အခန်း ၅၁၁

အခန်း ၅၁၁ - ဓားတာအို နတ်ဘုရားစွမ်းရည်၊ သူ၏အချိန်ကျလာပြီ

"ကိုကို... ဒီဓားချက်က ညီမလေးရဲ့ အစွမ်းဆုံး ဓားချက်ပဲ။ သတိထားနော်"

ကောင်းကင်ယံအထက်တွင် ရှောင်ယန်သည် မြေပြင်ပေါ်၌ ရပ်နေသကဲ့သို့ လေထဲတွင် ခိုင်မာစွာ ရပ်တန့်နေ၏။ သူမ၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်မှ ဓားအလင်းတန်း ခြောက်လက်မခန့် လင်းလက်တောက်ပနေပြီး ၎င်း၏ အသွားမှ ထက်ရှလှသော စွမ်းအင်များ ဖြာထွက်နေသဖြင့် အနီးအနားမှ စောင့်ကြည့်နေသော ရှောင်လီနှင့် ဝူရှင်းတို့ပင်လျှင် ရင်ထဲ၌ စိမ့်တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ရပါတယ်။ လာစမ်းပါ" လုချင်းက လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ပတ်လည်တွင်တော့ သံလိုက်စက်ကွင်းများက အသံတိတ် ဒီရေလှိုင်းများအလား ရစ်ခွေနေပြီး ကာကွယ်ရေးအလွှာများကို ဖွဲ့စည်းထားလေ၏။

နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ ရှောင်ယန်၏ဓားက လှုပ်ရှားသွားသည်။ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာကာ ၎င်း၏လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်ရှိ အရာအားလုံးကို ခုတ်ထစ်ပိုင်းဖြတ်မည့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လုချင်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ၎င်းဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် လေဟာနယ်ပင်လျှင် ဂယက်ထသွားရလေသည်။

အစွမ်းထက်လှသော ဓားအလင်းတန်းသည် လုချင်း၏ သံလိုက်စက်ကွင်း ကာကွယ်ရေးအလွှာများထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားကာ တားဆီးမရသော အင်အားဖြင့် အလွှာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထိုးဖောက်ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ လုချင်းနှင့် သုံးပေအကွာသို့ ရောက်ရှိမှသာ ၎င်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

"တော်တော် အထင်ကြီးစရာပဲ" လုချင်းက လက်လှမ်းကာ အကြွင်းအကျန် ဓားအလင်းတန်းကို သူ၏လက်ချောင်းများကြားတွင် ဖမ်းညှစ်လိုက်ရင်း မျက်လုံးထဲ၌ အံ့ဩရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ "ရှောင်ယန်... ဒီဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့တင် ရွှေအမြုတေအဆင့် တတိယအသွင်ပြောင်းလဲခြင်း ကျင့်ကြံသူတောင် ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူ အမှန်တကယ်ပင် အထင်ကြီးသွားခြင်းဖြစ်သည်။ သူ ချထားသော သံလိုက်စက်ကွင်းမှာ အခြေခံအကျဆုံးပုံစံသာဖြစ်ပြီး အသွင်ပြောင်းလဲမှုများစွာ မပြုလုပ်ရသေးသော်လည်း ရှောင်ယန်၏ဓားက သူ့အနား သုံးပေအကွာအထိ ရောက်လာခြင်းက သူ၏မျှော်လင့်ထားမှုထက် ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။

ဤဓားတစ်ချက်၏ အစွမ်းဖြင့်ဆိုလျှင် သူကိုယ်တိုင်ရယ်၊ ဆရာရယ်၊ ရှောင်လီနှင့် ဝူရှင်းတို့ကလွဲ၍ လောကကြီးတွင် ဤဓားကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နိုင်မည့် အခြားသော ရွှေအမြုတေ ကျင့်ကြံသူ ရှိနိုင်မည်မထင်ပေ။ မြင့်မြတ်သောတောင်တော်ထက်မှ သခင်ကြီးသုံးပါးပင်လျှင် ဤဓား၏ထက်ရှမှုကို ရှောင်ရှားရမည်သာ။ တစ်ခဏတာ ပေါ့ဆမှုက သူတို့၏အသက်ကိုပင် နှုတ်ယူသွားနိုင်ပေသည်။

သို့ပါလျက် ထိုဓားချက်ကို ထုတ်ဖော်ခဲ့သူ ရှောင်ယန်မှာ ယခုလေးတင် သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုကို တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်ထားရုံသာ ရှိသေးသည်။ သူမသည် ရွှေအမြုတေအဆင့်၏ ပထမဆုံး အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းသို့ပင် တရားဝင် ခြေမချရသေးပေ။

"ဒါက ညီမလေး အတိဒုက္ခကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်ပိုင်း ရခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုလား" လုချင်းက မေးလိုက်သည်။

မကြာသေးမီက သူမ၏ ကောင်းကင်အတိဒုက္ခကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် ရှောင်ယန်သည် အတိဒုက္ခတိမ်ဝဲကတော့ကြီးထံမှ သာမည နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။ ခုလေးတင် လုချင်းသည် မိန်းကလေးထံမှ မြင့်တက်လာသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရပါ၏။

"ဟုတ်တယ် ကိုကို။ ညီမလေး ရခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်က အသွားအစွန်း လို့ခေါ်တယ်။ အဲဒါက သာမည ဓားတာအို နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တစ်ခုပဲ။ ညီမလေး အဲဒါကို အသက်သွင်းလိုက်ရင် ညီမလေးရဲ့ ဓားချီက သိသိသာသာကို ပိုပြီးထက်ရှသွားတယ်လေ... ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့အထိပဲ" ရှောင်ယန်က ပြန်ဖြေလေ၏။

"အရမ်းကောင်းတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ပဲ။ ပြီးတော့ ညီမလေးနဲ့လည်း ကွက်တိပဲ" လုချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ညီမလေး အဲဒါကို သေသေချာချာ ကျင့်ကြံသင့်တယ်။ ညီမလေးသာ အပြည့်အဝ ကျွမ်းကျင်သွားရင် ညီမလေးရဲ့ ဓားတာအိုက ပြိုင်ဘက်ကင်းဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ဆရာကလွဲရင် ညီမလေးနဲ့ ယှဉ်နိုင်မယ့်သူ အနည်းအကျဉ်းလောက်ပဲ ရှိလိမ့်မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ကိုကို။ ညီမလေး ကြိုးစားပါ့မယ်" ရှောင်ယန်က အလေးအနက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကဲ... ကိုကိုတို့ လေ့ကျင့်တာ ပြီးပြီ။ ပြန်ကြရအောင်။ ညီမလေးလည်း ကျင့်ကြံမှုကို ခိုင်မာအောင်လုပ်ပြီး တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံတာကနေ အခုလေးတင် ထွက်လာတာဆိုတော့လေ... ညီမလေးအတွက် ကိုကိုက သီးသန့် အရသာရှိတာလေးတွေ လုပ်ထားပေးတယ်" လုချင်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"အရသာရှိတာလေးတွေ ဟုတ်လား၊ ကိုကို ဘာချက်ထားတာလဲဟင်" ရှောင်ယန်၏ မျက်လုံးလေးများ အရောင်လက်သွားသည်။

"အိမ်ရောက်ရင် သိရမှာပေါ့" လုချင်းမှာ သူမမျက်လုံးထဲမှ အရောင်လက်သွားမှုကို ကြည့်ရင်း မရယ်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

သူမသည် ရွှေအမြုတေ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဆိုသော်ငြား အစားအသောက်များကို နှစ်သက်ခုံမင်နေဆဲပင်။ မောင်နှမနှစ်ယောက်သည် သူတို့၏ ဝိညာဉ်သားရဲနှစ်ကောင်နှင့်အတူ ရွာဘက်သို့ ပျံသန်းပြန်လာခဲ့ကြလေသည်။

သို့သော် သူတို့ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်၌ စိုးရိမ်တကြီး ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေသော လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဦးလေးကျန်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ" ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လုချင်းလည်း မြေပြင်သို့ဆင်းသက်ကာ ခြံရှေ့မှလှမ်းမေးလိုက်သည်။

အပြင်ဘက်ရှိ အမျိုးသားမှာ ဘေးအိမ်မှ အဘိုးကျန်း၏ သားအကြီးဆုံး ဖြစ်လေ၏။

"အားချင်း... မင်း ပြန်ရောက်ပြီကိုး။ အဖေက ခုလေးတင် ရုတ်တရက် မေ့လဲသွားလို့။ သမားတော်ကြီးချန် လာကြည့်ပြီး ပြောတာကတော့လေ... အဖေက အသက်မီတော့မှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့"

"ဗျာ။ အဘိုးကျန်းက အမြဲတမ်း ကျန်းမာရေးကောင်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား" လုချင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်စာအတွင်း ကျန်းမိသားစုအိမ်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

"အဘိုးကျန်း ဘာဖြစ်လို့လဲ" ရှောင်ယန်က ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် မေးလိုက်ပြီး သူမအစ်ကိုနောက်သို့ ကမန်းကတန်း လိုက်သွားလေသည်။

ကျန်းအိမ်တော်၌ လုချင်းက ခုတင်ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဆရာဖြစ်သူကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဘိုးကျန်းသည် ဆံပင်များ အားလုံးဖြူဖွေးနေပြီး မျက်လုံးမှိတ်လျက် အေးချမ်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ငြိမ်သက်စွာ အသက်ရှူရင်း လဲလျောင်းနေ၏။ သူသည် အရေးပေါ်အခြေအနေသို့ ရောက်နေပုံ မပေါ်ပေ။

သို့သော် လုချင်းက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ အဘိုးအို၏ သက်စောင့်စွမ်းအင်မှာ လေထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ခတ်နေသော ဖယောင်းတိုင်မီးလေးအလား အချိန်မရွေး ငြိမ်းသတ်သွားနိုင်လောက်အောင် အားနည်းနေကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"မင်း ပြန်ရောက်ပြီလား" သမားတော်ကြီးချန်က မေးလိုက်သည်။

"ဆရာ... အဘိုးကျန်း ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ခုလို မေ့လဲသွားရတာလဲ" လုချင်းက ချက်ချင်းပင် မေးလိုက်၏။

"အဘိုးကျန်းရဲ့ သက်တမ်းက ကုန်ဆုံးသွားပြီလေ။ သူ့ရဲ့ အသက်စွမ်းအင်တွေက ကုန်သလောက်ဖြစ်နေပြီ။ အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး" သမားတော်ကြီးချန်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ" လုချင်းက သူ၏နတ်မျက်စိစွမ်းရည်ကို ချက်ချင်းအသက်သွင်းကာ အဘိုးအိုအား သူ၏စွမ်းရည်များဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်ယင်သွားလေတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ နတ်မျက်စိစွမ်းရည်မှ ဖော်ပြလာသော အချက်အလက်များကလည်း ထိုအရာကိုပင် အတည်ပြုပေးနေသောကြောင့်တည်း။

အဘိုးကျန်းမှာ သူ၏ဘဝနှောင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီး သူ၏အသက်မီးလျှံမှာ ငြိမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီပသ်။ ၎င်းမှာ သာမန်ဆေးဝါးများဖြင့် ကုသ၍ရနိုင်သော အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်နိယာမများ၏ ပြယုတ်တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး လူတစ်ယောက်၏ သဘာဝသက်တမ်း ကုန်ဆုံးခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ဤလောကတွင် 'မွေးရာပါနယ်ပယ်' ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အမြင့်ဆုံး သက်တမ်းမှာ အနှစ် ၁၂၀ ခန့်ဖြစ်သည်။ မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို 'မွေးရာပါ ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်' သို့တိုင်အောင် သွေးဆူစေခဲ့သော မဟာသိုင်းသခင်များပင်လျှင် ဤကန့်သတ်ချက်မှ မလွတ်မြောက်နိုင်ကြချေ။ 'မွေးရာပါနယ်ပယ်' သို့ ချိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ ၎င်းတို့၏ အသက်စွမ်းအင်အဆင့်ကို အသွင်ပြောင်းလဲနိုင်သူများသာလျှင် သက်တမ်း အနှစ် ၂၀၀ အထိ ရောက်ရှိနိုင်ပေသည်။

အဘိုးကျန်းသည် အသက်ကိုးဆယ်ကျော်နေပြီဖြစ်သည်။ သီအိုရီအရဆိုလျှင် သူသည် ပကတိကန့်သတ်ချက်သို့ မရောက်သေးပေ။ သို့သော် သူ၏ ငယ်ရွယ်စဉ်ကာလက မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန် မမောမပန်း အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသဖြင့် သူ၏အသက်စွမ်းအင်များစွာကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ သူ့တွင် နာတာရှည်ရောဂါ မရှိခြင်းကပင် သူ၏ခွန်အားအတွက် သက်သေတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်၏။

နှစ်များတစ်လျှောက် လုချင်းသည် သူ၏ကျန်းမာရေးကို အစဉ်တစိုက် ဂရုစိုက်ပေးခဲ့ပြီး ကျိုးလီရွာ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကလည်း သူ့ကို အာဟာရဖြည့်တင်းပေးခဲ့သည်။ သို့တိုင် သူ၏ငယ်ဘဝ ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုများကြောင့် ကုန်ဆုံးသွားသော သက်တမ်းကို အပြည့်အဝ ပြန်လည်မရရှိနိုင်တော့ပေ။ ထို့ပြင် သူသည် မည်သည့်အခါကမျှ ကျင့်ကြံအားထုတ်ခဲ့ခြင်း မရှိသဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင်း ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သော သွေးနှင့် အသက်စွမ်းအင်ပမာဏမှာ အဆုံးစွန် ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က ကျန်းမာသန်စွမ်းနေဆဲဟု ထင်ရသော်လည်း သူ၏ ခွဲဝေပေးထားသော သက်တမ်း ကုန်ဆုံးချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီသာ။

"အားချင်း... အဲဒါ တကယ်လားဟင်။ ငါ့အဖေက တကယ်ကြီး သေရတော့မှာလား။ မင်းတောင် သူ့ကို မကယ်နိုင်တော့ဘူးလား" သားအကြီးဆုံးက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"အင်း... အဘိုးကျန်းရဲ့ အချိန်ကျလာပြီလေ။ ကျွန်တော်တောင် ဒီကိစ္စကို ပြောင်းပြန်မလှန်နိုင်ဘူး" လုချင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အဘိုးအို၏ သားများနှင့် ချွေးမများအားလုံး စိတ်ပျက်အားငယ်သွားကြလေသည်။ သူတို့အတွက်မူ လုချင်းက မသေမျိုးတစ်ပါးနှင့် တူလှသည်။ လုချင်းလိုလူကပင် ကယ်တင်ရန်မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးဟု ပြောနေလျှင် တကယ်ကို မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့၍သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အဘိုးကျန်း မိသားစု၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ လုချင်း ဆိတ်ဆိတ်နေလိုက်မိ၏။

တကယ်တမ်းပြောရလျှင် သူ့ကို ကယ်တင်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ သက်တမ်းကို တိုးစေနိုင်သော ဝိညာဉ်ဆေးတစ်ခက်ကို ရှာပြီး သူ့ကို တိုက်ကျွေးနိုင်မည်ဆိုပါက အခွင့်အရေး ရှိနိုင်သေးသည်။ သို့သော် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ နိယာမများကို ဖီဆန်ကာ သက်တမ်းကို တိုးစေသည့် ထိုသို့သောဆေးဝါးမျိုးမှာ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင် ရှားပါးလွန်းလှပါ၏။ အကယ်၍ ထိုဆေးဝါးမျိုးသာ ပေါ်ထွက်လာပါက ရွှေအမြုတေအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်များ သို့မဟုတ် သန္ဓေသားဝိညာဉ် ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် လုယက်တိုက်ခိုက်ကြမည်သာ။

ဤကမ္ဘာလောကကြီး ပြန်လည်နိုးထလာကတည်းက ထိုကဲ့သို့သော အသက်ကယ်ဆေးရည်မျိုး တစ်ခုမျှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း မရှိသေးပေ။ ထို့ကြောင့် ထိုနည်းလမ်းမှာ... လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ဤအချိန်တွင် သမားတော်ကြီးချန်က စကားစလာ၏။

"အဘိုးကျန်းက အခု အိပ်ပျော်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ သူ ဒီတိုင်းသာ ဆက်နေမယ်ဆိုရင် အလွန်ဆုံး တစ်ရက်အတွင်းမှာ သူ ဆုံးပါးသွားလိမ့်မယ်။ မင်းတို့ သူ့ကို ပြောချင်တာ တစ်ခုခုရှိရင်တော့ ရွှေအပ်စိုက်နည်းပညာကိုသုံးပြီး သူ့ကို သတိရအောင် ငါ လုပ်ပေးလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သတိရလာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် နာရီဝက်လောက်ပဲ သတိရှိနေလိမ့်မယ်။ ဒီနည်းလမ်းကို ဆက်လုပ်၊ မလုပ်ကတော့ မင်းတို့ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"

အဘိုးကျန်း၏ သားများနှင့် ချွေးမများမှာ မသေချာမရေရာစွာဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မည်သူကမျှ ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ကြချေ။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သားအကြီးဆုံးက လုချင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အားချင်း... ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ မင်းထင်လဲ"

"ဦးလေးကျန်းက သားအကြီးဆုံးလေ။ ဒါက ဦးလေး ချရမယ့် ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဦးလေး ဘာပဲရွေးချယ်ရွေးချယ် အဘိုးကျန်းကတော့ ဦးလေးကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်" လုချင်းက ညင်သာစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လုချင်း၏စကားကို ကြားသောအခါ သားအကြီးဆုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခံစားချက်များက ခဏတာမျှ လွန်ဆွဲနေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်လေ၏။

"အဖေက အရမ်းရုတ်တရက်ကြီး လဲကျသွားတာ။ ပြီးတော့ မပြောရသေးတဲ့ ကိစ္စတွေလည်း အများကြီး ကျန်နေသေးတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို နှိုးပေးပါ သမားတော်ကြီးချန်။ ကျွန်တော်တို့အတွက် သူ မှာစရာစကားတွေ ရှိမလားဆိုတာ နားထောင်ကြည့်ရအောင်"

"ကောင်းပါပြီ" သမားတော်ကြီးချန်က တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ပေ။ သူသည် ရွှေအပ်စိုက်နည်းပညာကို ချက်ချင်းအသုံးချကာ အဘိုးကျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ နေရာအချို့ကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

မကြာမီ အပ်များ၏ လှုံ့ဆော်မှုအောက်တွင် အဘိုးကျန်း၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ပန်းရောင်သန်းလာပြီး သူ၏မျက်လုံးများကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လာလေတော့သည်။

"အဖေ... အဖေ သတိရလာပြီလား" သူ၏သားသမီးများက သူ၏အနားသို့ ပြေးသွားကြသည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ မင်းတို့အားလုံးက ဘာလို့ ဒီရောက်နေကြတာလဲ။ အားချင်း... မင်းရောပဲလား" အဘိုးကျန်းက အခန်းတွင်းရှိ လူအရေအတွက်ကို ကြည့်ကာ တွေဝေသွားရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။

"အဖေ... ဒီလိုပါ အဖေက ခုလေးတင် ရုတ်တရက် မေ့လဲသွားလို့ပါ" သူ၏သားအကြီးဆုံးက အထူးသဖြင့် သမားတော်ကြီးချန်နှင့် လုချင်းတို့ ပြောခဲ့သည့်စကားများကို အဓိကထား၍ အရာအားလုံးကို အလျင်အမြန် ပြန်၍ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ဪ... ဒီလိုကိုး။ အဲဒီတော့ ငါ မင်းတို့အမေဆီ သွားရတော့မယ်ပေါ့" အဘိုးကျန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် နားလည်သဘောပေါက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူသည် ကြောက်ရွံ့နေမည့်အစား တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လက်ခံထားပုံရလေ၏။

"ကျွန်တော်က တာဝန်မကျေတဲ့ သားပါ" သားအကြီးဆုံးက မျက်ရည်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သမားတော်ကြီးချန်က အဖေ အိပ်ပျော်နေရင်းနဲ့ပဲ ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း ဆုံးပါးသွားနိုင်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေ ပြောစရာကျန်ခဲ့မှာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်လို့ သမားတော်ကြီးကို အဖေ့ကို နှိုးခိုင်းလိုက်တာပါ"

"ရပါတယ်။ မင်းလုပ်တာ မှန်ပါတယ်။ ငါ့မှာ တကယ်ပဲ ပြောစရာ စကားနည်းနည်း ရှိတယ်လေ" အဘိုးကျန်းက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းရင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ခုတင်အောက်က သစ်သားသေတ္တာကို ထုတ်ပေးပါဦး"

သားအကြီးဆုံးက သစ်သားသေတ္တာကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလာသည်။ လုချင်းနှင့် အခြားသူများကတော့ မိသားစု သီးသန့်စကားပြောနိုင်ရန် အခန်းတွင်းမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

အဘိုးကျန်းက သေတ္တာကိုဖွင့်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ အတွင်း၌ မြေဂရန်အချို့နှင့်အတူ ငွေနှင့် ကြေးဒင်္ဂါးများ ရှိနေသည်။ သူက လက်လှမ်းကာ မြေဂရန်များကို ယူလိုက်၏။

"ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး မင်းနဲ့မင်းညီကို အိမ်ခွဲနေကြဖို့ ငါပြောခဲ့ပေမဲ့ မင်းတို့က အမြဲငြင်းခဲ့ကြတယ်။ အခု ငါ မင်းတို့အမေကို သွားတွေ့ရတော့မှာဆိုတော့ မင်းတို့ အိမ်ခွဲရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ။ ဒီမြေဂရန်တွေက မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုတွေပဲ။ မင်းနဲ့မင်းညီ ညီတူညီမျှခွဲယူကြ။ ပြီးတော့ ဒီသေတ္တာထဲက ငွေတွေက ငါ နှစ်တွေအကြာကြီး စုဆောင်းထားခဲ့တာတွေ။ အဲဒါတွေကိုလည်း မင်းတို့ ခွဲယူကြပါ" တစ်ဖြည်းဖြည်းချင်းဖြင့် အိမ်ထောင်စု၏ နောက်ဆုံးကိစ္စရပ်များကို သူ လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိုက်လေတော့သည်။

ထို့နောက် အဘိုးကျန်းက ဆက်ပြောသည်။

"မင်းတို့ကို ငါလွှဲအပ်စရာ ဒါတွေပဲ ရှိတော့တယ်။ မှတ်ထားနော်... ငါမရှိတော့တဲ့နောက် မင်းတို့နှစ်ယောက် စည်းစည်းလုံးလုံး နေကြရမယ်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖေးမကူညီကြ။ ရန်မဖြစ်ကြနဲ့"

"အဖေ... ကျွန်တော်တို့ နားလည်ပါပြီ" သားနှစ်ယောက်က ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုကို မြိုသိပ်ကာ ပြောလိုက်ကြသည်။

"မင်းတို့ မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခုရှိလာရင် အားချင်းဆီက အကူအညီ တောင်းလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သာမန်နေ့တွေမှာတော့ သူ့ကို သွားမနှောင့်ယှက်ကြနဲ့။ အားချင်းက မသေမျိုးတစ်ပါး ဖြစ်နေပြီ။ သူ့မှာလည်း မသေမျိုးတွေ ဖြေရှင်းရမယ့် ကိစ္စတွေ ရှိတယ်။ အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတွေနဲ့ သူ့ကို သွားဒုက္ခမပေးကြနဲ့" အဘိုးအိုက အကြံဉာဏ်ပေးလေ၏။

"ကျွန်တော်တို့ နားလည်ပါပြီ"

"ကောင်းပြီ။ အားချင်းနဲ့ ရှောင်ယန်ကို အထဲဝင်လာဖို့ သွားခေါ်လိုက်ဦး။ သူတို့ကိုလည်း ငါပြောစရာလေး ရှိသေးလို့"

ထိုစဉ်လုချင်းသည် ခြံဝင်းထဲ၌ ရပ်ကာ ကောင်းကင်ယံမှ လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်များကို ငေးမောကြည့်နေမိသည်။

အဘိုးကျန်း၏ သားအကြီးဆုံး အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။

"အားချင်း... အဖေက မင်းနဲ့ ရှောင်ယန်ကို ပြောစရာရှိတယ်တဲ့"

လုချင်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်၏။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ"

အခန်းတွင်းသို့ လုချင်းနှင့် ရှောင်ယန် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးကျန်း၏ မျက်နှာတွင် နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်လာသည်။ ယခု သူ၏မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ပို၍ပင် ကျန်းမာနေပုံရလေ၏။

"မင်းတို့အားလုံး အပြင်ထွက်နေကြဦး။ ငါ အားချင်းနဲ့ ရှောင်ယန်တို့ နှစ်ယောက်တည်းကို ပြောစရာရှိလို့"

အခြားသူများအားလုံး ထွက်သွားကြသောအခါ ရှောင်ယန်မှာ သူမ၏ခံစားချက်များကို ဆက်လက်မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ တသိမ့်သိမ့် ရှိုက်ငိုလေတော့သည်။ "အဘိုးကျန်း..."

လုချင်းသည်လည်း သူ၏ရှေ့မှ အဘိုးအိုအား ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။

အဘိုးကျန်း၏ ပန်းရောင်သန်းနေသော မျက်နှာသွင်ပြင်က ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်နေသည့် အထင်အမြင်ကို ပေးစွမ်းနေပြီး သူ သေမင်းတံခါးဝသို့ ရောက်နေပြီဆိုသည်ကို ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ သက်စောင့်စွမ်းအင်၏ နောက်ဆုံး တောက်ပမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံး သိထားကြသည်။ နောက်ထပ်တစ်ရက် အသက်ရှင်ရန် လုံလောက်မည့် အသက်စွမ်းအင်များကို စုစည်းကာ ဤနာရီဝက်တိုတိုလေးအတွင်း လောင်ကျွမ်းစေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အဆုံးသတ်မတိုင်မီ တစ်ခဏတာ လင်းလက်သွားခြင်းမှလွဲ၍ အခြားမဟုတ်ပေ။

"မငိုပါနဲ့ မြေးလေးရယ်" အဘိုးကျန်းက လက်လှမ်းကာ ရှောင်ယန်၏ခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "မြေးလေးက အခုဆို ကောင်းကင်ယံမှာ ပျံသန်းနိုင်တဲ့ မသေမျိုးတစ်ပါး ဖြစ်နေပြီလေ။ ဘာလို့ ငိုနေရသေးတာတုန်း"

"ဒါပေမဲ့ အဘိုးကျန်းရယ်..." သူမ စကားပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း စကားလုံးများက ထွက်မလာခဲ့ချေ။

ယခုအခါ သူမကိုယ်တိုင်က ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေသဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိနေလေ၏။

"ဝမ်းမနည်းပါနဲ့။ အဘိုး အသက်ကိုးဆယ်ကျော်တောင် နေခဲ့ရပြီပဲ။ နာကျင်မှုရောဂါဘယကင်းကင်းနဲ့ ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း ဆုံးပါးရတာက လူအများစု ရဖူးတာထက်ကို အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်။ အဘိုးအတွက် မြေးလေးက ဝမ်းသာပေးရမှာပေါ့။ အဘိုးနဲ့အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြတဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေအားလုံးလည်း ထွက်သွားကြတာ ကြာပါပြီ။ အဘိုးက သူတို့အားလုံးထက်တောင် အသက်ပိုရှည်သေးတယ်။ အခုတော့ သူတို့ဆီ အဘိုး သွားရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီလေ" အဘိုးကျန်းက ပြုံးလျက် သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

ရှောင်ယန် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသောအခါ အဘိုးအိုက လုချင်းဘက်သို့ လှည့်လာသည်။

"အားချင်း... မင်းကို အဘိုး ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ ရွာပတ်လည်မှာ မင်းချထားပေးခဲ့တဲ့ ဝင်္ကပါကြီးသာ မရှိဘူးဆိုရင် အဘိုးတို့လို လူအိုကြီးတွေက ဒီလို အေးချမ်းတဲ့ နေဝင်ချိန်ကာလတွေကို ရနိုင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါ ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်ပါ အဘိုး" လုချင်းက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

နှစ်များတစ်လျှောက် ရွာရှိ သက်ကြီးရွယ်အို အများအပြား ဆုံးပါးသွားခဲ့ကြသည်။ အဘိုးကျန်း ခေတ်က လူများမှာ အများစု ထွက်ခွာသွားကြလေပြီပင်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျိုးလီရွာကို အာဟာရဖြည့်တင်းပေးနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကြောင့် သူတို့အားလုံး နာကျင်မှုကင်းစွာ ငြိမ်းချမ်းစွာ ဆုံးပါးသွားခဲ့ကြသည်။ ၎င်းမှာ လုချင်းက သူတို့ကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သော အရာတစ်ခုပင်ဖြစ်၏။

"မင်းရော ရှောင်ယန်ရော ကလေးလိမ္မာလေးတွေပါ... နှမြောစရာကောင်းတာက အရင်တုန်းက အဘိုးတို့ မင်းရဲ့မိဘတွေကို ကာကွယ်မပေးနိုင်ခဲ့တာပဲ။ သူတို့အပေါ် ကျရောက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စက အဘိုးရဲ့ရင်ထဲမှာ ခုထိ အလေးအပင်ကြီး ဖြစ်နေတုန်းပဲ" အဘိုးအိုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အဘိုးကျန်း... အဲဒီလို မပြောပါနဲ့။ ဖြစ်ခဲ့တာတွေက ဝံပုလွေနက်ဂိုဏ်းရဲ့ အမှားတွေပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်မိဘတွေအတွက်လည်း ကျွန်တော် လက်စားချေပြီးပါပြီ"

"ဒါပေမဲ့လည်း အဘိုးတို့ လူကြီးတွေက မင်းရဲ့မိဘတွေကို အချိန်မီတားဆီးဖို့ လုံလုံလောက်လောက် မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး... အဘိုး သူတို့ကို မကြာခင် တွေ့ရတော့မှာပဲ။ တွေ့တဲ့အခါကျရင် မင်းနဲ့ရှောင်ယန် ဘယ်လောက်တောင် အံ့ဩစရာကောင်းလာပြီလဲဆိုတာ... အခုဆို မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး မသေမျိုးတွေတောင် ဖြစ်နေပြီဆိုတဲ့အကြောင်း အဘိုး သူတို့ကို ပြောပြလို့ရပြီပေါ့"

လုချင်း၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အဘိုးအိုမှာ အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောနေခဲ့လေသည်။

သူ၏အသက်ရှူသံများ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာချိန်အထိပေါ့။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ၏လက်ကလေး လျော့ရဲသွားကာ မျက်နှာပေါ်၌ အေးချမ်းသော အပြုံးတစ်ပွင့်ကို ဆင်မြန်းလျက် သူ၏မျက်လုံးများကို တိတ်ဆိတ်စွာ မှိတ်သွားလေတော့သတည်း။

"အဘိုးကျန်း"

ရှောင်ယန်က သူမ၏ရှိုက်သံများကို ဆက်လက်မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်ငိုကြွေးလိုက်သည်။ အသံကို ကြားသည်နှင့် အပြင်မှလူတိုင်း ပြေးဝင်လာကြ၏။ မကြာမီ အခန်းတွင်း၌ ငိုကြွေးသံများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

လုချင်းသည် အိမ်ထဲမှ ခြံဝင်းထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ထွက်လာခဲ့ပြီး အဝေးမှ တောင်တန်းများကို ငေးကြည့်ရင်း အတွေးထဲ နစ်မျောနေမိသည်။ သူ၏ရင်ထဲတွင် သူ ဤလောကသို့ ပထမဆုံးရောက်ရှိလာစဉ်က အမှတ်တရများ၊ ထိုအဘိုးအိုက သူနှင့်သူ့ညီမလေးလေးကို မည်သို့ဂရုစိုက်ခဲ့ပုံများက ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုမြင်ကွင်းများမှာ မနေ့ကမှ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အလား သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရှင်သန်နေဆဲပင် ဖြစ်လေတော့၏။

…