အခန်း ၂၄၇

အခန်း (၂၄၇)

မုန်တိုင်းမကျရောက်မီ အကြိုကာလ၊ ကမ္ဘာသစ်၏ အုတ်မြစ်

နောက်ထပ် နှစ်ရက်တာကာလအတွင်းတွင် ဖန်းဟန်သည် သူ၏ စာကြည့်ခန်းထဲ၌သာ အောင်းနေခဲ့လေ၏။

စနစ်က သူ့အား ဆုချီးမြှင့်ထားသော 'ကောင်းကင်ဘုံစာအုပ်များ' နှင့် တူသည့် နည်းပညာပုံကြမ်း နှစ်ခုနှင့် သိပ္ပံ နည်းကျ အခြေခံသဘောတရားများကို တစ်လုံးချင်းစီ သေချာစွာ လေ့လာမှတ်သားနေခဲ့လေသည်။

သူသည် ပုံကြမ်းပေါ်ရှိ 'ကျောက်မီးသွေး' ဆိုသော စာသားကို ခြစ်ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုခေတ်ကာလမှ လူများ နားလည်နိုင်မည့် သာမန်စကားပြေဖြင့် ဘေးတွင် ရေးမှတ်လိုက်လေ၏။

[ဤသည်မှာ မီးခိုးငွေ့များ ကင်းစင်သွားစေရန် ကျောက်မီးသွေးကို ဖုတ်သည့် နည်းလမ်းဖြစ်သည်... မီးအားမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှပြီး မာကျောသော သံများကိုတောင် သန့်စင်သော သံမဏိအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပေးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်...]

ဗိုလတာဓာတ်အိုး အတွက်မူ ကြေးနီနှင့် သွပ်ပြားများကို ထိုက်ကျိသင်္ကေတ၏ ယင်ယန်ငါး အဖြစ် ပုံဖော်ထား သော ရုပ်ပြောင်ပုံကြမ်းများကိုပင် ဆွဲထားခဲ့လေသည်။ ထိုပုံများ၏အောက်တွင် အောက်ပါအတိုင်း စာတန်းထိုး ထားခဲ့လေ၏။

[ယင်ယန်ငါး သံပြားကို အက်ဆစ်ရည်ထဲတွင် စိမ်လိုက်သောအခါ ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုးစွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ် ပေးနိုင်စွမ်း ရှိလာပေသည်...]

နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ရှုပ်ထွေးနေသော လက်ရေးများနှင့် ထူးဆန်းသော သရုပ်ဖော်ပုံများ ပါဝင်သည့် နည်းပညာလက်စွဲစာအုပ်များစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။ သို့သော် ထိုအရာများမှာ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တော်လှန်ပြောင်းလဲပစ်ရန်အတွက် လုံလောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဤအရာအားလုံးကို ပြီးစီးအောင် လုပ်ဆောင်ပြီးမှသာ သူသည် စာကြည့်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေ၏။

ယခုအချိန်တွင် နန်ယန်စီရင်စုမှာ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းများကို အရေးတကြီး လိုအပ်နေပြီး လူဦး ရေမှာလည်း လျင်မြန်စွာ တိုးပွားလာနေသကဲ့သို့ ဖြေရှင်းရမည့် ကိစ္စရပ်များမှာလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှပေရာ သူ့အနေဖြင့် အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

လုပ်ပိုင်ခွင့်များကို ခွဲဝေပေးခြင်းနှင့် အဖွဲ့အစည်းများ တည်ထောင်ခြင်းမှာ မလုပ်မဖြစ် လုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စပင် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် လျူရူမေနှင့် နန်ကုန်းယွင်ရှူတို့ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး နန်ယန်စီရင်စုအတွင်းရှိ တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်း ၊ လက်မှုပညာရှင်များကို စီမံခန့်ခွဲခြင်းနှင့် နည်းပညာသုတေသန လုပ်ငန်းများအားလုံးကို အထူးတာဝန်ယူ လုပ် ဆောင်ရမည့် "ပြည်သူ့ဆောက်လုပ်ရေးဝန်ကြီးဌာန" ကို ဖွဲ့စည်းကြောင်း တရားဝင် ကြေညာလိုက်လေ၏။

ဤဌာနသစ်သည် နန်ယန်၏ အနာဂတ် စက်မှုထွန်းကားရေးအတွက် အရေးပါသော အသက်သွေးကြောတစ်ခု လုံးနီးပါးကို ချုပ်ကိုင်ထားရသဖြင့် ကြီးမားလှသော လုပ်ပိုင်ခွင့်အာဏာကို ရရှိထားလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် လုပ်ငန်းတာဝန်များကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ခွဲဝေပေးလိုက်လေ၏။ သေချာစေ့စပ်ပြီး ပြည်တွင်း ရေးရာများကို စီမံခန့်ခွဲရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော လျူရူမေက ဝန်ထမ်းများ ခွဲဝေချထားရေး၊ ထောက်ပံ့ပို့ဆောင် ရေးနှင့် ဘဏ္ဍာရေးစီမံခန့်ခွဲမှုများကို တာဝန်ယူရပြီး၊ ဩဇာကြီးမားသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာကာ အမြင် ကျယ်သော နန်ကုန်းယွင်ရှူကမူ စီမံကိန်းတစ်ခုလုံးကို အကြမ်းဖျင်းရေးဆွဲခြင်းနှင့် ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲခြင်းများကို တာဝန်ယူရမည် ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ယခင်က ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ သူလျှိုခေါင်းဆောင်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင် ရောဂါကင်းစင်သွားကာ သူ့အပေါ် ကျေးဇူးတင်ခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းတို့ဖြင့် သစ္စာစောင့်သိနေပြီဖြစ်သော လင်းရွှမ်းရွှယ်ကိုလည်း အရိပ်ထဲမှနေ၍ ရာထူးတိုးပေးလိုက်လေသည်။

သူသည် လင်းရွှမ်းရွှယ်ကို "အရိပ်" ဟုခေါ်သော အထူးတပ်ဖွဲ့တစ်ခု တည်ဆောက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဝိသေသ အသစ်တစ်ခုကို ပေးအပ်လိုက်လေ၏။

ဤတပ်ဖွဲ့မှာ ပုံမှန်စစ်တပ်အတွင်း၌ မပါဝင်ဘဲ အစောင့်တပ်များနှင့်လည်း သီးခြားခွဲထွက်ကာ သူတစ်ဦးတည်း ကိုသာ တိုက်ရိုက် တာဝန်ခံရမည် ဖြစ်ပေသည်။ နောက်ခံရာဇဝင် ရှင်းလင်းပြီး လက်နက်ချလာသော စစ်သည် များနှင့် ဒုက္ခသည်များထဲမှ သွက်လက်ချက်ချာပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူများကို ရွေးချယ်ကာ အပြင်းထန်ဆုံး သော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြု၍ ထိပ်တန်း ကင်းထောက်များ၊ သူလျှိုများနှင့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများအဖြစ် လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးရန် ဖန်းဟန်က သူမကို အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ အနာဂတ်အင်ပါယာအတွက် အရပ်ဘက်အုပ်ချုပ်ရေး၊ စစ်ဘက်ရေးရာနှင့် လျှို့ဝှက်စစ်ဆင် ရေး ဟူသော ခိုင်မာသည့် မဏ္ဍိုင်ကြီးသုံးခုကို တည်ဆောက်နေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးစီးသွားသောအခါ ဖန်းဟန်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လေးပင်စွာဖြင့် နောက်ဘက်ခြံဝင်းဆီသို့ ပြန်လာခဲ့လေ၏။

သူ ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သင်းပျံ့သော ဆေးရနံ့လေးတစ်ခုက လွင့်ပျံလာခဲ့လေသည်။ ပိုင်ကျီရိုသည် ဆေးရည်ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားလျက်ရှိ၏။ သူ့ကို မြင်သောအခါ သူမက ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ခင်ပွန်း... ပြန်ရောက်ပြီလား... ပူတုန်းလေး သောက်လိုက်ပါဦး..."

သူ စကားပင် မပြောရသေးမီ သေးသွယ်သော ပုံရိပ်လေးတစ်ခုက ပြေးလာပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင် လိုက်လေ၏။ ထိုသူမှာ ပိုင်ရွှီကျန်းပင် ဖြစ်လေသည်။ သူမသည် သူ့ကို မော့ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စကား များနေကာ ညည်းတွားလိုက်လေသည်။

"ခဲအို... ရှင်မသိပါဘူး... ယနေ့ ဟိုပုံပြင်ပြောတဲ့သူက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေပြန်ပြီ... ကျွန်မ အရမ်းဒေါသထွက်သွားလို့ သူ့ကို ခဲနဲ့တောင် ပေါက်ခဲ့သေးတယ်..."

သူမ၏ မို့ဖောင်းနေသော ပါးပြင်လေးများကို ကြည့်ရင်း ဖန်းဟန်သည် အသံထွက်ကာ ရယ်မောလိုက်မိလေ၏။ သူသည် လက်လှမ်း၍ သူမ၏ ပါးပြင်ကို ဆွဲလိမ်လိုက်ရာ တစ်နေ့တာလုံး၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများမှာ လွင့်စင် သွားတော့မတတ် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ညဘက်သို့ ရောက်သောအခါ အခန်းထဲတွင် သူ၊ လျူရူမေနှင့် နန်ကုန်းယွင်ရှူတို့ သုံးဦးသာ ကျန်ရှိတော့လေ သည်။ နေ့ခင်းဘက်က ထက်မြက်မှုများကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် လျူရူမေသည် သူ့အပေါ်သို့ ပျင်းရိစွာ မှီချ လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းများ ရေးဆွဲနေကာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ တွင်လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေလျက် ပြောလိုက်လေ၏။

"ခင်ပွန်း... ဒီနေ့ အသစ်ဖွဲ့စည်းလိုက်တဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးဌာနကြောင့် လက်မှုပညာရှင်တွေအားလုံး အရမ်းကို ဝမ်းသာနေကြတယ်... ရှင့်နောက်ကို လိုက်မှပဲ လူရာဝင်တော့တယ်လို့ သူတို့အားလုံးက ပြောနေကြတယ်..."

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ နန်ကုန်းယွင်ရှူက သူ၏ ပခုံးများကို ညင်သာစွာ နှိပ်နယ်ပေးနေရင်း ဒုက္ခသည်များ နေရာ ချထားရေး တိုးတက်မှုအခြေအနေများကို ညင်သာစွာ တင်ပြနေခဲ့လေသည်။

ရှားပါးလှသော ဤငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် နွေးထွေးမှုတို့က ဖန်းဟန်၏ ရင်ထဲတွင် ကြီးမားသော ကျေနပ်ရောင့်ရဲမှုများကို ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့လေ၏။

ထိုနေ့တွင် ကောင်းကင်မှာ မြင့်မားနေပြီး တိမ်တိုက်များလည်း ရှင်းလင်းနေလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ကိုယ်ပိုင်ဆွဲဆောင်မှု အသီးသီးရှိကြသော သူ၏ အလွန်တင့်တယ်လှပသည့် ဇနီးလေးဦးနှင့်အတူ နန်ယန်မြို့၏ အမြင့်ဆုံး အဆောက်အအုံဖြစ်သော ကြယ်စင်ပစ်မျှော်စင်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့လေသည်။

လက်ရန်းမှနေ၍ လှမ်းကြည့်လိုက်ပါက နန်ယန်စီရင်စုတစ်ခုလုံးကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

လမ်းမများပေါ်တွင် လူသူလေးပါးမျှ မရှိဘဲ လူသူကင်းမဲ့ကာ အသက်မဲ့နေခဲ့ဖူးသော မြို့တော်ကြီးမှာ ယခုအခါ တွင် ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုများဖြင့် စည်ကားနေပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပြီ ဖြစ်လေသည်။ လမ်းဘေးတစ်ဖက် တစ်ချက်စီတွင် ဆိုင်ခန်းများ တန်းစီနေကာ ဈေးသည်များ၏ အော်ဟစ်ခေါ်ဝေါ်သံများကလည်း လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေပြီး မြို့တော်ကြီးမှာ တက်ကြွမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလျက် ရှိနေပေသည်။

သူ၏ အကြည့်များက မြို့ရိုးများကို ကျော်လွန်၍ အဝေးရှိ ဆင်ခြေဖုံးဒေသများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။

ကျယ်ပြန့်လှသော မြေရိုင်းများကို ရှင်းလင်းပြီး သေသပ်စွာ စီမံကိန်းချထားလေသည်။ ကျေးရွာသစ်များနှင့် အလုပ်ရုံများမှာလည်း မိုးရွာပြီးနောက် ပေါက်လာသော မှိုများကဲ့သို့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ချက်ပြုတ်နေသော မီးခိုး ငွေ့များကလည်း စုဝေးနေကာ ငြိမ်းချမ်းပြီး သာယာဝပြောသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေလျက် ရှိပေ သည်။

"ခင်ပွန်း... ကြည့်ပါဦး... ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ကြီးက တဖြည်းဖြည်း ပိုကြီးလာပြီ..."

လျူရူမေက သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ညင်သာစွာ မှီချလိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများမှာ ပျော်ရွှင်မှုများနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် တောက်ပနေခဲ့လေ၏။

"ဟုတ်တယ်..."

ဖန်းဟန်သည် လက်လှမ်း၍ သူမ၏ နူးညံ့သော ခါးလေးကို ဖက်ထားလိုက်ရာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ကြီးမားလှသော အောင်မြင်မှု ခံစားချက်ကြီးတစ်ခုက ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

ဤမြေ၊ ဤမြို့နှင့် ဤလူများအားလုံးသည် သူ၏ ဖန်းဟန်ဆိုသော အမှတ်အသားဖြင့် နက်ရှိုင်းစွာ ရိုက်နှိပ်ခြင်း ခံထားရပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်နဲ့ မလုံလောက်သေးဘူး..."

ဖန်းဟန်၏ အကြည့်များက ရှေ့ရှိ စည်ကားနေသော မြို့တော်ကြီးတွင် ရပ်တန့်မနေဘဲ အဝေးရှိ မြောက်ဘက် အရပ်၊ မြို့တော်ဆီသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် နက်ရှိုင်းပြီး စူးရှသွားခဲ့ လေ၏။

"ကျင်းပေမြို့စားကြီးဆိုတာ အန်းကော်မြို့စားက ငါ့ကို စမ်းသပ်ဖို့ သုံးခဲ့တဲ့ နယ်ရုပ်လေးတစ်ရုပ်ပါပဲ... ယခု ဒီနယ်ရုပ်လေး ပျက်စီးသွားပြီဆိုတော့ ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်ကနေ ငါ့ကို အသေသတ်ချင်နေတဲ့ ဒီအဘိုးကြီး လည်း ဂနာမငြိမ်ဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင် ပါဝင်ပတ်သက်လာရတော့မှာပဲ..."

အန်းကော်မြို့စား ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဩဇာကြီးမားသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာ သည့် နန်ကုန်းယွင်ရှူမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ချက်ချင်းပင် တည် ကြည်သွားခဲ့လေသည်။

အရာအားလုံးကို လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိနေသော မြို့စားကြီး ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အား ကို သူမက မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ သိရှိထားလေသည်။

သူမက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

"ခင်ပွန်း... ရှင်ပြောချင်တာက... နန်းတွင်းစစ်တပ်ကြီး မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်လို့ ဆိုလိုတာလား..."

"မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာပါ..."

ဖန်းဟန်၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အကြွင်းမဲ့ အင်အားမှ မြစ်ဖျားခံလာသော ယုံကြည်မှုတစ်ခု ပါဝင် နေလျက်ရှိလေသည်။

"ကျင်းပေမြို့စားကြီးရဲ့ အင်အားတစ်သိန်းရှိတဲ့ စစ်တပ်ကြီးက ငါတို့ရဲ့ နန်ယန်မြို့အပြင်ဘက်မှာ အပြတ်အသတ် ချေမှုန်းခံလိုက်ရတယ်... ဒီကိစ္စက နန်းတွင်းနဲ့ အန်းကော်မြို့စားရဲ့ မျက်နှာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်သ လိုပဲလေ... တကယ်လို့ သူတို့သာ မလာခဲ့ရင် မဟာကျင်းရဲ့ ကမ္ဘာလောကကြီးလည်း ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်..."

သူက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုက ကွေးတက်သွားခဲ့လေ၏။

"ဒါပေမဲ့ သူတို့ မရောက်လာခင် အန်းကော်မြို့စားအတွက် လက်ဆောင်ကြီးတစ်ခု ပြင်ဆင်ထားရမယ်..."

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ မြို့တော်ကြီးကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည့်အလား သူ၏ လက်ဝါး နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ချလိုက်လေသည်။ သူ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း စကားလုံးတိုင်းမှာ သံမဏိကဲ့သို့ ခိုင်မာနေခဲ့ပေ၏။

"ငါ့ရဲ့ အင်ပါယာအတွက် ပထမဆုံး အုတ်မြစ်ကို ဒီနေရာမှာ သံမဏိနဲ့ မီးတောက်တွေကို အသုံးပြုပြီး ချမှတ်သွား မယ်..."

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပိုင်ကျီရို၊ ပိုင်ရွှီကျန်း၊ လျူရူမေနှင့် နန်ကုန်းယွင်ရှူတို့ လေးဦးစလုံးသည် သူ၏ မြင့်မားဖြောင့်မတ်သော ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ စကားများထဲမှ သူရဲကောင်းဆန်သော စိတ်ဓာတ် နှင့် ဩဇာလွှမ်းမိုးနိုင်သော အရှိန်အဝါတို့ကို ခံစားလိုက်ကြရလေသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရပြီး သူတို့၏ လှပသော မျက်ဝန်းများမှာလည်း ကြည်ညိုလေးစားမှုများဖြင့် တောက်ပနေခဲ့ကြပေသည်။ သူတို့၏ ကြည်ညိုလေးစားမှုနှင့် အချစ်များမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေတော့သတည်း။