အခန်း ၄၈

အခန်း (၄၈)

ထန်ရွှမ်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အတွင်းရေးမှူးယန်သည် မိမိ၏ အခြေအနေအပေါ် များစွာ သံသယဝင်လာတော့သည်။ တုဟုန်ရိသည် သူမနှင့် တုနျန်ယန်ကို နှင်ထုတ်ရန်အတွက် ထန်ရွှမ်နှင့် တိုင်ပင်ထားခဲ့သလော။ ယခုလည်း သူတို့အား အဝေးသို့ ပို့ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့်အလား ရှိနေသည်။

တုဟုန်ရိသည် သူမကို လှည့်ဖြားနေခြင်းလော၊ သို့မဟုတ် ထန်ရွှမ်ကို လှည့်ဖြားနေခြင်းလော။

ယနေ့ ကြုံတွေ့ရသမျှသော ရိုက်ခတ်မှုများနှင့် ထန်ရွှမ်၏ တိုက်ဆိုင်လှသော လုပ်ရပ်များကြောင့် အတွင်းရေးမှူးယန်သည် တုဟုန်ရိအပေါ် လုံးဝ ယုံကြည်မှု မရှိတော့ပေ။ သူသည် ထန်ရွှမ်ကို နှစ်ပေါင်း ၃၀ တိုင်တိုင် လှည့်ဖြားနိုင်ခဲ့ပါက သူမကိုလည်း နှစ်ပေါင်း ၃၀ တိုင်တိုင် မလှည့်ဖြားနိုင်ဟု မည်သူ ပြောနိုင်မည်နည်း။

တုဟုန်ရိမှာမူ အတွင်းရေးမှူးယန်က မိမိအပေါ် သံသယဝင်နေသည်ကို မသိရှိဘဲ ထန်ရွှမ်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေသည်။ ခေတ္တမျှ သူသည် ထန်ရွှမ်အား သံသယမျက်လုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။ သို့သော် သူမသည် ထုံးစံအတိုင်းပင် နားမလည်ဟန်ဖြင့် ပြန်လည်ကြည့်ရှုကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ စကားမှားသွားပြန်ပြီလားဟင်” သူမ၏ အကြည့်များမှာ အရင်အတိုင်းပင် ဖြူစင်ရိုးသားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

တုဟုန်ရိက ပြုံး၍ အတွင်းရေးမှူးယန်အား ပြောလိုက်သည်။ "မမှားပါဘူး။ အလုပ်ကိစ္စတွေကိုတော့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ အားလုံး စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။ ခဏလောက် အနားယူလိုက်ကြပါ၊ ကုမ္ပဏီက မင်းတို့ကို အမြဲ ကြိုဆိုနေမှာပါ”

"ဟုတ်ပါတယ်၊ အခုတော့ လူတိုင်းက သူ့ကို သိနေကြပြီဆိုတော့ နိုင်ငံခြားမှာ သွားနေတာက ပိုကောင်းမှာပေါ့” ထန်ရွှမ်က ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကနေဒါမှာ ထန်မိသားစုပိုင်တဲ့ ခြံကြီးတစ်ခြံ ရှိတယ်လေ၊ အဲဒီမှာ ရာသီဥတုကော မြင်ကွင်းပါ တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်။ အဲဒီကိုပဲ သွားလိုက်ကြပါ၊ မငြင်းပါနဲ့နော်... ဒါ ကျွန်မရဲ့ တောင်းပန်မှုလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ”

အတွင်းရေးမှူးယန်သည် မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်နေရုံမှလွဲ၍ ငြင်းဆန်ရန် အကြောင်းပြချက် ရှာမရ ဖြစ်နေတော့သည်။ တုနျန်ယန်မှာမူ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာများအပြင် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဖိနှိပ်မှုကိုပါ ကြုံတွေ့လိုက်ရသဖြင့် မျှော်လင့်ချက် အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

တုဇယ်ချန်းသည် ထိုသားအမိ နှစ်ဦးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့၏ မုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်များကြားတွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ သူ ကားတိုက်မှုဖြစ်စဉ်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်နှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူလှသည်။ နှစ်လတာ အချိန်အတွင်းမှာပင် သူတို့၏ အခန်းကဏ္ဍများမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မကောင်းမှု လုပ်သူသည် ဝဋ်လည်တတ်သည်ဟူသော အဆိုမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

သို့သော်... အကျိုးအမြတ်အတွက် သိက္ခာကို ရောင်းစားခဲ့သော ဤကဲ့သို့သော လူစားမျိုးမှာ ထိုအမှန်တရားကို နားလည်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း တုဇယ်ချန်း သိနေသည်။

တုနျန်ယန်၏ အခန်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ တုဟုန်ရိသည် ထန်ရွှမ်အား အစအဆုံး အလိုက်တသိ ဂရုစိုက်ပေးနေသည်။ ဆေးရုံမှ ထွက်လာချိန်တွင် သူက စကားစလိုက်သည်။

"နျန်ယန် ပြောတာတွေက ဝေမိသားစုရဲ့ လက်ချက် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ကိုယ် ထင်တယ်။ နျန်ယန်က ကိုယ့်ရဲ့ လက်ထောက်ဖြစ်ပြီး အတွင်းရေးမှူးယန်ကိုလည်း ကိုယ်က အားကိုးတယ်ဆိုတာ သူတို့ သိနေတာလေ။ အဲဒါကြောင့် ဇယ်ချန်း နာမည်ကို သုံးပြီး ငါတို့ကြားမှာ ရန်တိုက်ပေးနေတာ ဖြစ်မှာပါ”

ထန်ရွှမ်က ယုံကြည်သွားဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်သားပဲ၊ ဝေအဘိုးကြီးက အသက်ကြီးလာလေ ပိုပြီး ယုတ်မာလာလေပဲ။ အရင်တုန်းက ရှင်သာ ဥက္ကဋ္ဌ မဖြစ်ခဲ့ရင် ယင်းဟောင်က ဒီလောက်ထိ အောင်မြင်ပါ့မလား။ သူက အကျိုးအမြတ်တွေ ရနေပါလျက်နဲ့ အားလုံးက သူ့အပေါ် အကြွေးတင်နေသလိုမျိုး ပြုမူနေတာပဲ”

"ကဲ... ရှင် သွားစရာ ရှိတာ သွားပါတော့၊ ဇယ်ချန်း ရှိတာပဲ။ ရှင့်ရဲ့ အချိန်တွေကို အများကြီး ဖြုန်းမိသလို ဖြစ်နေပြီ” သူမက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဪ... ဒါနဲ့၊ ရှင်က အလုပ်တွေ အရမ်း များနေတာဆိုတော့ ကျန်တဲ့ ကိစ္စတွေကို ကျွန်မပဲ ကူညီပေးပါ့မယ်။ အတွင်းရေးမှူးယန်တို့ သားအမိ ကိစ္စကို ကျွန်မပဲ စီစဉ်လိုက်မယ်၊ သူတို့ကို သေချာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပါ့မယ်”

"မလို..." တုဟုန်ရိက ငြင်းဆိုရန် အကြောင်းပြချက် ရှာနေစဉ် ထန်ရွှမ်က တုဇယ်ချန်းကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။

"ဇယ်ချန်းလေး... အခု သားလည်း ကျန်းမာရေး ကောင်းလာပြီဆိုတော့၊ သေတမ်းစာ ကိစ္စကို တစ်ချက်လောက် စဉ်းစားရင် မကောင်းဘူးလား”

တုဇယ်ချန်းသည် တုဟုန်ရိကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မေးလိုက်သည်။ "အမေက ဘာလို့ ဒါကို ရုတ်တရက်ကြီး ပြောရတာလဲ”

"အရင်တုန်းကတော့ အမေက သားကို စိုးရိမ်လို့ သားသဘောအတိုင်း ခွင့်ပြုခဲ့တာလေ” ထန်ရွှမ်က ဆိုသည်။

"မနေ့က သားအဖေ ပြောပြတာတွေ ကြားတော့မှ အမေလည်း ပြန်စဉ်းစားမိတယ်။ အခု သားမှာလည်း ကိုယ်ပိုင် လုပ်ငန်း ရှိလာပြီ၊ ယို့ယောင်လည်း ရှိနေပြီ၊ နောင်ကျရင် ကလေးတွေလည်း ရှိလာဦးမှာပဲ။ အမေ့ ကျန်းမာရေးကလည်း မသေချာဘူးဆိုတော့ မြေးလေးတွေအတွက် တစ်ခုခုတော့ ချန်ထားပေးချင်တာပေါ့”

"အမေကလည်း... ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ” တုဇယ်ချန်းက မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။

တုဟုန်ရိကလည်း အလိုက်တသိ တားမြစ်လိုက်သည်။ "ထန်ရွှမ်... စကားကို မဆင်မခြင် မပြောပါနဲ့”

ထန်ရွှမ်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျွန်မ မှားသွားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သေတမ်းစာ ပြင်ဖို့ ကိစ္စကိုတော့ ကျွန်မ အလေးအနက် ပြောတာပါ။ နောက်ရက်ကျရင် အတူတူ ပြင်ကြတာပေါ့။ တကယ်လို့ လှူချင်တန်းချင်တယ် ဆိုရင်လည်း ဖောင်ဒေးရှင်း တစ်ခုလောက် ထောင်လိုက်ရင် ရတာပဲ မဟုတ်လား”

တုဇယ်ချန်းသည် မိခင်ဖြစ်သူအား စည်းရုံးနေသော တုဟုန်ရိကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိသည်။

ထန်ရွှမ်က ရယ်မောလျက် မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ သားအဖေကို ကြည့်နေတာလဲ။ ဪ... အစ်ကိုဟုန်ရိ၊ ခုနက ရှင် ဘာပြောမလို့လဲဟင်”

တုဟုန်ရိ၏ သံသယများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အကယ်၍သာ ထန်ရွှမ်သည် အတွင်းရေးမှူးယန် အကြောင်း သိရှိထားပါက သေတမ်းစာ ပြင်ရန် ကိစ္စကို လုံးဝ ပြောဆိုလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင်... သူသည် တုဇယ်ချန်းကို ကြည့်ကာ ဤသည်မှာ သူတို့ သားအမိ၏ ယုံကြည်မှုကို ရယူနိုင်မည့် အခွင့်အရေးဟု ယူဆလိုက်သည်။ သူက ချက်ချင်းပင် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ အတွင်းရေးမှူးယန် ကိစ္စကိုတော့ မင်းပဲ စီစဉ်ပေးလိုက်ပါ။ ကိုယ်က မင်းကို မပင်ပန်းစေချင်ရုံတင်ပါ။ ဇယ်ချန်းလေးကိုလည်း ကူညီခိုင်းလိုက်ပေါ့၊ သူလည်း အခု တည်ငြိမ်လာပြီဆိုတော့ အလုပ်တွေ သင်ယူသင့်ပြီလေ”

သူ့စကားကြောင့် တုဇယ်ချန်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်ကို မြင်သောအခါ တုဟုန်ရိ စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်သွားတော့သည်။ သူသည် အတွင်းရေးမှူးယန်ကို မည်သို့ နားချရမည်ကိုသာ စတင် တွေးတောနေတော့သည်။ အမှန်စင်စစ် သေတမ်းစာ မဖွင့်မီ အချိန်အတွင်း အတွင်းရေးမှူးယန်တို့ ခေတ္တ ထွက်ခွာနေခြင်းမှာ ပို၍ ဘေးကင်းသည် မဟုတ်ပါလား။ ဗီလာ ပါတီပွဲ သတင်းများကြောင့်လည်း တုနျန်ယန် အဝေးသို့ သွားရောက် အနားယူခြင်းက ပို၍ သင့်တော်ပေလိမ့်မည်။

တုဟုန်ရိသည် ထိုသားအမိ နှစ်ဦးကို ထန်အိမ်တော်ဟောင်းသို့ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် အလုပ်ကိစ္စများကြောင့် ထွက်ခွာသွားလေသည်။ တုဇယ်ချန်းမှာမူ မိခင်ဖြစ်သူ၏ အမူအရာကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်နေမိသည်။

ထန်ရွှမ်သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းလျစွာ ထိုင်လိုက်ပြီး တုဇယ်ချန်းကို ကြည့်ကာ ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ ပြောလိုက်သည်။

"လာပါ... အမေ့ဆီ လာဦး”

တုဇယ်ချန်းသည် ဝှီးချဲပေါ်မှ ထလိုက်ပြီး သူမထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ထန်ရွှမ်သည် သားဖြစ်သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ကြည့်ရင်း ဝမ်းနည်းမှုများမှာ ဝမ်းသာအားရမှုနှင့် ယုံကြည်ချက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူ သူမ၏ အနားသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ သားဖြစ်သူအား ဖက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ အမေ့ရဲ့ ပုံစံက တော်တော်လေးကို မတင့်တယ် ဖြစ်သွားလားဟင်”

တုဇယ်ချန်းသည် မိမိ၏ အတွေးမှာ မှန်ကန်ကြောင်း သေချာသွားတော့သည်။ သူက မေးလိုက်သည်။ "အမေ... အမေက ဆေးရုံကို တမင် သွားခဲ့တာလား”

ထန်ရွှမ်က သားဖြစ်သူအား ဘေးတွင် ထိုင်ခိုင်းကာ ပြုံး၍ ဆိုသည်။

"ဟုတ်တာပေါ့... ငါ့သားလေးအတွက် လက်စားချေပေးမလို့လေ”

"အမေ..." တုဇယ်ချန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ "အမေ ဘယ်တုန်းကတည်းက..."

သူမက သားဖြစ်သူအား ဖက်ထားရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ဆိုလိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ် သားရယ်... အမေက သားကို မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့လို့ သား ဒုက္ခတွေ အများကြီး ခံခဲ့ရတာ”

တုဇယ်ချန်းက သူမအား ပြန်လည် ဖက်ထားလိုက်သည်။ ပြောလိုက်သည်။ "အမေ စိတ်မကောင်း မဖြစ်ပါနဲ့။ အမေ့မှာ သား ရှိတယ်လေ။ သားလည်း လူကြီး ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ အမေကို သေချာ ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်”

ထန်ရွှမ်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ "ဟုတ်ပါတယ်... အမေ သားကို ယုံကြည်တယ်။ သားက အမေ့ရဲ့ သားပဲလေ”

တုဇယ်ချန်းသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ တည်ငြိမ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ သတိထား၍ မေးလိုက်သည်။ "အမေ ဘယ်အချိန်မှာ သိခဲ့တာလဲ”

ထန်ရွှမ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ပြောလိုက်သည်။ "သား ကားတိုက်မှု ဖြစ်တဲ့ အချိန်တည်းက အမေ သံသယ ဝင်ခဲ့တာပါ။ သူက အရမ်းကို ပျော်ရွှင်နေသလိုပဲလေ၊ ဒါမှမဟုတ် အမေက တစ်သက်လုံး ဖြူဖြူစင်စင် နေလာခဲ့လို့ လှည့်စားရတာ လွယ်ကူမယ်လို့ သူ ထင်နေတာလား မသိဘူး။ သားအပေါ်မှာ ဂရုစိုက်မှု မရှိတာကို ထားပါတော့... သားရဲ့ ခြေထောက်က ပြန်ကောင်းလာနိုင်တယ်လို့ အမေ ပြောတဲ့အချိန်မှာ သူက ပါးစပ်ကတော့ ဝမ်းသာပါတယ်လို့ ပြောပေမဲ့... သူ့မျက်ဝန်းထဲမှာတော့ အဲဒီလို မျှော်လင့်ချက်မျိုး တစ်စက်ကလေးမှ မရှိတာကို အမေ ခံစားမိခဲ့တယ်”

"ဒါဆို... ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြေထောက်က..." ထိုအခါမှ တုဇယ်ချန်းသည် မိမိ၏ အခြေအနေကို လျှို့ဝှက်ထားနိုင်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရင်း အဖြေကို သိလိုက်ရသည်။

"ဟုတ်တယ်... အဲဒီနေ့ကစပြီး သားခြေထောက် ပြန်ကောင်းလာနိုင်တယ်ဆိုတာ သူ့ကို ထပ်မပြောတော့ဘူး။ သူ စွန့်ပစ်လိုက်တာက အသုံးမကျတဲ့သူ တစ်ယောက်လို့ပဲ သူ ထင်နေပါစေတော့။ နောင်တစ်ချိန်ကျမှ သူ နောင်တရစေရမယ်" ထန်ရွှမ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အမေက ကုမ္ပဏီ ကိစ္စတွေကို စိတ်မဝင်စားခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ အတွင်းရေးမှူးယန်ကတော့ တုနျန်ယန်က သူ့သားဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိစေချင်နေတာလေ။ အမေ့နားမှာလည်း ပလတ်စတစ် ညီအစ်မတွေ ရှိနေတာပဲ။ သူတို့က အမေ့ကို အတင်းတွေ လာပြောပြီး အရှက်ခွဲချင်ကြတာပေါ့”

"တုဟုန်ရိကတော့ အတွင်းရေးမှူးယန်က စိတ်မထိန်းနိုင်လို့ အမှန်တရားတွေ ပေါ်ကုန်တာလို့ ထင်နေတာ။ အမေ့အမြင်မှာတော့ သူက တမင် လုပ်တာပါ။ ငါ့ကို စိန်ခေါ်နေတာပေါ့။ သူက နှစ်ပေါင်းများစွာ သည်းခံလာခဲ့ရတာလေ။ တုဟုန်ရိက ငါတို့ သားအမိအပေါ် အလိုလိုက်နေတာကို ကြည့်ရင်း သူ မနာလို ဖြစ်နေခဲ့တာ။ အခု အရာရာက သူ့လက်ထဲ ရောက်တော့မယ်လို့ ထင်လိုက်ချိန်မှာ သူက ကြွားဝါချင်နေတာပေါ့”

"ဒါက ယောကျ်ားနဲ့ မိန်းမ မတူတဲ့ အချက်ပဲ။ မိန်းမတွေက ခံစားချက်ကို ဦးစားပေးတတ်ကြတယ်။ အတွင်းရေးမှူးယန်က အမေ့ကို အရှက်ကွဲစေချင်တာ။ အမေက တုဟုန်ရိ မရှိရင် မဖြစ်ဘူးလို့ သူ ထင်နေတာလေ။ အဲဒါကြောင့် အမေက သိရင်တောင် ငြိမ်ခံနေရလိမ့်မယ်လို့ သူ တွက်ထားတာ”

"ဒါပေမဲ့ သူ မေ့နေတာက... ငါက တုကတော် ဖြစ်ရုံတင် မဟုတ်ဘူး၊ ထန်မိသားစုရဲ့ သခင်မလေးလည်း ဖြစ်သလို တုဇယ်ချန်းရဲ့ မိခင်လည်း ဖြစ်တယ် ဆိုတာကိုပဲ" ထန်ရွှမ်၏ လေသံမှာ ပြတ်သားသွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်စများ ဝေ့သီလာသည်။ ပြောလိုက်သည်။

"သူက သားကို ဒုက္ခပေးခဲ့တယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ... အမေ ဘယ်လောက်တောင် မုန်းတီးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မိလဲ ဆိုတာ သား သိလား”

တုဇယ်ချန်းက သူမအား ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ ပြောလိုက်သည်။

"အမေ..." သူမသည် အလိုလိုက် ခံထားရသောကြောင့် အခက်အခဲ မခံနိုင်သူဟု လူတိုင်းက ထင်မှတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထန်ရွှမ်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ "အမေ့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ အမေက ထန်ရှန့်ကျန့်ရဲ့ သမီးပါ။ အချစ်အတွက်ဆိုရင် အပြစ်ကင်းစင်သူတစ်ယောက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်နိုင်သလို သားအတွက်ဆိုရင်လည်း ရက်စက်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တာပေါ့”

"သူတို့တွေ လုပ်ခဲ့သမျှ ဝဋ်ပြန်လည်ရမှာပါ” တုဇယ်ချန်းက သူမ၏ ကျောပြင်ကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "အမေသာ ဘာမှမဖြစ်ရင် ကျွန်တော်တို့ ဘာကိုမှ မကြောက်ပါဘူး”

"အမေက ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး” ထန်ရွှမ်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "သားအတွက် လက်စားချေဖို့ ကိစ္စက မပြီးသေးဘူးလေ"

တုဇယ်ချန်းက မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ခုနက သေတမ်းစာ ပြင်ဖို့ ကိစ္စကို တမင် ပြောခဲ့တာလား။ အမေ ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်ထားတာလဲ”

ထန်ရွှမ်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဒီလို လူမျိုးတွေက မကောင်းမှုတွေ အများကြီး လုပ်ထားတော့ သံသယ အရမ်း များတတ်ကြတယ်။ အထူးသဖြင့် အတွင်းရေးမှူးယန်ပေါ့။ သူက တုဟုန်ရိကလွဲရင် အားကိုးရာ မရှိဘူးလေ။ ဒါကြောင့် သူက ပိုပြီး စောင့်ကြည့်နေမှာပဲ။ အမေက အဖြစ်မှန်ကို သိနေပြီဆိုတာ သူ သိသွားတဲ့ အချိန်မှာ သူ ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ လုံးဝ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး”

"ဒါပေမဲ့ အမေ ကိုယ်တိုင် သွားပြီး သူတို့ကို နှင်ထုတ်လိုက်တဲ့ အခါမှာ သူ ဘယ်လိုဖြစ်မယ်လို့ သား ထင်လဲ”

တုဇယ်ချန်းက ဖြေလိုက်သည်။ "အမေက သူတို့ကို တမင် လက်စားချေနေတာလို့ သူ ထင်မှာပေါ့”

ထန်ရွှမ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"မှန်တယ်။ အဲဒီတော့ သူက တုဟုန်ရိနဲ့ တိုင်ပင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ တုဟုန်ရိကလည်း သူတို့ကို ထွက်သွားဖို့ပဲ ပြောလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ဒီကိစ္စကို အမေ့လက်ထဲ အပ်လိုက်လိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် တုဟုန်ရိက ဘယ်လို အကြောင်းပြချက် ပေးပေး အတွင်းရေးမှူးယန်ကတော့ သူ့ကို လုံးဝ ယုံမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”

"ဒါပေမဲ့ အမေတို့ဘက်က ဖိအားတွေကြောင့် သူတို့ မထွက်သွားလို့ မရတဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်လာတဲ့ အခါမှာ သူ ဘာလုပ်မယ်လို့ ထင်လဲ”

"ချောင်ပိတ်လာရင်တော့ အစွမ်းကုန် ပြန်တိုက်ခိုက်မှာပေါ့" တုဇယ်ချန်းက ခဏ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူက နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျော် သည်းခံလာခဲ့တာလေ။ အောင်ပွဲက လက်တစ်ကမ်းမှာလို့ ထင်နေတုန်းမှာ အရာရာ ပျောက်ကွယ်တော့မယ် ဆိုရင်၊ အထူးသဖြင့် တုနျန်ယန်ကလည်း အခုလို ဖြစ်နေတော့... အတွင်းရေးမှူးယန်ရဲ့ စိတ်တွေ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မှာပဲ”

"အဲဒီအချိန်မှာ သူက ငါတို့ကို လက်စားချေချင်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ တုဟုန်ရိက သူ့ဘက်က မရပ်တည်ပေးဘဲ ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး သူ့ကို နှင်ထုတ်နေတယ် ဆိုတော့..."

ထန်ရွှမ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "သူက တုဟုန်ရိကို သံသယ ဝင်လာလိမ့်မယ်။ တုဟုန်ရိက ငါတို့ကို လှည့်စားသလိုမျိုး သူ့ကိုလည်း လှည့်စားနေတာလားလို့ပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် အစကတည်းက သူ့ကို အသုံးချခဲ့တာလားလို့ သူ ထင်သွားလိမ့်မယ်”

"ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် သူက အစွမ်းကုန် ပြန်တိုက်ခိုက်တော့မှာပဲ”

တုဇယ်ချန်းက မေးလိုက်သည်။ "သူ ဘာလုပ်မှာလဲ”

ထန်ရွှမ်က ဖြေလိုက်သည်။ "သူတို့နှစ်ယောက်က အစကတည်းက အကျိုးအမြတ်အတွက် ဘာမဆို လုပ်ရဲတဲ့ သူတွေပဲ။ သစ္စာတရားဆိုတာ သူတို့ဆီမှာ မရှိဘူး။ သူ့လက်ထဲမှာ တုဟုန်ရိကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုခု သေချာပေါက် ရှိနေလိမ့်မယ်”

"မဟုတ်ရင် တုဟုန်ရိက ငါနဲ့ လက်ထပ်ပြီး နှစ်ပေါင်း ၃၀ တိုင်တိုင် ထန်မိသားစုရဲ့ သမက်အဖြစ် အေးအေးဆေးဆေး နေလိုက်ရင် အရာရာကို ရနိုင်တာပဲလေ။ အတွင်းရေးမှူးယန်က ရည်းစားဟောင်း တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ။ သံယောဇဉ် ဘယ်လောက်ရှိရှိ နှစ်ပေါင်း ၃၀ အတွင်းမှာ ကုန်ခမ်းသွားမှာပဲ။ တုဟုန်ရိက အရင်ကတည်းက အချစ်ထက် ထန်မိသားစု လုပ်ငန်းကို ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့သူလေ... အခုချိန်မှာ ဘာလို့ အတွင်းရေးမှူးယန်ကို အလေးထားနေဦးမှာလဲ”

"ဒါဆို အမေ့ရဲ့ ဆိုလိုရင်းက..."

"ဟုတ်တယ်... သူတို့ အချင်းချင်း ကိုက်ခိုင်းလိုက်ရုံပဲ။ အမေတို့ လက်တွေ အညစ်အကြေး ခံစရာ မလိုဘူး။ သေတမ်းစာ ပြင်မဲ့ ကိစ္စကိုသာ ငါးစာအဖြစ် သုံးထားရင် တုဟုန်ရိက ငါတို့ဘက်မှာ အမြဲ ရှိနေလိမ့်မယ်”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ထန်ရွှမ်သည် တုဇယ်ချန်း၏ လက်ကို ကိုင်ကာ လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"သား... ဒီလို ကိစ္စတွေ ကြုံခဲ့ရပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ စစ်မှန်တဲ့ သံယောဇဉ်တွေ ရှိသေးတယ်ဆိုတာကိုတော့ ယုံကြည်ပေးပါ”

"ငါတို့တွေ လက်တုံ့ပြန်လို့ ရပေမဲ့ အရင်ဆုံး မကောင်းမှုကိုတော့ မလုပ်သင့်ဘူး။ အဲဒါက သူတစ်ပါးကိုတင် မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပါ ဖျက်ဆီးရာ ရောက်တယ်။ အတွင်းရေးမှူးယန်ကို ကြည့်လေ။ သူက အကျိုးအမြတ်အတွက် လူသတ်ဖို့အထိ စဉ်းစားရဲနေပြီ။ သူ ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ ဒီလောက်အထိ သတ္တိရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီအတိုင်းသာ လွှတ်ထားရင် သူက တကယ့် မိစ္ဆာတစ်ယောက် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”

တုဇယ်ချန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အမေ... ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။ ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော် သန်မာလာအောင် ကြိုးစားနေတာ။ နောက်ဆိုရင် ဘယ်လို အခက်အခဲပဲ ကြုံရပါစေ၊ အမေတို့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်အောင်လို့”

ထန်ရွှမ်က သားဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကို ချစ်စနိုး ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ ပြောလိုက်သည်။ "အမေ့သားလေး တကယ်ပဲ လူကြီး ဖြစ်လာပြီပဲ”

သို့သော် တုဇယ်ချန်း ရင့်ကျက်လာခြင်းမှာ တစ်ပိုင်း ဖြစ်သော်လည်း အနိုင်ကျင့်ခံရခြင်းမှာမူ အခြားတစ်ပိုင်း ဖြစ်သည်။ မိခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် ဤအကြွေးကို အတိုးအရင်းပေါင်းကာ ပြန်လည် တောင်းယူတော့မည် ဖြစ်သည်။

…

နောက်တစ်နေ့တွင် ထန်ရွှမ်သည် ဆေးရုံသို့ သွားခဲ့သည်။ ယနေ့ သူမသည် အတွင်းရေးမှူးယန်ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် မနေ့ကကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးခြင်း မရှိတော့ပေ။

"ကျွန်မ ဆရာဝန်ကို မေးကြည့်ပြီးပါပြီ။ တုနျန်ယန်ရဲ့ ကျန်းမာရေးက စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကုသဖို့ပဲ လိုတာပါ။ ဒါကြောင့် သူ့ကို နေရာအသစ် တစ်ခုဆီ ပို့လိုက်တာက အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အခု အွန်လိုင်းမှာလည်း သူ့အကြောင်းတွေက ပျံ့နေတာဆိုတော့... နယ်ဘက်သွားလည်း မလွတ်နိုင်ဘူးလေ။ ဒါကြောင့် နိုင်ငံခြားကိုပဲ သွားလိုက်ကြပါ။ ကနေဒါမှာရှိတဲ့ ထန်မိသားစုပိုင် ဆေးရုံမှာ သွားပြီး အနားယူလိုက်ကြပါ”

"အားလုံးကို ကျွန်မ စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။ နှစ်ရက်နေရင် သွားလို့ ရပါပြီ”

မနေ့က အတိုင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း လေသံမှာ ပြတ်သားလွန်းနေသဖြင့် အတွင်းရေးမှူးယန်က အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးလိုက်သည်။ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် သိသွားပြီပေါ့”

ထန်ရွှမ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက ငါ့ရှေ့မှာ လာကြွားနေတာပဲလေ... ငါက ဘာလို့ မသိဘဲ နေမှာလဲ။ ဒါကြောင့် ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတာ ငါ စဉ်းစားပြီးပြီ။ တုဟုန်ရိနဲ့လည်း သေချာ ပြောထားပြီးသားပါ”

အတွင်းရေးမှူးယန်၏ မျက်နှာက ပျက်သွားသည်။ တုဟုန်ရိက သူမကို တကယ်ပဲ လှည့်စားနေတာလား။

"အဖေ့ရဲ့ အမွေအနှစ်တွေထဲကနေ တုဟုန်ရိကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပေးမှာ။ ဒါပေမဲ့ သူက ထန်မိသားစုရဲ့ သမက် ဖြစ်နေမှသာ ရမှာ။ တကယ်လို့ ငါက သူ့ကို ကွာရှင်းလိုက်ရင် သူ ဘာမှ ရမှာ မဟုတ်ဘူး”

အတွင်းရေးမှူးယန်က အားတင်းကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ရှင်က သူ့ကို ကွာရှင်းရဲလို့လား”

"ဘာလို့ မကွာရှင်းရဲရမှာလဲ။ ငါက သူ့ကို အရမ်း ချစ်နေလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် အသက်ကြီးမှ ပြဿနာ မရှာချင်လို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ မရှိရင် ငါ မရှင်သန်နိုင်လို့လား” ထန်ရွှမ်က တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

"အတွင်းရေးမှူးယန်... မင်း မှားနေပြီ။ ငါက မင်းနဲ့ လုံးဝ မတူဘူး။ ငါက ယောကျ်ားတစ်ယောက်ကို မျှော်ကိုးပြီး အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ကို လှည့်စားပြီးမှ အကျိုးအမြတ် ရှာရမဲ့သူ မဟုတ်ဘူး”

"ပထမအချက်... ငါက ယောကျ်ားကို အားကိုးပြီး ရှင်သန်နေရသူ မဟုတ်ဘူး။ ဒုတိယအချက်... ငါ ယောကျ်ား အားကိုးရမယ် ဆိုရင်တောင် တုဟုန်ရိမှ မဟုတ်တာ။ ကွာရှင်းပြီးရင် ငါ နောက်အိမ်ထောင် ထပ်ပြုလို့ ရသေးတယ်။ တုဟုန်ရိထက် သာတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ သူကသာ ငါနဲ့ ကွာရှင်းရင် အရာရာ ဆုံးရှုံးသွားမှာ။ တတိယအချက်... ငါက သူ့ကို မခွဲနိုင်ဘူး ဆိုရင်တောင် ငါက ကွာရှင်းမယ်လို့ ပြောလာရင် သူက ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါ့မလား”

"ဒါမှမဟုတ်... သူ ထန်မိသားစု လုပ်ငန်းတွေကို ရပြီးမှ ငါတို့ သားအမိကို ဖယ်ရှားမယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား” ထန်ရွှမ်က ကျက်သရေရှိသော အပြုံးဆင်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"တုဟုန်ရိက ဘယ်လောက်တောင် သတိကြီးတဲ့သူလဲ ဆိုတာ မင်း သိပါတယ်။ မေးကြည့်ပါရစေ... ငါတို့ သားအမိကို ဖယ်ရှားရတာ ပိုအန္တရာယ် များမလား၊ မင်းတို့ သားအမိကို ဖယ်ရှားရတာ ပိုအန္တရာယ် များမလား”

အတွင်းရေးမှူးယန်၏ ရင်ထဲတွင် မနာလိုမှု၊ မုန်းတီးမှုနှင့် လက်စားချေလိုမှုများမှာ ယခုအခါ ထိတ်လန့်မှုများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူမသည် ခေတ္တမျှ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်မိသဖြင့် အရာရာ ပေါ်ကုန်ရခြင်းကို နောင်တရမိသွားသည်။ နောက်ထပ် လဝက်လောက်သာ သည်းခံခဲ့လျှင်...

သို့သော် သူမသည် ရန်သူ့ရှေ့တွင် အရှုံးမပေးချင်သဖြင့် နောက်ဆုံး လက်နက်ကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

"သူက ဘယ်တော့မဆို ရှေ့ကို ကြိုတွေးတတ်တဲ့သူပဲ။ သူ့ရဲ့ အမွေဆက်ခံသူကိုလည်း သူ ထည့်တွက်မှာပဲ။ တုဇယ်ချန်းကတော့ ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားပြီ... ခြေထောက်တင် မကဘူး စိတ်ပါ ပျက်စီးသွားပြီ။ နျန်ယန်ကသာ သူ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဆက်ခံသူပဲ"

ထန်ရွှမ်က ရယ်မောလိုက်သည်။ ပြောလိုက်သည်။ "ရာဇပလ္လင်တောင် ဆုံးရှုံးတော့မှာကို... ဆက်ခံသူက ဘာလုပ်ဖို့လဲ။ အတွင်းရေးမှူးယန်... မင်း အတွေးလွန်နေပြီ။ ပြီးတော့..." သူမသည် ခုတင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်နေသော တုနျန်ယန်ကို ကြည့်ကာ သနားဟန်ဖြင့် ဆိုသည်။

"နျန်ယန်က ငါ့သားလေးထက် တော်ချင် တော်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့... သူက မင်းလက်နဲ့ ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးတာ ခံလိုက်ရပြီ မဟုတ်လား”

သူမသည် တုနျန်ယန်ကို ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ဆိုသည်။ "မင်းက တော်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အောက်တန်းကျတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သုံးခဲ့မိတယ်။ မင်းက မင်းအမေနောက် လိုက်ပြီး အမှောင်ထဲမှာ တစ်ဝက်လောက် ရှင်သန်လာခဲ့ရတယ်။ နောက်လည်း အဲဒီလိုပဲ ဆက်ဖြစ်နေဦးမှာပဲ။ လူတောထဲ ရောက်လာရင်တောင် သူတစ်ပါးရဲ့ စားကြွင်းစားကျန်လေးတွေကို ရတာနဲ့တင် ကောင်းလှပြီလို့ ထင်မှတ်ပြီး ဂုဏ်ယူနေတတ်သူပေါ့”

"ဒါက မင်းတို့အတွက် နှစ်သိမ့်မှု ဖြစ်စေမယ် ဆိုရင်လည်း... ငါ့ဆီကနေ ရသွားတဲ့ အရာတွေကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ကြ။ မင်းတို့ အဲဒါတွေကို စံစားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မကြာခင်မှာ ပြန်သိမ်းခံရတော့မှာမို့လို့... အခုတော့ နည်းနည်းလောက် ပျော်ထားလိုက်ကြဦး”

"ဒီနေ့ကစပြီး ငါ တုဟုန်ရိဆီကို ဖုန်းတစ်ချက်မှ ဆက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ တိုင်ပင်တာတွေကိုလည်း မတားဘူး။ မင်း သူ့ဆီ သွားပြီး စည်းရုံးကြည့်ပေါ့... သူ မင်းတို့ကို ဒီမှာ ဆက်ထားပါ့မလား ဆိုတာကိုလေ”

ပြောပြီးနောက် သူမသည် အတွင်းရေးမှူးယန်၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ငါ့သားအပေါ် လုပ်ခဲ့သမျှကို... ငါ တစ်ခုမကျန် ပြန်ပေးဆပ်မယ်”

ထို့နောက် တုနျန်ယန်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျော်တိုင်တိုင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သူဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော ထိုအမျိုးသမီးသည် ပထမဆုံးအကြိမ် မိစ္ဆာတစ်ဦးပမာ ပြုမူလိုက်ချိန်တွင် အတွင်းရေးမှူးယန်၏ ရင်ထဲတွင် အေးစက်သော ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ယခုမှသာ သူမ သဘောပေါက်လိုက်ရသည်။ ဤဖြူစင်သော ပန်းလေးသည် အရင်က မလိုအပ်သဖြင့် ငြိမ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ လိုအပ်လာချိန်တွင် သူမ၌ အင်အားများစွာ ရှိနေသည်။ သူမကတော့ တုဟုန်ရိမှလွဲ၍ ဘာမျှ မရှိပေ။

ယခု တုဟုန်ရိသည်လည်း ထန်ရွှမ်ဘက်၌သာ ရှိနေတော့သည်။

ထန်ရွှမ်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "ဦးလေးပိုင်... သူတို့အတွက် လိုအပ်တာတွေ အားလုံး လုပ်ပေးလိုက်ပါ။ နှစ်ရက်နေရင် အဝေးကို ပို့လိုက်တော့”

ထို့နောက် အတွင်းရေးမှူးယန်အား ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အရင်တုန်းက မင်း ငါ့ကို နှစ်ရက် အချိန်ပေးခဲ့တယ် မလား။ အခု ငါလည်း မင်းကို နှစ်ရက် အချိန်ပေးမယ်။ အဲဒီ နှစ်ရက်အတွင်းမှာ တုဟုန်ရိကို စည်းရုံးပြီး ဒီမှာ နေလို့ ရအောင် လုပ်နိုင်ရင် ငါ မကန့်ကွက်ဘူး” သူမက ထပ်မံ ပြုံး၍ ဆိုသည်။

"ဒါမှမဟုတ် ဇယ်ချန်း အရင်က လုပ်ခဲ့သလိုမျိုး... သေကြောင်းကြံပြီး ခြိမ်းခြောက်ကြည့်ပါလား။ အလုပ်ဖြစ်မလား ဆိုတာ သိရအောင်လေ”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် ကျက်သရေရှိစွာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ နုနယ်သော တုကတော် အတိုင်းပင်။

တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သတင်းမေးရန် လာသော ချန်ရွေ့နှင့် ပက်ပင်းတိုးသည်။

"ရည်းစားကို လာကြည့်တာလား” ထန်ရွှမ်က ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ချန်ရွေ့သည် အနည်းငယ် အနေရခက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ချန်မိသားစု၏ သမီးလေးအနေဖြင့် သူမသည် ထန်ရွှမ်ကဲ့သို့သော ယောက္ခမမျိုးကို ပိုမို သဘောကျသည်။ အမူအရာ ယဉ်ကျေးပြီး စိတ်ထားလည်း ကောင်းသည်။ အရာရာ ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် သူတစ်ပါးကို မနှိမ်တတ်ပေ။

အတွင်းရေးမှူးယန်နှင့်တော့ လုံးဝ ခြားနားသည်။ အတွင်းရေးမှူးယန်သည် စိတ်ထဲတွင် လှည့်ကွက်ပေါင်းစုံ ရှိပြီး အာဏာရလာချိန်တွင် အောက်တန်းစား တစ်ဦးပမာ မောက်မာတတ်သည်။ အထက်တန်းလွှာ၏ အသွင်အပြင် ရှိသော်လည်း စိတ်ဓာတ်နှင့် အပြုအမူမှာမူ လုံးဝ မပြည့်စုံပေ။

အရင်က တုဇယ်ချန်း ပျက်စီးသွားပြီဟု ယူဆကာ တုနျန်ယန်ကို သူမ လက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကံကြမ္မာမှာ ဆန်းကြယ်လှသည်။ တုနျန်ယန်သည် ယခုကဲ့သို့ အဖြစ်မျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မထားခဲ့ပေ။

အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ထိုကဲ့သို့သော အဖြစ်ဆိုးမျိုး ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီးနောက် သူနှင့်အတူ ခုတင်တစ်ခုတည်းပေါ်တွင် အိပ်စက်ရန်မှာ သူမအတွက် စဉ်းစား၍ မရနိုင်သော ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ရွေးချယ်မှုမှာ မှားယွင်းခဲ့ပြီဟု သူမ ခံစားနေရသည်။ ယခု တုနျန်ယန်၏ အခြေအနေမှာ သူတို့ ထင်ထားသလောက် ကောင်းမွန်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

အတွင်းရေးမှူးယန်သည် တုဟုန်ရိထံသို့ သွားရောက်ခဲ့သော်လည်း သူသည် ထန်ရွှမ်နှင့် သေတမ်းစာ ပြင်ရန် ကိစ္စကိုသာ အာရုံစိုက်နေပြီး သူမတို့အား ပို့ဆောင်မည့် ကိစ္စကိုမူ လုံးဝ အလျှော့မပေးပေ။

"သူ ကျွန်မတို့အကြောင်း သိသွားပြီ ဒါ သူ လက်စားချေနေတာလေ" အတွင်းရေးမှူးယန်က မျက်လုံးများ နီရဲလျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရှင်က ဒီလောက် တော်တဲ့သူပဲ... အဲဒါကို မရိပ်မိဘူးလား”

တုဟုန်ရိသည်လည်း သေတမ်းစာကိုသာ အာရုံရောက်နေသဖြင့် အတွင်းရေးမှူးယန်၏ စကားများကို မယုံကြည်ဘဲ အကြောင်းပြချက် ပေးနေသည်ဟုသာ ထင်မှတ်နေသည်။ သူက စိတ်မရှည်သော်လည်း ပြန်လည် ချော့မြူလိုက်သည်။ "မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... ငါ့ကို ယုံစမ်းပါ”

"ထန်ရွှမ်က ငါနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေလာတာလေ။ သူ ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ ငါ မသိဘဲ နေမလား။ သူသာ သိရင် ဒီလောက်ထိ တည်ငြိမ်နေပါ့မလား။ ပြီးတော့ ငါ့စကားကို နားထောင်ပြီး သေတမ်းစာ ပြင်ဖို့ဆိုတာ ပိုတောင် မဖြစ်နိုင်သေးဘူး”

"သေတမ်းစာ… သေတမ်းစာ ရှင့်ခေါင်းထဲမှာ သေတမ်းစာပဲ ရှိတာလား" အတွင်းရေးမှူးယန်သည် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်တော့သည်။

"ရှင်က ဘာလို့ အဲဒီ သေတမ်းစာကိုပဲ စိတ်စွဲနေရတာလဲ။ ကျွန်မတို့ သားအမိက အရေးကြီးသလား၊ အဲဒီ ၁၀% က ပိုအရေးကြီးသလား"

တုဟုန်ရိသည် သူမအား အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ အတွင်းရေးမှူးယန်သည် သူ၏ အကြည့်ကို မြင်သောအခါမှ သတိဝင်လာပြီး မိမိ မေးခွန်းမှားသွားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူ့အတွက်တော့ ထို ၁၀% မှာ ပို၍ အရေးကြီးနေသည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့်လည်း သူမတို့ သားအမိမှာ အဝေးသို့ ထွက်ပေးရခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့က ပိုအရေးကြီးတာပေါ့” တုဟုန်ရိက လိမ်လည် ချော့မြူလိုက်သည်။

"မင်း စိတ်အေးအေးထားပါ။ ဒီတစ်ခါ ထန်ရွှမ်က စီစဉ်ပေးတာ မှန်ပေမဲ့ ဟိုရောက်ရင် မင်းတို့ကို စောင့်ရှောက်မဲ့သူတွေကို ငါ ကိုယ်တိုင် စီစဉ်ထားပါတယ်။ နျန်ယန်နဲ့အတူ သွားပြီး စိတ်အေးအေး နားနေလိုက်ပါ။ နှစ်လလောက် ကြာရင် အရာရာ ပြီးဆုံးသွားမှာပါ”

"အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါ သူတို့ သားအမိကို နှင်ထုတ်ပြီး မင်းနဲ့ နျန်ယန်ကို တရားဝင် တုကတော်နဲ့ တုသခင်လေး အဖြစ် ထားပေးမယ်... ဟုတ်ပြီလား”

အတွင်းရေးမှူးယန်သည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "တကယ်လား။ ရှင့်ရဲ့ ကတိကို မမေ့ပါနဲ့ဦး”

တုဟုန်ရိက သူမအား ဖက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်ချပါ... မင်းတို့ သားအမိ ငါ့အတွက် ခံခဲ့ရသမျှကို ငါ ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး”

အတွင်းရေးမှူးယန် ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူမတို့ သားအမိမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ အားကိုးရတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရပြီ။

ဆေးရုံသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ တုနျန်ယန်သည် စားပွဲပေါ်မှ ရေခွက်ကို ရိုက်ခွဲနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် အလောတကြီး ပြေးသွားလိုက်သည်။ မေးလိုက်သည်။ "သားလေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ”

တုနျန်ယန်သည် ဆံပင်များကို ဆွဲဖွင့်ကာ နာကျင်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ "ချန်ရွေ့က ကျွန်တော့်ကို လမ်းခွဲမယ်တဲ့။ ဒီလို အချိန်မျိုးမှာ သူက လမ်းခွဲမယ်တဲ့"

"ကျွန်တော် အဝေးကို သွားရမဲ့ အကြောင်း ပြောပြပြီး ချန်မိသားစုက ကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုမလို့ပဲ ရှိသေးတယ်... သူက ချက်ချင်း လမ်းခွဲမယ်လို့ ပြောလာတာ။ သူ ကျွန်တော်နဲ့ တွဲခဲ့တာက တုမိသားစု စည်းစိမ်တွေကြောင့်ပဲပေါ့"

တုနျန်ယန်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေပြီး ပြန်မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မျက်လုံးများမှာ နီရဲလျက် အတွင်းရေးမှူးယန်၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူနေတော့သည်။ ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့အားလုံးကို နောင်တရစေရမယ်။ သေချာပေါက် နောင်တရစေရမယ်"

"အမေ... ကျွန်တော်တို့ ဒီအတိုင်း ထွက်မသွားနိုင်ဘူး"

အတွင်းရေးမှူးယန်က သားဖြစ်သူအား ဖက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် သား... ငါတို့ ဒီအတိုင်း ဘယ်တော့မှ ထွက်မသွားဘူး”

…