အခန်း ၂၄၄

အခန်း (၂၄၄)

အင်အားတစ်သိန်းရှိသော တပ်မတော်ကြီး၏ ပုန်ကန်မှု

"မြို့စားကြီး..."

"မြန်မြန်လုပ်... စစ်ဆေးသမားတော်ကို ခေါ်လာခဲ့စမ်း..."

ကျင်းပေမြို့စားကြီးသည် သွေးတစ်ပွက်ကို အန်ချလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် သတိလစ်မေ့မြောသွားခဲ့ရာ ဗဟိုကွပ်ကဲ ရေးတဲတော် တစ်ခုလုံးမှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

သစ္စာရှိသော အစောင့်အချို့သည် ကမန်းကတန်းဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာကြပြီး သူ၏ နှာခေါင်းအောက်ရှိ အကြောကို ဖိနှိပ်ကာ ကျောကို ထုပုတ်ပေးရင်း သတိလစ်နေသော သူတို့၏ စစ်သူကြီးကို သတိပြန်လည် လာစေရန် ကြိုးပမ်းနေခဲ့ကြလေသည်။

သို့သော် အဓိကတဲတော်အတွင်းရှိ အခြားသော ရာထူးမြင့် စစ်သူကြီး ဆယ်ဦးကျော်ခန့်မှာမူ နေရာတွင် အေးခဲ သွားသည့်အလား မလှုပ်မယှက် ရပ်နေခဲ့ကြလေ၏။

သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ရှုနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးကာ အန္တရာယ်ရှိသော အရိပ် အယောင်များ တောက်ပနေခဲ့လေသည်။

လောဘတရား၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် တွေဝေမှုများ ရှိနေသော်လည်း အရာအားလုံးထက် သံကြိုးများကို ချိုးဖျက်၍ လွတ်မြောက်လိုသော ပြတ်သားသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့ပေသည်။

*အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်း...*

*အသက်ရှင်သန်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်က ငါတို့ရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာတင် ရှိနေတာပဲ...*

ဖန်းဟန် ပေးပို့လိုက်သော ပြင်းထန်သည့် စကားလုံးများသည် အထက်မြက်ဆုံး ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲရှိ သစ္စာရှိမှု ဟူသော နောက်ဆုံး သံကြိုးကို လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားစေခဲ့လေသည်။

*မှန်တယ်... ဖန်းဟန် ပြောတာ မှန်တယ်...*

နာကျင်မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများဖြင့် သေဆုံးရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော အပြင်ဘက်ရှိ ညီအစ်ကို တစ်သိန်း အပါအဝင် သူတို့အားလုံးသည် ကျင်းပေမြို့စားကြီးကြောင့် ဤပြဿနာထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ သူသာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့သော ဖန်းဟန်ကို ဆန့်ကျင်ရန် အတင်းအကြပ် မပြုလုပ်ခဲ့ပါက ယနေ့ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသို့ သူတို့ ရောက်ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။

*လူတိုင်းကို သေမင်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားနေတဲ့ သေလုမြောပါး လူတစ်ယောက်အတွက် ငါတို့ ဆက်ပြီး အလုပ်လုပ်ပေးသင့်သေးသလား...*

*မလုပ်နိုင်ဘူး...*

*ဘာလို့ လုပ်ပေးရမှာလဲ...*

မုတ်ဆိတ်မွေး အပြည့်နှင့် ဝက်ဝံတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် စစ်သူကြီးတစ်ဦးသည် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြမ်းတမ်းသော အရိပ်အယောင်များ တောက်ပသွားကာ သူ၏ ဓားကို ချွင်ခနဲ ဆွဲထုတ် လိုက်လေတော့သည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အသက်မဲ့နေသကဲ့သို့ လဲလျောင်းနေသော ကျင်းပေမြို့စားကြီးကို မကြည့်တော့ပေ။ ထို အစား သူသည် မျှော်လင့်ချက်များ တောက်ပနေသော အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်း သေတ္တာဆယ်လုံးဆီသို့ သူ၏ ဓားထိပ်ဖျားဖြင့် ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်နေသော နျူအာထံသို့ အက်ကွဲသောအသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက် လေသည်၊

"သခင်ကြီး... ဒီဆေးတွေကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို ခွဲဝေရမလဲ..."

သခင်ကြီး ဟူသော ဤခေါ်ဝေါ်မှုသည် သူက ကျင်းပေမြို့စားကြီးကို လုံးဝ စွန့်ပယ်လိုက်ပြီး အမိန့်အသစ်တစ်ခု ကို ရှာဖွေရန်အတွက် ဖန်းဟန်၏ ကိုယ်စားလှယ်ထံသို့ လှည့်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေခဲ့ပေသည်။

သူ၏ လုပ်ရပ်သည် ပွက်ပွက်ဆူနေသော ဆီအိုးထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည့် မီးပွားတစ်ခုကဲ့သို့ စစ်သူကြီးအားလုံး၏ နှလုံးသားထဲတွင် တောမီးတစ်ရပ်ကို ချက်ချင်းပင် လောင်ကျွမ်းသွားစေခဲ့လေ၏။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် တဲတော်အတွင်း၌ ဓားများကို ဆွဲထုတ်လိုက်သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေတော့ သည်။ စစ်သူကြီးအားလုံးသည် ဆာလောင်နေသော ဝံပုလွေများကဲ့သို့သော မျက်လုံးများဖြင့် နျူအာကို စိုက် ကြည့်နေခဲ့ကြပြီး သူ၏ အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလျက်ရှိကြလေသည်။

လွတ်မြောက်ရန်အတွက် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဆုတ်ဖြဲပစ်လုမတတ် လုံးဝ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့နေသော ဆာလောင် နေသည့် ဝံပုလွေအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း နျူအာ၏ ရိုးသားသော မျက်နှာပေါ်တွင် အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝသော အပြုံး တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေ၏။

သူသည် သူ၏ နောက်ဆုံးစကားများကို တည်ငြိမ်စွာ ချန်ထားရစ်ခဲ့လေသည်၊

"ငါ့သခင် ပြောလိုက်တယ်... ဒီဆေးတွေက စစ်သားတွေအတွက်ပဲတဲ့..."

"ဘယ်သူမဆို ဒီဆေးတွေကို စစ်သားတွေဆီ ဝေငှပေးနိုင်သူက သူတို့ရဲ့ ကယ်တင်ရှင်ပဲတဲ့..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ နီရဲနေကြပြီဖြစ်သော တဲတော်အတွင်းရှိ စစ်သူကြီး များကို ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ လှည့်ကာ လက်ကို နောက်ပစ်လိုက်ပြီး ခြံဝင်းအတွင်း လမ်းလျှောက်နေသည့် အလား အေးအေးဆေးဆေးဖြင့် တဲတော်အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။ မည်သူကမျှ သူ့အား တားဆီး ရန် မဝံ့ရဲခဲ့ကြပေ။

သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားသော်လည်း ခြေလှမ်းတိုင်းက လူတိုင်း၏ နှလုံးသားပေါ်တွင် နင်းလျှောက် နေသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။

သူ၏ ပုံရိပ်သည် တဲတော်အပြင်ဘက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ တင်းကျပ်နေသော သံကြိုးလေးသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြတ်တောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

သေမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေ၏။

အသက်သုံးရှိုက်စာမျှ သေမတတ် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် စစ်သူကြီးက သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။ သူ သည် ကွပ်ကဲရေးစားပွဲဆီသို့ ပြေးသွားကာ ဓားကို မြင့်မြတ်စွာ မြှောက်လိုက်ပြီး ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ အမြင့် မားဆုံးသော အာဏာကို ကိုယ်စားပြုသည့် စားပွဲကို သူ၏ ခွန်အားအပြည့်ဖြင့် ခုတ်ချလိုက်လေတော့သည်။

"ဘုန်း..."

ခိုင်ခံ့သော စားပွဲကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ကွဲအက်သွားခဲ့လေ၏။

"ညီအစ်ကိုတို့..."

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် စစ်သူကြီးသည် မျက်လုံးများ သွေးလွှမ်းနေကာ ဓားဖြင့် တစ်ကွင်းလုံးကို ချိန်ရွယ်ရင်း အော် ဟစ်လိုက်လေသည်၊

"ကျင်းပေမြို့စားကြီးရဲ့ ခေါင်းမာမှုက ငါတို့ရဲ့ ညီအစ်ကို တစ်သိန်းကို ဒီလို စိတ်ပျက်အားငယ်စရာ အခြေအနေ အထိ ရောက်အောင် တွန်းပို့ခဲ့ပြီ... ယခု ငါတို့ရဲ့ အသက်တွေကို ကယ်တင်ပေးနိုင်တဲ့ အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်းက မျက်စိရှေ့မှာတင် ရှိနေပြီ... ငါတို့က ဒီသေလုမြောပါး လူအတွက် ဆက်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်နေဦးမှာလား..."

သူ၏ စကားများသည် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား စစ်သူကြီးတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ် သွားခဲ့လေ၏။

"ငါ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး..."

"ကျီးစားမယ့်ကောင်... ငါ ဒီကိစ္စကို ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး..."

"ပုန်ကန်ကြ... ပုန်ကန်ကြ... သေချင်တဲ့လူတိုင်း သူနဲ့အတူ သွားပြီး မြေမြှုပ်ခံလိုက်ကြတော့..."

မျိုသိပ်ထားရသော မကျေနပ်ချက်များနှင့် အသက်ရှင်သန်လိုစိတ်များသည် ဤအချိန်တွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ လေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်းကြောင့် အသက်ပြန်ရှင်လာခဲ့သော ကိုယ်ရံတော်သည် ဗဟိုကွပ်ကဲ ရေးတဲတော်ထဲမှ ယိုင်နဲ့စွာဖြင့် ထွက်လာခဲ့လေသည်။ ဤသက်ရှိ အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်ကြီးသည် တောမီးတစ်ရပ်ကဲ့သို့ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် အသက်မဲ့နေသော စခန်းတစ်ခုလုံးသို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့လေ တော့သည်။

"ငါတို့ ကယ်တင်ခံရပြီ... ငါတို့ ကယ်တင်ခံရပြီ..."

"နန်ယန်က အင်မော်တယ်ဖန်း က အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်းတွေ ပို့ပေးလိုက်ပြီ... ဒီ ဗဟိုကွပ်ကဲရေးတဲတော်မှာ တင် ရှိတယ်..."

"ဝမ်အာ ကယ်တင်ခံလိုက်ရပြီ... ငါ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့တာ... သူ အသက်ရှင်နေတယ်..."

စိတ်ပျက်အားငယ်မှု၏ အမှောင်ထုထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ဟုခေါ်သော အလင်းတန်းတစ်ခုက ရုတ်တရက် တောက်ပလာခဲ့ရာ စခန်းတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းပင် ဆူပွက်သွားစေခဲ့လေတော့သည်။

ပုန်ကန်မှုသည် မည်သည့် အဖွဲ့အစည်းကိုမျှ မလိုအပ်ပေ။ အသက်ရှင်သန်လိုသည့် ဗီဇအရ တွန်းအားပေးမှု ကြောင့် ၎င်းသည် ဟိန်းဟောက်သံများနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့လေ၏။

"ဆေးတွေ... အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်းတွေက ဗဟိုကွပ်ကဲရေးတဲတော်မှာ ရှိတယ်..."

"တိုက်ခိုက်ကြ... အသက်ကယ်ဆေးကို ယူကြ..."

"ငါ့ကို တားဆီးရဲတဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ငါ အရင်ဆုံး သတ်ပစ်မယ်..."

ကြီးမားလှသော အမည်းရောင် လူအုပ်ကြီးပင် ဖြစ်လေသည်။ မျက်လုံးများ သွေးလွှမ်းနေသော ပိန်ချုံးနေသည့် စစ်သားသောင်းချီသည် ငရဲဘုံမှ တွားသွားကာ ထွက်လာသော ဆာလောင်နေသည့် သရဲတစ္ဆေများကဲ့သို့ အရပ် ရပ်မှ ဗဟိုကွပ်ကဲရေးတဲတော်ဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးဝင်လာကြပြီး အရာအားလုံးကို ချေမှုန်းနိုင်စွမ်းရှိသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ကြလေတော့သည်။

အမိန့်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားကာ ကျင်းပေမြို့စားကြီးအပေါ် သစ္စာရှိနေသေးသော ထိုအစောင့်များသည် အသက်ရှင်သန်လိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဤရေစီးကြောင်းကြီး၏ ရှေ့တွင် ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ အရေးမပါလှပေ။ သူတို့သည် အော်ဟစ်သံ တစ်ချက်ပင် မထွက်နိုင်မီ ချက်ချင်းပင် နစ်မြုပ်သွားကာ အသားစဉ်များအဖြစ်သို့ နင်းခြေခံလိုက်ရလေတော့သည်။

ဗဟိုကွပ်ကဲရေးတဲတော်အတွင်းရှိ ရာထူးမြင့် စစ်သူကြီးအချို့သည် ဆေးသေတ္တာဆယ်လုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် အတွက် အချင်းချင်း အပြိုင်အဆိုင် ဖြစ်နေကြပြီး ယဉ်ကျေးမှု ဟန်ဆောင်မှုအားလုံးကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက် ကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဓားများဖြင့် ရွယ်၍ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်စေမည့် အချင်းချင်းသတ်ဖြတ်မှုတစ်ရပ်ကို ဖန်တီး လိုက်ကြလေတော့သည်။

"ဒီသေတ္တာသုံးလုံးက ငါ့ဟာပဲ... ဘယ်သူမှ မထိရဲကြနဲ့..."

"ဘာလို့ မထိရမှာလဲ... မင်းထက် ငါ့မှာ ညီအစ်ကိုတွေ ပိုများတယ်..."

ဓားရောင်များ လက်ခနဲ တောက်ပသွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာခဲ့လေသည်။

ရန်သူများ၏ နှလုံးသားထဲသို့ အကြောက်တရားများ ရိုက်သွင်းနိုင်ခဲ့သော တစ်ချိန်က အင်အားကြီးမားလှသည့် အင်အားတစ်သိန်းရှိသော ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ တပ်မတော်ကြီးသည် ဆေးသေတ္တာ ဆယ်လုံးနှင့် စကား တစ်ခွန်းတည်းကြောင့် ဖန်းဟန်က ကျည်တစ်တောင့်မျှ မပစ်ရဘဲ နန်ယန်မြို့အပြင်ဘက်တွင် လုံးဝ ပြိုကွဲသွားခဲ့ လေတော့သည်။

သူတို့သည် အချင်းချင်းသတ်ဖြတ်မှုနှင့် သစ္စာဖောက်မှုတို့၏ ရူးသွပ်မှုထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့ကြပေတော့သည်။