အခန်း ၄၁
Vol. 3 Ch. 41
အခန်း (၄၁)
ရိုက်ကွင်းဝန်ထမ်း ရှောင်လီကို ရုတ်တရက် အလုပ်ထုတ်ပစ်လိုက်ခြင်းကြောင့် လူတိုင်း၏ ညနေစာမှာ အနည်းငယ် နောက်ကျသွားရသည်။ မော့ယွဲ့သည် အလုပ်ဆင်းချိန်တွင် ထမင်းမစားရသေးသဖြင့် စိတ်တိုနေပြီး ရှန်ယို့ယောင်ကို မြင်သောအခါ မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်တော့သည်။
"တုသခင်မလေးရဲ့ အရှိန်အဝါကတော့ တော်တော်ကြီးတာပဲ”
ကျောက်ရှောင်တန်ကလည်း ဘေးမှနေ၍ မီးလောင်ရာလေပင့်တော့သည်။
"ဟုတ်ပါ့ရှင်၊ ရှောင်လီက ငယ်ငယ်လေးရှိသေးတာ၊ အလုပ်လုပ်ရတာ မလွယ်ဘူးလေ။ အခုမှ အလုပ်စလုပ်တဲ့သူဆိုတော့ အမှားရှိမှာပဲပေါ့။ သူ့ရဲ့ ထမင်းအိုးကို ရိုက်ခွဲလိုက်တာကတော့ နည်းနည်း လွန်လွန်းရာ ကျမနေဘူးလား”
ကျောက်ရှောင်တန်သည် နာမည်မကြီးသော်လည်း ဤဇာတ်လမ်းတွဲတွင် ဒုတိယမင်းသမီးနေရာ ရထားသဖြင့် မိမိကိုယ်မိမိ အဆင့်အတန်းမြင့်သူ တစ်ဦးပမာ မောက်မာစွာ စကားပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။
မော့ယွဲ့သည် ပုံမှန်အားဖြင့် သူမကို အရေးမလုပ်သော်လည်း နောက်ဆုံးစကားလုံးက သူမ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားပုံရသည်။ "တုသခင်မလေးက သူတစ်ပါးပိုင်ဆိုင်တာတွေကို လုယူတဲ့နေရာမှာ တစ်ခါမှ မလွဲခဲ့ဖူးဘူး ထင်ပါရဲ့”
ရှန်ယို့ယောင်သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း နှုတ်ဆိတ်နေလိမ့်မည်ဟု အားလုံးက ထင်မှတ်ထားကြသော်လည်း သူမသည် မော့ယွဲ့အား အလေးအနက် စိုက်ကြည့်ကာ ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။
"မော့ယွဲ့က ထက်မြက်ပြီး ပွင့်လင်းသူတစ်ယောက်လို့ ကျွန်မ ကြားဖူးခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုကြည့်ရတာတော့ သတင်းနဲ့ လူနဲ့ မကိုက်ညီဘူးပဲ။ ထက်မြက်တယ်ဆိုပြီး သူများရဲ့ လက်ကိုင်တုတ်အဖြစ် အသုံးချခံနေရသလို ပွင့်လင်းတယ်ဆိုပြီးတော့လည်း ဘေးကနေ လှောင်ပြောင်ဖို့ပဲ တတ်တာလား။ ကျွန်မအပေါ် ဘာမကျေနပ်တာ ရှိသလဲဆိုတာကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပါ”
မော့ယွဲ့က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ပွင့်လင်းစေချင်ရင်လည်း ပြောရတာပေါ့၊ သူတစ်ပါးရဲ့ ဇာတ်ရုပ်ကို လုယူထားပြီးတော့ မင်းမှာ ဘာဆင်ခြေပေးစရာ ရှိသေးလို့လဲ”
"ဒီဇာတ်ရုပ်ကို ကျွန်မ လုယူထားတာလို့ မော့ယွဲ့က ဘာကြောင့် ယူဆရတာလဲ” ရှန်ယို့ယောင်က မေးလိုက်သည်။
"ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဒါရိုက်တာကို မေးကြည့်ဖို့က မခက်ခဲပါဘူး။ ဘာမှ မသေချာဘဲနဲ့ လူကောင်းတစ်ယောက်ကို စွပ်စွဲမိမှာ မကြောက်ဘူးလား”
"ဒါဆို မင်းက အပြစ်မရှိဘူးလို့ ပြောချင်တာလား” မော့ယွဲ့က လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။
"ဒါရိုက်တာ ကျီမင်ချန်က လူမှုဆက်ဆံရေး ပြေပြစ်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်မဆိုးအောင် နေတတ်တယ်ဆိုတာ လူတိုင်း သိပါတယ်။ မင်းလို နောက်ခံတောင့်တဲ့သူမျိုးကိုတော့ သူက သရုပ်ဆောင်ကောင်းလို့ ရွေးလိုက်တာပါလို့ပဲ ပြောမှာပေါ့”
တကယ်တမ်းတွင် မော့ယွဲ့သည် ဒါရိုက်တာထံသို့ သွားရောက် မေးမြန်းခဲ့ဖူးပုံ ရသည်။
"ဒါဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်မ သရုပ်ဆောင်တာ ကောင်းသလား၊ မကောင်းဘူးလား ဆိုတာကို မော့ယွဲ့ ကိုယ်တိုင် စိစစ်သင့်တာပေါ့” ရှန်ယို့ယောင်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။
"ကျွန်မ သရုပ်ဆောင်တာ မကောင်းဘူးလို့ ဘာကြောင့် ဒီလောက်ထိ အသေအချာ ယုံကြည်နေရတာလဲ”
ပြောပြီးနောက် သူမသည် မော့ယွဲ့အား ဆက်လက် အရေးမလုပ်တော့ပေ။ ဤအသိုင်းအဝိုင်းတွင် မနာလိုသူများနှင့် လှည့်ဖြားသူများစွာ ရှိနေရာ မော့ယွဲ့ကဲ့သို့ သခင်မလေး တစ်ဦးပင်လျှင် မသိလိုက်မသိဘာသာ သူတစ်ပါး၏ အသုံးချခြင်းကို ခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။
မော့ယွဲ့သည် စကားပြန်ပြောရန် ကြံသော်လည်း တစ်ဆို့သွားရသည်။ သူမသည် ရှန်ယို့ယောင်၏ သရုပ်ဆောင်မှုကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။ ရိုက်ကူးရေး စတင်သည့် ရက်များအတွင်း သူမတို့နှစ်ဦး အတူတူ သရုပ်ဆောင်ရသည့် အခန်းများ မရှိသလို ရှန်ယို့ယောင် သရုပ်ဆောင်နေချိန်တွင်လည်း သူမက အနားယူနေတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"ထမင်းဘူးတွေ ရောက်ပြီဟေ့" တစ်ဦးက လှမ်းအော်လိုက်သဖြင့် အားလုံးက လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ၊ လူငယ်အချို့သည် ရှန်းရှီ တံဆိပ်ပါသော ထမင်းဘူးများကို သယ်ဆောင်၍ ဝင်လာကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လူအုပ်ကြားမှ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှန်းရှီ၏ အစားအသောက်များမှာ အလွန် အရသာရှိသော်လည်း ဈေးနှုန်းမှာ အလွန် မြင့်မားလှသဖြင့် သာမန်အားဖြင့် စားသုံးရန် ခက်ခဲလှသည်။
ကျောက်ရှောင်တန်က ပြုံး၍ ဆိုသည်။ "ဒါရိုက်တာကျီက အားလုံးကို အားနာလို့ အကုန်အကျ ခံလိုက်တာ ထင်ပါရဲ့”
သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ထိုလူငယ်များ၏ အနောက်တွင် ဝှီးချဲပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦး ပါလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအမျိုးသားသည် ဒါရိုက်တာနှင့် စကားပြောနေပြီး ဒါရိုက်တာ ကျီမင်ချန်က ရှန်ယို့ယောင်ရှိရာသို့ ညွှန်ပြလိုက်သောအခါ သူသည် ရှန်ယို့ယောင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုသူမှာ တုဇယ်ချန်း မှလွဲ၍ အခြားသူ မဟုတ်ပေ။
ရှန်ယို့ယောင်သည် ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင် မသိလိုက်မသိဘာသာ အပြုံးများ လွှမ်းခြုံသွားသည်။
လက်ထောက် ရှောင်မြောင်မှာမူ ဘေးမှနေ၍ ခိုးရယ်နေတော့သည်။ ဤလူနှစ်ဦးမှာ အဝေးမှပင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာများကို ဖြန့်ကျက်နေကြသည် မဟုတ်ပါလား။
ရှန်ယို့ယောင်က သူ့ထံသို့ လျှောက်သွားကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ”
"မင်းကို လာကြည့်တာလေ” တုဇယ်ချန်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းကာ ဖက်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
ရှန်ယို့ယောင်သည် ရယ်မောလျက် သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ မေးစေ့တင်ကာ ဖက်လိုက်သည်။ သူ့ကိုယ်မှ ရနံ့ကို ရရှိလိုက်ချိန်တွင် သူမသည် ရုတ်တရက် စိတ်အေးချမ်းကာ ပျော်ရွှင်သွားရသည်။ တကယ်တော့ သူမသည် သူ့ကို အနည်းငယ် လွမ်းဆွတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒီနေ့တော့ တုသခင်လေးရဲ့ ကျေးဇူးနဲ့ ကျွန်တော်တို့တွေ အကောင်းစားတွေ စားရတော့မှာပဲ” ဒါရိုက်တာ ကျီမင်ချန်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လာရောက် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုသည်။
တုဇယ်ချန်းက ပြန်လည်ပြောဆိုသည်။ "မလိုပါဘူး ဒါရိုက်တာ၊ ယို့ယောင်က စကားနည်းပြီး အေးဆေးနေတတ်သူမို့ သူ့ကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်လို့ပါ။ ကဲ... ဒီထမင်းဘူးတွေကို ဒါရိုက်တာရဲ့ အခန်းကို ယူသွားလိုက်ကြ၊ အားလုံး အတူတူ စားကြတာပေါ့။ ကျန်တဲ့ဘူးတွေကိုတော့ ရှောင်မြောင်... မင်းက ဝန်ထမ်းတွေကို သွားဝေပေးလိုက်ဦး။ ရိုက်ကွင်းက ထမင်းဘူးတွေ မရောက်သေးဘူး မလား”
ဒါရိုက်တာ ကျီမင်ချန်သည် လက်ထောက်ဒါရိုက်တာများနှင့် အဓိက သရုပ်ဆောင်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ "ကဲ... သွားကြစို့၊ ငါ့အခန်းမှာ အတူတူ သွားစားကြမယ်”
မော့ယွဲ့ကမူ သွားရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။ သူမသည် တုဇယ်ချန်းနှင့် ရှန်ယို့ယောင်တို့ကို အထင်သေးနေသည်သာမက သူတစ်ပါးကို အနိုင်ကျင့်ပြီးမှ ထိုသူ ကျွေးမွေးသည်ကို စားသုံးရလောက်အောင် အရှက်မရှိသူ မဟုတ်ပေ။ "ဒါရိုက်တာတို့ပဲ သွားစားကြပါ၊ ကျွန်မ ဝိတ်ချနေလို့ မစားတော့ပါဘူး”
ကျောက်ရှောင်တန်ကမူ တွေဝေနေသည်။ ဒါရိုက်တာနှင့် အခြားသော အဓိက သရုပ်ဆောင်များနှင့် ရင်းနှီးအောင် လုပ်ရန်မှာ အစာစားချိန်က အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်လေ။ သို့သော် တုဇယ်ချန်းကိုလည်း သူမ ကြောက်ရွံ့နေပြန်သည်။
သူမ ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ခင်မှာပင် တုဇယ်ချန်းက သူမကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။
"မိန်းကလေးကျောက်... ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိရဲ့လား”
ကျောက်ရှောင်တန်မှာ ကြောင်သွားပြီး သူ ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုသည်ကို စဉ်းစားနေစဉ် တုဇယ်ချန်းက ဆက်လက်ပြောဆိုသည်။
"ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်မိန်းမ ယို့ယောင်လို သဘောကောင်းတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးဗျ။ ကျွန်တော့်လူကို အနိုင်ကျင့်တဲ့သူကို ကျွန်တော်က ထမင်းကျွေးမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားက သူတစ်ပါးကို အနိုင်ကျင့်ပြီးမှ အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ သူများကျွေးတာကို စားနိုင်လောက်အောင် မျက်နှာပြောင်နေတာလား” သူသည် စကားပြောရင်း မော့ယွဲ့ကိုပါ တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
မော့ယွဲ့သည် မျက်နှာပျက်သွားပြီး တုဇယ်ချန်း၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားသည်။ တစ်ဖက်လူက သူမအား ဖိတ်ကြားရန် အစကတည်းက အစီအစဉ် မရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက ဝိတ်ချနေသည်ဟု ငြင်းဆိုလိုက်ခြင်းမှာ ကိုယ့်ဘာသာ အရှက်ပြေ ပြောလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သွားတော့သည်။
ကျောက်ရှောင်တန်မှာမူ ပို၍ပင် အရှက်ရသွားရသည်။ တုဇယ်ချန်းက ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုလိုက်သဖြင့် ဒါရိုက်တာပင် ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးရန် ခက်ခဲသွားပြီး ဘာမှ မသိသလို ဟန်ဆောင်ကာ အခြားသူများကို ခေါ်ဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ဤကဲ့သို့ဖြင့် ရှန်းရှီ၏ ကောင်းမွန်လှသော ညစာကို မော့ယွဲ့၊ ကျောက်ရှောင်တန်နှင့် ရှန်ယို့ယောင်ကို အတင်းပြောခဲ့ကြသူ အချို့သာ စားသုံးခွင့် မရရှိခဲ့ကြပေ။
နောက်မှ ရောက်ရှိလာသော အစ်ကိုကျူးသည် ရှောင်မြောင်၏ သတင်းစုံစမ်းနိုင်စွမ်းနှင့် လက်စားချေတတ်သော အကျင့်ကို သဘောကျသွားသည်။ ရှန်ယို့ယောင်၏ ဘေးတွင် ဤကဲ့သို့သော လက်ထောက်တစ်ဦး ရှိဖို့က အမှန်တကယ်ပင် လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။
လက်စားချေခြင်းနှင့် ပတ်သက်လျှင် ကျောက်ရှောင်တန်သည်လည်း အရှုံးမပေးပေ။ သူမသည် အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ဝေယင်းကျွင်း ထံသို့ ဗီဒီယိုကောလ်ခေါ်ကာ ငိုယို တိုင်တောလေတော့သည်။
"ဘာပြောလိုက်တယ်၊ တုဇယ်ချန်းက ရိုက်ကွင်းကို လာကြည့်တယ် ဟုတ်လား” ဝေယင်းကျွင်းသည် မျက်လုံးများကို ကစားကာ အကြံတစ်ခု ထုတ်နေပုံ ရသည်။
ကျောက်ရှောင်တန်သည် သူနှင့် တွဲနေသည်မှာ အတန်ကြာပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဤအမူအရာမှာ တုဇယ်ချန်းကို ဒုက္ခပေးရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ အရင်က တစ်ခါမှ မအောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ တုဇယ်ချန်းနှင့် ရှန်ယို့ယောင်တို့ နှစ်ဦးလုံးကို ဒုက္ခရောက်စေချင်လှသည်။
ကျောက်ရှောင်တန်က တုဇယ်ချန်း၏ အကြောင်းများကို အသေးစိတ် တိုင်တောနေစဉ် မော့ယွဲ့မှာလည်း အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေပြီး သူမ၏ သူငယ်ချင်း စုန့်ယီရှန်း ထံသို့ ဖုန်းဆက်ကာ ညည်းတွားနေသည်။
"ဒီလောက် စိတ်ပုပ်တဲ့ အမျိုးသားမျိုး ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ သူတို့က နင့်ရဲ့ ဇာတ်ရုပ်ကို လုယူထားတာတောင် အမှန်တရား ရှိနေသေးတယ်လို့ ထင်နေကြတာလား”
"ဒါက သူတို့ လုယူတာလည်း မဟုတ်နိုင်ပါဘူး” စုန့်ယီရှန်းက လေသံအေးအေးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
"ဒါရိုက်တာကျီက သူမကို ပိုသဘောကျလို့ ရွေးလိုက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ”
"အမလေး... သူက တစ်ခါမှ သရုပ်ဆောင်ဖူးတာ မဟုတ်ဘဲနဲ့၊ ဒီလို ဇာတ်ရုပ်မျိုးကို နင့်ထက် ပိုကောင်းအောင် သရုပ်ဆောင်နိုင်မယ်တဲ့လား” မော့ယွဲ့က ဆိုသည်။ "ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ။ ပြီးတော့ နင်ပဲ ပြောခဲ့တယ် မလား၊ ဒါရိုက်တာက နင့်ကိုပဲ ရွေးတော့မလို ဖြစ်နေပြီဆိုတာ”
စုန့်ယီရှန်းက နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ "စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့ဟာ၊ ဒီလို ကိစ္စမျိုးတွေက ဒီလောကမှာ ရှိနေကျပဲလေ။ ငါကတော့ ကျင့်သားရနေပါပြီ။ ငါ့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုက ဒါရိုက်တာ စွန့်လွှတ်ရမှာ နှမြောလောက်အောင်အထိ မကောင်းသေးလို့ပဲ ဖြစ်မှာပါ"
"နင်ကတော့ တကယ်ကို စိတ်ထားကောင်းလွန်းပါတယ်" မော့ယွဲ့က ဆိုသည်။
"စိတ်ချပါ၊ တစ်နေ့ကျရင် နင် အောင်မြင်လာမှာပါ။ ငါ နင့်ကို ယုံကြည်တယ်" ထို့နောက် သူမက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"တချို့လူတွေကတော့ အခွင့်အရေး လုယူနိုင်လိုက်လို့ အရာရာ အဆင်ပြေသွားပြီလို့ ထင်နေကြတာလား... သူ တကယ်ရော ဒီဇာတ်ရုပ်ကို နိုင်ပါ့မလားဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရသေးတာပေါ့”
ရှန်ယို့ယောင်နှင့် တုဇယ်ချန်းတို့သည် မိမိတို့အား ဝိုင်းဝန်း မုန်းတီးနေကြသည်ကို မသိရှိကြဘဲ အခန်းထဲတွင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ နေရခက်နေကြသည်။
အပြင်လူများ အမြင်တွင် သူတို့သည် ချစ်ခင်လှသော လင်မယားများ ဖြစ်ကြသဖြင့် တုဇယ်ချန်း လာကြည့်သည့်အခါ အတူတူ နေကြရမည်မှာ ဓမ္မတာပင်။ သို့သော် အခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ခုတင်တစ်လုံးတည်းကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရချိန်တွင် နှစ်ဦးလုံး စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်လာကြသည်။
အရင်က တစ်ကြိမ် အတူတူ အိပ်ဖူးခဲ့သော်လည်း ထိုစဉ်က အရေးပေါ် အခြေအနေကြောင့် ဖြစ်သည်။
တုဇယ်ချန်းက အားနာဟန်ဖြင့် ရှင်းပြသည်။ "တကယ်တော့ ထမင်းစားပြီးရင် ပြန်မလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကျူးက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိလို့ဆိုပြီး စောစော ထွက်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး”
အမှန်တကယ်တော့ အစ်ကိုကျူးသည် ရှောင်းမင်ကျန့် နှင့်အတူ ရှိနေပြီး ပြောဆိုနေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
"တုသခင်လေးကတော့ တကယ်ကို အရှက်မရှိတဲ့ လူစားမျိုးပဲ၊ နည်းမျိုးစုံ သုံးနေတော့တာပဲ”
ရှောင်းမင်ကျန့်ကလည်း ရှေ့တွင် စုပုံနေသော စာရွက်စာတမ်းများကို ကြည့်ကာ ထောက်ခံနေတော့သည်။
ဤဘက်တွင်မူ တုဇယ်ချန်းသည် ဟန်ဆောင်ကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ "ဒါမှမဟုတ် ငါ အပြင်က ဟိုတယ်တစ်ခုမှာ သွားအိပ်လိုက်ရမလား”
ရှန်ယို့ယောင်က တားမြစ်လိုက်သည်။ "မလုပ်ပါနဲ့တော့၊ ရိုက်ကွင်းမှာ လူတွေက စောင့်ကြည့်နေကြတာ။ မလိုအပ်ဘဲ ပြဿနာ မတက်ချင်ပါဘူး”
တုဇယ်ချန်းက ဆိုပြန်သည်။ "ဒါဆိုရင် ငါ ဆိုဖာပေါ်မှာပဲ အိပ်လိုက်မယ်”
ရှန်ယို့ယောင်သည် နံရံဘေးရှိ ဆိုဖာအသေးလေး နှစ်လုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တုဇယ်ချန်းအား မယုံကြည်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုဆိုဖာမှာ သူ၏ ဝှီးချဲလောက်တောင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိမည် မဟုတ်ပေ။
တုဇယ်ချန်းက ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ဆိုသည်။ "မင်း နေရခက်မှာ စိုးလို့ ပြောတာပါ"
"ရှင့်ရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ရှန်ယို့ယောင်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မ နေရမခက်ပါဘူး” သူမကသာ ပြောလိုက်သော်လည်း နားရွက်ဖျားလေးများမှာ နီရဲနေပြီ ဖြစ်သည်။
တုဇယ်ချန်းကလည်း ဖော်ကောင်မလုပ်ဘဲ ရေချိုးပြီးနောက် ခုတင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ ရှန်ယို့ယောင်ကမူ တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ကာ ဟိုတယ်ဝန်ထမ်းထံမှ စောင်တစ်ထည် ထပ်တောင်းပြီး ခုတင်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် နေရာချကာ လှဲအိပ်လိုက်သည်။
"ဂွတ်နိုက်" ရှန်ယို့ယောင်က ပြောပြီးသည်နှင့် မျက်လုံးမှိတ်ကာ ချက်ချင်း အိပ်ပျော်ချင်ဟန် ဆောင်လိုက်သည်။
"ဂွတ်နိုက်" တုဇယ်ချန်းကလည်း မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သော်လည်း နှစ်မိနစ်ပင် မကြာလိုက်ဘဲ ပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
မှိန်ပျပျ မီးရောင်အောက်တွင် အိပ်ပျော်နေဟန်ဆောင်နေသော ရှန်ယို့ယောင်မှာ အလွန်ပင် လှပနေသည်။ တုဇယ်ချန်းသည် သူမကို စေ့စေ့စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူမသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ လှပနေရသနည်း။ သူမ၏ မျက်ခုံးလေးများ၊ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များ၊ စင်းလုံးချောသော နှာတံနှင့် ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းလေးများကို ကြည့်ရင်း သူသည် သူမအား နမ်းရှိုက်ချင်စိတ်ကို မနည်း ထိန်းချုပ်နေရသည်။
သူမ၏ မေးစေ့လေးကိုပင် သူ ချစ်စနိုး ကြည့်နေမိသည်။ ကြည့်ရင်းနှင့်ပင် အားမရနိုင် ဖြစ်နေစဉ် ရှန်ယို့ယောင်၏ လက်ကလေးမှာ စောင်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။
"ကြည့်စမ်း... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် ဂရုမစိုက်တတ်ဘူး” သူက တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်။
ရှန်ယို့ယောင်မှာမူ စိတ်ထဲတွင် မတတ်သာ ဖြစ်နေရသည်။ တစ်ဖက်လူက ဤမျှ စိုက်ကြည့်နေပါက သူမ မည်သို့ အိပ်ပျော်နိုင်မည်နည်း။ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် အတူအိပ်ရခြင်း ဖြစ်ရာ သူမ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်မှာ အမှန်ပင်။ အရှက်ပြေရန်အတွက်သာ အိပ်ပျော်ချင်ယောင် ဆောင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ၏ ညည်းတွားသံကို ကြားလိုက်ရပြီး တစ်စုံတစ်ဦး အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ သူသည် သူမအား စောင်ခြုံပေးမည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူသည် သူ၏ စောင်ဖြင့် သူမအား ထပ်မံ ခြုံပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် တုဇယ်ချန်းက စကားနားမထောင်တဲ့ ကောင်မလေး ဟု တိုးတိုးလေး ပြောဆိုကာ သူမ လက်ကလေးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ပြန်သည်။
ထိုသို့ ပြုလုပ်ပြီးမှသာ သူသည် စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် မျက်လုံးမှိတ်ကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
ရှန်ယို့ယောင်မှာမူ မျက်လုံးမှိတ်ထားသော်လည်း ရယ်ချင်သလို ငိုချင်သလို ဖြစ်နေရသည်။ သို့သော် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင်မူ ပျော်ရွှင်သော အပြုံးရိပ်လေး တစ်ခု ပေါ်လွင်နေတော့သည်။
…