အခန်း ၂၅၀

အခန်း (၂၅၀)

လော့ကျင်းမြို့ရိုးအောက်မှ အကျပ်အတည်း

ဝင်လုဆဲဆဲ နေမင်း၏ ဆည်းဆာရောင်ခြည်က လော့ကျင်း၏ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော မြို့ရိုးကြီးအား သွေး ရောင်ကဲ့သို့ နီရဲသွားစေခဲ့လေ၏။

မြို့တံခါးစောင့်တပ်မှူးဖြစ်သော စစ်သူကြီးလော့သည် မြို့ရိုးမျှော်စင်ပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း သူ၏ လက်ဝါးပြင်များမှ ချွေးများထွက်လာကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်သွားနေခဲ့လေသည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်နာရီခန့်ကပင် သူသည် အံ့မခန်းဖွယ်ရာကောင်းလှသော ဘုရင်မ၏ လျှို့ဝှက်ကြေးနန်းကို လက်ခံ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အစပိုင်းတွင် ဤအရာကို အဓိပ္ပါယ်မရှိဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့မိလေ၏။ ကြေးနန်းဆိုသည်မှာ အဘယ်အရာနည်း။ ထိုအရာက မိုင်တစ်ထောင်အကွာအဝေးကို အသံလွှင့်ပို့ပေးနိုင်ပါသလောဟု သူ တွေးတောနေခဲ့မိချေသည်။

သို့သော် လျှို့ဝှက်ကုဒ်ဘာသာပြန်စက်က ထိုသတင်းစကားကို ဘာသာပြန်ပေးလိုက်သောအခါ သူသည် အလွန် တရာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရလေသည်။

ရင်းနှီးနေသော တော်ဝင်အသံဩဇာ၊ တိကျလှသော စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ထောက်လှမ်းရေးသတင်းများနှင့် အထူး သဖြင့် နောက်ဆုံးအချက်ဖြစ်သည့် စစ်ကူများ လာနေပြီ ဆိုသော ကတိကဝတ်တို့ကြောင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ယုံတစ်ဝက် မယုံတစ်ဝက် ခံစားချက်များ ရောနှောနေခဲ့လေ၏။

သူသည် သံသယများနှင့် မရေရာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေစဉ်မှာပင် အဝေးဆီမှ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင် ဖုန်တိမ်တိုက် ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ရောက်လာခဲ့ပြီပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကျင်း ဟူသော အနီရောင်စာလုံး ရေးထိုးထားသည့် အနက်ရောင်အလံကြီးတစ်ခုက လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေပြီး သွေးစွန်းနေသော ရာဇဝတ်မှုများနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေသော မြင်းစီးသူရဲ ရာပေါင်းများစွာသည် ငရဲမှ တက်လာသော မိစ္ဆာတပ်ကြီးတစ်တပ်ကဲ့သို့ လော့ကျင်းဆီသို့ အပြေးအလွှားဖြင့် ချီတက်လာနေကြလေသည်။

ဦးဆောင်လာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားလှသော ကျင်းပေမြို့စားကြီးပင် ဖြစ်နေချေ တော့သည်။

" တကယ်ပဲ သူ ဖြစ်နေတာပဲ... ကြေးနန်းစာထဲက အကြောင်းအရာတွေက အမှန်တကယ်ပဲ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ..."

စစ်သူကြီးလော့သည် အသက်ရှူမှားမတတ် ရေရွတ်လိုက်လေ၏။

"စစ်သူကြီး... အဲဒါ ကျင်းပေမြို့စားကြီးပဲ... ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ... မြို့တံခါးကို ဖွင့်ပေးရမလား ဒါမှ မဟုတ် ပိတ်ထားရမလား..."

လက်ထောက်တပ်မှူးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

စစ်သူကြီးလော့မှာ သူ၏ ဦးနှောက်နှင့် ကိုယ်ချင်းစာတရားကြားတွင် ဗျာများနေခဲ့ရလေ၏။

တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ခြင်းသည် အိမ်ထဲသို့ ဝံပုလွေကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်ခြင်းနှင့် တူပေလိမ့်မည်။ လော့ကျင်းမြို့သည် လည်း သေချာပေါက် ဘေးဒုက္ခကြီးတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ပြစ်တင်ဝေဖန်မှုများမှ ကင်းလွတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ မြို့တံခါးကို မဖွင့်ပေးပါက ဤမြောက်ပိုင်းစစ်နတ်ဘုရား၏ အမျက်ဒေါသနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး မြို့ကျဆုံးသွားပါကလည်း နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးများမှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလာနိုင်ချေရှိလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဘုရင်မ၏ ကြေးနန်းစာထဲမှ စစ်ကူများ လာနေပြီ ဆိုသော စကားလုံးက သူ့အား နောက်ဆုံးလက် ကျန် သတ္တိများကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့လေ၏။

သူသည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ငါ့အမိန့်ကို ဆင့်ကဲလိုက်... မြို့တံခါးအားလုံးကို ပိတ်ထား... တပ်သားအားလုံး မြို့ရိုးပေါ်ကို တက်ကြ... လေး သည်တော်တွေ အသင့်ပြင်ထား... ငါ့အမိန့်မရဘဲ ဘယ်သူမှ မြားတစ်စင်းတောင် မပစ်ရဘူး... ပြီးတော့ ဘယ်သူ မှလည်း တံခါးကို မဖွင့်ရဘူး..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

"ဝုန်း..."

လေးလံလှသော မြို့တံခါးကြီးများကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်လိုက်ကြပြီး ကျုံးကူးတံတားကိုလည်း တဖြည်းဖြည်း ဆွဲတင်လိုက်ကြလေသည်။

လော့ကျင်းမြို့သည် အမြင့်ဆုံးအရေးပေါ်အခြေအနေ ကြေညာထားသော ခံတပ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲ သွားခဲ့လေ၏။

ကျင်းပေမြို့စားကြီးသည် သူ၏ လက်ကျန်တပ်သားများကို ဦးဆောင်ကာ ကျုံးအနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ပိတ် ထားသော မြို့တံခါးများနှင့် မြို့ရိုးပေါ်တွင် အသင့်အနေအထားဖြင့် ရပ်နေကြသော အစောင့်တပ်သားများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရလေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားခဲ့ချေသည်။

"လော့ဖျင်... မင်း မျက်ကန်းနေတာလား... ငါ့ကိုတောင် မမှတ်မိတော့ဘူးလား... မြို့တံခါးကို အခုချက်ချင်းဖွင့်ပြီး ငါ့ကို မြို့ထဲဝင်ခွင့်ပြုစမ်း..."

ကျင်းပေမြို့စားကြီးက မြင်းပေါ်မှနေ၍ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

မြို့ရိုးပေါ်မှ စစ်သူကြီးလော့မှာ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် အားတင်းကာ ပြန်လည် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ကျင်းပေမြို့စားကြီး... မင်းရဲ့ ပုန်ကန်မှုက နိုင်ငံတော်သစ္စာဖောက်မှုပဲလို့ ဘုရင်မက အမိန့်ထုတ်ပြန်ထားတယ်... လော့ကျင်းရဲ့ တပ်စွဲစစ်သူကြီးအနေနဲ့ သူပုန်တွေ မြို့ထဲမဝင်နိုင်အောင် တားဆီးရမယ့် တာဝန် ငါ့မှာရှိတယ်... ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေ မပျက်စီးရအောင် မြို့စားကြီးကို အခုချက်ချင်း ဆုတ်ခွာသွားဖို့ ငါ တောင်းဆိုပါတယ်..."

"ချီးပဲ... ဖန်းဟန် အဲဒီတောသားကမှ သစ္စာဖောက်ကွ... ငါ မြို့စားကြီးက နိုင်ငံအတွက် သစ္စာဖောက်ကို ရှင်းလင်း ပေးနေတာ... လော့ဖျင်... ငါ မင်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ် အခွင့်အရေးပေးမယ်... တံခါးကို အခုချက်ချင်း ဖွင့် စမ်း... မဟုတ်ရင် မြို့ကျတဲ့နေ့ကျရင် မင်းရဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ငါ မျိုးဖြုတ်ပစ်မယ်... ကြက်တွေ ခွေးတွေကို တောင် အရှင်မထားဘူး..."

ကျင်းပေမြို့စားကြီးမှာ လုံးဝကို ဒေါသထွက်သွားခဲ့လေပြီ။ သူက မြို့ရိုးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ကျိန်ဆဲ လိုက်လေ သည်။

ဤမျှ ဗြောင်ကျကျ ခြိမ်းခြောက်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ အစောင့်တပ်သားများမှာ ဆူညံ သွားကြပြီး တပ်သားအများစု၏ မျက်နှာများထက်တွင် အကြောက်တရားများ ထင်ဟပ်လာခဲ့လေသည်။

စစ်သူကြီးလော့မှာလည်း မျက်နှာဖြူဖျော့သွားခဲ့သော်လည်း သူ့တွင် ထွက်ပေါက်မရှိတော့ကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိနေခဲ့လေ၏။

ခြိမ်းခြောက်မှုက အလုပ်မဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းများမှာ နောက်ဆုံး တွင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်း လက်သွားပြီး သူ၏ တပ်သားများကို လှောင်ပြုံးပြုံးကာ အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

"သွားစမ်း... လမ်းမှာ ဖမ်းလာခဲ့တဲ့ အဲဒီတောသားတွေကို ငါ့ရှေ့ ခေါ်လာခဲ့ကြ..."

မကြာမီမှာပင် တင်းကျပ်စွာ ကြိုးတုပ်ခံထားရပြီး ထိတ်လန့်တုန်ယင်နေကြသော အရပ်သား တစ်ဒါဇင်ခန့်ကို တပ်မတော်၏ ရှေ့တန်းသို့ ဆွဲထုတ်လာခဲ့ကြလေသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေစဉ် ကျင်းပေ မြို့စားကြီးက ကြုံသလို ဖမ်းဆီးလာခဲ့သော အပြစ်မဲ့ အရပ်သားများပင် ဖြစ်ကြပေသည်။

"လော့ဖျင်... သေချာကြည့်ထားစမ်း..."

ကျင်းပေမြို့စားကြီးသည် သူ၏ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ ခေါင်းကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ခုတ်ဖြတ်လိုက်လေတော့၏။

သွေးများ ပန်းထွက်သွားပြီး ပူနွေးနေသော ဦးခေါင်းကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ် လိမ့်ထွက်သွား ကာ ပိတ်မနေသော မျက်လုံးကြီးများက မြို့ရိုးကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

"အား..."

မြို့ရိုးပေါ်မှ လူငယ်တပ်သားလေးတစ်ဦးမှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်မိလေသည်။

"တံခါးကို ဖွင့်ပေးမှာလား မဖွင့်ပေးဘူးလား... မင်း တွေဝေနေတဲ့ အချိန်တိုင်း ငါ တစ်ယောက်ကို သတ်မယ်... မင်းရဲ့ အရိုးတွေက ငါ့ဓားထက် ပိုမာနေလားဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်..."

ကျင်းပေမြို့စားကြီးက နောက်ထပ် တုန်ယင်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးထံသို့ ဓားဖျားဖြင့် ချိန်ရွယ်လိုက်ရင်း သွေးဆာနေသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ တပ်သားများ၏ နှလုံးသားများကို အထိတ်တလန့်ဖြစ်မှုက ဖမ်းဆုပ်ထားလိုက်လေပြီ။ သူတို့သည် အောက်ဘက်တွင် အသတ်ခံနေရသော သူတို့၏ နိုင်ငံသားများကို ဒေါသတကြီးဖြင့် ကြည့်နေခဲ့ကြသော်လည်း တားဆီးရန်မှာမူ လုံးဝကို အစွမ်းအစမဲ့နေခဲ့ကြလေသည်။

စစ်သူကြီးလော့၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း ဖြူဖျော့နေပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း တုန်ယင်နေကာ ကြီးမားလှ သော စိတ်ဆင်းရဲမှုဒဏ်ကို ခံစားနေရလေသည်။

ထိုခွေးရူးကြီး ကျင်းပေမြို့စားကြီးသည် မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ရဲကြောင်းကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိနေခဲ့ပေ သည်။

အကယ်၍ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေပါက စစ်ကူများ မရောက်လာမီမှာပင် မြို့တွင်းရှိ တပ်သားများ၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားများ ပြိုလဲသွားပေလိမ့်မည်။

"စစ်သူကြီး... တစ်ခါတလေကျရင်... ကျွန်တော်တို့ လက်နက်ချလိုက်တာပဲ ကောင်းမယ်... ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို မနိုင်နိုင်ဘူး..."

လက်ထောက်တပ်မှူးက မျက်ရည်များစိုင်းကာ တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။

စစ်သူကြီးလော့မှာ ယိုင်နဲ့သွားကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု များ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

သူ မှားယွင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေမည်။ မရေရာသော ထိုကြေးနန်းစာကို သူ မယုံကြည်ခဲ့သင့်သလို စစ်ကူ ဆိုသည်ကိုလည်း အလောင်းအစား မလုပ်ခဲ့သင့်ပေ။

မြို့သူမြို့သားများ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် မြို့ကို လက်နက်ချမည့် ထိုရှက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အမိန့်ကို သူ ထုတ်ပြန်တော့မည့် ဆဲဆဲမှာပင်၊

"ဝူး..."

သူ တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့သော လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိပြီး အားကောင်းလှသည့် စစ်ချီခရာသံကြီးတစ်ခုသည် အရှေ့ဘက် မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကာ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲသို့ တူကြီးတစ်လက်ဖြင့် ထုနှက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ် သွားခဲ့လေသည်။

စစ်သူကြီးလော့သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ပြီး အသံထွက်ပေါ်လာရာ အရပ်ဆီသို့ ကြည့် လိုက်လေ၏။

အဝေးဆီမှ အရှေ့ဘက် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင် သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် နဂါးအစွယ်များ ပန်းထိုးထားသည့် အနက်ရောင်အလံကြီးတစ်ခုသည် တက်လာသော နေမင်းကြီးဆီသို့ တဖြည်း ဖြည်း မြင့်တက်လာနေခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် ဒုတိယတစ်ခု၊ တတိယတစ်ခု...။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းပေါ်မှ အနက် ရောင် သစ်တောကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ လေသည်။ ထိုအရာမှာ ရာထောင်ချီသော ကြောက်မက်ဖွယ် နဂါးအစွယ် အလံများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် သေမင်းတမန် သစ်တောကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။

အလံတော်၏ အောက်တွင်မူ အနက်ရောင် သံချပ်ကာဝတ်စုံဝတ် တပ်သားများ၏ ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုက မြင်ကွင်းတစ်လျှောက်ရှိ အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေ၏။ ၎င်းမှာ မြင်းခွာသံများ မဟုတ်တော့ဘဲ မြို့ရိုး ကြီးကိုပင် တုန်ခါသွားစေသည့် အစစ်အမှန် မိုးကြိုးပစ်သံကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။

"စစ်ကူတွေ... စစ်ကူတွေ ရောက်လာပြီ..."

"ဘုရားရေ... အဲဒါ တကယ်ပဲ စစ်ကူတွေပဲ... ကျွန်တော်တို့ လွတ်ပြီ..."

မြို့ရိုးပေါ်တွင် အစပိုင်း၌ သုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီးနောက် နားကွဲမတတ် အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ် သံ များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေတော့၏။

မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အစောင့်တပ်သားများမှာ ဝမ်းသာမျက်ရည်များ ကျလာခဲ့ကြကာ သူတို့၏ လက်နက် များကို လွှင့်ပစ်လိုက်ကြပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖက်တွယ်ရင်း သူတို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခြင်းအတွက် ဝမ်းသာလုံး ဆို့စွာဖြင့် အောင်ပွဲခံနေကြလေသည်။

စစ်သူကြီးလော့မှာ နဂါးအစွယ်အလံကြီးကို ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေခဲ့လေ၏။

*စစ်ကူများ တကယ်ပင် ရောက်လာခဲ့ပြီ… ဘုရင်မက ငါ့ကို လိမ်ညာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး… ဖန်းဟန်ကလည်း ငါ့ကို လိမ်ညာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး…*

ဤအချိန်ကိုက် ရောက်ရှိလာသော စစ်ကူများသည် လော့ကျင်းမြို့တစ်ခုလုံးကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက ပြိုလဲ လုနီးပါးဖြစ်နေသော သူ၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကိုပါ ကယ်တင်ပေးနိုင်ခဲ့လေသည်။

မြို့ရိုးအောက်တွင်မူ ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ ရက်စက်သော အပြုံးကြီးမှာ ခဲအေးသွားခဲ့လေ၏။ သူသည် မယုံ ကြည်နိုင်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နဂါးအစွယ်အလံကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ရူးသွပ်မှုနှင့် ကြမ်း ကြုတ်မှုများအားလုံးမှာ အရိုးကွဲမတတ် အေးစိမ့်မှုနှင့် သေမင်းတမန် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုအဖြစ်သို့ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

*နဂါးအစွယ်တပ်မတော်...*

*သူတို့က ဖန်းဟန်ရဲ့ တပ်သားတွေပဲ...*

ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ ဦးနှောက်မှာ ဝီ ခနဲ အသံနှင့်အတူ ဗလာကျင်းသွားခဲ့လေ၏။

သူသည် အချိန်နှင့် အကွာအဝေးကို တွက်ချက်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဖန်းဟန်အနေဖြင့် သတင်းကို ချက်ချင်းရရှိ ခဲ့မည် ဆိုလျှင်တောင်မှ သူ စေလွှတ်လိုက်သော မြင်းတပ်များမှာ ယခုအချိန်တွင် ရောက်လာနိုင်စရာ အကြောင်း မရှိပေ။

"ဒါက အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူး... ဒါက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

"သူတို့က... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် မြန်နေရတာလဲ..."