အခန်း ၅၃၇

အခန်း ၅၃၇ - ကောင်းကင်ကို တုန်လှုပ်စေသော ပေါက်ကွဲမှု၊ အပြန်အလှန် ပျက်စီးခြင်း

"မင်းလိုကောင်လေးက ဒီလောက်ထိ လုပ်ရဲလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားမိခဲ့ဘူး။ တာအိုကာကွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းအဆောင်ကို ဒီလိုမျိုး အလဟဿဖြုန်းတီးပစ်လိုက်တာပဲ..."

ချန်းလန်မြို့စားမင်းသည် ကုန်းရှုယွီဘေးရှိ အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ တစ္ဆေဆန်ဆန် ပုံရိပ်ယောင်ကို ခက်ထန်လေးနက်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေ၏။ ထိုပုံရိပ်ယောင်မှာ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေသော်လည်း ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အကြည့်များကမူ ကျောချမ်းလောက်အောင် အေးစက်ခက်ထန်နေတော့သည်။

၎င်းသည် နတ်ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်ငြား ထွက်ပေါ်လာသည့် ဖိအားကမူ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။ မူလကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ အနည်းဆုံး သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် တတိယ အတိဒုက္ခအဆင့် သို့မဟုတ် ထိုထက်ပိုမြင့်မားနိုင်ပေ၏။

ယင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မြို့စားမင်းကိုယ်တိုင်မှာ ပထမ အတိဒုက္ခအဆင့်တွင်သာ ရှိနေပြီး အဆင့်အတန်းအားဖြင့် အတော်လေးကို ကွာဟနေလေ၏။

ထို့ကြောင့် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေပါစေ၊ သူသည် သေရေးရှင်ရေး ရန်သူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ သဘောထားကာ အနည်းငယ်မျှပင် ပေါ့ဆရဲခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သူ့ကို အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရစေသည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ ထိုပုံရိပ်ယောင်၏ ဝေဝါးနေသော သဏ္ဌာန်ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းက ထိုအရာသည် စတုတ္ထ အတိဒုက္ခအဆင့်ဖြစ်သော ထာဝရအသစ်ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း နယ်ပယ်သို့ မရောက်ရှိသေးကြောင်းကို ဖော်ပြနေတော့၏။

အကယ်၍သာ ထိုအဆင့်သို့ ရောက်နေခဲ့ပါက ဤတိုက်ပွဲကို ဆင်နွှဲနေရန်ပင် မလိုအပ်တော့ဘဲ သူသည် နှစ်ခါပြန်မတွေးဘဲ လက်နက်ချအရှုံးပေးလိုက်မည်သာ။

"နန်ကုန်းယွမ်ဝူ၊ ခင်ဗျားဘာသာခင်ဗျား ဒုက္ခရှာတာပဲ။ ခင်ဗျားလို ခေတ်ကုန်နေတဲ့ အဘိုးကြီးက ငါ့ကို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့လေ။ ငါက ခင်ဗျားကို အဖိုးအခ ပြန်မပေးဆပ်ခိုင်းဘူးဆိုရင်၊ ကုန်းရှု မျိုးနွယ်စုက ရွှံ့နဲ့လုပ်ထားပြီး အလွယ်တကူ နင်းခြေခံရမယ့်ကောင်တွေလို့ ခင်ဗျားက တကယ်ထင်နေတာလား"

ကုန်းရှုယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်နေလေ၏။

အမှန်တကယ်ပင် သူသည် တာအိုကာကွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းအဆောင်ကို အသုံးပြုလိုက်ရသည့်အတွက် နှမြောတသ ဖြစ်နေတော့သည်။

သူ၏ မျိုးနွယ်စုတွင် တင်းကျပ်သော စည်းမျဉ်းများရှိပြီး အဓိကမျိုးနွယ်စုမှ ဆင်းသက်လာသူများနှင့် ကံတရား၏ သားတော်တိုင်းကို ဤကဲ့သို့သော အဆောင်တစ်ခုသာ ချီးမြှင့်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ကြိမ် အသုံးပြုပြီးသွားပါက နောက်ထပ် အစားထိုးပေးမည် မဟုတ်တော့ချေ။

သို့သော်လည်း သူသည် ထိုကိစ္စအတွက် နောင်တရမနေခဲ့ပေ။

အကယ်၍ နန်ကုန်းယွမ်ဝူ၏ စော်ကားမှုကိုသာ သူ မျိုသိပ်လိုက်မည်ဆိုပါက သူ၏ တာအိုနှလုံးသားတွင် ထာဝရ အက်ကွဲကြောင်း ထင်ကျန်ရစ်မည်သာ။

တာအိုနှလုံးသားတွင် အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခုဖြစ်ပေါ်သွားသည်နှင့်၊ ဧကရာဇ်နှလုံးသား မန္တန်ကို ကျင့်ကြံခြင်းသည် ဆူးခင်းလမ်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ ယခုကဲ့သို့ လျင်လျင်မြန်မြန် တိုးတက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

မည်သည့် လျှို့ဝှက်တိုက်ကွက် သို့မဟုတ် ရတနာမှ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံခြင်းထက် ပို၍ အရေးမကြီးနိုင်ပါချေ။

ဤအချက်ကို ကုန်းရှုယွီက ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထားပါ၏။

သူ၏ တာအိုနှလုံးသားတွင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီဖြစ်ရာ၊ မည်သည့်တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ရပါစေ၊ ၎င်းကို အပြီးတိုင် ချေမှုန်းပစ်ရမည်သာ ဖြစ်တော့သည်။

တာအိုကာကွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းအဆောင်ထက် ပို၍ တန်ဖိုးရှိသော အရာတစ်ခုကို စတေးရမည်ဆိုလျှင်တောင်မှ သူကလည်း လုပ်ဆောင်မည်သာ။

"...ဒါဆို ငါက မင်းကို နည်းနည်းလေး အထင်သေးသွားမိတာပေါ့လေ"

လူငယ်လေး၏ ကြမ်းကြုတ်ပြီး ပြတ်သားသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ချန်းလန်မြို့စားမင်းက မျက်လုံးများကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်ကာ သတိကြီးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ သန္ဓေသားဝိညာဉ် တတိယ အတိဒုက္ခအဆင့် နတ်ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ယောင်ဆိုတာက အခြေအမြစ်မရှိတဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ပုံရိပ်ယောင်သက်သက်ပဲလေ။ ဒါက ငါ့ကို အနိုင်ယူနိုင်တယ်လို့ မဆိုလိုဘူးကွ"

သူ၏စကားအဆုံးတွင် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်၌ လှိုင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လာတော့၏။

သူသည် လက်သင်္ကေတတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်ရာ၊ အောက်ဘက်ရှိ ကြီးမားလှသော ချန်းလန်မြို့ကြီးသည် အလင်းရောင်များဖြင့် ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက်၌ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်လာပြီး သူ၏ ကိုယ်တွင်းသို့ စီးဝင်သွားတော့၏။

သူသည် မြို့တော်၏ ကာကွယ်ရေး မဟာဝင်္ကပါကြီးကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအားများကို သူ၏ကိုယ်တွင်းသို့ ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းလိုက်သည်ပင်။

"မြို့ကာကွယ်ရေး ဝင်္ကပါတစ်ခုက မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား" ကုန်းရှုယွီက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ ဘေးတွင်ရှိနေသော ပုံရိပ်ယောင်အဘိုးအိုထံသို့ လှည့်ကာ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်လေ၏။

"ဘိုးဘေးကြီး၊ ဒီလူယုတ်မာက ကုန်းရှု မျိုးနွယ်စုကို စော်ကားရဲပါတယ်။ ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို သုံးပြီး သူ့ကို ဖိနှိပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါရစေ။ သူ့ကို အရှင်ဖမ်းပြီး အပြစ်ပေးဖို့အတွက် မျိုးနွယ်စုဆီ ပြန်ခေါ်သွားပေးပါ"

ကုန်းရှုယွီ၏ တောင်းပန်သံနှင့်အတူ အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အသိတရားတစ်ခု ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားတော့သည်။

သူ၏ အကြည့်တို့က ချန်းလန်မြို့စားမင်းထံသို့ စူးစိုက်ကျရောက်သွားလေ၏။

"မင်းလိုကောင်လေးက... ကုန်းရှု မျိုးနွယ်စုကို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့လေ။ ဖိနှိပ်ပစ်လိုက်မှပဲ ရတော့မယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် အဘိုးအိုသည် သူ၏ လက်မောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ဖဝါးမှာ လျင်မြန်စွာဖြင့် ကြီးမားလာတော့၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် ပေရာပေါင်းများစွာထိ ကျယ်ပြန့်လာလေသည်။

လက်ဖဝါးထဲတွင် နိယာမစည်းမျဉ်းပုံစံ ကွန်ယက်များ ယှက်နွှယ်နေပြီး ၎င်းမှာ မြို့စားမင်းထံသို့ ဆန့်တန်းလာသော ကောင်းကင်ဖုံးလွှမ်း လက်ဖဝါးကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်တော့၏။

သူက မြို့စားမင်းကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အရှုံးပေးသွားစေရန် ရည်ရွယ်ထားလေ၏။

"သန္ဓေသားဝိညာဉ် တတိယ အတိဒုက္ခအဆင့်... ကောင်းကင်ဖုံးလွှမ်း လက်ဖဝါးလား" ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မြို့စားမင်းက လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

"ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင်လာခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ ကျုပ်မှာ ခုခံနိုင်မယ့် နည်းလမ်းရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသက်သက်ပဲလေ။ ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"

ယင်းနောက်တွင် သူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ့ရှေ့ရှိ တံဆိပ်တုံးထဲသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ ထိုတံဆိပ်တုံးကြီးသည် ပေပေါင်းအတော်များများအထိ ကျယ်ပြန့်လာကာ ဧရာမလက်ဖဝါးကြီးဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်လေတော့၏။

ဘုန်း

လက်ဖဝါးနှင့် တံဆိပ်တုံးတို့သည် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားကြသည်။ ပေါက်ကွဲမှုလှိုင်းမှာ ယခင်က ကျွမ်းကျင်သူသုံးဦးကြား ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲအတွင်းမှ ပေါက်ကွဲမှုလှိုင်းထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားနေတော့၏။

ထိုဖိအားကြောင့် မြို့တွင်းရှိ အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူ မရေမတွက်နိုင်အောင် သတိလစ်မေ့မြောသွားကြလေ၏။

အားနည်းသော ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများပင်လျှင် တုန်ယင်ကာ ယိမ်းယိုင်သွားကြတော့သည်။

"ဒါက သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူရဲ့ စွမ်းအားပဲကိုး..."

မိန်းမောတွေဝေနေသော ရွှေအမြုတေ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ကောင်းကင်ယံသို့ အံ့ဩမှင်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သော စွမ်းအားကို အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားနေမိလေ၏။

"မြို့စားမင်း ကာကွယ်လိုက်နိုင်ပြီကွ"

ဖုန်မှုန့်များ အောက်သို့ကျဆင်းသွားချိန်တွင် အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးက ဟစ်အော်လိုက်ကြတော့သည်။

ကောင်းကင်ယံအထက်တွင် လက်ဖဝါးနှင့် တံဆိပ်တုံးတို့မှာ အကြိတ်အနယ် ယှဉ်ပြိုင်နေကြလေ၏။

လက်ဖဝါး၏ လွှမ်းမိုးနိုင်သော စွမ်းအားကြီးမားလှသော်လည်း၊ မြို့စားမင်းကတော့ မဟာဝင်္ကပါကြီး၏ အထောက်အပံ့ကို အသုံးပြု၍ ၎င်းကို တားဆီးထားနိုင်ခဲ့ပေသည်။

"...ဟင်" အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားတော့သည်။

ပထမ အတိဒုက္ခအဆင့် သန္ဓေသားဝိညာဉ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမျှော်လင့်မထားခဲ့မိချေ။

သို့သော် များမကြာမီ သူ၏ အကြည့်များက အေးစက်တည်ငြိမ်သော အခြေအနေသို့ ပြန်ပြီးရောက်ရှိသွားတော့၏။

သူ၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ အနည်းငယ် လင်းလက်သွားပြီး ပို၍ပင် ဝေဝါးလာတော့သည်။

သို့တိုင်အောင် ဤအပြောင်းအလဲနှင့်အတူ မြို့စားမင်းအပေါ် သက်ရောက်နေသော ဖိအားမှာ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်လာလေ၏။ ပြီးနောက်၌ လက်ဖဝါးကြီးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ အောက်သို့ စတင်ဆင်းသက်လာပြီး တံဆိပ်တုံးကို အောက်သို့ဖိချကာ ပစ်မှတ်ထံသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာတော့သည်။

"ဒီအဘိုးကြီးက... ငါထင်ထားတာထက်တောင် ပိုသန်မာနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက ပိုကြာကြာခံနိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

မြို့စားမင်းသည် တွေဝေမနေခဲ့ချေ။ တံဆိပ်တုံးကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားရန် ဝင်္ကပါမှ စွမ်းအင်များကို မနားတမ်း စုပ်ယူရင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အကန့်အသတ်အထိ တွန်းပို့လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲလာတော့၏။

ထိုအဘိုးအိုသည် ဤစွမ်းအားကို အသက်သွင်းရန် သူ၏ နတ်ဝိညာဉ်ကိုပင် လောင်ကျွမ်းစေနေကြောင်း သူ ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထားပါ၏။

ပုံရိပ်ယောင်၏ စွမ်းအားများ ကုန်ခမ်းသွားသည်အထိသာ သူ တောင့်ခံထားနိုင်ပါက အောင်ပွဲသည် သူ့အတွက်သာ ဖြစ်လာမည်ပင်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် မြို့စားမင်းသည် စိတ်ထဲမှ ကျေးဇူးတင်နေမိတော့၏။

ထိုအဘိုးအိုသည် ထာဝရအသစ်ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း နယ်ပယ်ဖြစ်သော စတုတ္ထ အတိဒုက္ခအဆင့်သို့ မရောက်ရှိသေးသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်နေမိ၏။

လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်အတွင်း တံဆိပ်တုံး၏ စွမ်းအားကို သူ အပြည့်အဝ သန့်စင်ပြီး ကျွမ်းကျင်အောင် တတ်မြောက်ထားခဲ့သည့်အတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်နေမိလေ၏။

သို့မဟုတ်ပါက ဤတိုက်ပွဲကို သူ ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့မှာ မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"သူ တကယ်ပဲ ကာကွယ်နိုင်ခဲ့တာလား"

မနီးမဝေး ကောင်းကင်ယံတွင် တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေသော ကုန်းရှုယွီသည် နန်ကုန်းယွမ်ဝူက ဘိုးဘေး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တကယ်တမ်း ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သည်ကို မြင်သောအခါ၌ အံ့ဩမှင်သက်သွားတော့သည်။

ဘိုးဘေး၏ နတ်ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ယောင် ဝေဝါးသွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသောအခါ၌ သူ တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်၏။ "ဦးလေးချိုက်၊ အိမ်တော်ထိန်း၊ ဘိုးဘေးရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်က သိပ်ကြာကြာ ခံနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်လည်း သွားကူညီလိုက်ကြ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး"

အသက်ကြီးပိုင်း အမျိုးသားနှစ်ဦးသည် တွေဝေမနေဘဲ အလွန်လျှင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြတော့သည်။

ဘိုးဘေး၏ ပုံရိပ်ယောင်သာ ပျောက်ကွယ်သွားပါက သူတို့နှစ်ဦးတည်းဖြင့် နန်ကုန်းယွမ်ဝူကို ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်းကို သူတို့ ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထားကြလေသည်။

"နန်ကုန်းယွမ်ဝူ၊ အခုပဲ လက်နက်ချပြီး မင်းကိုယ်မင်း သက်ညှာလိုက်စမ်း" သူတို့က အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

သို့သော်လည်း ဧရာမလက်ဖဝါးကြီးနှင့် တံဆိပ်တုံးတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့နေသော တိုက်ရိုက်နယ်မြေထဲသို့မူ သူတို့ မဝင်ရဲကြချေ။

ထိုနေရာရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ နိယာမများမှာ ပြင်းထန်စွာ ပုံပျက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း အကြောက်အလန့်မရှိ ဝင်ရောက်သွားပါက ဝိညာဉ်ဒဏ်ရာရခြင်း သို့မဟုတ် ထိုထက်ပိုဆိုးသော အခြေအနေများနှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်ပေ၏။

ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဝိညာဉ်လက်နက်များဖြင့် အဝေးမှ တိုက်ခိုက်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြတော့၏။

စိတ်အာရုံတစ်ချက်ဖြင့် သူတို့တစ်ဦးစီသည် သူတို့၏ သက်စောင့်ဝိညာဉ်လက်နက်များကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ကြသည်။ တစ်ခုမှာ ကျောက်စိမ်းပေတံဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုမှာတော့ အနက်ရောင်ပုတီးကုံး တစ်ကုံး ဖြစ်လေ၏။

၎င်းတို့ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်နှင့်၊ ထိုဝိညာဉ်လက်နက်များသည် သိသိသာသာ ကြီးမားလာပြီး ချန်းလန်မြို့စားမင်း၏ ရုပ်ခန္ဓာကို ပစ်မှတ်ထားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများနှင့်အတူ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

"လူယုတ်မာကောင်တွေ" မြို့စားမင်းက မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

သူသည် သူ၏ အာရုံကို ခွဲဝေရန် ဖိအားပေးခံရပြီး ဟန့်တားရန်အတွက် ဝိညာဉ်ဓားနှစ်လက်ကို လွှတ်ထုတ်လိုက်ရတော့၏။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ အလျင်စလို အခြေအနေတွင် သူ ဆင့်ခေါ်လိုက်သော ဓားများသည် သန္ဓေသားဝိညာဉ် ကျွမ်းကျင်သူများ၏ အပြည့်အဝ သန့်စင်ထားသော သက်စောင့်ဝိညာဉ်လက်နက် နှစ်ခုကို မည်သို့ ယှဉ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ထို့အပြင် သူသည် ဧရာမလက်ဖဝါးကြီးကို ခုခံရန် တံဆိပ်တုံးကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နေရဆဲ ဖြစ်လေသည်။

ဘုန်း ဘုန်း

မြေကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေသော ပေါက်ကွဲသံ နှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

ဝိညာဉ်ဓားများမှာ လွင့်စင်သွားပြီး မြို့စားမင်း၏ ဝိညာဉ်မှာ တုန်လှုပ်သွားသဖြင့် သွေးများပင် အန်ကျလာခဲ့သည်။

သူ့အထက်ရှိ လက်ဖဝါးကြီးက ဤအခွင့်အရေးကို အရယူကာ ၎င်းဖိချထားသော တံဆိပ်တုံးနှင့်အတူ အောက်သို့ ပြုတ်ကျလာတော့သည်။

ပို၍ဆိုးရွားသည်မှာ ထိုသက်စောင့်ဝိညာဉ်လက်နက် နှစ်ခုသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်တန့်မသွားခြင်းပင်။ ဓားများကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက်၌ ၎င်းတို့သည် ပြန်လည်စုစည်းကာ မြို့စားမင်းအား ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

သန္ဓေသားဝိညာဉ် ကျွမ်းကျင်သူများ၏ သုံးပွင့်ဆိုင် တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် မြို့စားမင်းသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော အခြေအနေသို့ ကျရောက်သွားတော့၏။

အကယ်၍ သူသာ တိုက်ရိုက် ထိမှန်ခံရပါက မသေလျှင်တောင်မှ တစ်သက်လုံး ဒုက္ခိတဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

"မင်းတို့က ငါ့ကို ရွေးချယ်စရာ မပေးခဲ့ဘူးပဲ"

သေရေးရှင်ရေး အစွန်းတစ်ဖက်သို့ တွန်းပို့ခံရသောအခါ၌ မြို့စားမင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ရူးသွပ်မှုများဖြင့် အရိုင်းဆန်လာတော့၏။

သူ၏ ပါးစပ်တွင် သွေးများနှင့် ပေကျံနေပြီး သွားများကို ကြိတ်ကာ သူ၏ လည်ချောင်းထဲမှ အက်ကွဲသောအသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် လက်သင်္ကေတတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်တော့သည်။

၎င်းကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းပေါ်ရှိ တောင်ကြီးတစ်တောင်အလား ကြီးမားသော တံဆိပ်တုံးကြီးသည် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများဖြင့် ရုတ်တရက် တုန်ခါလာခဲ့၏။

"သွားပြီ၊ သူက သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်ကို ကိုယ်တိုင် ဖောက်ခွဲပစ်တော့မှာပဲ။ သခင်လေး၊ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာပါ"

သန္ဓေသားဝိညာဉ် အဘိုးအိုနှစ်ဦးသည် ရိုင်းစိုင်းသော အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများက ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူတို့သည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အလျင်အမြန်ဖြင့် ကာကွယ်ရေး သင်္ကေတများကို ဖော်ဆောင်ကာ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာလိုက်ကြသည်။ ပြီးနောက်၌ သူတို့၏ နတ်ဝိညာဉ်များ ထကြွလာပြီး သူတို့၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်ရေး နည်းစနစ်အလွှာပေါင်းများစွာကို ချထားလိုက်ကြလေ၏။

သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများမှာ အံ့ဩလောက်အောင် လျင်မြန်လှသော်ငြား၊ တံဆိပ်တုံး၏ ပေါက်ကွဲမှုက ပို၍ပင် မြန်ဆန်နေတော့သည်။

သူတို့ စတင်လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ဧရာမတံဆိပ်တုံးကြီးတစ်လျှောက် အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာလေသည်။

ဘုန်း

၎င်းသည် ကောင်းကင်ယံမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော မွန်းတည့်နေမင်း၏ အလင်းရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပစွာ ပေါက်ကွဲသွားတော့၏။

ထိုအခါ၌ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော အလင်းစက်လုံးတစ်ခုသည် အထက်ကောင်းကင်ယံတွင် ပေါ်လာလေရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ နိယာမများမှာလည်း လုံးဝကို ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားတော့၏။

ဧရာမပေါက်ကွဲမှုကြီးသည် ပုံရိပ်ယောင်အဘိုးအို၏ ဧရာမလက်ဖဝါးကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရုံသာမကဘဲ သန္ဓေသားဝိညာဉ် အဘိုးအိုနှစ်ဦး၏ သက်စောင့်ဝိညာဉ်လက်နက် နှစ်ခုကိုပါ လွင့်စင်သွားစေလေ၏။

အဖျက်စွမ်းအားကြီးမားသော ပေါက်ကွဲမှုလှိုင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဆုတ်ခွာနေသော အဘိုးအိုများကို လျင်မြန်စွာ မီသွားတော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့၏ ကာကွယ်ရေးအလွှာများ စုတ်ပြဲသွားကာ ဒေါသတကြီးဖြစ်နေသော စွမ်းအင်များ၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရလေ၏။

"သခင်လေး၊ ပြေးတော့" ပေါက်ကွဲမှု၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရစဉ် သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

သတိပေးသံကို ကြားပြီးနောက်၌ ဆုတ်ခွာနေပြီဖြစ်သော ကုန်းရှုယွီသည် အမြင့်ဆုံးအရှိန်ဖြင့် နောက်သို့ ပျံသန်းသွားလေ၏။

သို့သော် သူ၏ ပျံသန်းမှုသည် ရှေ့သို့တိုးလာနေသော ပေါက်ကွဲမှု၏ အတိုင်းအတာကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ခဏအကြာမှာပင် စွမ်းအင်လှိုင်းလုံးများက သူ့ကို မီသွားတော့သည်။

ထိုအခါ၌ သူ၏ မျက်နှာမှာ သေလူတစ်ယောက်လို ဖြူလျော်သွားလေ၏။

ကာကွယ်ရေး ရတနာများ ရှိနေသော်လည်း အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခု၏ ပေါက်ကွဲမှုမှလာသော ဤပျက်စီးခြင်းလှိုင်းလုံးကို သူ အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်းကို သူ ခံစားလိုက်ရပါ၏။

သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားချိန်၌ လက်တစ်ဖက်တည်းရှိသော ပုံရိပ်တစ်ခုက ရုတ်တရက် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်မှ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်လေ၏။

ပေါက်ကွဲမှု၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် အောက်ဘက်ရှိ ချန်းလန်မြို့ပင်လျှင် ၎င်းကို လုံးလုံးလျားလျား မရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ချေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် မြို့ရိုးများမှ ဧရာမအလင်းတန်း အကာအကွယ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ချန်းလန်မြို့ကို လွှမ်းခြုံကာကွယ်ပေးလိုက်တော့သည်။

ထို့အပြင် မြို့စားမင်းသည် ဝိညာဉ်လက်နက်ကို ကိုယ်တိုင်ဖောက်ခွဲလိုက်သောအခါ၌ ပေါက်ကွဲမှု၏ စွမ်းအားကို ကုန်းရှုယွီနှင့် အခြားသူများထံသို့ တမင်တကာ ဦးတည်စေခဲ့လေ၏။

ယင်းက မြို့တော်အပေါ် ကျရောက်မည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို လျော့ကျသွားစေသည်။

အကာအကွယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသော်လည်း တောင့်ခံထားနိုင်ခဲ့၏။

ထို့ကြောင့် မြို့တွင်းရှိ ရာနှင့်ချီသော မြို့သားသိန်းပေါင်းများစွာသည် သေကြေပျက်စီးခြင်းမှ ကင်းလွတ်ခွင့် ရရှိခဲ့ကြတော့၏။

"ဘာ... ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ..."

မီးခိုးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များ တဖြည်းဖြည်း လွင့်စင်သွားသောအခါ မြို့တွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ဗလာကျင်းလျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုနေတော့သည်။

သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီး ပြိုကျနေသော အဆောက်အအုံများနှင့် အပျက်အစီးများကတော့ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေလေ၏။

တစ်ခဏတာမျှ သူ ဘယ်နေရာရောက်နေသည်ကိုပင် သူ မမှတ်မိနိုင်ဖြစ်သွားရသည်။

ချန်းလန်မြို့၏ မဟာဝင်္ကပါကြီးသည် ပေါက်ကွဲမှု၏ အဓိကဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သော်လည်း မြို့တော်မှာမူ ကြွင်းကျန်ရစ်သော ပေါက်ကွဲမှုလှိုင်းများကြောင့် ထိခိုက်ပျက်စီးခဲ့ရဆဲဖြစ်ပြီး အဆောက်အအုံများစွာ ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရတော့၏။

ထိုကျင့်ကြံသူသည် သူ၏ အသိစိတ်ကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရရှိလာလေသည်။ ကြီးမားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ချက်ချင်း မော့ကြည့်လိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် သူ၏ မေးရိုးများ ပြုတ်ကျမတတ်ပင် အံ့ဩသွားရလေ၏။

ဧရာမလက်ဖဝါးကြီးနှင့် ဧရာမတံဆိပ်တုံးကြီးတို့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီပင်။

ချန်းလန်မြို့စားမင်း၊ ပုံရိပ်ယောင် အဘိုးအိုနှင့် သန္ဓေသားဝိညာဉ် ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ဦးတို့လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်လေ၏။

ကောင်းကင်ယံတွင် တောက်ပသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦးသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ။ မြို့စားမင်းရော ဘယ်ရောက်သွားလဲ"

ရတနာခန်းမဆောင်ဘက်တွင်လည်း ခန်းမဆောင် သခင်နှင့် အခြားသူများမှာ အလားတူပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြလေ၏။

မြို့စားမင်းကို ဝိုင်းရံထားခြင်းမှသည် သူ၏ ဝိညာဉ်လက်နက် ကိုယ်တိုင်ပေါက်ကွဲသွားခြင်းအထိ အရာအားလုံးက အရမ်းကို မြန်ဆန်လွန်းနေတော့သည်။

ပေါက်ကွဲမှုကြီးကိုယ်တိုင်ကလည်း အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှလေ၏။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ နိယာမများပင်လျှင် ပြင်းထန်စွာ ပုံပျက်သွားခဲ့သည်။ ဖိအားအောက်တွင် လူတိုင်း၏ စိတ်များ ဗလာကျင်းသွားခဲ့ကြတော့၏။

သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ခုလေးတင် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေကြလေ၏။

"မြို့စားမင်းက ဒီဘက်မှာ"

လုချင်းက မနီးမဝေး နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ အပျက်အစီးများကြားတွင် ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ အသက်မဲ့စွာ လဲလျောင်းနေလေ၏။

ပျက်စီးနေသော ဝတ်ရုံများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုသူသည် ချန်းလန်မြို့စားမင်းမှလွဲ၍ အခြားသူ မဖြစ်နိုင်ချေ။

"မြို့စားမင်း" ခန်းမဆောင် သခင်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့အနီးသို့ ပြေးသွားတော့သည်။

သူမ သေချာစွာ မြင်လိုက်ရသောအခါ၌ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပါးစပ်ကို မပိတ်ထားဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

မြို့စားမင်း၏ မျက်လုံးများမှာ တင်းကျပ်စွာ မှိတ်ထားပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စုတ်ပြဲလုမတတ် ဖြစ်နေကာ သူ့ပုံစံကို မှတ်မိရန်ပင် ခက်ခဲနေပါ၏။

အနည်းငယ်မျှသာ မှတ်မိနိုင်သော သူ၏ မျက်နှာကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက၊ ဤသူသည် တစ်ချိန်က ဩဇာတိက္ကမကြီးမားပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော မြို့စားမင်းဖြစ်ခဲ့သည်ကို သူမ ယုံကြည်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"ခန်းမဆောင် သခင်၊ သူ အသက်ရှင်နေသေးပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ကို ချက်ချင်း ကုသပေးဖို့ လိုတယ်"

ဒုတိယ ခန်းမဆောင် သခင်တစ်ဦးက ဒူးထောက်စစ်ဆေးရင်း အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲက အကောင်းဆုံး ကုသရေး ဆေးရည်တွေကို သွားယူခဲ့ကြ" ခန်းမဆောင် သခင်သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏။

"အရမ်း နောက်ကျသွားပြီထင်တယ်"

ထိုစဉ် လုချင်းသည်လည်း အနားသို့ လျှောက်လာတော့သည်။

မြို့စားမင်း၏ ဒဏ်ရာများကို မြင်သောအခါ၌ သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် စုပ်သပ်လိုက်မိ၏။

အရမ်း နီးစပ်လွန်းခဲ့သည်။ ဤလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရော ဝိညာဉ်ပါ လုံးဝ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရချေသည်။

အခြားသူများက ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မရှင်းမလင်း ဖြစ်နေချိန်တွင် လုချင်းကမူ အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရလေ၏။

သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် မြို့စားမင်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်လက်နက်ကို ကိုယ်တိုင်ဖောက်ခွဲရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ဤတံဆိပ်တုံးသည် သာမန် မှော်ရတနာတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့၏။

၎င်း၏ ကိုယ်တိုင်ဖောက်ခွဲမှုသည် လုံးဝကို ကပ်ဆိုးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့သော စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်ပေးခဲ့လေသည်။ သို့ဖြစ်၍ မြို့စားမင်း ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ပေါက်ကွဲမှုအတွင်း ပိတ်မိသွားခဲ့ရတော့၏။

အကယ်၍သာ နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြို့တော်၏ ကာကွယ်ရေး ဝင်္ကပါထဲသို့ အတင်းအကျပ် လမ်းညွှန်မပေးခဲ့ပါက...

သူသည် လုံးလုံးလျားလျား ပျက်စီးသွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်မှာလည်း အဆုံးသတ်သွားကာ သူ၏ တာအိုမှာလည်း ငြိမ်းသတ်ခံရမည်သာ။

လုချင်းသည် လက်ဖျောက်တစ်ချက်တီးကာဖြင့် အဆောင်တစ်ခုကို လွှတ်တင်လိုက်ရာ၊ ၎င်းသည် မြို့စားမင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အထက်တွင် လွင့်မျောနေတော့သည်။

ထို့နောက်၌ သက်စောင့်စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသော နူးညံ့သည့် အဖြူရောင်အလင်းတန်းသည် အောက်သို့ ဖြာဆင်းလာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တောက်ပစွာ ကျရောက်လာလေ၏။

ဖြည်းညှင်းစွာပင် မြို့စားမင်း၏ ပျက်စီးနေသော အသားစများသည် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာတော့သည်။

သို့သော် ကုသမှု အရှိန်အဟုန် နှေးကွေးနေခြင်းကြောင့် လုချင်းမှာ မျက်မှောင်မကြုတ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးနေသော်လည်း မြို့စားမင်း၏ ကိုယ်တွင်းရှိ သက်စောင့်စွမ်းအားမှာမူ အနည်းငယ်မျှသာ တိုးလာခဲ့လေ၏။

နတ်မျက်စိစွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းလိုက်သောအခါ၌ လုချင်း၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် မြို့စားမင်း၏ အခြေအနေကို အသေးစိတ်ဖော်ပြထားသော အချက်အလက်များကို လျင်မြန်စွာ မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။ ပြီးနောက်၌ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နားလည်သဘောပေါက်မှုများ လင်းလက်သွားလေ၏။

"နတ်ဝိညာဉ်မှာ ရထားတဲ့ တာအိုဒဏ်ရာပဲ... သာမန် ကုသရေး အဆောင်တစ်ခုက သက်ရောက်မှု နည်းနေတာ မဆန်းတော့ပါဘူး"

"မိတ်ဆွေလု၊ မြို့စားမင်းရဲ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုနေလဲ" ခန်းမဆောင် သခင်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်တော့သည်။

"သူ့ဒဏ်ရာတွေက အရမ်းပြင်းထန်တယ်။ သာမန် အဆောင်တစ်ခုနဲ့ ကုသလို့ရမယ့်အရာ မဟုတ်ဘူး" လုချင်းက အမှန်အတိုင်း ဖြေကြားလိုက်၏။

"ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပြဿနာက... ပြီးဆုံးဖို့ အဝေးကြီး လိုသေးတယ်"

ထိုစကားကို ပြောပြီးသည်နှင့် သူက အထက်ကောင်းကင်ယံသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကုန်းရှုယွီ၏ ရေခဲတမျှ အေးစက်သော အသံသည် ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာခဲ့တော့၏။

….