အခန်း ၂၄၃

အခန်း (၂၄၃)

နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်သွားသော စကားတစ်ခွန်း၊ သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ နိဂုံး

နျူအာ စကားပြော၍ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ကျင်းပေမြို့စားကြီးမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေသည်။

"အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်း ဟုတ်လား..."

"ဖန်းဟန်က ဖြေဆေးကို ငါ့အိမ်တံခါးဝအထိ တကယ်လာပို့ပေးတာလား..."

ခေတ္တမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ရူးသွပ်ကာ တွန့်လိမ်နေသော ရယ်မောသံတစ်ခုက သူ၏လည်ချောင်း အတွင်းမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေတော့၏။

"ဟားဟားဟား... ဟားဟားဟား..."

သူသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်အထိ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်လေရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မူမမှန်သော စွဲလမ်းမှုနှင့် လောဘတရားများ တောက်လောင်နေပြီး သူကိုယ်တိုင် နန်ယန်မြို့ကို မြေပြင်နှင့် တစ်ပြေးညီဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးကာ ဖန်းဟန်ကို ခြေထောက်အောက်တွင် နင်းချေနေသည်ကိုပင် မြင်ယောင်နေပုံ ရလေသည်။

"လူမိုက်...၊ ဖန်းဟန်က လောကမှာ အကြီးမားဆုံး လူမိုက်ပဲ... ဟားဟားဟား..."

ကျင်းပေမြို့စားကြီးက ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"သူက ဖြေဆေးပို့ပေးလိုက်လို့ ငါက သူ့ကို ကျေးဇူးတင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား...၊ လူမိုက်...၊ ဒါက ရန်သူ ကို ကူညီနေတာပဲ...၊ ဒါက သားသတ်ဓားကို ငါ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တာပဲလေ..."

သူသည် ကြီးမားသော သေတ္တာကြီး ဆယ်လုံးကို စိုက်ကြည့်နေရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်း ကသာ ဟိန်းဟောက်နေခဲ့လေသည်၊ ဤဆေးများဖြင့် သူ၏ အင်အားတစ်သိန်းရှိသော တပ်မတော်ကြီးသည် အတိုတောင်းဆုံး အချိန်အတွင်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များကို ပြန်လည်ရရှိလာနိုင်ပေမည်။

ထို့နောက် သူ ပထမဆုံးလုပ်မည့်အရာမှာ နန်ယန်မြို့ကို မြေပြင်နှင့်တစ်ပြေးညီဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်ရန်နှင့် မာနထောင်လွှားနေသော ထိုဖန်းဟန်ကို သူ၏ အမျိုးသမီးများအားလုံးနှင့်အတူ မြေမှုန့်အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွား အောင် ချေမှုန်းပစ်ရန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

စစ်မှန်သော နိုင်ငံရေးလှည့်ကွက်များနှင့် စစ်မှန်သော အာဏာဆိုသည်မှာ မည်သို့ရှိသည်ကို ဖန်းဟန်အား သူ ပြသချင်နေခဲ့ပေသည်။

"လာကြစမ်း..."

ကျင်းပေမြို့စားကြီးသည် သူ၏ လက်ကို ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူ၏အသံမှာ စူးရှသွားခဲ့လေ၏။

"ငါ့ဆီ ဆေးတွေ ယူလာခဲ့စမ်း...၊ မြန်မြန်လုပ်..."

သူ၏ စစ်သည်များ ခွန်အားနှင့် စွမ်းအင်များ ပြန်လည်ရရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့ရန် သူ မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ သလို ကလဲ့စားချေခြင်း၏ ချိုမြိန်သော အသီးအပွင့်များကို မြည်းစမ်းကြည့်ရန်လည်း သူ ဆက်၍ မစောင့်ဆိုင်း နိုင်တော့ပေ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အစောင့်အချို့က သေတ္တာများကို သယ်ဆောင်ရန် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တက်လာခဲ့ ကြလေသည်။

သို့သော် လက်တစ်ဖက်က သူတို့၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်လေ၏။

၎င်းမှာ နျူအာ ပင်ဖြစ်လေသည်။

ရိုးသားသော သူ၏ မျက်နှာမှာ ယခုအချိန်တွင် မည်သည့် ခံစားချက်ကိုမျှ ဖော်ပြခြင်း မရှိချေ။ သူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ရုံသာဖြစ်ပြီး သူ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်း စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်၊

"မြို့စားကြီး... စိတ်မလောပါနဲ့ဦး..."

ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ ရယ်မောသံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ အန္တရာယ်ရှိသော အရိပ်အယောင်များဖြင့် တောက်ပသွားခဲ့လေသည်၊

"ဘာလဲ...၊ ဖန်းဟန်က စိတ်ပြောင်းသွားလို့လား..."

နျူအာသည် သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အဓိကတဲတော်၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ လှည့်ကာ လျှောက်သွားခဲ့လေ၏။

ထိုနေရာတွင် အစောင့်တစ်ဦးမှာ ကောက်ရိုးဖျာတစ်ချပ်ပေါ်၌ ကွေးကွေးလေး လဲလျောင်းနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် မှာ ပူလောင်နေကာ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အနီရောင်အမှတ်အသားများ ဖုံးလွှမ်းနေလျက်ရှိပြီး လည်ချောင်း ထဲမှ အက်ကွဲကွဲ အသံများကို ပြုလုပ်နေလေသည်။ သူသည် သေလုမြောပါး အခြေအနေတွင် ရှိနေပေသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်မှောက်တွင်ပင် နျူအာသည် ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့ အရည်များ ပါဝင်သော ကြည်လင်နေသည့် ဖန်ပုလင်းတစ်လုံးကို သေတ္တာထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် သတ္တုထိပ်ဖျားပါရှိသော ရှည်လျားပါးလျသည့် ထူးဆန်းသော ပြွန်တစ်ခုကိုလည်း ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ နျူအာသည် ရွှေရောင် အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်းများကို ချွန်ထက်သော အပ် တစ်ချောင်းပါရှိသည့် ထူးဆန်းသော ပြွန်ပါးပါးလေးထဲသို့ အမှန်တကယ် စုပ်ယူလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် သေလုမြောပါးဖြစ်နေသော စစ်သားထံသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ခေါက်တင်လိုက်ပြီး "မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ..." ဟူသော အခြားသူများ၏ အော်ဟစ်သံများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တောက်ပနေသော အပ်ကို စစ်သား၏ လက်မောင်းသွေးကြောထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်လေတော့သည်။

"မိစ္ဆာမှော်ပညာ...၊ ဒါက ဘယ်လို မိစ္ဆာမှော်ပညာမျိုးလဲ..."

စစ်သူကြီးတစ်ဦးမှာ ကြောက်လန့်တကြား နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

နျူအာက မည်သည့် ရှင်းပြချက်ကိုမျှ မပေးဘဲ ရွှေရောင် အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်းကို စစ်သား၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ထိုးသွင်းလိုက်ပြီးနောက် အပ်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ဘေးဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေလိုက်လေ သည်။

သေမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေ၏။

ဗဟိုကွပ်ကဲရေးတဲတော် တစ်ခုလုံးမှာ သေမတတ် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပေသည်။

လူတိုင်းသည် အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့နေကြလျက် အစောင့်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြလေသည်။ တစ်ခုတည်း သော အသံများမှာ သူတို့၏ ရူးသွပ်စွာ ခုန်ပေါက်နေသော နှလုံးခုန်သံများနှင့် တဲတော်အပြင်ဘက်မှ လေပြင်း တိုက်ခတ်သံများသာ ဖြစ်လေသည်။

အသက်တစ်ရှိုက်...၊ အသက်နှစ်ရှိုက်...။

အချိန်များ ရပ်တန့်နေပုံရပြီး အသက်ရှူလိုက်တိုင်းမှာ အသက်ရှူကြပ်လုမတတ် ရှည်လျားလွန်းလှသည်ဟု ခံစားရပေသည်။

စစ်သူကြီးတစ်ဦးသည် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ အော်ဟစ်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်...။

"ကြည့်စမ်း...၊ သူ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်စမ်း..."

မနည်းထိန်းချုပ်ထားရသော အသက်ရှိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

လူတိုင်းက သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ကြရာ အဖျားတက်မှုကြောင့် နီရဲနေသော စစ်သား၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အနီ ရင့်ရောင် ထူးဆန်းသည့် အမှတ်အသားများသည် သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် အမှန်တကယ် မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

အသက်ရှူရပ်တော့မည့်အလား မြန်ဆန်နေသော သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာပြီး ရှည် လျားလာခဲ့လေ၏။

ခေတ္တအကြာတွင် စစ်သား၏ တင်းကျပ်စွာ မှိတ်ထားသော မျက်လုံးများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး ဖြည်း ညင်းစွာ အနည်းငယ် ပွင့်လာကာ အားနည်းသော ညည်းတွားသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်၊

"ရေ... ရေ..."

သူ အသက်ပြန်ရှင်လာခဲ့ပေပြီ။ သူ တကယ်ပင် အသက်ပြန်ရှင်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ဝုန်း..."

ထိုအချိန်တွင် ဗဟိုကွပ်ကဲရေးတဲတော် တစ်ခုလုံးမှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

"ဘုရားရေ...၊ ဒါက တကယ်ပဲ...၊ အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်းပဲ...၊ ဒါက တကယ်ကို အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်းပဲ..."

"ပျောက်သွားပြီ...၊ အနီရောင်တွေ တကယ်ပဲ လျော့သွားပြီ...၊ အဖျားလည်း ကျသွားပြီ..."

"ငါ အိပ်မက်မက်နေတာလား...၊ ဒါက... ဒီအရာက အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်းပဲ...၊ ဒါက သက်ရှိအင်မော်တယ် ရဲ့ နည်းလမ်းပဲ..."

သေရာမှ ပြန်လည်ရှင်သန်လာသည့် ဤအံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် တဲ အတွင်းရှိ စစ်သူကြီးအားလုံးမှာ လုံးဝ ရူးသွပ်သွားခဲ့ကြလေတော့သည်။

သူတို့သည် စစ်စည်းကမ်း သို့မဟုတ် သစ္စာရှိမှုတို့ကို ဂရုမစိုက်ကြတော့ဘဲ ဆယ်ရက်တိုင်တိုင် အစာမစားရသေး သော ဝံပုလွေများကဲ့သို့ မျက်လုံးများမှာ သွေးလွှမ်းလာခဲ့ကြပြီး ကြီးမားသော သေတ္တာကြီး ဆယ်လုံးကို သေချာ စွာ စိုက်ကြည့်နေကြကာ အက်ကွဲသောအသံများဖြင့် ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူနေခဲ့ကြလေသည်။

*အသက်ဆက်ရှင်ရတော့မယ်*

ထိုသည်မှာ ထိုအချိန်က သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော အတွေးပင် ဖြစ်လေသည်။

အဓိကထိုင်ခုံပေါ်ရှိ ကျင်းပေမြို့စားကြီးပင်လျှင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အသေး ငယ်ဆုံးအထိ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့လေ၏။

ယခုအခါ ရေသောက်ရန် ရုန်းကန်နေရသော စစ်သားကို မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်နှာဖြင့် သူ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပေသည်။

*ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…*

*တစ်နိုင်ငံလုံးမှာရှိတဲ့ ကျော်ကြားတဲ့ သမားတော်များစွာကို အခက်တွေ့စေခဲ့တဲ့ ကပ်ရောဂါအတွက် ဖန်းဟန်မှာ အမှန်တကယ်ပဲ ဖြေဆေးရှိနေတာလား… အဲ့ဒါကလည်း ဒီလောက် အံ့ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အာနိသင်မျိုး ရှိနေတာ လား…*

ခေတ္တမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ယခင်ကထက် အဆတစ်ရာ ပိုမိုပြင်းထန်သော အလွန်ဝမ်းသာအားရဖြစ်မှု တစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းခြုံသွားခဲ့လေသည်။

သူ၏ တပ်မတော်ကြီး အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး ၎င်း၏ အင်အားများက နန်ယန်မြို့ကို လွှမ်းမိုး ကာ ကမ္ဘာကြီးကို သိမ်းပိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အမြင့်မြတ်ဆုံး အုပ်စိုးသူ၏ ပလ္လင်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းခြင်း ပြုနေ သည်ကို သူ မြင်ယောင်နေပုံရလေ၏။

"ဖန်းဟန်...၊ မင်းက တကယ်ကို ငါ့ရဲ့ ကံကောင်းစေတဲ့ကြယ်ပဲ...၊ မင်းက ငါ့ဆီကို ဖြေဆေးယူလာပေးတာ မဟုတ်ဘဲ ထီးနန်းရဲ့ သော့ချက်ကို ယူလာပေးခဲ့တာပဲ..."

သူ၏ မျက်နှာကြွက်သားများသည် လွန်ကဲသော ဝမ်းသာအားရဖြစ်မှုကြောင့် တွန့်လိမ်သွားခဲ့ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ရယ်မောရန် ဟန်ပြင်လိုက်လေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် နက်ရှိုင်းဆုံး ငရဲဘုံမှ မိစ္ဆာရွတ်ဆိုသံကဲ့သို့ သနားကြင်နာမှု အရိပ်အယောင်နှင့် အဆုံးမရှိသော အေးစက်မှုများ ပါဝင်နေသည့် နျူအာ၏ အလျင်စလိုမရှိသော အသံက ရူးသွပ်နေသူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

"ကျင်းပေမြို့စားကြီး...၊ ခင်ဗျားအတွက်ကတော့..."

နျူအာ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။

"ငါ့သခင်က ပြောလိုက်ပါတယ်...၊ ဒီဆေးတွေက ခင်ဗျားကြောင့် ဒီပြဿနာထဲ ဆွဲသွင်းခံခဲ့ရတဲ့ အပြစ်ကင်းတဲ့ ညီအစ်ကို တစ်သိန်းအတွက်ပဲတဲ့..."

"ခင်ဗျားကတော့ ခင်ဗျားရဲ့လည်ပင်းကို ပြောင်စင်အောင် ဆေးကြောပြီး ငါ့သခင် လာရောက်ခေါင်းဖြတ် မယ့်အချိန်ကိုသာ စောင့်နေလိုက်တော့တဲ့..."

"ဖူး..."

ကောင်းကင်ဘုံမှ ငရဲဘုံသို့ ရောက်ရှိရန်မှာ တစ်ခဏသာ ကြာမြင့်ပေသည်။

ရူးသွပ်စွာ ဝမ်းသာနေမှုကြောင့် တွန့်လိမ်နေသော ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားခဲ့ ပြီးနောက် အလွန်အမင်း အရှက်ရမှု၊ ဒေါသထွက်မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ တော့သည်။

သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် ရုတ်တရက် ချိုအီသော အရသာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ ဆက်လက်၍ မထိန်း ချုပ်နိုင်တော့သော ပူလောင်သည့် သွေးတစ်ပွက်က သူ၏ ပါးစပ်ထဲမှ ပန်းထွက်လာကာ လေထုထဲတွင် သွေးလမ်းကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြန့်ကြဲသွားခဲ့လေတော့သည်။