အခန်း ၁၈၃

အခန်း (၁၈၃) ကောင်းကင်စည်းမျဉ်း ကို ထပ်မံ ချိုးဖောက်ခြင်း၊ အချိန်မြစ် ပေါ်ထွက်လာခြင်း

"အချိန်မန္တန်ပြားရဲ့ ကာကွယ်မှုအောက်မှာ ငါ့ရဲ့ [နယ်မြေ] က ပြင်ပကမ္ဘာရဲ့ အချိန်နဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားလိမ့်မယ်..."

"စီရင်ပိုင်ခွင့်နယ်မြေအပြင်ဘက်မှာ တစ်လကြာသွားချိန်မှာ စီရင်ပိုင်ခွင့်နယ်မြေအတွင်းမှာတော့ ဆယ်နှစ် ကုန်ဆုံးသွားလိမ့်မယ်..."

"ဒါပေမဲ့…"

"ဒီ အချိန်မန္တန်ပြား ရဲ့ စွမ်းအားက ငါ့အပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိနိုင်ဘူး..."

"ငါ့ရဲ့ အချိန်က ပြင်ပကမ္ဘာနဲ့ တစ်ထပ်တည်း ကျနေတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရားအချိန်ကိုတော့ လွှမ်းမိုးနိုင်တယ်..."

"ဒီဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ ငါက ပူဇော်သက္ကာတွေကို လက်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ပေမဲ့ ယုံကြည်သူတွေဆီက ကောင်းချီးတွေနဲ့ ဆုတောင်းတွေကိုတော့ လက်ခံရရှိနိုင်မှာပါ..."

လီယွဲ့ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်၏။

သူသည် အချိန်မန္တန်ပြား ကို ရရှိချိန်တွင် ဤသတင်းအချက်အလက်အားလုံးကို သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤနတ်ဘုရားအစုအဝေး၏ တည်ထောင်သူ ဖြစ်၏။

သူ၏ အချိန်နှင့် အကြောင်းတရားသည် ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။

အချိန်မန္တန်ပြား တစ်ခုတည်းက သူအတွက် အချိန်စီးဆင်းမှုကို ပြောင်းလဲရန် လုံးလုံးလျားလျား မလုံလောက်ပေ။

"အချိန်က ငါ့အပေါ် သိပ်ပြီး သက်ရောက်မှု မရှိဘူး..."

"ငါ လိုအပ်တာက နတ်ဘုရားစွမ်းအား ပိုရဖို့ပဲ..."

"တကယ်လို့ ငါ့ဆီမှာ နတ်ဘုရားစွမ်းအား လုံလုံလောက်လောက် ရှိနေရင် နတ်ဘုရားအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ပြီလေ..."

သူသည် လက်ကို ညင်သာစွာ မြှောက်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက်…

သူ၏ လက်ထဲမှ စူးရှတောက်ပနေသော အချိန်မန္တန်ပြား သည် နတ်ဘုရားနယ်မြေ အတွင်းမှ ပျံထွက်သွားပေ၏။

"ဆယ်နှစ်…"

"စတင်ကြစို့..."

...

ဘုန်း…!

လေးပြင်ကျယ်ခရိုင်ပေါ်တွင် မိုးခြိမ်းသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မိုးခြိမ်းသံများ ဆက်တိုက် မြည်ဟီးလာပြီး မျက်တောင်ခတ်ရုံမျှ အချိန်အတွင်း လှိမ့်ဝင်လာသော တိမ်မည်းများ စုဝေးလာ၏။

တိမ်မည်းများအထက်တွင် လျှပ်စီးများ လက်လာပြီး မိုးခြိမ်းသံများ မြည်ဟီးကာ မိုးကြိုးထောင်ပေါင်းများစွာသည် ၎င်းတို့ကြားတွင် ရောယှက်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော၊ မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေသော ဟိန်းဟောက်သံများကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။

တိမ်မည်းများသည် ဆက်လက် ပြန့်နှံ့သွားသည်။

လေးပြင်ကျယ်ခရိုင်မှစ၍ ခရိုင်နှစ်ဆယ်လုံးသည် အချိန်တိုအတွင်း ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့၏။

ဟက်တာ ဆယ်သန်းကျယ်ဝန်းသော ဧရိယာသည် နေ့အချိန်မှ ညအချိန်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် နေရောင်ခြည်ကို လုံးလုံးလျားလျား မမြင်ရတော့ဘဲ လှိမ့်ဝင်လာသော တိမ်မည်းများကို ဖြတ်သန်းနေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် မိုးကြိုးများကိုသာ အဆက်မပြတ် မြင်တွေ့နေရသည်။

"ဒါက…"

လီယူမင်သည် ကျောင်းဆောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်၏။

မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအထိ ကျယ်ပြန့်နေသော လှိမ့်ဝင်လာသည့် တိမ်မည်းများသည် သူ့ကို အလွန်အမင်း ဖိနှိပ်သည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

ထို့အပြင် ဤခံစားချက်သည်… လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ကျော်က တစ်ကြိမ် ဖြစ်ဖူးကြောင်း သူ မှတ်မိနေ၏။

ထိုစဉ်က တိမ်မည်းများသည် မြို့ပေါ်တွင် အလားတူ လွှမ်းမိုးနေပြီး မိုးကြိုးများ လူသားပုံစံ သက်ရှိအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကိုပင် သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရပေသည်။

"အရှင်... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လီတဲယွမ်က အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

အချိန်တိုအတွင်း။

လီရှို့ဝူ၊ ချန်အာကော်၊ လီရှို့တောက်နှင့် အခြားသူများလည်း အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြ၏။

အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေသော ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးများကို မော့ကြည့်ရင်း လူတိုင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရသည်။

မိုးကြိုးတိုင်းသည် လေးပြင်ကျယ်ခရိုင်ကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားပေသည်။

သူတို့အားလုံး အသက်ရှူကျပ်သလို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူတို့အားလုံးသည် အဆင့် (၆) စစ်မှန်သောလူသား အဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းများ ရှိကြသော်လည်း ထိုမိုးကြိုးရှေ့တွင် ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ အရေးမပါကြောင်း ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော် မသိဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ ဒါက အရှင် လီယွဲ့နဲ့ သက်ဆိုင်နေရမယ်..."

လီယူမင်က ပြောဆိုလိုက်၏။

သူသည် အလွန် တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ အရှင် လီယွဲ့၏ နယ်မြေဖြစ်သောကြောင့် ပင်။

မိုးကြိုးများ မည်မျှပင် ပြင်းထန်စေကာမူ အရှင် လီယွဲ့ ရှိနေသရွေ့ ၎င်းသည် သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်သို့ လုံးလုံးလျားလျား ကျရောက်လာမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူကသာ တည်ငြိမ်နေနိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။

လေးပြင်ကျယ်ခရိုင်ရှိ ယုံကြည်သူများနှင့် အခြား ခရိုင်နှစ်ဆယ်ရှိ ယုံကြည်သူအားလုံးမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားနေကြရသည်။

နေ့မှ ညသို့ ပြောင်းလဲသွားပေသည်။

တိမ်မည်းများသည် ခေါင်းအထက်တွင် လွှမ်းမိုးနေပြီး မိုးခြိမ်းသံများ မြည်ဟီးနေ၏။

ထိုကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို ဘယ်သူက မကြောက်ဘဲ နေမှာလဲ။

နတ်ဘုရားများအပေါ် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိသော ယုံကြည်မှု ရှိနေလျှင်ပင် မိမိ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။

ယုံကြည်သူများသည် လေးပြင်ကျယ်ခရိုင်၏ ဦးတည်ရာသို့ ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး အရှင် လီယွဲ့၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကို ဆုတောင်းလိုက်ကြ၏။

အထူးတလည် သက်ဝင်ယုံကြည်မှု မရှိသူများစွာသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးကြိုးအစွမ်းအောက်တွင် ပိုမို သက်ဝင်ယုံကြည်လာကြပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြင်ကွင်းမှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလွန်းသောကြောင့်ပင်။

ကမ္ဘာပျက်မည့်အလား ဖြစ်နေပြီး သက်ရှိအားလုံး ဖျက်ဆီးခံရတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေ၏။

ထိုကဲ့သို့သော ကြောက်ရွံ့မှု လေထုထဲတွင် တစ်ခုတည်းသော မှီခိုရာမှာ နတ်ဘုရားထံ ဆုတောင်းရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် လူများသည် နတ်ဘုရားများအပေါ် သူတို့၏ ယုံကြည်မှုတွင် သဘာဝအတိုင်း ပိုမို သက်ဝင်လာကြမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုအတွက် ဆုတောင်းကြမည် ဖြစ်၏။

လူသား ခြောက်သန်းကျော်။

ကလေးငယ်များပင် မိဘများ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

ကျယ်ပြောလှသော စီရင်ပိုင်ခွင့်နယ်မြေ

တစ်လျှောက်ရှိ ခရိုင်မြို့၊ မြို့နယ်နှင့် ကျေးရွာတိုင်းတွင် ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာများဖြင့် ဒူးထောက်နေသူများ ရှိနေကြပေ၏။

လယ်ကွင်းများတွင် အလုပ်လုပ်နေသူ အများအပြားသည် ပေါက်ပြားများကို ချထားကာ ဒူးထောက်၍ ဆုတောင်းခဲ့ကြသည်။

"ကြီးမြတ်လှတဲ့ အရှင် လီယွဲ့... ကျေးဇူးပြုပြီး ကောင်းကင်မှာ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ဒီမိုးကြိုးတွေကို ခွဲပေးပါ..."

"အထက်က အရှင် လီယွဲ့... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့် မိသားစုတစ်စုလုံးကို ကာကွယ်ပေးပါ... ကျွန်တော် အရှင့်ကို အဆုံးစွန်သော ယုံကြည်မှုနဲ့ ကိုးကွယ်ပါ့မယ်..."

"ကျွန်တော်က အရှင့်ရဲ့ အသက်ဝင်ဆုံး ယုံကြည်သူပါ... ကြီးမြတ်လှတဲ့ အရှင် လီယွဲ့ရဲ့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုအတွက် ကျွန်တော် ဆုတောင်းပါတယ်..."

"အရှင်က ကောင်းကင်ယံအလွန်က တောက်လောင်နေတဲ့ နေမင်းကြီးပါ... အရှင်က အရာအားလုံးရဲ့ အစအဦးပါ... အရှင်က... အင်း... အင်း... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရှင်က အကြီးမြတ်ဆုံးပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ကောင်းချီးပေးပါ..."

...

" အချိန်မန္တန်ပြား ကို အသုံးပြုတာက ကောင်းကင်စည်းမျဉ်း လို့ ခေါ်တဲ့အရာကို နောက်တစ်ကြိမ် ချိုးဖောက်သွားပြန်ပြီလား..."

"ကောင်းကင်စည်းမျဉ်းတွေ..."

"သူတို့နဲ့ ကောင်းကင်လူမျိုးနွယ်ကြားမှာ ဘာဆက်စပ်မှု ရှိနေလဲ..."

လီယွဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လှိမ့်ဝင်လာသော တိမ်မည်းများ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ကြည့်လိုက်ပေသည်။

ထိုနေရာတွင် မရေမတွက်နိုင်သော မိုးကြိုးများ စုစည်းသွားပြီး နန်းတော်တစ်ဝက်ကို ဖန်တီးလိုက်၏။

ဤနန်းတော်တစ်ဝက်သည် အလွန် စူးရှတောက်ပနေပြီး လျှပ်စီးများဖြင့်သာ လုံးလုံးလျားလျား ဖွဲ့စည်းထားကာ ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ခမ်းနားလှသော ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများနှင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ သိပ်သည်းသော ပုံစံများ ရှိနေသည်။

နန်းတော်တစ်ခုလုံးသည် ပေတစ်ရာ မြင့်မားပြီး မိုးကြိုးအားလုံး၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ပင်။

အဆင့် (၈) အဆင့်ရှိသည့် အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ဤမိုးကြိုးနန်းတော်တစ်ဝက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သူက အဆင့် (၈) အဆင့်နိမ့် မှာပဲ ရှိနေတာ..."

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ တည်ငြိမ်သွားပေ၏။

ယခု သူ့အကြောင်း မပြောပါနှင့်။

သူ သတ္တမအဆင့်နိမ့် နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ မရောက်မီကပင် ဤမိုးကြိုးနန်းတော်တစ်ဝက်ကို သူ ကြောက်ရွံ့ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

သူ ခံစားမိသည်မှာ…

ဂြိုဟ်နှစ်ခု ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခြင်း မှ သူ့ကို အချိန်မန္တန်ပြား တစ်ခု ဆုချီးမြှင့်ခဲ့ခြင်းက ထိုအချိန်က အခြေအနေကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းနိုင်သည့် သူ၏ စွမ်းရည်ကို သူတို့ စဉ်းစားထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေပေသည်။

ဖောင်း…

သူသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး နတ်ဘုရားနယ်မြေ ထဲမှ ထွက်လာကာ လှိမ့်ဝင်လာသော တိမ်မည်းများ၏ ဗဟိုချက်၊ မိုးကြိုးနန်းတော်တစ်ဝက်၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်၏။

"ကောင်းကင်စည်းမျဉ်းတွေကို ချိုးဖောက်တဲ့သူတွေကို ကွပ်မျက်ရမယ်..."

စက်ရုပ်ဆန်ပြီး အထူး အေးစက်သော အသံတစ်သံသည် နန်းတော်တစ်ဝက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

နောက်တစ်ကြိမ်တွင်…

အဆင့် (၈) အဆင့်နိမ့် အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသော လူသားပုံစံ မိုးကြိုးကိုးခုသည် ၎င်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပေသည်။

သူတို့ တစ်ယောက်စီသည် ပေရှစ်ဆယ်ခန့် မြင့်မားကြပြီး မိုးကြိုးချပ်ဝတ်တန်ဆာများ ဝတ်ဆင်ထားကာ မိုးကြိုးလှံများကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး စူးရှတောက်ပသော ဦးခေါင်းများနှင့် လျှပ်စီးများ လက်နေသော အေးစက်သည့် မျက်လုံးများ ရှိကြသည်။

ဘုန်း…!

စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ လူသားပုံစံ မိုးကြိုးကိုးခုသည် ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီယွဲ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့ကြ၏။

မိုးခြိမ်းသံများ မြည်ဟီးနေသည်။

လျှပ်စီးများသည် နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လက်နေပေသည်။

သို့သော် လီယွဲ့သည် တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ရိုးရှင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ဆန့်ထုတ်ထားသော လက်သည် မျက်တောင်ခတ်ရုံမျှ အချိန်အတွင်း ပေတစ်ထောင်ကျော်အထိ ကြီးထွားလာပြီး လူသားပုံစံ မိုးကြိုးကိုးခုကို သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ဖမ်းဆုပ်လိုက်၏။

၎င်းသာမက…

ထိုမိုးကြိုးနန်းတော်တစ်ဝက်သည်လည်း အတွင်း၌ ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရသည်။

တောင်ထွတ်ငါးခု၏ လက်ချောင်းငါးချောင်း ရုတ်တရက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သကဲ့သို့ ပင်။

မိုးကြိုးနန်းတော်တစ်ဝက်နှင့် လူသားပုံစံ မိုးကြိုးကိုးခုစလုံး ချက်ချင်း ချေမှုန်းခံလိုက်ရပေသည်။

လီယွဲ့ လက်ယမ်းလိုက်၏။

သူသည် အထက်တန်းအဆင့် သွေးနီရောင် ကောင်းကင်နတ်ဘုရားမိုးကြိုး တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

သွေးနီရောင် မိုးကြိုးများသည် အပြန်အလှန် ဖြတ်သန်းသွားပြီး လက်ချောင်းငါးချောင်း နတ်ဘုရားတောင်အတွင်းမှ ပြိုကျသွားသော မိုးကြိုးအစွမ်းများကို ဝါးမြိုလိုက်ကာ လှိမ့်ဝင်လာသော တိမ်မည်းများထဲတွင် ပါဝင်သည့် မိုးကြိုးအစွမ်းအားလုံးကိုလည်း စားသုံးလိုက်ပေသည်။

မျက်တောင်ခတ်ရုံမျှ အချိန်အတွင်း လျှပ်စီးများ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

တိမ်မည်းများ ကွဲသွားသည်။

လေးပြင်ကျယ်ခရိုင်နှင့် ကျန်ရှိသော ခရိုင်များအပေါ်တွင် နေရောင်ခြည် တောက်ပစွာ ကျရောက်လာပြီး တိမ်မည်းတစ်အုပ်မျှ လုံးလုံးလျားလျား မမြင်ရတော့ပေ။

သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ကမ္ဘာပျက်မည့် မြင်ကွင်းသည် လူအများ၏ ပုံရိပ်ယောင် သက်သက်မျှသာ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ပင်။

သို့သော် နောက်တစ်ကြိမ်တွင်။

ခရိုင်နှစ်ဆယ်အထက်တွင် လွင့်မျောနေသော ကျယ်ပြန့်ပြီး အားကောင်းလှသည့် ပုံရိပ်ယောင် မြစ်ရှည်ကြီးတစ်ခုလည်း ရှိနေပေသည်။

မြစ်သည် အစလည်းမရှိ၊ အဆုံးလည်း မရှိချေ။

၎င်းသည် ခရိုင်နှစ်ဆယ်ကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။

ပုံရိပ်ယောင် မြစ်ရေတစ်စက်သည် မြစ်ရှည်ကြီးထဲမှ ပက်ဖြန်းလာပြီး ဤဧရိယာ၏ အစွန်းကို လွှမ်းခြုံထားသော မြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်… လီယွဲ့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ…

သူ၏ စီရင်ပိုင်ခွင့်နယ်မြေ အတွင်း၌ အချိန်များ စတင် အရှိန်မြှင့်လာပေသည်။

သူ ဖြတ်သန်းသွားသော နေ့ရက်တိုင်းအတွက် သူ၏ စီရင်ပိုင်ခွင့်နယ်မြေအတွင်းရှိ လူများအတွက် လေးလ ကုန်ဆုံးသွားလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

"ငါ အချိန်မြစ်ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ကိုတောင် မြင်နေရတယ်..."

သူသည် ခေါင်းမော့ကာ စီရင်ပိုင်ခွင့်နယ်မြေ အထက်ရှိ ပုံရိပ်ယောင် မြစ်ရှည်ကြီးကို ငေးကြည့်လိုက်ပေသည်။