အခန်း ၂၄၁

အခန်း (၂၄၁)

စိတ်နှလုံးကို ထိုးဖောက်မည့် အကြံအစည်၊ ငရဲပြည်မှ လက်ဆောင်

ယခုအခါတွင် ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ တပ်စခန်းမှာ သက်ရှိငရဲပြည်ကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်လေ သည်။

တဲများအတွင်းရှိ လေထုထဲတွင် ဆေးမြစ်များ၏ အနံ့အသက်များ၊ အန်ဖတ်များနှင့် ပုပ်ပွနေသော ရုပ်အလောင်း များမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အော့အန်ချင်စရာကောင်းလောက်သည့် အနံ့ဆိုးများ ရောနှောနေကာ ပြည့်နှက်နေ လျက်ရှိလေ၏။

တစ်ချိန်က ကျွေးကြော်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သော စစ်ရေးလေ့ကျင့်သည့် အော်ဟစ်သံများ နေရာတွင် တိတ် တဆိတ် ညည်းတွားသံများနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ငိုကြွေးသံများက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့ချေပြီ ဖြစ် ပေသည်။

စစ်သားတစ်ဦးမှာ တဲ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သစ်ရွက်တစ်ရွက် ကဲ့သို့ တုန်ယင်နေကာ အရေပြားပေါ်တွင်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနီရောင်အကွက်များ ဖုံးလွှမ်း နေခဲ့လေသည်။ သူသည် သူ၏ လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ် မလာနိုင်ဘဲ နောက်ကျိနေသော မျက်ရည်များသာ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျနေခဲ့လေ၏။

တပ်စခန်းအတွင်း၌ သူ့ကဲ့သို့သော လူပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ ရှိနေခဲ့လေသည်။

ရုပ်အလောင်းများကို လှည်းများဖြင့် တစ်စီးပြီးတစ်စီး သယ်ဆောင်သွားကြကာ အသစ်တူးထားသော တွင်းများ ထဲသို့ ပစ်ချနေကြသော်လည်း မြေမြှုပ်ရသည့် အရေအတွက်ထက် သေဆုံးသွားသူများ၏ အရေအတွက်က ပိုမို များပြားနေလျက် ရှိပေသည်။

စစ်ဆေးသမားတော်များမှာလည်း မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ကြတော့ဘဲ တက်ကြွနေခဲ့သော အသက်ဝိညာဉ်များ သူတို့၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ညှိုးနွမ်းသေဆုံးသွားသည်ကိုသာ ကြည့်နေနိုင်ကြတော့သည်။

ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများက ကပ်ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ပင် တပ်တော်အတွင်း၌ ပိုမိုမြန်ဆန်သော နှုန်းဖြင့် ကူးစက် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရာ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားများမှာလည်း လုံးဝ ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

အလယ်ဗဟိုရှိ ကွပ်ကဲရေးတဲအတွင်း၌မူ ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး ထောင်ချောက်မိနေသော သားရဲတစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေချေသည်။

သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ အဆက်မပြတ် တိုးပွားလာနေသော သေဆုံးသူစာရင်းကို စိုက်ကြည့်နေရင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရအောင် တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်။

ရက်ပေါင်း ဆယ်ရက်ကျော်ကာလအတွင်း၌ သူ၏ အတော်ဆုံးဖြစ်သော လူအင်အား နှစ်သိန်းရှိသည့် တပ် မတော်ကြီး၏ ရာခိုင်နှုန်း သုံးဆယ်နီးပါးခန့် ကျဆုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအရေအတွက်မှာလည်း ကြောက် မက်ဖွယ်ကောင်းသော နှုန်းဖြင့် ဆက်လက်မြင့်တက်နေဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။

နန်ယန်ကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် သူ အသေအချာ အချိန်ယူကြံစည်ထားခဲ့သော ဇီဝလက်နက်က နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်တပ်စခန်းအတွင်း၌ ပေါက်ကွဲသွားလိမ့်မည်ဟု သူ အိမ်မက်ထဲတွင်ပင် ထည့်မမက်ဖူးခဲ့ချေ။

နောင်တရခြင်းများ၊ ဒေါသထွက်ခြင်းများနှင့် ကူကယ်ရာမဲ့ခြင်းများ စသည့် ရောထွေးနေသော ခံစားချက်များက သူ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားကို ဝါးမျိုလုမတတ် ဖြစ်စေခဲ့လေသည်။

“ထွက်ပြေးတဲ့သူတွေ... နောက်ထပ် ထွက်ပြေးတဲ့သူတွေ ထပ်ရှိနေပြန်ပြီလား...”

“သခင်ကြီး... အနောက်ဘက်တပ်စခန်းက ပုန်ကန်နေကြပါပြီ... သူတို့က တပ်စခန်းကို ဖောက်ထွက်ဖို့ ကြိုးစား နေကြပါတယ်...”

“သခင်ကြီး... စစ်ဆေးသမားတော်က ဆေးတွေ ကုန်သွားပြီလို့ ပြောပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ ဆက်လုပ်လို့ မရတော့ပါဘူး...”

ဆိုးရွားလှသော သတင်းများက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်ရှိလာကာ သူ၏ အားနည်းနေသော အာရုံကြောများကို လေးလံသော တူကြီးတစ်လက်ဖြင့် ထုနှက်နေသည့်အလား ခံစားနေရလေသည်။

“သတ်လိုက်... အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်... ထွက်ပြေးတဲ့သူ အားလုံးကို သနားညှာတာမှုမရှိဘဲ သတ်ပစ်လိုက်... ပုန်ကန်တဲ့သူတွေကိုလည်း ချက်ချင်း ကွပ်မျက်လိုက်...”

ကျင်းပေမြို့စားကြီးက ရူးသွပ်နေသူတစ်ဦးအလား ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ပြိုလဲလုနီးပါးဖြစ်နေသော အခြေ အနေကို သွေးထွက်သံယို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလိုက်လေ၏။

သို့သော်လည်း သေဆုံးရမည့် ခြိမ်းခြောက်မှုက ကပ်ရောဂါ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုရှေ့တွင် အလွန်ပင် ဖြူရော်ပြီး အစွမ်းအစမဲ့နေပုံ ရလေသည်။

သူ အလွန်အမင်း စိတ်ဖိစီးနေပြီး ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် အစောင့်တစ်ဦးက ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် ဝင်ရောက်လာ ကာ အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“သခင်ကြီး... သခင်ကြီး... တပ်စခန်းတံခါးအပြင်ဘက်မှာ... နန်ယန်က... နန်ယန်က ကိုယ်စားလှယ်တစ်ယောက် စေလွှတ်လိုက်ပါတယ်...”

“ဘာ...”

ကျင်းပေမြို့စားကြီးသည် သူ၏ ကွပ်ကဲရေးနေရာမှ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ တဲအတွင်းရှိ စစ်သူကြီး များအားလုံးကြားတွင် ဆူညံသွားခဲ့လေ၏။

*နန်ယန်… ဖန်းဟန်လား…. သူက ဒီနေရာကို လာပြီး ဘာလုပ်မှာလဲ…*

ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အပြုံးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်က သူ၏တပ်စခန်းအတွင်းမှ ဆိုးရွားလှသော အခြေအနေကို သိရှိသွားပြီးနောက် သူ့အား လက်နက်ချရန် ဖျောင်းဖျရန်နှင့် အစွမ်းပြရန်အတွက် လူလွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူက အလိုအလျောက် တွေးတောလိုက် မိပေသည်။

“ကောင်းလိုက်တာ... သိပ်ကောင်းတာပေါ့...”

သူက အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“မင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံကိုသွားဖို့ လမ်းရှိနေတာကို မရွေးချယ်ဘဲ ငရဲကိုသွားဖို့ လမ်းမရှိတာကို အတင်းဝင်လာဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာပဲ... ကျဆုံးသွားတဲ့ ငါ့ရဲ့စစ်သား သောင်းနဲ့ချီအတွက် သူ့ခေါင်းကို ဖြတ်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးလိုက် မယ်...”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နန်ယန် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်၌။

ဖန်းဟန်သည် အဝတ်အစားများ သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အဓိကထိုင်ခုံတွင် အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေကာ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ သူ ယူဆောင်လာခဲ့သော စစ်သုံးဓားတစ်လက်ကို ညင်သာစွာ သုတ်သင်နေခဲ့လေ၏။

လက်ရှိ အစောင့်တပ်မှူးဖြစ်သော နျူအာသည် သူ၏ ရှေ့တွင် မတ်မတ်ရပ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လည်း တည်ကြည်လေးနက်လျက်ရှိနေခဲ့လေသည်။

“နျူအာ...”

ဖန်းဟန်က ခေါင်းမမော့ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒီတစ်ကြိမ် မင်းကို တာဝန်တစ်ခု ပေးမယ်... မင်းက ငါ့ကိုယ်စား ကျင်းပေမြို့စားကြီးရဲ့ တပ်စခန်းဆီကို သွားပြီး သူ့အတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု သွားပေးရမယ်...”

“လက်ဆောင် ဟုတ်လား...”

နျူအာက နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

ဖန်းဟန်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ခုပ်တီးလိုက်လေသည်။

ချက်ချင်းပင် အစောင့်ရှစ်ဦးက လေးလံသော သစ်သားသေတ္တာ ဆယ်လုံးကို ခက်ခက်ခဲခဲ သယ်ဆောင်လာကြပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အသံမြည်စွာ ချလိုက်ကြလေ၏။

သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အတွင်း၌ သေသပ်စွာ စီရီထားသော ဖန်ပုလင်းငယ်လေးများကို မြင်တွေ့လိုက် ရပေသည်။

ပုလင်းအတွင်း၌မူ ဖျော့တော့သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည့် အရည်များ ရှိနေကာ ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်အောက်တွင် အလွန်ပင် မွန်မြတ်ပြီး လေးနက်နေသည့်ပုံပေါ်လေသည်။

ဤသည်မှာ နန်ယန်ပြည်သူများက အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်းအဖြစ် မှတ်ယူထားကြသော ဆေးများပင် ဖြစ်လေ သည်။

နျူအာ၏ သူငယ်အိမ်များမှာ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့၏။ ထိုအရာကို သူ သေချာပေါက် သိရှိပေသည်။ သူ၏ သခင်က...။

“သခင်ကြီး... သခင်ကြီးက သူတို့ကို ကယ်တင်ချင်နေတာလား...”

နျူအာ၏ အသံတွင် နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းများနှင့် နာကြည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ သူတို့သည် ရန်သူများ ဖြစ်ပြီး သူတို့ကို သေစေချင်နေသော ရန်သူတော်များပင် ဖြစ်ချေသည်။

ဖန်းဟန်သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကာ သူ၏ အနီးသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးကို ပုတ်လိုက် လေရာ သူ၏ အကြည့်များမှာ အောက်ခြေမရှိသော ရေခဲကန်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းနေခဲ့ပေ၏။

သူသည် နျူအာ၏ နားအနီးသို့ တိုးကပ်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးသာ ကြားနိုင်သော စကားတစ်ခွန်းကို တီးတိုးပြော လိုက်လေရာ ထိုစကားမှာ ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် စိတ်ဆန္ဒများကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်ရန် လုံ လောက်လှပေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျူအာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အသက်ရှူမှား သွားခဲ့ရလေတော့၏။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းများနှင့် နာကြည်းမှုများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ထိတ် လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများနှင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များက ဖန်းဟန်ထံသို့ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး လူ့အရေ ခွံခြုံထားသော နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို ကြည့်နေရသည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့ချေသည်။

သူတို့ကို ကယ်တင်ရမည်လော။ မဟုတ်ပေ... ဤသည်မှာ အကြင်နာဆုံးသော နည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ အဆိုး ရွားဆုံးသော ကျိန်စာကို တိုက်ခိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ ဤသည်မှာ ကျင်းပေမြို့စားကြီးနှင့် သူ၏ စစ်သူကြီး များအားလုံး၏ နှလုံးသားများကို အပိုင်းပိုင်း အစစ ဆွဲဆုတ်ပစ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

“လက်အောက်ငယ်သားက... နားလည်ပါပြီ...”

နျူအာသည် သူ၏ ခေါင်းကို လေးလံစွာ ညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ကြောက် ရွံ့မှုတို့ကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်။

“လက်အောက်ငယ်သားက... သခင်ကြီးရဲ့ ကရုဏာတရားကို ကျင်းပေမြို့စားကြီးဆီ တစ်လုံးမကျန် သွားရောက် ပြောပြလိုက်ပါ့မယ်...”