အခန်း ၄၇

အခန်း (၄၇)

ထန်ရွှမ်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ဖြေသည်။ "အားကုန်သွားလို့ အလိုအလျောက် ပိတ်သွားတာ နေမှာပါ”

တုဟုန်ရိ ဖုန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သတင်းစုံများ တရစပ် ဝင်လာတော့သည်။ ထိုအသံများကြောင့် ထန်ရွှမ်မှာ လန့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ သန်းခေါင်ယံမှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိနေလို့လား။ ရှင့်ရဲ့ အလုပ်တွေကို နှောင့်နှေးစေမိပြီလား”

တုဟုန်ရိသည် အတွင်းရေးမှူးယန်ထံမှ မကိုင်ရသေးသော ဖုန်းပေါင်းများစွာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စိတ်ထဲ၌ မဟန်တော့မှန်း သိလိုက်ရသည်။ သို့သော် ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက် အလုပ်များနေလဲ မသိဘူး"

သူသည် အပြင်သို့ ထွက်ကာ အတွင်းရေးမှူးယန်ထံ ဖုန်းပြန်ဆက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် သတင်းတစ်ခု တက်လာသည်။ သူ နှိပ်ကြည့်လိုက်ရာ "တုအမည်ရှိသူ" ဟူသော စာသားနှင့် တုနျန်ယန်၏ ဓာတ်ပုံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။

【pajama ပါတီ၏ အကြီးမားဆုံးသော နစ်နာသူမှာ ဝါတန် တက္ကသိုလ်ဆင်း ကျောင်းသား တစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်း】

ထိုစဉ်က တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ပလက်ဖောင်းက ချက်ချင်း ပိတ်လိုက်သော်လည်း အချို့သော လူများမှာ မှတ်တမ်းတင်နိုင်ခဲ့ကြပြီး အဖြစ်ဆိုးဆုံးသော တုနျန်ယန်၏ အထောက်အထားများမှာ လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သွားတော့သည်။

[ဒါ တုဥက္ကဋ္ဌရဲ့ လက်ထောက်ပဲ မဟုတ်လား]

[တုဥက္ကဋ္ဌက နျဲ့မိသားစုကို ဖားချင်လွန်းလို့ ကိုယ့်လက်ထောက်ကိုတောင် ပို့ပေးလိုက်တာလား]

[ယင်းဟောင်တော့ သွားပြီပဲ၊ လက်ထောက်လေး သနားစရာပဲ]

[အသက် ၂၂ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ၊ ဝါတန် ကနေ ဘွဲ့ရထားတဲ့ အောင်မြင်သူလေး ဖြစ်ပါလျက်နဲ့... ကံကြမ္မာက ရက်စက်လိုက်တာ...]

...

တုဟုန်ရိသည် ထိုကွန်းမန့်များကို ကြည့်ရင်း လုံးဝ စိတ်မချမ်းမြေ့နိုင်ပေ။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးဖြင့် တုနျန်ယန်သည် လူတော မည်သို့ တိုးနိုင်တော့မည်နည်း။ တုမိသားစု လုပ်ငန်းကို မည်သို့ ဆက်ခံနိုင်တော့မည်နည်း။

အတွင်းရေးမှူးယန်ထံမှ ဖုန်း ထပ်မံ ဝင်လာပြန်သည်။ တုဟုန်ရိ ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ဖက်မှ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တုဟုန်ရိ ရှင် နျန်ယန်ကို စွန့်ပစ်ချင်နေတာ မဟုတ်လား။ ကျွန်မ ပြောထားမယ်... ရှင် အိမ်မက် မက်မနေနဲ့"

တုဟုန်ရိသည် ထမင်းစားခန်းမှ ထန်ရွှမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြန်ချော့လိုက်သည်။

"ငါ အဲဒီလို မတွေးပါဘူး။ မနေ့က ကိစ္စက မတော်တဆပါ။ ငါ ခဏနေရင် လာခဲ့မယ်။ မင်း အရင်ဆုံး ကုမ္ပဏီက PR အဖွဲ့ကို ဖုန်းဆက်ပြီး သတင်းတွေကို ပိတ်ခိုင်းလိုက်ဦး"

ဖုန်းချပြီးနောက် သူ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် ထန်ရွှမ်က မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုဟုန်ရိ... ကျွန်မကို ဆေးရုံ လိုက်ပို့ပေးပါဦး”

တုဇယ်ချန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ "အမေ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘယ်နား နေလို့ မကောင်းလို့လဲ”

သူ ကြည့်ရသလောက်တော့ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ကြည်လင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထန်ရွှမ်က ပြုံး၍ ဆိုသည်။ "ရင်ထဲ နည်းနည်း ကျပ်နေသလိုပဲ။ ဆေးရုံ သွားပြီး ဆရာဝန်လီနဲ့ တိုင်ပင်ကြည့်မလို့၊ ဆေးတွေ လဲဖို့ လိုမလား ဆိုတာလေ”

တုဟုန်ရိသည် စိတ်လောနေသော်လည်း အလိုက်သိသော ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေရသူ ဖြစ်ရာ ထန်ရွှမ်က လိုက်ပို့ခိုင်းနေသဖြင့် မငြင်းဆန်ရဲဘဲ လိုက်ပို့ပေးရတော့သည်။

တုဇယ်ချန်းလည်း စိတ်မချသဖြင့် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ကားပေါ်တွင် တုဇယ်ချန်းသည် အွန်လိုင်း သတင်းများကို ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးလိုက်သည်။

"တုနျန်ယန်ကတော့ အကွက်မှားသွားပြီ ထင်တယ်"

ထန်ရွှမ်က နားမလည်သဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မနေ့က နျန်ယန်လည်း နျဲ့မိသားစု၊ ဝေမိသားစုက ကလေးတွေနဲ့ အတူတူ ရှိနေတာလား။ သူလည်း ပြဿနာ ရှာခဲ့တာလား”

တုဇယ်ချန်းက တုဟုန်ရိကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဖြေလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး အမေ... သူကတော့ နစ်နာသူပါ" သူက ထိုသို့ပြောပြီး ဖုန်းကို ထန်ရွှမ်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ထန်ရွှမ်သည် သတင်းများကို ကြည့်ရင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ "နျဲ့မိသားစုက ကလေးနဲ့ ဝေယင်းကျွင်းတို့က ဒီလောက်ထိတောင် အတင့်ရဲနေကြတာလား။ အို... ကြောက်စရာကြီး”

ထို့နောက် တုဟုန်ရိအား မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို အတွင်းရေးမှူးယန်တော့ တော်တော် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေမှာပဲ”

တုဟုန်ရိက ဖြေလိုက်သည်။ "သူ အခုလေးတင် ဖုန်းဆက်ပြီး ခွင့်တောင်းသွားတယ်” ထို့နောက် သူက တုဇယ်ချန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဇယ်ချန်း... မင်း နျဲ့ချီကျဲတို့နဲ့ အဆက်အသွယ် ရှိလား”

တုဇယ်ချန်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "အဖေ ဘာပြောချင်တာလဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြိုက်က ဝေယင်းကျွင်းလို အောက်တန်းစားတွေနဲ့ တူမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ တုနျန်ယန်ကတော့ လက်ထောက်တစ်ဦး ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ ဘာမှမသိဘဲ အဲဒီလို လူတွေနဲ့ သွားပေါင်းတာလေ။ သူတို့က သူ့ကို လူလို့တောင် သဘောထားရဲ့လား မသိဘူး"

တုဟုန်ရိသည် ထန်ရွှမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တုဇယ်ချန်းအား တားဆီးလိုက်သည်။ "ဇယ်ချန်း..."

ထန်ရွှမ်ကမူ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။ "ဇယ်ချန်းလေး... စကားပြောတာ ဆင်ခြင်ပါဦး။ သူတို့က သူငယ်ချင်းအဖြစ် ပေါင်းတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ နျဲ့မိသားစုရဲ့ အဆုံးအမကတော့ တော်တော် ဆိုးတာပဲ။ ဝေယင်းကျွင်းက အရင်က ဒီလောက်အထိ သတ္တိမရှိပါဘူး။ အခုလို ဖြစ်သွားတော့ ယင်းဟောင်လည်း နာမည်ပျက်ရပြီ။ အစ်ကိုဟုန်ရိ... ရှင် ဝေဥက္ကဋ္ဌနဲ့ သေချာ စကားပြောသင့်တယ်နော်။ ဝေယင်းကျွင်းက ရှင့်ရဲ့ အရှိန်အဝါကို သုံးပြီး ကုမ္ပဏီက အနုပညာရှင်တွေကို ဒုက္ခပေးနေတာ မဟုတ်လား”

တုဇယ်ချန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"အဲဒါတော့ မသေချာဘူးနော်။ ကျွန်တော် သိသလောက်တော့ တုနျန်ယန်နဲ့ ဝေယင်းကျွင်းက တော်တော် ရင်းနှီးကြတာ။ သူက ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ လက်ထောက်ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ အတွင်းရေးမှူးယန်ရဲ့ လမ်းခင်းပေးမှုတွေ ရှိနေတော့ အနုပညာရှင်တွေ မျက်စိထဲမှာ ဝေယင်းကျွင်းထက်တောင် အာဏာရှိသေးတယ်။ သူ မလာခင်တုန်းက ဝေယင်းကျွင်းက ဒီလောက် အနုပညာရှင် အများကြီးကို ခေါ်နိုင်ခဲ့လို့လား အမေ စဉ်းစားကြည့်လေ”

တုဟုန်ရိသည် နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် တုဇယ်ချန်းအား သတိပေးလိုက်သော်လည်း တုဇယ်ချန်းကမူ ဂရုမစိုက်ပေ။

ထန်ရွှမ်သည် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ဆိုသည်။ "အတွင်းရေးမှူးယန်က ထက်မြက်တဲ့သူ တစ်ယောက် ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ သားသမီး ကိစ္စကျတော့ ဒီလောက်အထိ မဆင်မခြင် ဖြစ်ရတာလား”

တုဟုန်ရိသည် ခေါင်းညိတ်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ဆေးရုံသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် အခန်းတစ်ခု၏ ရှေ့မှ ဖြတ်သွားစဉ် ထန်ရွှမ်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုဟုန်ရိ... ဟိုမှာ အတွင်းရေးမှူးယန် မဟုတ်လား”

တုဟုန်ရိသည် အခြေအနေ မဟန်မှန်း သိသဖြင့် သူမအား ဆွဲခေါ်သွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထန်ရွှမ်သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အထဲသို့ ဝင်သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။

အတွင်းရေးမှူးယန်သည် အသံကြားသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တုဟုန်ရိ ရောက်လာပြီဟု ထင်မှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ဘာလို့ အခုမှ..."

သို့သော် စကားတစ်ဝက်မှာပင် တုဟုန်ရိ၏ နောက်တွင် သူမ၏ ရန်သူ သားအမိ ပါလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။ အထူးသဖြင့် ထန်ရွှမ်သည် တုဟုန်ရိ၏ လက်မောင်းကို ချိတ်ထားပြီး တုဇယ်ချန်းက သူမအား လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ ရင်ထဲမှ ဒေါသမီးမှာ အဆမတန် တောက်လောင်လာတော့သည်။

တုဟုန်ရိက မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ယွမ်... မင်းတို့ ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ” သူ၏ သတိပေးသော လေသံကြောင့် အတွင်းရေးမှူးယန်သည် နောက်ဆုံးလက်ကျန် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။

သူမသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ "ဒီနေရာက ပိုပြီး လုံခြုံမှု ရှိလို့ပါ။ နျန်ယန်က အေးအေးဆေးဆေး နေဖို့ လိုတယ်လေ”

ထန်ရွှမ်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သနားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"နျန်ယန် ကိစ္စကို ကျွန်မ ကြားပြီးပါပြီ။ သူ အခု ဘယ်လို နေသေးလဲဟင်” သူမသည် ခုတင်ပေါ်မှ တုနျန်ယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် မျက်လုံးမှိတ်လျက် မေ့မြောနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"သနားစရာ ကလေးလေး... ဆရာဝန်က ဘာပြောလဲ”

အတွင်းရေးမှူးယန်သည် သူမ၏ အသံကို ပုံမှန်ဖြစ်အောင် မနည်း ထိန်းချုပ်နေရသည်။ "အချိန်မီ ကယ်နိုင်ခဲ့လို့ စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ဘူးလို့ ပြောတယ်" ထိုသို့ပြောပြီး တုဇယ်ချန်းကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တုဇယ်ချန်းသည် သူမ၏ အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခုတင်ပေါ်မှ လူကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။ "သူ နိုးလာတော့မယ် ထင်တယ်"

သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် တုနျန်ယန်သည် မျက်လုံးပွင့်လာတော့သည်။ အတွင်းရေးမှူးယန်သည် သားဖြစ်သူထံသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားလိုက်သည်။ "သားလေး... နိုးလာပြီလား။ ဘယ်နား နေလို့ မကောင်းလို့လဲဟင်”

ထန်ရွှမ်လည်း ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ "နိုးလာတာ ဝမ်းသာစရာပဲ ကွယ်။ သားက ငယ်ပါသေးတယ်၊ ရှေ့လျှောက် လမ်းတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။ လူသာအဆင်ပြေပြေ ရှိနေရင် အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ”

သူမ၏ စကားများကြောင့် တုနျန်ယန်သည် အတိတ်ကို ပြန်လည် သတိရသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

"အမေ... အမေ... တုဇယ်ချန်း… တုဇယ်ချန်း လုပ်တာ။ သူ ကျွန်တော့်ကို ဒုက္ခပေးတာ"

အတွင်းရေးမှူးယန်သည် တုဇယ်ချန်းကို မုန်းတီးစွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ထန်ရွှမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တုဇယ်ချန်းကို မေးလိုက်သည်။ "သူ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ”

တုဇယ်ချန်းလည်း အံ့ဩဟန်ဆောင်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်လည်း မသိဘူးလေ” သူသည် တုဟုန်ရိကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောသည်။

"အဖေ... သူ စိတ်များ လွတ်နေတာလား မသိဘူး။ ကျွန်တော်က သူ့ကို ဘာလို့ ဒုက္ခပေးရမှာလဲ”

"ဝေယင်းကျွင်းတို့နဲ့ သွားပေါင်းဖို့ ကျွန်တော် ခိုင်းတာမှ မဟုတ်တာ။ ဒါမှမဟုတ် ဝေယင်းကျွင်းက ကျွန်တော့်ကို မုန်းလို့၊ တုမျိုးရိုတိုင်းကို ကျွန်တော့် ညီအစ်ကိုတွေလို့ ထင်ပြီး လိုက်နှိပ်စက်နေတာလား။ ဒါဆိုရင်တော့ တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ... ငါနဲ့ မျိုးရိုးတူနေလို့ မင်းပါ ဒုက္ခရောက်ရတာပဲ”

တုဟုန်ရိသည် အခြေအနေ ပိုဆိုးလာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ တုနျန်ယန်၏ လက်ကို ဖိထားလိုက်သည်။ "လိမ္မာပါ သားရယ်... နျဲ့ချီကျဲနဲ့ ဝေယင်းကျွင်းတို့ကို ရဲက ဖမ်းထားပြီးပါပြီ။ စိတ်အေးအေးထားပါ၊ အားလုံး ပြန်ကောင်းလာမှာပါ”

ထန်ရွှမ်ကလည်း ဝင်ရောက် နှစ်သိမ့်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်... ဒါက အကြီးအကျယ် မဟုတ်ပါဘူး။ အွန်လိုင်းက လူတွေ အားလုံးကလည်း သားဘက်မှာ ရှိနေကြတာပဲ”

အတွင်းရေးမှူးယန်သည် ထန်ရွှမ်အား တားဆီးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မမီတော့ပေ။ ထန်ရွှမ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံးက သိနေကြပြီလေ... သားက ဝါတန် တက္ကသိုလ်က ထူးချွန်ကျောင်းသား တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး အရည်အချင်း ရှိသူမှန်းကိုပေါ့။ သူတို့အားလုံးက သားကို အားပေးနေကြပါတယ်။ သားမှာ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ် ရှိနေဦးမှာပါ"

တုနျန်ယန်သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စိတ်ဓာတ်များ ပြိုလဲသွားတော့သည်။

"ဘာပြောတယ်။ လူတွေ အားလုံး သိနေကြပြီ ဟုတ်လား" သူသည် ရုန်းကန်ထိုင်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်တော့သည်။ "အမေ... ဖုန်းပေး၊ ကျွန်တော့်ကို ဖုန်းပေးစမ်း"

အတွင်းရေးမှူးယန်သည် ထန်ရွှမ်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထန်ရွှမ်ကမူ နားမလည်ဟန်ဖြင့် မျက်တောင်လေးများ ခတ်ကာ တုဟုန်ရိအား မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ... ကျွန်မ စကားမှားသွားလို့လားဟင်”

တုဟုန်ရိ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ထန်ရွှမ်က စေတနာနဲ့ ပြောတာပါ၊ စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့။ နျန်ယန်ကိုပဲ သေချာ ပြုစုပေးလိုက်ပါ”

ထန်ရွှမ်သည်လည်း သတိဝင်လာဟန်ဖြင့် အားနာစွာ ဆိုသည်။

"ကျွန်မက သူတို့အရွယ်တွေက စိတ်နုတတ်တော့ အားပေးစကား ပြောရင် သက်သာမလားလို့ တွေးမိတာပါ။ ဒီလောက်ထိ ဖြစ်သွားမယ်လို့ မထင်ထားဘူး... သူက ဒီလောက်အထိ ခံစားလွယ်နေရင် နေရာအသစ် တစ်ခုခုကို ပြောင်းလိုက်ရင် ပိုကောင်းမလား မသိဘူး"

ထို့နောက် သူမသည် တုဟုန်ရိအား ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

"နျန်ယန်ကို လုပ်ငန်းခွင်ဆီ လွှတ်မလို့ဆို... အခု အခြေအနေနဲ့တော့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလေ။ အဲဒီတော့ သူတို့ကို ခွင့် အကြာကြီး ပေးလိုက်ပြီး နျန်ယန် စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားအောင် အတွင်းရေးမှူးယန်နဲ့အတူ အဝေးတစ်နေရာကို သွားခိုင်းလိုက်ရင် ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်”

အတွင်းရေးမှူးယန်သည် ထန်ရွှမ်ကို သံသယများစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် သူမနှင့် အလွန် ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ အရင်တုန်းက သူမသည်လည်း ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းမျိုးဖြင့် ထိုသားအမိကို ဒုက္ခပေးခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။ ယခုတော့ နေရာချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

…