယ်ချန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒါတွေ အကုန်လုံးက ငါ့ကြောင့် မင်း ဒုက္ခရောက်ရတာပါ"

သူက ရှောင်မြောင်အား ထပ်မံ မှာကြားပြန်သည်။ "တစ်ခုခု အနိုင်ကျင့်ခံရတာမျိုး ရှိရင် ငါ့ဆီ ချက်ချင်း မက်ဆေ့ပို့နော်။ မင်း အမြင်မှာ အနိုင်ကျင့်ခံရတယ်လို့ ထင်ရင် ပို့လိုက်၊ သူ့ (ရှန်ယို့ယောင်) အမြင်ကို စောင့်မနေနဲ့"

ရှန်ယို့ယောင်က မတတ်သာဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မကို ဘယ်သူက အနိုင်ကျင့်ရဲမှာလဲ"

"မော့ယွဲ့က မင်းအပေါ် အမြင်မကြည်ဘူးလို့ မင်းပဲ ပြောခဲ့တယ် မလား"

အစ်ကိုကျူးက တုဇယ်ချန်းကို ထိုကိစ္စ ပြောပြထားသဖြင့် ရှန်ယို့ယောင်လည်း မဖုံးကွယ်တော့ဘဲ ဘယ်လို ရင်ဆိုင်ရမလဲ ဆိုသည်ကို သူနှင့် တိုင်ပင်ထားခဲ့သည်။ တုဇယ်ချန်းမှာမူ မိမိ၏ အတိတ်က လုပ်ရပ်များကြောင့် ရှန်ယို့ယောင်မှာ အခက်တွေ့နေရသည်ကို ပြန်တွေးမိတိုင်း နောင်တရနေမိသည်။

ရှန်ယို့ယောင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်ပဲ ပြောခဲ့တယ် မလား၊ သူက စိတ်ကြီးပေမဲ့ လူဆိုး မဟုတ်ဘူး ဆိုတာလေ။ ကျွန်မ အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်လုပ်သွားမယ်၊ သူ့ကို သွားမထိရင် ရပြီပေါ့"

တုဇယ်ချန်းက ရှောင်မြောင်အား သင်ခန်းစာ ပေးလိုက်ပြန်သည်။ "တွေ့လား... သူက အနိုင်ကျင့်ခံရတာကိုတောင် မသိဘူး။ အဲဒါကြောင့် မင်းက သူ့ကို သေချာ စောင့်ကြည့်ပေးရမယ်"

ရှောင်မြောင်မှာ သူတို့နှစ်ဦး၏ ဟန်ဆောင်ခြင်း မရှိသော မေတ္တာတရားကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူတို့အား ကောလာဟလ ထုတ်နေသူများကို ပြသလိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် တုဇယ်ချန်းသည် ရှန်ယို့ယောင်အတွက် သေတ္တာကြီး နှစ်လုံး ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။ လက်ထောက် ရှောင်မြောင်အပြင် တုဇယ်ချန်း၏ ကိုယ်ပိုင် မိတ်ကပ်ပညာရှင်ကိုလည်း ရှန်ယို့ယောင်နှင့်အတူ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

တုဇယ်ချန်းသည် သူမကို ကားပေါ်သို့ ပို့ဆောင်စဉ် လွမ်းဆွတ်တသဟန် ပေါ်လွင်နေသည်။ ရှန်ယို့ယောင်သည်လည်း သူ၏ စေတနာကြောင့်လား မသိ၊ ဆယ်ရက်တာမျှသာ နေထိုင်ခဲ့ရသော ဤအိမ်ကလေးကို မိမိ၏ နားခိုရာ အိမ်အစစ်အမှန်ကဲ့သို့ သံယောဇဉ် တွယ်မိသွားရသည်။

"အားလပ်တဲ့နေ့ကျရင် ကိုယ် လာကြည့်မယ်နော်" တုဇယ်ချန်းက ဆိုသည်။ "ဘယ်သူ့ကိုမှ အလျှော့မပေးနဲ့။ မော့ယွဲ့က မင်းကို လာနှောင့်ယှက်ရင် ရှောင်မြောင်က ပြန်ပြောလိုက်၊ နောက်ကိစ္စတွေ ငါ တာဝန်ယူမယ်"

ဘာဖြစ်လို့ ရှန်ယို့ယောင်ကို ကိုယ်တိုင် ပြန်မပြောခိုင်းတာလဲ။

ရှောင်မြောင်မှာ ခက်ခဲသော တာဝန်ကို ရုတ်တရက် လက်ခံလိုက်ရသဖြင့် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေစဉ် ရှန်ယို့ယောင်က ရယ်မောကာ စလိုက်သည်။ "သူ့စကားကို နားမယောင်ပါနဲ့ ရှောင်မြောင်ရယ်။ တကယ်သာ ပြန်ပြောလိုက်ရင် လူတွေက ငါ့ကို မောက်မာတယ်၊ ဉာဏ်များတယ်လို့ ထပ်ပြောကြဦးမှာပေါ့။ ရှင်က ကျွန်မကို ဒုက္ခပေးချင်နေတာလား"

တုဇယ်ချန်းမှာ စကားပိတ်သွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ... အဲဒါဆိုရင်လည်း ငါ ကိုယ်တိုင် လာပြီး ဆုံးမပေးရတာပေါ့။ ငါ ကျန်းမာရေး ကောင်းလာရင် ငါတို့ အတူတူ သရုပ်ဆောင်ကြမယ်။ ကိုယ်တိုင် စောင့်ကြည့်ပေးနိုင်မှ စိတ်အေးရမယ်"

ရှန်ယို့ယောင်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးကြည့်ပြီး များစွာ မျှော်လင့်မိသွားသည်။ "ဒါဆိုလည်း မြန်မြန် ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်ပါ။ အတူတူ သရုပ်ဆောင်ကြတာပေါ့။ ဒီတစ်ခါတော့ ရှင် «ချူဘုရင်» ဇာတ်ကားမှာ သရုပ်ဆောင်နိုင်မှာပါ"

တုဇယ်ချန်းက ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကျူးကို အဲဒီဒါရိုက်တာဆီ သွားခိုင်းလိုက်မယ်"

တုဇယ်ချန်း၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကြောင့် ရှောင်မြောင်မှာ ရိုက်ကွင်းသို့ သွားရမည်ကိုပင် ကြောက်ရွံ့လာပြီး လမ်းခုလတ်တွင် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "မမယောင်... မော့ယွဲ့က ဘာလို့ မမကို အမြင်မကြည်တာလဲဟင်"

ရှန်ယို့ယောင်သည် အကြောင်းစုံကို ရှင်းပြရန် ခက်ခဲသဖြင့် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းသာ ပြောပြလိုက်သည်။

"ငါ့ကို မယားငယ်လို့ ထင်နေတာလေ။ ဒါကို ရှင်းပြဖို့က ခက်တယ်လေ။ ဒါကြောင့် သရုပ်ဆောင်တဲ့ အချိန်ကလွဲရင် သူ့နား မကပ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ သူက အာဏာပြတတ်သူ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ့ကို အထင်သေးလို့ စကားမပြောချင်တာလောက်ပဲ ရှိမှာပါ"

သူမက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် အခက်အခဲနှင့် ကြုံရတော့သည်။

သူတို့ ရိုက်ကွင်းသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မော့ယွဲ့နှင့် ပက်ပင်းတိုးသည်။ တစ်ဖက်လူက သူမကို မြင်သည်နှင့် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "တုသခင်မလေးကတော့ တကယ်ကို ဉာဏ်များတာပဲ"

ရှန်ယို့ယောင်မှာ ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ အပြောခံလိုက်ရသဖြင့် ကြောင်သွားသည်။ ယခုအခါ သူမသည် လူအများရှေ့တွင် ဉာဏ်များသူအဖြစ် အသတ်မှတ်ခံနေရပြီ ဖြစ်သည်။

အနောက်မှ လိုက်လာသော ကျောက်ရှောင်တန်က သူမ၏ သံသယကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။

"တုသခင်မလေးက တော်တော် တော်တာပဲ။ ကိုယ့်အရည်အချင်းနဲ့ကိုယ် လာတယ်လို့ ကြွားနေပြီးတော့... နောက်ဆုံးကျတော့ စုန့်ယီရှန်းကို တွန်းထုတ်ပြီး နေရာလုတာပဲ မဟုတ်လား"

စုန့်ယီရှန်းသည် ထိုနေ့က မော့ယွဲ့နှင့်အတူ အစမ်းရိုက်ကူးရေး လာခဲ့သော မင်းသမီးပင်။ သူမလည်း တတိယမင်းသမီးနေရာကို လျှောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်။

ဒါကတော့ တကယ့်ကို အလကားနေရင်း အပုပ်ချခံရခြင်းပင်။ ဒါရိုက်တာ ကျီမင်ချန်သည် သူမ၏ သရုပ်ဆောင် အရည်အချင်းကြောင့်သာ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူမ အသေအချာ သိသည်။ စုန့်ယီရှန်းက မော့ယွဲ့အား ဘာတွေ ပြောပြလိုက်သည် မသိ၊ မော့ယွဲ့က သူမအပေါ် ဤမျှ အထင်လွဲသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်ယို့ယောင်သည် မတတ်သာသဖြင့် သက်ပြင်းသာ ချလိုက်မိသည်။ သူတို့နှင့် မရင်းနှီးသဖြင့် အတင်းအကျပ် ရှင်းပြနေလျှင်လည်း အပြစ်ရှိသူက ဆင်ခြေပေးနေသလို ဖြစ်နေဦးမည်။

လူတစ်ယောက်အပေါ် အစွဲရှိသွားလျှင် ဘာလုပ်လုပ် အမှားသာ မြင်နေတော့သည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ထိုကိစ္စထက် ကျောက်ရှောင်တန်က ဒုတိယမင်းသမီးနေရာ ရသွားခြင်းက ပို၍ အံ့ဩစရာ ကောင်းနေသည်။ အစမ်းရိုက်ကူးရေးနေ့က သူမသည် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ပုံစံရှိသဖြင့် အရွေးမခံရဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အခုတော့ ဒုတိယမင်းသမီးနေရာပင် ရသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်ယို့ယောင်သည် ကျောက်ရှောင်တန်၏ သရုပ်ဆောင်မှုကို မြင်ဖူးသည်။ အရင်ဇာတ်ကားတွင် အဆင်ပြေခဲ့သည်မှာ သူမ၏ ဇာတ်ရုပ်က ရိုးရှင်းပြီး မင်းသားကြီးကျိက ကူညီခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အခြေခံ သင်တန်းဆင်း မဟုတ်သဖြင့် ခံစားချက် ဖော်ပြမှုအပိုင်းတွင် အားနည်းချက် ရှိသည်။ ဒါရိုက်တာဟူက သူမကို မရွေးခဲ့ခြင်းမှာလည်း ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင်။

« ရှယွမ်၏ ဒဏ္ဍာရီ » ဇာတ်ကား၏ ဒုတိယမင်းသမီးနေရာမှာ ခံစားချက်များစွာ ပါဝင်သော နေရာဖြစ်သည်။ သူမသည် လဲလှယ်ခံထားရသော မင်းသမီးအတု ဖြစ်ပြီး မင်းသမီးအစစ် ရှယွမ် ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရုန်းကန်မှုများစွာ ပြုလုပ်ရမည့်သူ ဖြစ်သည်။ ကျောက်ရှောင်တန်၏ အရည်အချင်းနှင့်ဆိုလျှင်...

သို့သော် ရှန်ယို့ယောင်သည် ခေတ္တမျှသာ အံ့ဩမိပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူမတွင် နောက်ခံရှိသည် ဖြစ်စေ၊ နှစ်လအတွင်း အရည်အချင်း တိုးတက်လာသည် ဖြစ်စေ၊ ဒါရိုက်တာ၏ ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်သဖြင့် သူမနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။

ဖွင့်ပွဲ အခမ်းအနား ပြီးဆုံးပြီးနောက် ရိုက်ကူးရေးကို တရားဝင် စတင်လေသည်။ ရှန်ယို့ယောင်မှာ ဇာတ်လမ်း တစ်ခုလုံးတွင် အစအဆုံး ပါဝင်ရခြင်းမှာ ပထမဆုံး အကြိမ်ဖြစ်ပြီး အရေးပါသော ဇာတ်ရုပ် ဖြစ်သဖြင့် အမြဲတမ်း ရိုက်ကွင်းသို့ စောစီးစွာ ရောက်ရှိကာ လေ့လာနေတတ်သည်။

သို့သော် သူမ၏ စကားနည်းသော စရိုက်နှင့် မော့ယွဲ့၏ အမြင်မကြည်မှုတို့ကြောင့် သူမသည် ရိုက်ကွင်းတွင် လူတောမတိုး ဖြစ်နေရသည်။ ရှောင်မြောင်မှာမူ တုဇယ်ချန်း ဘာကြောင့် သူမကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်ကို ယခုမှပင် အမှန်တကယ် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ရှန်ယို့ယောင် ကိုယ်တိုင်ကမူ ဘာမှ မဖြစ်သလို နေနိုင်ခြင်းပင်။ သူမသည် တစ်ဦးတည်း နေရသည်ကို ကျင့်သားရနေပြီး ဝိုင်းပယ်ခြင်း ခံရသည်မှာ သူမအတွက် ထိခိုက်မှု မရှိပေ။ သို့သော် ရှောင်မြောင်ကမူ သူမကိုယ်စား ဒေါသထွက်နေရသည်။ အစ်ကိုကျူး ပြောခဲ့သော ရှန်ယို့ယောင်၏ သဘောကောင်းပုံမှာ မည်မျှအထိ ဖြစ်သည်ကို သူမ ယခုမှ သိလိုက်ရသည်။

ရှောင်မြောင်မှာ ရိုက်ကူးရေး ပြီးဆုံးသည်အထိ သည်းခံနေရတော့မည်ဟု ထင်နေစဉ်မှာပင် ရှန်ယို့ယောင် ဒေါသထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုနေ့တွင် မော့ယွဲ့က ရှန်ယို့ယောင်ကို တစ်စွန်းတစ်စ လှောင်ပြောင်ခဲ့ပြန်သည်။ သူမက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ငြိမ်ခံနေသဖြင့် မော့ယွဲ့က စိတ်ပျက်ပြီး ဆက်မပြောတော့ပေ။ တကယ်တမ်းတွင် ရှန်ယို့ယောင်၏ နှုတ်ဆိတ်ခြင်း အတတ်မှာ အလုပ်ဖြစ်လှသည်။ အနည်းဆုံးတော့ မော့ယွဲ့၏ လှောင်ပြောင်မှုများ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာခဲ့သည်။

မော့ယွဲ့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အခြားသူများကမူ သူမအား အနိုင်ကျင့်ရလွယ်သူဟု ထင်မှတ်သွားကြသည်။ နှစ်ရက် ဆက်တိုက်ပင် ရှောင်မြောင်မှာ ထမင်းဘူး မရရှိခဲ့ပေ။

ပထမနေ့က မတော်တဆဟု ပြောသဖြင့် ရှောင်မြောင်ကို အပြင်သို့ ထွက်ဝယ်ခိုင်းခဲ့သည်။ သို့သော် ဒုတိယနေ့ နေ့လယ်စာတွင်ပါ မရှိတော့ကြောင်း ပြောလာသောအခါ ရှန်ယို့ယောင်သည် ယင်းသည် တမင် လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားတော့သည်။

ဒါသည် သူမ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို ကျော်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ရှန်ယို့ယောင်သည် ထမင်းဘူး ဝေငှသော ဝန်ထမ်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်သည်။

ရှန်ယို့ယောင်၏ ဒေါသထွက်ပုံမှာလည်း ထူးခြားလှသည်။ သူမကို မသိသူများက ဒေါသထွက်နေမှန်းပင် သတိထားမိမည် မဟုတ်ပေ။ "ထမင်းဘူး နှစ်နပ်ဆက်တိုက် မလောက်ဘူး ဆိုတာက... နည်းနည်းတော့ လွန်မနေဘူးလား"

ထိုဝန်ထမ်းမှာ အသက် ၂၀ ခန့်ရှိသော လူငယ်လေး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လောကထဲ ရောက်ကာစမို့ ထင်ပါ၏။ မျက်နှာကြီးရာ ဟင်းဖတ်ပါ လုပ်တတ်သော အကျင့်ကို ဦးစွာ တတ်မြောက်ထားသည်။ သူသည် ရှန်ယို့ယောင်၏ မေးခွန်းကို မကြောက်မရွံ့ဘဲ ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"မမရှန်... တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ။ ရိုက်ကွင်း ဘတ်ဂျက်က အကန့်အသတ် ရှိလို့ ကျွန်တော် အတိအကျ တွက်ထားတာပါ။ ဝေတဲ့ အချိန်မှာ လူတွေ များနေတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ပိုယူသွားတာ ဖြစ်မှာပါ"

ကျောက်ရှောင်တန် ရောက်လာပြီး ကြားဝင် ဖျန်ဖြေပေးဟန် ပြုသည်။ "ရှောင်လီက အခုမှ အလုပ် စလုပ်တာဆိုတော့ အမှားအယွင်း ရှိနိုင်တာပေါ့။ မမရှန်မှာ လက်ထောက် ရှိတာပဲ... သူ့ကို အပြင်ထွက်ဝယ်ခိုင်းလိုက်ရင် ရနေတာကို"

ရှောင်လီသည် ကျောက်ရှောင်တန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ရင်းနှီးကြောင်း သိသာလှသည်။

ရှန်ယို့ယောင်က ကျောက်ရှောင်တန်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ့လက်ထောက်မှာ သူ့အလုပ်နဲ့သူ ရှိတယ်။ ထမင်းဘူး လိုက်ဝယ်ပေးဖို့ ငါ ခေါ်လာတာ မဟုတ်ဘူး။ သူက အခုမှ လုပ်တာမို့ မှားတယ် ဆိုရင်... ရိုက်ကွင်းမှာ ငါ့ကလွဲလို့ ဘယ်သူ ထမင်းဘူး မရတာ ရှိသေးလဲ"

သူမမှလွဲ၍ ကျန်သူ အားလုံး ရရှိကြသည်မှာ သိသာနေသည်။ ရှန်ယို့ယောင်သည် ထိုဝန်ထမ်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူကမူ "ရှင် ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ" ဟူသော မျက်နှာပေးဖြင့် "မမရှန်မှာ နောက်ခံရှိတာ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို အသေးအဖွဲ ကိစ္စနဲ့ လူကို အနိုင်ကျင့်တာကတော့ မကောင်းဘူး ထင်တယ်" ဟု ဝမ်းနည်းဟန် ပြလိုက်ပြန်သည်။

ရှန်ယို့ယောင် ရယ်ချင်သွားသည်။ "ငါက အနိုင်ကျင့်တာ ဟုတ်လား" သူမသည် ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားပြီး ဒါရိုက်တာ ကျီမင်ချန် ထံသို့ သွားလိုက်တော့သည်။

သူမသည် ပြဿနာ မရှာတတ်သော်လည်း ပြဿနာကို ကြောက်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။ မိမိတွင် လုပ်ပိုင်ခွင့် ရှိနေသရွေ့ မိမိအတွက် ကောင်းမွန်သော ပတ်ဝန်းကျင် ဖြစ်အောင် ဖန်တီးပိုင်ခွင့် ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။

ရှန်ယို့ယောင်၏ ဒေါသထွက်ပုံမှာ စကားများစွာ ပြောမနေဘဲ အမှားလုပ်သူအား ထိုက်သင့်သော ပြစ်ဒဏ် ရရှိအောင် တိုက်ရိုက် လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ညနေစာ အချိန်မတိုင်မီမှာပင် ရှောင်လီဟု ခေါ်သော ဝန်ထမ်းမှာ အလုပ်မှ ထုတ်ပယ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ အကြောင်းကြားစာ ရရှိချိန်တွင် ရှောင်လီမှာ နောင်တရလွန်း၍ ခွင့်လွှတ်ပေးရန် လာရောက် တောင်းပန်သော်လည်း ရှန်ယို့ယောင်မှာမူ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ရှိနေသည်။ မော့ယွဲ့၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ခံယူစဉ်ကအတိုင်းပင် တည်ငြိမ်နေသဖြင့် မည်သည့် ခံစားချက်မှ မတွေ့ရပေ။

ထိုအခါမှသာ ရိုက်ကွင်းမှ လူများမှာ ဤမိန်းကလေးမှာ အနိုင်ကျင့်ရ လွယ်သူ မဟုတ်ကြောင်း၊ မော့ယွဲ့အပေါ် သည်းခံခဲ့ခြင်းမှာ သူမက စကားမပြောချင်ရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားကြတော့သည်။

"အစ်မရှန်... ရှင် လုပ်တာက နည်းနည်း လွန်မနေဘူးလား..." ကျောက်ရှောင်တန်က စိုးရိမ်ဟန် ပြကာ လာရောက် ပြောဆိုသည်။

ရှန်ယို့ယောင်သည် မလှမ်းမကမ်းတွင် သူမ၏ လက်ထောက် ဖုန်းဖြင့် ဗီဒီယို ခိုးရိုက်နေသည်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ဇာတ်ညွှန်းကိုသာ ဆက်လက် ဖတ်ရှုနေလိုက်သည်။

ကျောက်ရှောင်တန် တစ်စုံတစ်ခု ထပ်မံ ပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရှန်ယို့ယောင်က သူမအား စေ့စေ့ စိုက်ကြည့်လိုက်သဖြင့် ကျောက်ရှောင်တန်သည် ယခင်က မိမိ လက်လွတ်ခဲ့ရသော နာမည်ကြီး ရှိုးပွဲ အကြောင်းကို သတိရကာ ကြောက်ရွံ့သွားရသည်။

သူမသည် ထပ်မံ ရန်မစရဲတော့ပေ။ ဝေယင်းကျွင်းက တုဇယ်ချန်းကို မကြောက်ဟု ကြွားဝါခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ အစီအစဉ်မှာ တုဇယ်ချန်း၏ လက်ချက်ဖြင့် ပျက်စီးခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။ ဝေယင်းကျွင်းမှာလည်း တုဇယ်ချန်းအား ဆဲဆိုရုံမှလွဲ၍ သူမအတွက် ဘာမှ လုပ်မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

ယခု ဇာတ်လမ်းတွဲမှာ သူမ အရင်းအနှီးများစွာဖြင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ လက်လွတ်မခံနိုင်သဖြင့် သူမ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

…