အခန်း ၂၄၉

အခန်း (၂၄၉)

မိုင်တစ်ထောင် လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းနှင့် ကြေးနန်း၏ စွမ်းအား

နန်ယန်စီရင်စု၊ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး အတွင်း၌ ဖြစ်လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် မြေပုံရှေ့တွင် ထိုင်နေပြီး နောက်ကွယ်မှ ကျည်ထည့်ရသော မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၏ အမျက်ဒေါသ သေနတ်၏ နောက်ဆုံး စမ်းသပ်မှု အချက်အလက်များနှင့် ပတ်သက်၍ စုမေနျန်၏ အစီရင်ခံစာကို နားထောင် နေခဲ့လေသည်။

ရုတ်တရက် လျှို့ဝှက်အေးဂျင့်တစ်ဦးက လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် အလျင်စလို ဝင်ရောက်လာခဲ့လေ၏။

"သခင်ကြီး... အရေးပေါ် စစ်ရေးသတင်းပါ..."

ဖန်းဟန်သည် မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်လိုက်ပြီး စုမေနျန်အား ခဏရပ်ရန် အချက်ပြလိုက်လေသည်။

"ပြောစမ်း..."

"သခင်ကြီး ဇီယင်း ဆီက အရေးပေါ် ကြေးနန်းပါ..."

ထိုသူလျှိုက အသစ်ဘာသာပြန်ထားသော ကြေးနန်းစာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆက်သလိုက်လေ၏။

"ကျင်းပေမြို့စားကြီးက လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီဝက်လောက်က ထိပ်တန်း အစောင့်ရာဂဏန်းလောက်ကို ဦးဆောင်ပြီး ပိတ်ဆို့ထားတာကို ဖောက်ထွက်သွားပါတယ်... ပြီးတော့ လော့ကျင်းဆီကို အရှိန်အဟုန်နဲ့ သွားနေပါတယ်..."

"လော့ကျင်း ဟုတ်လား..."

ဖန်းဟန်၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ စူးရှသွားခဲ့လေသည်။

သူသည် ကြီးမားလှသော သဲမြေပုံစားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး လော့ကျင်း၏ တည်နေရာကို လက်ညှိုးဖြင့် မြန်ဆန်စွာ ထောက်ပြလိုက်လေ၏။

*ဒီအရူးက ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ…*

*တစ်မြို့လုံးကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ဖို့ ဖြစ်နိုင်တယ်…*

စကားလုံးအချို့က ဖန်းဟန်၏ ခေါင်းထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက်လာခဲ့လေ၏။

မိမိ၏ လူများက စွန့်ပစ်ခြင်းခံရပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသော စစ်ဘုရင်ကြီး တစ်ဦးအတွက် ဖြစ်နိုင်ခြေအရှိဆုံး ရွေးချယ်မှုမှာ ဤကဲ့သို့သော လူ့အဖွဲ့အစည်းကို ဆန့်ကျင်သည့် ကလဲ့စားချေ မှုမျိုးပင် ဖြစ်လေသည်။

အနာဂတ်တွင် သူ၏ လက်အောက်ခံများ ဖြစ်လာမည့် အပြစ်မဲ့ပြည်သူ သိန်းပေါင်းများစွာကို ဤခွေးရူးက ဒုက္ခ ပေးမည်ကို သူ လုံးဝ သည်းခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"တောက်... မင်းက သေချင်နေတာပဲ..."

ဖန်းဟန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ တောက်ပသွားခဲ့လေသည်။ သူသည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လှည့်ကာ သတင်းပို့သူအား ဟိန်းဟောက်လိုက်လေ၏။

"ငါ့အမိန့်ကို ပေးလိုက်... နျူအာကို အထက်တန်းစား နဂါးအစွယ်တပ်မတော် မြင်းတပ်သား သုံးထောင်ကို ချက် ချင်း စုစည်းခိုင်းလိုက်... တစ်ယောက်ကို မြင်းတစ်ကောင်၊ ရိက္ခာတွေနဲ့ စစ်မြေပြင်သုံး ကြေးနန်းစက်တွေ အားလုံးယူပြီး အခုချက်ချင်း ထွက်ခွာစေ... ပစ်မှတ်က လော့ကျင်းပဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီခွေးရူး ကျင်းပေ မြို့စားကြီး မြို့ထဲမဝင်ခင် သူ့ကို ကြားဖြတ်ဟန့်တားရမယ်လို့ သူ့ကို ပြောလိုက်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

"ဧကရီကို သွားပင့်ချေ... ငါ့မှာ အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိတယ်..."

ခဏအကြာတွင် သာမန်အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူမ၏ အရှင်သခင်မအငွေ့ အသက်များကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိသော ရှောင်ရူရွှီက ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာပေါ် တွင် သံသယနှင့် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုအချို့ ထင်ဟပ်နေခဲ့လေသည်။

"ဖန်းဟန်... ဘယ်လိုကိစ္စက ဒီလောက်တောင် အရေးကြီးနေရတာလဲ..."

"အရှင်မ... ကြည့်ပါ..."

ဖန်းဟန်သည် မြေပုံကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျင်းပေမြို့စားကြီးက ရှုံးနိမ့်သွားပြီး အခုဆိုရင် ထွက်ပြေးနေရတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေပေမယ့် သူက ထွက်မ ပြေးပါဘူး... အဲဒီအစား သစ္စာဖောက်ဖို့ ရည်ရွယ်ပြီး လော့ကျင်းဆီကို တည့်တည့်သွားနေတယ်... သူက အဆုံး စွန်ထိ ရွေးချယ်ပြီး တစ်မြို့လုံးကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားနိုင်ခြေ အရမ်းများတယ်လို့ ကျွန်တော် ကောက်ချက်ချမိတယ်..."

ရှောင်ရူရွှီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူရော်သွားခဲ့လေ၏။ သူမသည် နန်းတော်အတွင်း၌သာ နေထိုင်ခဲ့ သော်လည်း သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ပရမ်းပတာဖြစ်နေသော စစ်တပ်များက မြို့များကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ကြသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းများအကြောင်းကို ကြားဖူးခဲ့ပေသည်။

"ဒါဆို... ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်သလဲ... လော့ကျင်းမှာ တပ်စွဲထားတဲ့ အင်အားက လူတစ်သောင်းတောင် မပြည့် ဘူး... ကျင်းပေမြို့စားကြီးရဲ့ ကြမ်းတမ်းပြီး စစ်ပွဲတွေ အများကြီးကြုံဖူးတဲ့ စစ်သည်တွေကို သူတို့ ဘယ်လို လုပ်ပြီး တောင့်ခံနိုင်မှာလဲ..."

"ကျွန်တော် သူတို့ကို လိုက်ဖမ်းဖို့ တပ်တွေ စေလွှတ်လိုက်ပါပြီ... ဒါပေမယ့် အချိန်က အလွန်အရေးကြီး ပါတယ်..."

ဖန်းဟန်သည် သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေ၏။

"အခုအချိန်မှာ ဘုရင်မရဲ့ စွမ်းအားကို ကျွန်တော်တို့ လိုအပ်နေပါတယ်..."

"ငါ့စွမ်းအား ဟုတ်လား..."

ရှောင်ရူရွှီမှာ အနည်းငယ် တွေဝေသွားခဲ့လေသည်။

"ကောင်းပြီ..."

ဖန်းဟန်သည် အသစ်စက်စက် 'ကမ္ဘာတစ်လွှားချိတ်ဆက်' ရေဒီယိုဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ဘေးရှိ ကြေးနန်း ရိုက်သူအား အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

"လော့ကျင်းလိုင်းကို ချက်ချင်း ချိတ်ဆက်လိုက်စမ်း..."

ကြေးနန်းရိုက်သူ၏ လက်ချောင်းများက ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး မကြာမီမှာပင် လိုင်းချိတ် ဆက်မိကြောင်း ပြသသည့် အချက်ပြမီး လင်းလာခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် ရှောင်ရူရွှီကို ကြည့်ကာ တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"အရှင်မ... ဘုရင်မရဲ့ နာမည်နဲ့ လော့ကျင်းရဲ့ တပ်စွဲစစ်သူကြီးဆီကို အရေးပေါ် ကြေးနန်းတစ်ခု ကိုယ်တိုင် ပို့ပေး ပါ... ကျင်းပေမြို့စားကြီးက သူပုန်တပ်ဖြစ်ပြီး သူ့တပ်တွေက လမ်းဆုံးနေတဲ့ ခွေးရူးတွေ ဖြစ်တယ်လို့ ပြောလိုက် ပါ... မြို့တံခါးတွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားပြီး စစ်ကူတွေ လာမယ့်အချိန်အထိ တောင့်ခံထားဖို့ အမိန့် ပေးလိုက်ပါ... ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စစ်ကူတွေ မကြာခင် ရောက်လာမယ်လို့ သူ့ကို ကတိပေးလိုက်ပါ..."

ရှောင်ရူရွှီမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသဖြင့် ဖန်းဟန်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့လေ၏။

လော့ကျင်း၏ တပ်စွဲစစ်သူကြီးမှာ ယခင်က နန်းတွင်းအရာရှိဟောင်း တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဖန်းဟန်၏ အမိန့်ကို မနာခံ ဘဲ နေနိုင်သော်လည်း ဘုရင်မ၏ အမိန့်တော်ကိုမူ မဖီဆန်ဝံ့ပေ။

ဤသည်မှာ ဥပဒေအရ လုံးဝ ဖိနှိပ်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ ချက်ချင်း အမိန့်တော် ထုတ်ပြန်ပေးမယ်..."

ရှောင်ရူရွှီသည် ထပ်မံ၍ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ပေ။ သူမသည် ခါးကို မတ်လိုက်ရာ ဧကရီ၏ အရှင်သခင်မ အငွေ့ အသက်များက အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

သူမသည် လည်ချောင်းတစ်ချက် ရှင်းလိုက်ပြီး လော့ကျင်း၏ ကံကြမ္မာကို အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် တော်ဝင်အမိန့် တော်ကို ကြေးနန်းရိုက်သူထံသို့ ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး ဩဇာတိက္ကမ အပြည့်ပါသော လေသံဖြင့် ရွတ်ဆိုပြလိုက် လေသည်။

"တောက်... တောက်... တောက်..."

ကြေးနန်းရိုက်သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး တောက်တောက်မြည် သော အသံများနှင့်အတူ ဘုရင်မ၏ အမိန့်တော်မှာ ဤခေတ်ကာလတွင် နားလည်နိုင်စွမ်းမရှိသော အမြန်နှုန်းဖြင့် လော့ကျင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် နန်ယန်မြို့အပြင်ဘက်၌ နျူအာသည် စုစည်းပြီးစီးနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေကြသော နဂါးအစွယ်တပ်မတော် မြင်းတပ်သား သုံးထောင်သည် သူတို့၏ မြင်းများပေါ် တွင် လက်နက်များကိုသာမက ရိက္ခာထုတ်များနှင့် ကျည်ဆန်များကိုပါ သယ်ဆောင်ထားကြလေသည်။

တပ်တန်းများကြားတွင်မူ လားများဆွဲသော လှည်းအချို့ကို ထူထဲသည့် ရေစိုခံစောင်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ၎င်းတို့အတွင်း၌ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော 'ကမ္ဘာတစ်လွှားချိတ်ဆက်' စစ်မြေပြင်သုံး ကြေးနန်းစက် ရှိနေခဲ့လေ ၏။

"ထွက်ခွာမယ်..."

နျူအာ၏ အမိန့်နှင့်အတူ သံချပ်ကာမြင်းတပ်သား သုံးထောင်မှာ ဖုန်တလုံးလုံးထစေလျက် အရှေ့ဘက်သို့ အနက်ရောင်ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြလေတော့သည်။

အချိန်နှင့် အပြေးအလွှား ယှဉ်ပြိုင်ရမည့် ပြိုင်ပွဲတစ်ခု စတင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

နဂါးအစွယ်တပ်မတော်သည် အရိုင်းဆန်စွာ မြင်းနှင်သွားကြပြီး သူတို့၏ စစ်မြင်းများမှ သံခွာများက လမ်းတစ် လျှောက်ရှိ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲပစ်လိုက်ကြလေ၏။

နှစ်နာရီကြာတိုင်း တပ်ဖွဲ့မှာ ခေတ္တအနားယူလေ့ရှိပြီး နည်းပညာရှင်များက အင်တင်နာကို ချက်ချင်းတပ်ဆင်ကာ ကြေးနန်းစက်ကို စတင်အသုံးပြုကြလေသည်။

"တီ... တီ... တီ... ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးကို ခေါ်နေပါတယ်... ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးကို ခေါ်နေပါတယ်... ကျွန်တော်တို့တပ်တွေ ပိုင်မာကုန်းစောင်းကို ရောက်နေပါပြီ... ရန်သူ့အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရသေးပါဘူး... ရန်သူက ကျွန်တော်တို့တပ်တွေရဲ့ ရှေ့မှာ လီငါးဆယ်လောက် ရှိနေမယ်လို့ ခန့်မှန်းရပါတယ်..."

"ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးက လက်ခံရရှိပါတယ်... ဆက်ပြီးလိုက်ပါ... ပြီးတော့ အဆက်အသွယ် မပြတ်စေနဲ့..."

နန်ယန် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်၏ ကွပ်ကဲရေးစင်တာတွင် မီးများ ထိန်လင်းနေခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် ကြီးမားလှသော သဲမြေပုံစားပွဲရှေ့တွင် ရပ်နေကာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်နေခဲ့လေသည်။

အဝေးမှ ကြေးနန်းစာများ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ တည်နေရာများကို ကိုယ်စားပြုသော အနီရောင်အလံငယ် လေးများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အဆက်မပြတ် ရွှေ့ပြောင်းခံရကာ အသစ်ပြန်လည်ရေးဆွဲခံနေရလေ၏။

ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ ထွက်ပြေးရာလမ်းကြောင်း၊ နျူအာ၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှု အခြေအနေ... မိုင်ရာနှင့်ချီ၍ ဝေးကွာသော နေရာများမှ လှုပ်ရှားမှုအားလုံးမှာ လက်ဖဝါးပေါ်မှ မျဉ်းကြောင်းများကဲ့သို့ ရှင်းလင်းနေခဲ့ပေသည်။

"ဟွန်း... ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား..."

ဖန်းဟန်က လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေတော့သည်။

"မင်းအတွက် ငါ့ရဲ့ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ ပိုက်ကွန်ကြီးက အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီကွ..."