အခန်း ၅၇

အခန်း (၅၇)

ချန်မိသားစုသည် ဤမျှအထိ ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှုမျိုး ပြုလုပ်ရလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ကြပေ။ ချန်ဖေးမင်သည် အဘက်ဘက်မှ အကျပ်ရိုက်နေစဉ်အတွင်း ထန်ရွှမ်နှင့် တုဇယ်ချန်းတို့ သားအမိကို အသုံးမကျသူများဟု စိတ်ထဲမှ အကြိမ်ကြိမ် ဆဲဆိုနေမိသည်။ သို့သော် ဆုံးရှုံးမှုများမှာ များပြားလှပြီဖြစ်ရာ ထန်မိသားစု လုပ်ငန်းကိုသာ လက်ဝယ်မရရှိပါက သူတို့အတွက် အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်မှု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ထန်ရွှမ်အား ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ကွာရှင်းပြတ်စဲမှု အမှုတွဲကို တရားရုံးတွင် စာရင်းသွင်းနိုင်ရုံနှင့် တုဟုန်ရိ၏ ထန်မိသားစု အမွေဆက်ခံမည့် အစီအစဉ်မှာ အောင်မြင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာ ထန်ရွှမ်၏ သဘောထားမှာ အမြဲတမ်း တွေဝေတုံ့ဆိုင်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပြတ်ပြတ်သားသား ကွာရှင်းမည်ဟု ဆိုသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ သံယောဇဉ် မပြတ်နိုင်ဘဲ ရှိနေပြန်သည်။ သူမ၏ အမူအရာကြောင့် ချန်မိသားစုဝင်များမှာလည်း ဝမ်းသာလိုက် ဝမ်းနည်းလိုက် ဖြစ်နေကြရပြီး စိတ်ဓာတ်များပင် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေကြရသည်။

ချန်ရွေ့သည် တုဇယ်ချန်းထံသို့ နေ့စဉ်ရက်ဆက် လာရောက်နေတော့သည်။ "အခုတော့ ဥက္ကဋ္ဌတုက အစောင့်အကြပ်တွေ တင်းကျပ်ထားတာလေ။ သူ့ကို တွေ့နိုင်တာ နင် တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ။ သေတမ်းစာ မဖွင့်ခင် တစ်ပတ်ပဲ အချိန်ကျန်တော့တယ်။ ထပ်ပြီး အချိန်ဆွဲနေရင် မမီတော့ဘူးနော်။ နင် သေချာ စဉ်းစားစမ်းပါ”

ချန်ရွေ့၏ စိတ်မရှည်မှုများမှာ သူမ၏ လေသံမှတစ်ဆင့် သိသာစွာ ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။

တုဇယ်ချန်းက အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့တော့ မင်းတို့အတွက် ရလဒ်တစ်ခု သေချာပေါက် ပေးပါ့မယ်”

ယခုအချိန်တွင် ချန်ရွေ့သည် အတွင်းရေးမှူးယန်တို့ သားအမိ၏ ရက်စက်မှုကိုပင် အားကျမိတော့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ထိုသူများမှာ အလုပ်လုပ်ရာတွင် ပြတ်သားကြသည် မဟုတ်ပါလား။ ယခု ဤသားအမိ နှစ်ဦးမှာမူ လူကို ရူးစေနိုင်လောက်အောင်ပင်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် ဤကဲ့သို့သော စိတ်နေစိတ်ထားမျိုးကို ထိန်းချုပ်ရ ပိုလွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု တွေးတောရင်းသာ သူမ၏ ဒေါသများကို ဖြေဖျောက်နေရရှာသည်။

တုဟုန်ရိသည်လည်း ငြိမ်နေတာ မဟုတ်ပေ။ ချန်မိသားစုမှာ လုပ်ငန်းစုကြီး ဖြစ်သဖြင့် ပရောဂျက် နှစ်ခု အဖျက်ခံလိုက်ရခြင်းအပေါ် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လာကြသည်။ ထန်မိသားစု၏ အခြေခံ လုပ်ငန်းများကို တိုက်ခိုက်ရန် ခက်ခဲသော်လည်း အနုပညာလောကမှ သတင်းဆိုးများကို ဖြန့်ဝေရန်မှာမူ အလွန် လွယ်ကူလှသည်။

တုဟုန်ရိသည် ချန်မိသားစု၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ကာကွယ်နေရသလို တစ်ဖက်တွင်လည်း သူတို့အား ထန်ရွှမ်နှင့် မတွေ့နိုင်အောင် သတိကြီးစွာ တားဆီးနေရသည်။ ထန်ရွှမ် စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန်လည်း ဂရုစိုက်ရသေးသလို တုဇယ်ချန်းကိုလည်း မိမိဘက်ပါအောင် သိမ်းသွင်းနေရသည်။ သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းလျမှုမှာ ချန်မိသားစုထက်ပင် ပိုမို ဆိုးရွားနေတော့သည်။

ထိုသူများအားလုံးကို ဗျာများအောင် ပြုလုပ်နေသော တရားခံဖြစ်သူ ထန်ရွှမ်မှာမူ အိမ်တွင် အေးအေးဆေးဆေးပင် ညနေခင်း လက်ဖက်ရည်ကို သောက်သုံးနေသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင်မူ အလွန်ပင် ရုပ်ဆိုးလှသော ဖုန်းအစုတ် တစ်လုံး ရှိနေသည်။ အိမ်တွင် လိုင်းပိတ်ထားသော်လည်း ဤဖုန်းမှာ အတားအဆီးမရှိ သတင်းများ ပေးပို့နိုင်စွမ်း ရှိနေ၏။

တုဇယ်ချန်းက ပြောလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေရဲ့လား မေမေ။ ကိုယ်တွေကုမ္ပဏီက နည်းပညာကတော့ တကယ့်ကို အလန်းပဲနော်။ ဒီလို ဖုန်းမျိုးက လှိုင်းနှုန်းကို နည်းနည်းလေး ပြင်လိုက်ရုံနဲ့တင် အတားအဆီးတွေကို ကျော်ဖြတ်နိုင်တာလေ”

ထန်ရွှမ်သည်လည်း စိတ်ဝင်စားဟန်ဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် တုဟုန်ရိ ကိုယ်တိုင် ရေးဆွဲခဲ့သော စာချုပ်၏ မိတ္တူဖိုင်ကို နံပါတ်တစ်ခုထံသို့ ပေးပို့လိုက်လေသည်။

တုဇယ်ချန်းက မေးလိုက်သည်။ "အတွင်းရေးမှူးယန် ဆီကိုလား”

ထန်ရွှမ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"သေတမ်းစာ မထုတ်ပြန်ခင် တစ်ပတ် အချိန်လိုသေးတယ်လေ။ ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ ပြဇာတ်မှာ သရုပ်ဆောင်တွေ အားလုံး စုံဖို့ လိုတာပေါ့။ အစပျိုးမှုက ခိုင်မာမှလည်း ဇာတ်လမ်းက ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းမှာလေ”

တုဇယ်ချန်းက မေးလိုက်သည်။ "သူ ဘယ်မှာ ရှိနေလဲဆိုတာ အမေ ဘယ်လို သိတာလဲ။ အဖေတောင်မှ တကယ် မသိဘူးလို့ ထင်တာ”

ထန်ရွှမ်က ရယ်မောလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "သူ ထွက်ပြေးမှာကို အမေ ကြိုသိနေလို့ပေါ့။ ဘာလို့ လက်ဦးမှု မယူဘဲ နေမှာလဲ။ ပျောက်သွားမှ လိုက်ရှာရတာက ပိုခက်တယ်လေ။ အမြဲ စောင့်ကြည့်နေဖို့ကတော့ မခက်ပါဘူး”

တုဇယ်ချန်းသည် မိခင်ဖြစ်သူအား အားကျစွာ လက်မထောင်ပြလိုက်မိသည်။

ထန်ရွှမ်က မေးလိုက်သည်။

"ချန်ရွေ့က ဒီရက်ပိုင်း မင်းဆီ လာသေးလား။ သူ တော်တော်လေး စိတ်ပူနေမှာပေါ့”

တုဇယ်ချန်းသည် ယနေ့ ချန်ရွေ့၏ ဒေါသထွက်နေသော အမူအရာကို သတိရကာ ရယ်မောလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါ့ အမေရယ်။ ဒီကိစ္စက သူကိုယ်တိုင် စတင်ခဲ့တာလေ။ တုနျန်ယန် ဆီမှာလည်း တစ်ခါ ရှုံးထားပြီးပြီ ဆိုတော့... အခု ကျွန်တော့်ဆီမှာပါ ထပ်ရှုံးပြီး ဆုံးရှုံးမှုတွေ များသွားရင်တော့ သူ့အတွက် နေရာပျောက်ရုံတင် မကတော့ဘူး ထင်တယ်နော်” ချန်မိသားစုက လူတွေက သူမကို ဝိုင်းပြီး အပြစ်တင်ကြတော့မည်မှာ သေချာသည်။

ထန်ရွှမ်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။ "ကြည့်ရတာ သူတို့ကို ရလဒ်တစ်ခုတော့ ပေးရတော့မယ် ထင်တယ်။ မဟုတ်ရင် ချောင်ပိတ်ခံရတဲ့အခါ သူတို့ ဘာတွေ လုပ်လာမလဲ မသိဘူးလေ”

သူမ ထိုသို့ ပြောနေချိန်တွင် ချန်ရွေ့မှာ အမှန်တကယ်ပင် အကျပ်ရိုက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် တွေဝေလွန်းလှသော ဤသားအမိကို ဆက်လက် မယုံကြည်နိုင်တော့သဖြင့် တုဇယ်ချန်း အလေးအနက် ထားတတ်သော ရှန်ယို့ယောင်ထံသို့ တွေဝေခြင်း မရှိဘဲ ဖုန်းဆက်လိုက်တော့သည်။

"အခု အခြေအနေကတော့ ဒါပဲလေ။ နင်က သူ့ကို လက်ထပ်ထားပေမဲ့ ဘာမှ ကူညီနိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ အခုက သူ့ဘဝအတွက် အရေးကြီးဆုံး အချိန်ပဲ။ သေတမ်းစာ ထုတ်ပြန်တဲ့ အထိသာ အချိန်ဆွဲနေရင် သူ အရာရာ ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် နင်လည်း တုသခင်မလေး ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို ဆက်ပြီး ဆောင်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး..." ချန်ရွေ့က ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ အခုပဲ ပြန်လာခဲ့မယ်” ရှန်ယို့ယောင်က အပိုစကား တစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ထိုညမှာပင် ဒါရိုက်တာထံ ခွင့်တောင်းကာ ရိုက်ကူးရေး အစီအစဉ်များကို ညှိနှိုင်းပြီးနောက် မြို့ထဲသို့ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့တော့သည်။

ရှန်ယို့ယောင်သည် အစကတော့ ဧည့်သည်အိပ်ခန်းတစ်ခုတွင်သာ အိပ်စက်ရန် ကြံစည်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဦးလေးပိုင်က စောင့်ကြည့်ကင်မရာများကို မသိမသာ ညွှန်ပြကာ ဤနေရာတွင် စောင့်ကြည့်ခံနေရကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။ တုဇယ်ချန်းနှင့် အခန်းခွဲအိပ်ပါက ပြဿနာ တက်နိုင်သည်ဟု ဆိုကာ အခြား အခန်းတစ်ခုကို ညွှန်ပြလျက် တုဟုန်ရိ အိမ်မှာ ရှိနေကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

ရှန်ယို့ယောင်သည် ဦးလေးပိုင်၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ခဏတာ ဖြတ်ပြေးသွားသော အပြုံးရိပ်ကို သတိမထားမိဘဲ တုဇယ်ချန်း၏ အခန်းသို့သာ လိုက်ပါသွားခဲ့ရသည်။

ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေချိန်မှသာ သူမ ရုတ်တရက် သတိရလိုက်မိသည်။ တုဟုန်ရိသည် သူတို့မှာ ဟန်ပြလက်ထပ်ထားခြင်းမှန်း သိရှိပြီးသား မဟုတ်ပါလား။ အခန်းခွဲအိပ်သည်ကို သူ သိသော်လည်း ဘာမှဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။

အကြောင်းရင်းမှာ သူတို့ အားလုံးက တုဟုန်ရိကို ရန်သူတစ်ဦးပမာ သဘောထားကာ ကာကွယ်နေကြသောကြောင့်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်... ရှန်ယို့ယောင်သည် တုဇယ်ချန်း၏ အိပ်ပျော်နေသော မျက်နှာလေးကို ဘေးတစောင်း ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ ဝမ်းသာနေမိသည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဤကဲ့သို့သော အစီအစဉ်မျိုးက သူမအတွက်တော့ များစွာ ကောင်းမွန်လှသည် မဟုတ်ပါလား။

စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် သူမသည် အိပ်၍ မရနိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့ပြီး မိုးလင်းခါနီးမှသာ ခုတင်အစွန်းလေးတွင် ကပ်လျက် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် အော်ဟစ်သံ တစ်ခုကြောင့် သူမ နိုးလာခဲ့ရသည်။ "အာ ဘယ်သူလဲ"

ရှန်ယို့ယောင်သည် မျက်လုံးပွင့်လာချိန်တွင် ထိတ်လန့်နေသော တုဇယ်ချန်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုးတော့သည်။ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်ဝန်းညိုလေးများမှာ ကြောက်လန့်မှုကြောင့် ကျုံ့သွားရာမှ တဖြည်းဖြည်း ပြန့်ကားလာပြီး ပန်းလေးတစ်ပွင့် ပွင့်လာသကဲ့သို့ ဝမ်းသာအားရမှုများဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်ကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ပြောလိုက်သည်။

"ယို့ယောင် မင်း ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ"

သူသည် ပြောရင်းနှင့်ပင် မနေနိုင်ဘဲ သူမထံသို့ တရကြမ်း တိုးဝင်လာသဖြင့် ရှန်ယို့ယောင်သည် အလိုက်သင့်ပင် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ သူ့အား ဖမ်းဆုပ်လိုက်မိသည်။

သို့သော် သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး ကိုယ်လေးချိန် ရှိသူဖြစ်ရာ ရှန်ယို့ယောင်၏ အနောက်တွင် အကာအကွယ် မရှိသဖြင့် နှစ်ဦးသား ခုတင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားကြတော့သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ရှန်ယို့ယောင်သည် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်ပြီး အားရှိသူ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ သူမသည် တုဇယ်ချန်း၏ ခါးကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ကာ ဘေးတစောင်း လှိမ့်ချလိုက်သဖြင့် ဦးခေါင်းနှင့် ကြမ်းပြင် တိုက်မိမည့် ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း တုဇယ်ချန်း၏ ကိုယ်အောက်တွင် ဒိုင်းအဖြစ် ခံလိုက်ရသဖြင့် များစွာ သက်သောင့်သက်သာ မရှိပေ။ သူမသည် အားရှိသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ သာမန် မိန်းကလေး တစ်ဦးသာ ဖြစ်ရာ သူ၏ အလေးချိန်ကြောင့် အသက်ရှူပင် ကျပ်သွားရသည်။

ထန်ရွှမ်သည် ရှန်ယို့ယောင် ညတွင်းချင်း ပြန်ရောက်လာသည်ကို မသိရှိပေ။ တုဇယ်ချန်း အခန်းထဲမှ ဆူညံသံများ ကြားရသဖြင့် တစ်ခုခု ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ပြောလိုက်သည်။ "ဇယ်ချန်း... သား ဘာလုပ်..."

သူမရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စကားကို ချက်ချင်း ပြင်ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းတယ်” ထို့နောက် တံခါးကို အမြန် ပြန်ပိတ်ကာ ထွက်သွားတော့သည်။

တုဇယ်ချန်းသည် ရှန်ယို့ယောင်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ကမန်းကတန်း ဖယ်ပေးလိုက်သည်။ ရှန်ယို့ယောင်မှာမူ သူ၏ ဖိထားမှုကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် ရှက်ရွံ့ခြင်းကြောင့်လား မသိဘဲ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေတော့သည်။

တုဇယ်ချန်းမှာမူ မအောင့်နိုင်ဘဲ အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်မိသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ပြင်ဆင်ပြီး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသောအခါ ထန်ရွှမ်က ပြုံးရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ယို့ယောင်... သမီး ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ပြန်လာတာလဲ”

ရှန်ယို့ယောင်က ဖြေလိုက်သည်။ "ချန်ရွေ့ ကျွန်မဆီ ဖုန်းဆက်လို့ပါ”

တုဇယ်ချန်းက အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။ "သူ မင်းဆီ ဖုန်းဆက်တယ် ဟုတ်လား။ ဘာတွေ ပြောလိုက်လဲ”

ရှန်ယို့ယောင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာ အကဲခတ်ပြီးနောက် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ဥက္ကဋ္ဌတု သွားပြီလား”

"မိုးလင်းတာနဲ့ ထွက်သွားပြီလေ” ထန်ရွှမ်က သနားဟန်ဖြင့် ဆိုသည်။ မကြာသေးခင်က သူ တကယ်ပဲ ပင်ပန်းနေရှာသည်လေ။

ရှန်ယို့ယောင်သည် တုဇယ်ချန်း၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ထပ်မေးလိုက်သည်။

"စောင့်ကြည့်ကင်မရာတွေ ရှိနေတာ ပြဿနာ မရှိဘူးလား”

တုဇယ်ချန်းမှာ ခေတ္တ ကြောင်သွားစဉ် ဦးလေးပိုင်က သူ့အား မသိမသာ မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

တုဇယ်ချန်း “...”

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ပုံပဲ မြင်ရတာလေ... အသံ မကြားရဘူး” သူ ဘာတတ်နိုင်မည်နည်း။ ဦးလေးပိုင်၏ လိမ်လည်မှုကို ကူညီ ဖုံးကွယ်ပေးရုံသာ ရှိတော့သည်။

ရှန်ယို့ယောင်က ဖုန်းထဲမှ အသံဖမ်းဖိုင်ကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။

တုဇယ်ချန်းက သူမကို ပြုံး၍ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက တော်တော်လေး လိမ္မာပါလား”

ရှန်ယို့ယောင်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေလိုက်သည်။

အသံဖိုင်ကို နားထောင်ပြီးနောက် တုဇယ်ချန်းက အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးလိုက်သည်။ "ကြည့်ရတာ... သူက လူတိုင်းဟာ သူ့လိုပဲ ငွေနဲ့ အာဏာကိုပဲ ကြည့်တတ်ကြတယ်လို့ ထင်နေပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အလုပ်တွေ ဒီလောက် များနေတာကို ပြန်လာဖို့ မလိုပါဘူး။ ငါ့ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်ရင် ရနေတာကို”

ရှန်ယို့ယောင်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး သူ့ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "သူ ပြောတာ တစ်ခုတော့ မှန်တယ်၊ ကျွန်မက ရှင့်ကို လက်တွေ့မှာ ဘာမှ ကူညီမပေးနိုင်ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မဘက်က မအောင်မြင်လို့ သူက တခြားနည်းလမ်းတွေနဲ့ ဒုက္ခပေးမှာကို ကျွန်မ စိုးရိမ်တယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်မက ရှင့်တို့အတွက် အားနည်းချက် တစ်ခု မဖြစ်စေရဘူးလေ၊ အန်တီနဲ့ ရှင် စိတ်အေးလက်အေး အလုပ်လုပ်နိုင်အောင်လို့ပါ။ ပြီးတော့..." ထိုနေရာတွင် သူမ၏ အသံမှာ ပို၍ တိုးသွားပြီး တုဇယ်ချန်း၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလို အချိန်မှာ... ရှင့်ဘေးမှာ ရှိနေပေးချင်လို့ပါ”

ဘယ်လောက်တောင် ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးလဲ။ တုဇယ်ချန်း၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားရသည်။ သူမသည် သူမ၏ ကတိအတိုင်း ချစ်ရသူကို ကိုယ်တိုင် စတင် ချစ်ရေးဆိုရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရပြီ။ သူမသည် သူမ၏ ခံစားချက်များကို ဖော်ပြရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

နေ့စဉ် ပေးပို့သော စာများမှတစ်ဆင့် သူမ၏ စစ်မှန်သော စေတနာများကို ခံစားနေရသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ ကြားသိလိုက်ရချိန်တွင်မူ သူသည် များစွာ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး သူမကို ပို၍ပင် သနားမိသွားသည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ကောင်းမွန်နေရသနည်း။

"မိုက်မဲလိုက်တာ ကောင်မလေးရယ်” သူသည် သူမ၏ ပခုံးကို ဖက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက မင်းကို အသုံးမကျဘူးလို့ ပြောလဲ။ မင်း ငါ့ဘေးမှာ ရှိနေပေးတာက ငါ့အတွက် အကြီးမားဆုံးသော အကူအညီပဲ။ မုန်တိုင်းကြားမှာ လှေနဲ့ နည်းပညာ ရှိနေရုံနဲ့ ဘာထူးမှာလဲ။ အဓိကက ဦးတည်ချက်နဲ့ အင်အား မဟုတ်ဘူးလား”

ရှန်ယို့ယောင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြည်လင်တောက်ပနေတော့သည်။

"အဟွတ်” ထန်ရွှမ်က အသာအယာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ထိုနှစ်ဦး၏ ကြည်နူးစရာ မြင်ကွင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ မိခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် အနှောင့်အယှက် မပေးချင်သော်လည်း အချိန်မှာ မစောတော့ပေ။ ပြောလိုက်သည်။ "အလုပ်သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီလေ။ ဒီနေ့ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား”

တုဇယ်ချန်းက ရှန်ယို့ယောင်အား မေးလိုက်သည်။ "ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မလား”

ရှန်ယို့ယောင်က ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။

အပြင်သို့ ထွက်ခွာချိန်တွင် သူမသည် သူတို့၏ အကျယ်ချုပ် ဘဝကို လက်တွေ့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဝင်လာချိန်တွင် မည်သူမှ မတားသော်လည်း ထွက်သွားချိန်တွင်မူ တစ်ကိုယ်လုံးကို စစ်ဆေးခံရသည်။

တုဟုန်ရိသည် ရှန်ယို့ယောင် ပြန်ရောက်လာသည်ကို သိရှိပြီးဖြစ်သဖြင့် သူမအား စစ်ဆေးရန်အတွက် အမျိုးသမီး တစ်ဦးကို သီးသန့် လွှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အပြင်တွင် အလုပ်များနေသော်လည်း ဤအိမ်ကြီးအတွင်းမှ လှုပ်ရှားမှုများကို အမြဲ စောင့်ကြည့်နေကြောင်း သိသာလှသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ကုမ္ပဏီသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် တံခါးဝ၌ စောင့်နေသော ချန်ရွေ့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်ရွေ့သည် ရှန်ယို့ယောင်ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။ "မိန်းကလေးရှန်... ဒီလောက် မြန်မြန် ပြန်ရောက်လာတာလား”

ရှန်ယို့ယောင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "မနေ့ညကတည်းက ပြန်ရောက်တာပါ”

တုဇယ်ချန်းသည် လက်မှတ်ထိုးထားသော ကွာရှင်းစာချုပ်ကို သူမထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ပြောလိုက်သည်။

"လက်မှတ် ထိုးပြီးပါပြီ။ ငါ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို အဖေက အမြဲ စောင့်ကြည့်နေတာဆိုတော့၊ ကျန်တာတွေကိုတော့ မင်းပဲ ကူညီပေးပါဦး”

ချန်ရွေ့၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာအားရဖြစ်မှုမှာ ဖုံးကွယ်၍ မရအောင် ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် စာချုပ်ကို ကြည့်ပြီး ရှန်ယို့ယောင်အား အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြောလိုက်သည်။ "တုသခင်မလေးရဲ့ စကားက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ”

ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အလကားပါ၊ နောက်ဆုံးတော့လည်း ပိုင်ဆိုင်မှုတွေအတွက်ပဲ မဟုတ်လား။ ညတွင်းချင်း ပြန်လာပြီး လူကို သိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့တာပဲလေ။

ထွက်ခွာသွားသော ချန်ရွေ့၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရှန်ယို့ယောင်က မေးလိုက်သည်။ "နောက်ဆိုရင် ဘယ်လို ဆက်လုပ်ကြမလဲ။ ဥက္ကဋ္ဌတုက ရှင့်ကို သေချာပေါက် မုန်းသွားတော့မှာပဲ၊ ပြဿနာ ရှာမလားဟင်”

တုဇယ်ချန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "သေတမ်းစာ မထုတ်ပြန်ခင် အချိန်အထိတော့... အဲဒီ ကွာရှင်းစာချုပ်ကို လိုက်တားဖို့နဲ့တင် သူ တော်တော်လေး အလုပ်များနေဦးမှာပါ။ ဪ... ဒါနဲ့၊ အတွင်းရေးမှူးယန်တို့ သားအမိကိုလည်း သူ ရင်ဆိုင်ရဦးမှာလေ။ သေတမ်းစာ ထွက်လာပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်းကျရင်တော့..." သူက အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးလိုက်သည်။ "သူ ငါ့ကို ဆဲချင်ရင်တောင် ဆဲလို့ မရတော့ပါဘူး”

တုဇယ်ချန်း တွက်ဆထားသည့်အတိုင်းပင် တုဟုန်ရိသည် ကွာရှင်းစာချုပ် တင်လိုက်သည့် သတင်းကို ချက်ချင်း သိရှိသွားသည်။ ထန်ရွှမ်နှင့် တုဇယ်ချန်းတို့၏ ကျေးဇူးကန်းမှုကို သူ အလွန်ပင် နာကျည်းနေသော်လည်း အလုပ်အားလုံးကို ပစ်ထားခဲ့ကာ တရားရုံးသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ရသည်။

ရှေ့နေက စာရွက်စာတမ်းများ မတင်မီတွင် သူက ကြားဖြတ် တားဆီးကာ ထိုစာချုပ်ကို ချက်ချင်း ဆွဲဖြဲပစ်ရန် ကြံစည်သည်။

ချန်မိသားစုကလည်း စာချုပ် အဖျက်မခံရစေရန်အတွက် ရှေ့နေအား ကာကွယ်ကာ အမြန်ဆုံး ဆုတ်ခွာစေခဲ့သည်။

တစ်ဖက်က စောင့်ကြည့်တားဆီးပြီး တစ်ဖက်ကလည်း အတင်းအကျပ် တင်ရန် ကြိုးစားရင်း နှစ်ဦးသား အကြီးအကျယ် အားပြိုင်နေကြတော့သည်။ ချန်မိသားစုမှာ စာချုပ် တင်၍ မရသလို တုဟုန်ရိကလည်း စာချုပ်ကို ဖျက်ဆီး၍ မရဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။ လေးငါးရက်တိုင်တိုင် ထိုသို့ အငြင်းပွားနေကြပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ချန်မိသားစုက အကွက်သာသွားကာ စာချုပ်ကို တရားရုံးသို့ တင်သွင်းနိုင်ခဲ့လေသည်။

နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာ သေတမ်းစာ ထုတ်ပြန်ရန် တစ်ရက်သာ လိုတော့တာ ဖြစ်သည်။ တရားရုံး၏ အလုပ်လုပ်ပုံအရ ဤအမှုတွဲကို စတင် စစ်ဆေးရန်အတွက် အနည်းဆုံး တစ်ပတ်ခန့် ကြာမြင့်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် အမွေဆက်ခံမည့် ရလဒ်အပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် တုဟုန်ရိသည် သတိကြီးစွာဖြင့် သူ၏ အဆက်အသွယ်များကို အသုံးချကာ အမှုတွဲ စတင်မည့် အချိန်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ကြန့်ကြာအောင် ပြုလုပ်ထားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှသာ သူသည် သက်ပြင်းကို အရှည်ကြီး ချနိုင်တော့သည်။ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ဆဲလ်များမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ရီနေတော့သည်။ မကြာမီ... မကြာမီမှာတင် ထန်မိသားစု လုပ်ငန်းကြီးမှာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာတော့မည် မဟုတ်ပါလား။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ထန်မိသားစု လုပ်ငန်းမှ ရရှိသော အကျိုးကျေးဇူးများကို သူ မြည်းစမ်းခဲ့ဖူးပြီ ဖြစ်သည်။ ယင်းဟောင် ကုမ္ပဏီကို စီမံရသည်ထက် များစွာ ပိုမို အဆင့်အတန်း မြင့်မားပြီး လွတ်လပ်ကာ စိတ်ကြိုက် ပြုမူနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ နှစ်ပေါင်း ၃၀ တိုင်တိုင် ကြိုးစား စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် တန်ဖိုးရှိလှသည်။

သို့သော် အရာရာ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ထန်ရွှမ်နှင့် တုဇယ်ချန်းတို့သည် အရေးကြီးသော အချိန်တွင် မိမိ၏ နောက်ကျောကို ဓားနှင့် ထိုးခဲ့ကြသည်ကို တွေးမိတိုင်း တုဟုန်ရိမှာ အံကြိတ်နေမိသည်။ ယခုတော့ အရာရာ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ရာ သူတို့ကို ကောင်းကောင်းကြီး ဆုံးမရန်အတွက် သူ အားလပ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

တုဟုန်ရိသည် မိမိကိုယ်မိမိ တစ်ရက် ခွင့်ပေးလိုက်ပြီး ထန်အိမ်တော်ဟောင်းသို့ ပြန်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် အိမ်မှ ထွက်သည်နှင့် အတွင်းရေးမှူးယန်ထံမှ ဖုန်း ဝင်လာခဲ့တော့သည်။

…