အခန်း ၅၁၄

အခန်း ၅၁၄ - သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူနှင့် မျှော်လင့်မထားသော တွေ့ဆုံမှု၊ ရှည်လျားသော ခရီးစဉ်၊ ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာကြီး

အေးစက်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံကြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကြယ်တာရာကောင်းကင်ယံထဲတွင် ဧရာမ အမည်းရောင် ချီလက်ဖဝါးကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လှေပျံဆီသို့ လှမ်းဆွဲလာလေတော့သည်။

"သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူပဲ"

လုချင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရ၏။ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော ဤအမည်းရောင် ချီလက်ဖဝါးကြီးက ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်ထားပြီး ယင်းက ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး အသုံးပြုနိုင်သည့် အရာထက် များစွာကျော်လွန်နေပေသည်။ ရွှေအမြုတေအဆင့်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သော သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာလျှင် ဤမျှကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းရည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်မည်ပင်။

အမည်းရောင် ချီလက်ဖဝါးကြီးက လှေပျံအပေါ်သို့ လွတ်မြောက်မရနိုင်သော ကွန်ရက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ကျဆင်းလာသည်ကို ကြည့်နေစဉ် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပိတ်ဆို့ကာ သိပ်သည်းသွားပြီး လှေပျံကို လုံးဝနီးပါး မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ပြုလုပ်လိုက်လေတော့သည်။

လုချင်းသည် သူ တုံ့ဆိုင်းနေ၍မရကြောင်းကို သိလေ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများက ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ပြင်းထန်လှသော ဓားချီများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ့အတွင်းရှိ ရွှေအမြုတေက တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်း၏ အမြင့်ဆုံးအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားလေတော့၏။

နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ သူ၏ လက်ထဲမှ ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် ထက်ရှလှသည့် ဓားချီတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။ လှေပျံအတွင်းရှိ ဝင်္ကပါများ၏ အကြိမ်ကြိမ် အသွင်ပြောင်းလဲမှုများကို ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက်၌ ထိုတိုက်ခိုက်မှုက နောက်ဆုံးတွင် ဧရာမ ဓားချီကြီးတစ်ခုအဖြစ် ထွက်ပေါ်လာကာ အထက်သို့ ပျံတက်သွားပြီး အမည်းရောင် ချီလက်ဖဝါးကြီးဆီသို့ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်တော့၏။

ဘုန်း

ဓားချီနှင့် အမည်းရောင် ချီလက်ဖဝါးကြီးတို့ ရိုက်ခတ်သွားပြီးနောက်၌ ကြီးမားလှသော တုန်ခါမှုလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကို ထွက်ပေါ်လာစေကာ ၎င်းတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကို လှိုင်းဂယက်များနှင့်အတူ ပုံပျက်သွားစေခဲ့သည်။ ၎င်းက လက်ဖဝါးကြီးကို မဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ရိုက်ခတ်မှု၏ ပြင်းထန်လှသော အင်အားကြောင့် လက်ဖဝါးကြီးကို အနည်းငယ် တုန်ခါသွားစေခဲ့ပြီး အတွင်းရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖိနှိပ်ထားမှုအား အားနည်းသွားစေခဲ့သည်။

ထိုခေတ္တမျှသော အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်၍ လုချင်းက လှေပျံ၏ ဟင်းလင်းပြင်ဖြတ်သန်းနိုင်စွမ်းကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်၏။ ဝင်္ကပါအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ အက်ကွဲသွားသည်နှင့်အတူ ဟင်းလင်းပြင်လေပွေတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လှေပျံမှာ အမည်းရောင် ချီလက်ဖဝါးကြီး၏ အလယ်ဗဟိုမှနေ၍ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

"ဘာ"

လက်ဖဝါးကြီးက လေဟာနယ်ကိုသာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရသဖြင့် အေးစက်သော အသံကြီးက အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ ရုတ်တရက် အမည်းရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ သို့သော် သူ မည်မျှပင် ကြိုးစား၍ အာရုံခံစေကာမူ လှေပျံ၏ တည်နေရာကိုတော့ လုံးဝ ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ချေ။

"သူတို့ တကယ်ပဲ လွတ်သွားတာလား" အမည်းရောင် ပုံရိပ်က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ၏ မဟာသခင် ငရဲလက်ဖဝါးမှာ အထင်ကရ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းလာသူ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင်လျှင် လွတ်မြောက်ရန် ရုန်းကန်ရမည်ပင်။

သို့သော်လည်း ၎င်းက ရွှေအမြုတေအဆင့် လူငယ်လေးတစ်စုကို ဖမ်းဆီးရာတွင် ကျရှုံးခဲ့ပါ၏။

ပြီးတော့ ဟိုစုတ်ပြတ်နေတဲ့ လှေပျံကကော ဘာလဲဟ။

သူ၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် ဟင်းလင်းပြင်ကို မည်သို့ဆုတ်ဖြဲသွားနိုင်ရသနည်း။ သာမန် ဟင်းလင်းပြင်ဝိညာဉ်လက်နက်များက ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းအားမျိုးကို မပိုင်ဆိုင်ထားကြပေ။

"ဘိုးဘေး... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်"

ထိုစဉ် အခြားသော ပုံရိပ်အချို့ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကာ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင်၏ ရှေ့မှောက်၌ ရိုသေကျိုးနွံစွာ ဒူးထောက်ချလိုက်ကြလေ၏။

သူတို့တစ်ဦးချင်းစီထံမှ အင်မတန် အစွမ်းထက်လှသော အရှိန်အဝါများ ကွန့်မြူးထွက်ပေါ်နေပြီး သူတို့အားလုံးမှာ ရွှေအမြုတေ နောက်ဆုံးအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြပေသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူးကွာ" အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင်က လက်ကို ခပ်ပေါ့ပေါ့ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရင်း မတုန်မလှုပ် တည်ငြိမ်နေဟန် ဆောင်ကာ ပြောလိုက်လေတော့သည်။ "ငါ ဒီကြယ်စင်တန်းတွေကြားထဲ လျှောက်သွားနေတုန်း ဝမ်ပေ့လေးနည်းနည်းနဲ့ သွားဆုံလို့ ဖမ်းကြည့်လိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ လက်တစ်လုံးခြားလေး လွတ်သွားကြတယ်လေ"

"ဘိုးဘေးရဲ့ လက်ထဲကနေ လွတ်သွားတယ် ဟုတ်လား..."

သူ၏နောက်ကျောဘက်ရှိ လူများမှာ ထိုစကားကြောင့် သိသိသာသာပင် အံ့အားသင့်သွားကြလေ၏။

ဘိုးဘေး၏ ဘုရားသခင်တမျှ အစွမ်းထက်လှသော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များမှာ မည်မျှတိုင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း သူတို့က အသိဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏လက်ထဲမှ လွတ်မြောက်သွားနိုင်သည်ဆိုလျှင် ထိုသူတို့သည်လည်း သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင် ဖြစ်နေမည်လားဟု တွေးတောမိကြလေတော့၏။

လက်အောက်ငယ်သားများ၏ အံ့အားသင့်နေမှုများကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင်သည် အဝေးဆီမှ ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံဆီသို့သာ ငေးမောကြည့်ရှုနေခဲ့၏။ သူ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ အုံကြွဆူပွက်နေသော ခံစားချက်များက လှိုင်းထန်လျက် ရှိနေတော့သည်။

"ခုနက ဓားချီစွမ်းအင်က... ကောင်းကင်ဘုံကိုတောင် ဖြတ်တောက်ချေမှုန်းပစ်နိုင်မယ့် သတ်ဖြတ်ခြင်းဆန္ဒတွေ ပါနေတယ်။ မဟုတ်မှလွဲရော... အဲ့ဒီဝမ်ပေ့လေးက အဲ့ဒီဂိုဏ်းကများလား"

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင်၏ ရင်ထဲ၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှု တစ်စွန်းတစ်စက နိုးကြားလှုပ်ခတ်လာခဲ့ပြီး သူ ဟန်ဆောင်ထားသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေခြင်း လုံးဝ မရှိတော့ချေ။

အကယ်၍သာ ထိုကောင်လေးကသာ အဆိုပါဂိုဏ်းမှ အမှန်တကယ် ဆင်းသက်လာသူဆိုပါက သူသည် ပျားအုံကို တုတ်နှင့် သွားထိုးမိသကဲ့သို့ ပြဿနာရှာမိလေပြီပင်။ ကြိုတင် သိရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင် အစကတည်းက ပစ်မှတ်ကို အသေအချာ ဖမ်းဆီးနိုင်ရန် သူ၏ အစွမ်းကုန် အင်အားကို သုံးခဲ့မည်မှာ ကျိန်းသေပေါက်ပဲပင်။ ယခုတော့ သူတို့ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်များမှာ အင်မတန်မှ ဆိုးရွားလာနိုင်ပေတော့၏။

...

ထိုအချိန်တွင် မိုင်ပေါင်းသန်းချီ ဝေးကွာသော ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံ၏ အခြားတစ်ထောင့်တစ်နေရာ၌ ဟင်းလင်းပြင် ဝဲကတော့တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး လှေပျံတစ်စင်းသည် ထိုအထဲမှ လျှောတိုက်ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။ သူတို့ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လုချင်း၏ ဝိညာဉ်အာရုံက ရုတ်ချည်း မြင့်တက်လာကာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင်သို့ ဖြန့်ကျက် လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး နောက်ကလိုက်လာမည့် ရန်သူများ မရှိတော့ကြောင်း အသေအချာ အတည်ပြုပြီးမှသာ သူသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို စိတ်အေးလက်အေး ချလိုက်နိုင်တော့၏။ အရေးပေါ် အခြေအနေဖြစ်နေသဖြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို လဲလှယ်ရန်ပင် အချိန်မရခဲ့ဘဲ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းအတွက် ဝင်္ကပါအတွင်း ကြွင်းကျန်နေသေးသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အကြွင်းအကျန်များကိုသာ အားကိုးခဲ့ရပါ၏။ ထို့ကြောင့် သူတို့ သွားလာနိုင်သည့် အကွာအဝေးမှာ အတော်လေးကို ကန့်သတ်ချက် ရှိနေခဲ့ပေသည်။

အကယ်၍သာ ထိုသန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူထံ၌ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်း၍ သူတို့ကို ခြေရာခံနိုင်မည့် နတ်ဘုရားစွမ်းရည် သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်ခုခုသာ ရှိနေခဲ့ပါက သူတို့မှာ ကြီးမားလှသော ဒုက္ခနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်သာ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကံကြမ္မာက သူတို့ဘက်တွင် ရှိနေခဲ့သဖြင့် ချောမောစွာဖြင့် လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြလေ၏။

ယခုမှသာ လုချင်းတစ်ယောက် သူ၏ လက်ဖဝါးများ၌ ချွေးများ ရွှဲနစ်နေကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ တိုက်ပွဲမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်စာမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း ခရီးစဉ်စတင်ကတည်းက ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသမျှတွင် အန္တရာယ်အများဆုံး အကျပ်အတည်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ ယုံမှားဖွယ်ရာ မရှိပေ။

ထိုအမည်းရောင် ချီစွမ်းအင် လက်ဖဝါးကြီးမှာ အင်မတန် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိလွန်းလှသဖြင့် လှေပျံပင်လျှင် ဖိနှိပ်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သူ မည်သူပင်ဖြစ်စေ သာမန် သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်သည်ကတော့ အသေအချာပင် ဖြစ်၏။

အကယ်၍ သူသာ အချိန်မီ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့လျှင် လွတ်မြောက်ရန် မျှော်လင့်ချက်တစ်စက်မျှ မရှိဘဲ နေရာမှာတင် ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရမည်သာ။ ဝမ်းသာစရာကောင်းသည်မှာ ထိုသန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူသည် အစွမ်းထက်လွန်းသော်လည်း ဟင်းလင်းပြင် တာအိုကိုတော့ နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း မရှိသေးပေ။ ထို့ကြောင့် လှေပျံမှ ချန်ရစ်ခဲ့သော ဟင်းလင်းပြင် ခြေရာများကို ခြေရာခံ၍ သူတို့နောက်သို့ လိုက်လာနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍များ သူသာ ထိုသို့ လုပ်နိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူတို့မှာ အတောင်ပံပေါက်နေလျှင်တောင် လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"ဒီနှစ်တွေအတွင်း လှေပျံရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ပိုသိလာအောင် လေ့လာဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့လို့သာ တော်သေးတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ ဇာတ်သိမ်းပြီပဲ"

လုချင်း၏ ရင်ထဲတွင် ကျေးဇူးတင်ရှိမှုလှိုင်းတံပိုးတစ်ခုက လှိုက်တက်လာခဲ့တော့သည်။

သူ ထိုအမည်းရောင် ချီလက်ဖဝါးကြီးကို ခါချနိုင်ခဲ့သည်မှာ လှေပျံ၏ ကျေးဇူးကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ လှေကိုယ်နှိုက်တွင် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များ ကင်းမဲ့နေသော်လည်း ၎င်း၏ အတွင်းပိုင်းဝင်္ကပါများက သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ချဲ့ထွင်ပေးနိုင်ကာ အသွင်ပြောင်းလဲပေးနိုင်ကြောင်းကို အထူးတလည် လေ့လာမှုများမှတစ်ဆင့် လုချင်း သိရှိထားခဲ့လေ၏။

ထိုစွမ်းဆောင်ရည်သာ မရှိခဲ့လျှင် သူ၏ ပြီးပြည့်စုံသော ရွှေအမြုတေအဆင့်နှင့်ပင် ဝါရင့် သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ တာအိုသိုင်းကွက်ကို တွန်းလှန်နိုင်စွမ်း ရှိခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

"အားချင်း... ခုနက ဘာကြီးလဲဟင်" ရှောင်လီက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူ၏ဘေးတွင်လည်း ဝူရှင်း၏ အမြီးလေးမှာ မအီမသာဖြင့် တုန်ရီနေလေ၏။

"ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ဖို့များတယ်" လုချင်းက ခါးသက်သက် အပြုံးလေးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကံကောင်းလို့ ငါတို့ အနာအဆာမရဘဲ လွတ်လာခဲ့တာ"

"တကယ်ပဲ သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူပေါ့..."

ရှောင်လီနှင့် ဝူရှင်းတို့ နှစ်ကောင်စလုံးမှာ အသည်းခိုက်မတတ် တုန်လှုပ်သွားကြလေတော့သည်။ ကောင်းကင်ယံကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည့် ထို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမည်းရောင် ချီလက်ဖဝါးကြီးကို မြင်လိုက်ရကတည်းက သူတို့လည်း ခန့်မှန်းမိပြီးသား ဖြစ်ပေ၏။

ယခု လုချင်းက အတည်ပြုလိုက်သောအခါ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရပါ၏။ သူတို့ကို ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ထို သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူမှာ ယုတ်မာကောက်ကျစ်ပြီး ဆိုးယုတ်လှသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ လွတ်မြောက်အောင် မထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့လျှင် မည်သို့သော အဖြစ်ဆိုးမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ကို စိတ်ကူးနှင့်ပင် မတွေးရဲတော့ချေ။

"သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။ ငါတို့ ရှေ့လျှောက် အရင်ကထက် အများကြီး ပိုပြီး သတိထားဖို့ လိုလိမ့်မယ်"

ဤရုတ်တရက် ကြုံတွေ့လိုက်ရမှုက လုချင်းကို သိသိသာသာပင် ပို၍နိုးကြားသတိရှိလာစေခဲ့ပါ၏။

ပြင်ပကမ္ဘာလောကကြီးသည် အန္တရာယ်များနှင့် အမှန်တကယ် ပြည့်နှက်နေပေ၏။

တာ့ယွမ်မသေမျိုးပိုင်နက်၏ စည်ပင်ဝပြောလှသော ဒေသများဆီသို့ပင် မရောက်ရှိသေးဘဲ သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရလေပြီပင်။

သူတို့ရှေ့ဆက်ရမည့် ခရီးရှည်ကြီးတွင် မည်သို့သောဘေးအန္တရာယ်များက စောင့်ကြိုနေဦးမည်ကို မည်သူက သိနိုင်ပါအံ့နည်း။

"အင်း အင်း"

ရှောင်လီနှင့် ဝူရှင်းတို့ နှစ်ကောင်လုံးမှာ မည်သည့်ကန့်ကွက်မှုမျှ မရှိဘဲ တက်တက်ကြွကြွပင် ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။ သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော စွမ်းအားကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် သူတို့ သိုဝှက်ထားခဲ့သမျှသော မာနတရားများမှာ လုံးဝကို ချေမှုန်းခံလိုက်ရလေတော့သည်။

သူတို့ သန့်စင်ထားခဲ့သော အရည်အသွေးမြင့် မိစ္ဆာအမြုတေများကို အကြောင်းပြု၍ တစ်ချိန်ကတော့ သူတို့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုတိုက်ပွဲတွင်တော့ သူတို့ ဘာတစ်ခုမျှ ဝင်ရောက်ကူညီနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။ လုချင်း၏ လျှပ်တစ်ပြက် တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းကြောင့်သာ သူတို့ လွတ်မြောက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။ သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူတို့၏ အင်အားမှာ အမှန်တကယ်ပင် အသေးအဖွဲသာ ဖြစ်နေတော့သည်။

လုချင်းသည် လှေပျံအတွင်းရှိ ကုန်ဆုံးသွားသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးနေရာတွင် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအသစ်တစ်တုံးဖြင့် အစားထိုးလဲလှယ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လက် ခရီးနှင်ခဲ့လေ၏။ သို့သော် သူ၏ရင်ဘတ်အတွင်း နက်ရှိုင်းသောတစ်နေရာ၌ ထိုကြယ်တာရာ ဟင်းလင်းပြင်နယ်မြေ၏ တည်နေရာကို သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲ၌ စွဲထင်နေအောင် မှတ်သားထားလိုက်လေတော့သည်။

ကိုယ်က အတိုက်ခံရပြီး ပြန်မတိုက်ဘဲနေခြင်းသည် လုချင်း၏ သဘာဝ မဟုတ်ပေ။ လက်ရှိတွင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ နိမ့်ကျနေဆဲဖြစ်ပြီး အရှက်တကွဲ ထွက်ပြေးရုံသာ တတ်နိုင်သော်လည်း အနာဂတ်တွင် သူ သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူနှင့် စာရင်းရှင်းရန် သူ သေချာပေါက် ပြန်လာခဲ့မည်သာ။

နောက်ရက်များတွင် လုချင်းသည် ပို၍ပင် သတိကြီးလာခဲ့တော့၏။ ကမ္ဘာငယ်လေးများကို ဖြတ်သန်းသွားရသည့်အခါ၌ တိုက်ရိုက်ချဉ်းကပ်မည့်အစား လမ်းကြောင်း အနည်းငယ် ရှည်လျားသွားစေကာမူ ကွေ့ဝိုက်၍သာ သွားရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

သို့တိုင်အောင် လမ်းခရီးတွင် အကျပ်အတည်းအချို့နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသေးပါ၏။ အချို့သော ကမ္ဘာများတွင် သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများက သူတို့ကို ရှာတွေ့သွားပြီး ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြ၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လှေပျံ၏ နက်နဲလှသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများနှင့် လုချင်း၏ အစဉ်မပြတ် နိုးကြားသတိရှိမှုတို့ကြောင့် သူတို့သည် အကြိမ်တိုင်းတွင် အန္တရာယ်မှ ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထို သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ မလှုပ်ရှားနိုင်မီမှာပင် ဟင်းလင်းပြင် ဖြတ်သန်းသွားလာခြင်းဖြင့် မကြာခဏဆိုသလို လွတ်မြောက်သွားနိုင်ခဲ့ကြလေ၏။ ဤနည်းအားဖြင့် သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲတစ်ခုပြီးတစ်ခုကို သူတို့ သီသီလေး ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ကြတော့သည်။

ထိုသို့ဖြင့်ပဲ နောက်ထပ် ငါးနှစ်တာ အချိန်ကာလကုန်လွန်သွားခဲ့လေပြီပင်။ တစ်နေ့တွင် လုချင်းသည် လှေပျံကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်မသွားတော့ဘဲ ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်တန့်နေလိုက်၏။

"အားချင်း၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

မျက်စိမှိတ်ကာ တရားထိုင်နေကြသော ရှောင်ယန်နှင့် ဝူရှင်းတို့မှာ လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားမိပြီး နိုးထလာကြသည်။

"ငါတို့ ရောက်ပြီ" လုချင်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ငါတို့ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ပြီပေါ့"

ရှောင်လီနှင့် ဝူရှင်းတို့မှာ ခဏတာမျှ အံ့အားသင့်သွားကြပြီးနောက်၌ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ လင်းလက်သွားတော့သည်။ ငါးနှစ်ကျော်ကာလပတ်လုံး သူတို့သည် နေ့စဉ်ရက်ဆက် လှေပျံထဲတွင်သာ နေထိုင်ခဲ့ရပြီး ကျင့်ကြံခြင်းမှလွဲ၍ လုပ်စရာဟူ၍ သိပ်မရှိခဲ့ချေ။

ကျင့်ကြံနေစဉ်မှာပင် အန္တရာယ်ကျရောက်လာပါက အချိန်မီ မနိုးထနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အလွန် နက်ရှိုင်းသော တရားထိုင်ခြင်းအခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်ရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်ခဲ့ကြရသည်။ ယခု သူတို့၏ ခရီးပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ၌ သတ္တဝါလေး နှစ်ကောင်စလုံးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တလက်လက်တောက်ပသွားကြလေတော့၏။

သူတို့သည် ရှေ့သို့ကြည့်ရန် လှေပျံ၏ ဦးပိုင်းဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်ကြသည်။ ပြီးနောက် နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် သူတို့ လုံးဝ ဆွံ့အသွားကြရလေ၏။

သူတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် ကျယ်ပြောလှပြီး အဆုံးအစမရှိသော ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ မျောလွင့်နေပေသည်။ ၎င်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် သေးငယ်သော ကမ္ဘာငယ်လေး ငါးခုက မဟာကမ္ဘာလောကကြီးကို အစောင့်အရှောက်များပမာ လှည့်ပတ်နေကြလေသည်။

ဤကမ္ဘာလောကကြီးမှ ဖြာထွက်နေသော ကြီးမြတ်ခမ်းနားမှုက ရှောင်လီနှင့် ဝူရှင်းတို့၏ အသည်းနှလုံးကို နက်ရှိုင်းစွာ လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့၏။ သတ္တဝါလေး နှစ်ကောင်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ငေးကြည့်နေရုံမှလွဲ၍ ဆွံ့အကာ အသံတိတ်သွားကြလေတော့သည်။ လုချင်းသည်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာထိတိုင် လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရပေသည်။

ငါးနှစ်ကျော်ကြာ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော ခရီးစဉ်နှင့် မရေမတွက်နိုင်သော စမ်းသပ်မှုများအပြီးတွင် နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"ဒီလောက်ထိတောင် ကြီးမားကျယ်ပြောတဲ့ ကမ္ဘာလောကကြီးပါလား..."

ထိုအချိန်တွင် လုချင်း၏ ဘေး၌ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှေ့သို့ အံ့သြမှင်သက်စွာဖြင့် ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ လီဟော်ဒယ်အိုးအတွင်း ကာလကြာရှည်စွာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေခဲ့သော ယန်ပင် ဖြစ်၏။

ယန်ပင်လျှင် အတွင်းစိတ်၌ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။ သူတို့ရှေ့ရှိ ကမ္ဘာလောကကြီးသည် အမှန်တကယ်ပင် အင်မတန့်ကိုမှ ကျယ်ပြောလှပေ၏။

၎င်း၏ တောက်ပသော အလင်းရောင်များက အဆုံးအစမရှိ ဖြန့်ကျက်နေကာ ၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင် သူတို့၏ မွေးရပ်မြေ ကမ္ဘာမှာ ကြယ်ရောင်တစ်စက်မျှလောက်သာ အရေးမပါသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

"အားချင်း... အရှေ့က ဧရာမ ကမ္ဘာလောကကြီးက... ငါတို့သွားမယ့် နေရာလားဟင်" ရှောင်လီက နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒါ ငါတို့ ဦးတည်လာတဲ့ ကမ္ဘာလောကကြီးပဲ... ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာလောကကြီးပေါ့" လုချင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အထဲမဝင်ခင် ပြင်ဆင်စရာလေး နည်းနည်း ရှိသေးတယ်"

အမှန်တကယ်ပင် လုချင်း၏ ခရီးပန်းတိုင်မှာ ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာလောကကြီးသာ အမြဲတမ်း ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။

ကြယ်တာရာ မြေပုံအရဆိုလျှင် ၎င်းသည် တာ့ယွမ်မသေမျိုးပိုင်နက်အတွင်းရှိ အင်အားအကြီးမားဆုံးသော မဟာကမ္ဘာလောကကြီး ငါးခုအနက်မှ တစ်ခုဖြစ်၏။ ၎င်းသည် သူတို့၏ မွေးရပ်မြေနှင့် အနီးဆုံး မဟာကမ္ဘာကြီးလည်း ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့သည် ပြင်ပဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ကျဆင်းလာသော ဥက္ကာပျံတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး လှေပျံကို ထိုအပေါ်သို့ ဆင်းသက်စေကာ လှေကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ရန် ကိုယ်ပျောက်ဝင်္ကပါများကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ကြသည်။ ငါးနှစ်ကျော် ကာလပတ်လုံး လုချင်းသည် လှေပျံကို မောင်းနှင်ရန်သာ အာရုံစိုက်ထားခဲ့ရလေ၏။

အထူးသဖြင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ၏ ပထမဆုံး ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ကျင့်ကြံရန် နေနေသာသာ တစ်စက္ကန့်လေးမျှပင် သတိမလွတ်ရဲခဲ့ချေ။ မထင်မှတ်ထားသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုခု ကြုံလာပါက သူ၏ တုံ့ပြန်မှု နှေးကွေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ရပေသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်တွင် အမျိုးမျိုးသော အံ့ဖွယ် ဝိညာဉ်လက်နက်များနှင့် ဝိညာဉ်အဆောင်၏ ပံ့ပိုးမှု ရှိနေစေကာမူ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံမှာ နွမ်းနယ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ယခု သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် ခရီးမဆက်မီ သူ၏ အကောင်းဆုံး အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေရန် ရက်အနည်းငယ်ခန့် အနားယူရန် ရည်ရွယ်ထားလေတော့သည်။

လှေပျံကို အပြည့်အဝ ဖုံးကွယ်ပြီးနောက်၌ လုချင်းသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို လက်ထဲဆုပ်ကိုင်ကာ စွမ်းအင်များ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးစေရန် နက်ရှိုင်းသော တရားထိုင်ခြင်း အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်သွားလေ၏။ ရှောင်လီနှင့် ဝူရှင်းတို့ကလည်း လိုအပ်ချက်ကို နားလည်စွာဖြင့် သူ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် တာဝန်ကျေပွန်စွာ ထိုင်ကာ မည်သည့် နှောင့်ယှက်မှုမှ မဖြစ်စေရန် စောင့်ကြပ်ပေးဖို့ အသင့်ပြင်ထားကြလေသည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ လုံးဝ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ လုချင်းက သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ မျက်လုံးများအတွင်း၌ နတ်ဘုရားအလင်းရောင်များ တလက်လက် တောက်ပနေတော့၏။

ရက်အနည်းငယ်ကြာ ပြန်၍အားဖြည့်ပြီးနောက်တွင်တော့ သူ၏ အခြေအနေမှာ အကောင်းဆုံး အထွတ်အထိပ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီပင်။

အမှန်တကယ်ပင် ဤငါးနှစ်တာ ဝိညာဉ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်အောင် လေ့ကျင့်မှုများအပြီးတွင် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ပို၍ပင် သန့်စင်လာပြီး ကြံ့ခိုင်လာကြောင်းကို သူ ခံစားမိနေပါ၏။

မျက်ခုံးကြားရှိ အပ်စိုက်မှတ်အတွင်း၌ ဝိညာဉ်အဆောင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ လင်းလက်နေပြီး ၎င်းမှာ အဆင့်တက်ရန် အလားအလာ ရှိနေကြောင်း အရိပ်အမြွက် ပြသနေပါ၏။ ထိုအချက်ကို သတိပြုမိလိုက်သောအခါ၌ လုချင်း၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရလေတော့သည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်အဆောင်က ယန်အဆောင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားပြီးကတည်းက မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲ၏ အာဟာရ ဖြည့်တင်းပေးမှုအောက်တွင် ၎င်း၏ စွမ်းအားများက တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာခဲ့သော်လည်း အရည်အသွေးပိုင်းဆိုင်ရာ ကြီးမားသော ခုန်ပျံကျော်လွှားမှုမျိုးတော့ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ချေ။ သူ့ကို ရွှေအမြုတေအဆင့်သို့ တက်လှမ်းစေခဲ့သော ကောင်းကင်ဘုံ အတိဒုက္ခပင်လျှင် အခြားသော အသွင်ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေရန် လှုံ့ဆော်မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

မြင့်မြတ်သော ဂါထာမန္တန်ဂိုဏ်း၏ အမွေအနှစ် မှတ်တမ်းများအရ ဝိညာဉ်အဆောင်တစ်ခုသည် ၎င်း၏ ယင်သဘာဝကို သန့်စင်ရန်နှင့် ယန်အဆောင်အဆင့်သို့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲရန်အတွက် အတိဒုက္ခ လျှပ်စီးကြောင်းများ၏ ဖေးမကြံ့ခိုင်မှုကို ခံယူရလေ့ရှိသည်။ ဤနယ်ပယ်ကို များသောအားဖြင့် ရွှေအမြုတေအဆင့်သို့ ရောက်ရှိမှသာ ဝင်ရောက်ခွင့်ရရှိလေ့ရှိ၏။

သို့သော် လုချင်းကတော့ ရှားပါးသော ခြွင်းချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။ မွေးရာပါနယ်ပယ်သို့ မရောက်ရှိမီကပင် ကောင်းကင်ဘုံ အတိဒုက္ခကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ကြိုတင်၍ သန့်စင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူ၏ အဆင့်သည် သတ်မှတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားကတော့ ချို့တဲ့နေဆဲဖြစ်ရာ အဆောင်၏ အစွမ်းအစ အပြည့်အဝကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ရန် အဟန့်အတား ဖြစ်စေခဲ့လေသည်။

သူ အခြေတည်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီး ရွှေအမြုတေကို ဖန်တီးပြီးနောက်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ချို့တဲ့မှုကို တဖြည်းဖြည်း ဖြည့်ဆည်းနိုင်ခဲ့ပါ၏။ သို့တိုင်အောင် အဆောင်မှာ အမှန်တကယ် အသွင်ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကိုတော့ မဖြတ်သန်းရသေးချေ။

ယခု ငါးနှစ်တာ ကြမ်းတမ်းခက်ခဲသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လေ့ကျင့်မှုများအပြီးတွင် နောက်ဆုံးတော့ ထိုအဆင့်တက်မည့် အရိပ်အယောင်ကို သူ ပြန်၍ခံစားလာရပြီ ဖြစ်၏။

"ဒီတစ်ခါ အဆင့်တက်သွားပြီဆိုရင် ငါ ယန်အဆောင်နယ်ပယ်ရဲ့ အလယ်အလတ်အဆင့်ကို ရောက်သွားလောက်တယ်။ ငါ အဆောင်တွေပဲ သုံးသုံး၊ ဝင်္ကပါတွေပဲ လုပ်လုပ်၊ အဲ့ဒါတွေရဲ့ စွမ်းအားက အများကြီး တိုးလာလိမ့်မယ်" လုချင်းက ဝမ်းသာအားရ တွေးလိုက်လေတော့သည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ကျင့်ကြံခြင်းသည် ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်ကို ကျင့်ကြံခြင်းထက် များစွာ ပို၍ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းပေသည်။ ၎င်းကို ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် စုပ်ယူရုံမျှဖြင့် တိုးတက်လာစေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

လုချင်းသည် ရွှေအမြုတေအဆင့်သို့ မရောက်မီ အစောကြီးကတည်းက ယန်အဆောင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် ထိုနောက်ပိုင်းတွင် ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်၌ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုက ပိုမို လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

အကယ်၍သာ သူ၏ မွေးရပ်မြေတွင် ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် ကန့်သတ်ချက်များ မရှိခဲ့လျှင် သူသည် ရွှေအမြုတေ၏ စတုတ္ထ သို့မဟုတ် ပဉ္စမမြောက် အသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိနေလောက်ပြီ ဖြစ်၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤတစ်ကြိမ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်အောင် လေ့ကျင့်မှုက သူ့အား ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ထိုးထွင်းသိမြင်မှု အသစ်များကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့လေတော့သည်။

အနာဂတ်တွင် သူသည် ၎င်းကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် လမ်းကြောင်းသစ်တစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးနိုင်ကောင်းဖန်တီးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

"အချိန်ကိုက်ပဲ" သူ တွေးလိုက်သည်။ "မြင့်မြတ်သော ဂါထာမန္တန်ဂိုဏ်းဆီက ငါရခဲ့တဲ့ အမွေအနှစ်က ငါ့ရဲ့ လက်ရှိအဆင့်အတွက် မလုံလောက်တော့ဘူး။ ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာလောကကြီးထဲ ရောက်သွားတာနဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကျင့်ကြံခြင်းကို အဓိကထားတဲ့ အမွေအနှစ်အသစ်တစ်ခုကို ရှာဖို့ လိုလိမ့်မယ်"

ယွီဟွာဂူခန်းမဆောင်မှ သူရရှိခဲ့သော အမွေအနှစ်မှာ အမြဲတမ်း မပြည့်မစုံ ဖြစ်နေခဲ့၏။ အလွန်ဆုံးအနေဖြင့် ၎င်းသည် ရွှေအမြုတေအဆင့်၊ တစ်နည်းအားဖြင့် ယန်အဆောင်အဆင့်အထိသာ ကျင့်ကြံခြင်းကို အထောက်အကူ ပြုနိုင်ပေသည်။ ယင်းထက် ကျော်လွန်သော အကြောင်းအရာများ မပါဝင်ခဲ့ချေ။

ဤသည်မှာ ယန်အဆောင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူ၏ ဝိညာဉ်အဆောင် တိုးတက်မှု အလွန်နှေးကွေးရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းတစ်ရပ်လည်း ဖြစ်ပေ၏။ ထို့ကြောင့် ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာလောကကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်သော ပိုမိုပြည့်စုံသည့် အမွေအနှစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေရန် လုချင်း အပြည့်အဝ ရည်ရွယ်ထားလိုက်တော့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မဝင်ရောက်မီ သူ ပြုလုပ်ရမည့် နောက်ဆုံး ပြင်ဆင်မှုအချို့တော့ ကျန်ရှိနေသေးသည်ပင်။ ထိုအတွေးနှင့်အတူ လုချင်း၏ အသိစိတ်က ရွှေ့ပြောင်းသွားပြီး လီဟော်ဒယ်အိုးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့လေ၏။

..