အခန်း (၇၅၀-၇၅၁)

အပိုင်း (၇၅၀) ရိုးသားသူကို သိမ်းသွင်းခြင်း

ချင်ကျိန့်နန်းဆောင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် အာလီပိုင်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်၏။

ဒီလောက် ချောမွေ့သွားပြီဆိုတော့ အရေးကြီးဆုံး အပိုင်းကို ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီ။ အဲဒါဆိုရင် အရမ်း စိုးရိမ်ပူပန်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။

ဖန်ကျန်းရီသည် သူ့အား မျက်စောင်းထိုးကာ သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒုတိယမင်းသား ... ခင်ဗျား အရမ်း စိုးရိမ်နေသလိုပဲ။"

အာလီပိုင်က ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်၏။ "အယ် ... အမတ်မင်းဖန်ကို ရယ်စရာ ဖြစ်သွားပြီ။ ကျုပ်က ဒီလောက်ဝေးတဲ့ နေရာကို ပထမဆုံး အကြိမ် ထွက်လာတာပါ။ ပြီးတော့ ကြီးလေးတဲ့ တာဝန်ကိုလည်း ထမ်းဆောင်ထားရတော့ တကယ်ကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိတယ်။ စကားပြော သိပ်မကျွမ်းကျင်လို့ပါ။"

ဖန်ကျန်းရီက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "စိုးရိမ်မနေပါနဲ့။ ရှားရှားပါးပါး အလည်အပတ် ထွက်လာရတာဆိုတော့ ကျုပ်က မြို့တော်ထဲမှာ ခင်ဗျားကို ကောင်းကောင်း လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်။ ဆယ်ရက်ခွဲလောက် သေချာ လည်ပတ်ပြီးမှ ပြန်ကြတာပေါ့။"

ဆယ်ရက်ခွဲလောက်လား ... အချိန်က အနည်းငယ် ကြာသွားပြီ။

အာလီပိုင်က ခေါင်းခါပြလိုက်၏။ "အမတ်မင်းဖန်ရဲ့ စေတနာအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လည်ပတ်တာကိုတော့ ထားလိုက်ပါတော့။ ကျုပ်က လည်ပတ်ရတာကို သိပ်မကြိုက်ပါဘူး။ တကယ်တော့ ကျုပ် က ပိုပြီး အလျင်လိုနေတာ ..."

"ခင်ဗျား အရမ်း အလျင်လိုနေတယ် ဆိုတာကို ကျုပ် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး မလောပါနဲ့အုံး။" ဖန်ကျန်းရီက သူ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"..."

"ကုန်သွယ်ရေးကိစ္စ ဆိုတာကလေ ... တစ်ရက်စောတာ၊ တစ်ရက်နောက်ကျတာ ဘာမှ မကွာခြားပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ နိုင်ငံရဲ့ ဧကရာဇ်ကလည်း အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှတော့ ဝါသနာလေး တော့ ရှိရမှာပေါ့။ ပြောပါ ... စားရတာ ကြိုက်လား၊ ပြဇာတ်ကြည့်ရတာ ကြိုက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် မိန်းမ ကြိုက်လား။ ခင်ဗျား လိုချင်တာ မှန်သမျှ ကျုပ် အကုန်လုံး စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။"

ဒီလူက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းရတာလဲ။ ဘုန်းတော်ကြီး ပြောတဲ့ ပါးနပ်တဲ့လူနဲ့ မတူပါဘူး ...

အာလီပိုင်၏ ရင်ထဲတွင် သံသယဖြစ်သွားသော်လည်း ဖန်ကျန်းရီ၏ သဘောထားက အလွန် ပြတ်သားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် မတတ်သာစွာဖြင့် ပြောလိုက်ရ၏။ "ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ကျုပ်က ဗဟုသုတရစရာ စာအုပ်တွေ ဖတ်တာတို့၊ ပြဇာတ်ကြည့်တာတို့ကို သဘောကျပါတယ်။"

"ဘာစာအုပ်လဲ။ ဘာပြဇာတ်လဲ။ ကျုပ် ခင်ဗျားအတွက် စီစဉ်ပေးမယ်။"

"အမတ်မင်းဖန်ကို ရယ်စရာ ဖြစ်သွားပြီ။ အားလုံးက တာ့ကျင်းကနေ ဝယ်လာတဲ့ ဝိညာဉ်သရဲ ဝတ္ထုတွေချည်းပါပဲ။ အနောက်ဘက်သို့ ခရီးသွားမှတ်တမ်း ဆိုတာကိုရော အမတ်မင်းဖန် ကြားဖူးလား မသိဘူး။"

အို ... ဝတ္ထုဖတ်ရတာ ကြိုက်တယ်ပေါ့လေ။

ဖန်ကျန်းရီ၏ မျက်နှာထက်တွင် အံ့သြဝမ်းသာသော အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားလည်း အနောက်ဘက်သို့ ခရီးသွားမှတ်တမ်း ကို ဖတ်ရတာ ကြိုက်တာလား။ ကျုပ် ခင်ဗျားကို ပြောပြမယ် ... ဒီစာအုပ်က ကျုပ်ရေးထားတာ။ ခင်ဗျား အပြင်မှာ လျှောက်မပြောနဲ့နော် ... ကျုပ်တို့ရဲ့ အမတ်လောကမှာက လေးနက်တည်ကြည်မှုကို အလေးထားကြတာ။ သူများတွေ သိသွားရင် ကျုပ်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်း ထိခိုက်နိုင်တယ်။"

"အာ။"

အာလီပိုင်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။ "တကယ်လား။ ဒါပေမဲ့ မျက်နှာဖုံးပေါ်က စာရေးဆရာ နာမည်က လျိုချန်အန်း လို့ ရေးထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"အဲဒါက ကျုပ်ရဲ့ ကလောင်နာမည်တွေထဲက တစ်ခုလေ။ ဒုတိယမင်းသားက အထဲက ဘယ်ဇာတ်ကောင်ကို သဘောကျလဲ မသိဘူး။ ကျုပ် အနောက်ဘက်သို့ ခရီးသွားမှတ်တမ်း ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ဇာတ်လမ်းအတွက် အကြမ်းဖျင်း ရေးထားပြီးပြီ။ ဒုတိယမင်းသားရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်ပြီး ပြန်ပြင်ရအောင်လို့ပါ။"

အာလီပိုင်မှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့၏။ အနောက်သို့ ခရီးသွားမှတ်တမ်း က ဖန်ကျန်းရီ ရေးထားတာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့မိပေ။ ဒါက တကယ်ကို ... ရေစက်ပင်။

"သဘောကျတာက ... သေချာပေါက် စွန်းဝူခုန်း ကို သဘောကျတာပေါ့။ လောကမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ သူရဲကောင်းလေ၊ သိုင်းပညာမှာလည်း ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်။"

ဖန်ကျန်းရီသည် လက်မထောင်ပြလိုက်၏။ "ဒုတိယမင်းသားက တကယ်ကို အမြော်အမြင် ကြီးတာပဲ။ ကျုပ်တို့ တာ့ကျင်း အရပ်သားတွေကြားမှာ စကားပုံ တစ်ခု ရှိတယ်။ လူတစ်ထောင်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ မျောက်မင်းကြီး တစ်ကောင်တည်းပဲ ရှိတယ်တဲ့။ ရည်မှန်းချက်ကြီးတဲ့ လူငယ်တိုင်းက မျောက်မင်းကြီး ဖြစ်ချင်ကြတယ်။ ဒါကို ကြည့်ရင် ဒုတိယမင်းသားက ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေနဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာ သိသာပါတယ်။"

အာလီပိုင်၏ မျက်နှာမှာ ပန်းရောင်သန်းလာပြီး ဖန်ကျန်းရီမှာမူ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာသွားခဲ့၏။

ဒါက ရှေးခေတ်က အန်နီမဲ ပရိသတ် အစစ်ကြီးပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ စကားလမ်းကြောင်း ပွင့်သွားပြီပဲ။

"ဒါဆို အနောက်ဘက်သို့ ခရီးသွားမှတ်တမ်း မိန်းမလှတိုင်းပြည် ရောက်ပြီးတဲ့နောက် ..."

"အနောက်ဘက်သို့ ခရီးသွားမှတ်တမ်း အကြောင်းကို နောက်မှ ပြောကြသေးတာပေါ့။ စာအုပ်က ဝယ်ပြီး အိမ်ပြန်မှ ဖြည်းဖြည်း ဖတ်လို့ ရတာပဲ။ ဒုတိယမင်းသားက ကျင်းတိုင်းပြည်မှာ ဘယ်လို ပြဇာတ်မျိုး ကြည့်ရတာ သဘောကျလဲ။ ကျုပ် အခုပဲ ခင်ဗျားကို အပန်းဖြေဖို့ ခေါ်သွားပေးမယ်။"

"ဝံပုလွေတိုက်ပွဲ ဆိုတာကိုရော အမတ်မင်းဖန် ကြားဖူးလား မသိဘူး။"

"ဘာ။" ဖန်ကျန်းရီသည် နားကို ကလော်လိုက်၏။

ဝံပုလွေတိုက်ပွဲတဲ့လား ... အဲဒါက ဘာကြီးလဲ။

အာလီပိုင်က ပြန်လည် စဉ်းစားရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အော် ... ဒီပြဇာတ်ကို ဘုန်းတော်ကြီး ဖါးပါး ကိုယ်တိုင် ရေးထားတာပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က သူ တာ့ကျင်းကနေ ပြန်လာတုန်းက အမတ်မင်းဖန်ဆီကနေ သင်ယူလာတာလို့ ကြားတယ်။

အရပ်သားတွေ ကြည့်ဖို့ ပြဇာတ်ကောင်းတွေ အများကြီး ရိုက်ကူးပြသရမယ်။ ဒါမှ အရပ်သားတွေ ကြည့်ပြီးရင် နိုင်ငံနဲ့ မိသားစု တစ်သားတည်း ဖြစ်စေပြီး အထက်ရော အောက်ပါ စည်းလုံးညီညွတ်သွားအောင်လို့တဲ့။

ဇာတ်လမ်းက ဝံပုလွေအုပ်ကြီးက အရပ်သားတွေကို ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ ကျုပ်တို့ နိုင်ငံက မြင်းတပ်တွေကို စေလွှတ်ပြီး အရပ်သားတွေကို အန္တရာယ်ကနေ ကယ်တင်တဲ့ အကြောင်းပါ။"

"ဘုန်းတော်ကြီး ဖါးပါးက တကယ်ကို တော်တာပဲ။" ဖန်ကျန်းရီသည် လက်ခုပ်ကို အားရပါးရ တီးလိုက်၏။

အရင်တုန်းက ဖါးပါး တာ့ကျင်းကို ရောက်လာတုန်းက သူနဲ့ အတူတူ ရေချိုးပြီး ပြဇာတ် ကြည့်ခဲ့ကြတယ်။ အလွယ်တကူ ပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ဒီခွေးကောင်က တကယ်ကို ရင်ထဲ သွင်းထားတာပဲ။

"ဝံပုလွေတိုက်ပွဲ အပြင် တခြားရော ရှိသေးလား။ ကျုပ်တို့ တာ့ကျင်းမှာတော့ ဒီလို ဇာတ်လမ်းမျိုး မရှိဘူး။"

"အခြေခံအားဖြင့်တော့ ဝံပုလွေတိုက်ပွဲ တွေချည်းပါပဲ။ အော် ... ဝံပုလွေတိုက်ပွဲ အပိုင်း နှစ် လည်း ရှိသေးတယ်။"

"အမြဲတမ်း ဒါပဲ ကြည့်နေရတာ မရိုးဘူးလား။"

"မရိုးပါဘူး။ ရာထူးကြီး အမတ်တွေကနေ သာမန် အရပ်သားတွေအထိ အားလုံးက ကြည့်ရတာ ကြိုက်ကြတယ်။ နေ့တိုင်း ကြည့်ကြတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါကလွဲရင် တခြား ကြည့်စရာလည်း မရှိတော့ဘူးလေ။ ဘုန်းတော်ကြီးကလည်း ဇာတ်ညွှန်း ထပ်မရေးတော့ဘူး။"

ဒီသနားစရာကောင်းတဲ့ ကျင်းတိုင်းပြည် အရပ်သားတွေကို ကြည့်စမ်းပါအုံး။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဘဝက တကယ်ကို ခြောက်သွေ့လွန်းတယ်။

ဖန်ကျန်းရီသည် အာလီပိုင်၏ ပခုံးကို ဖက်လိုက်၏။ "သွားရအောင်။ နေ့တိုင်း အဲဒါကြီးပဲ ကြည့်နေရတာ ဘာအရသာ ရှိမှာလဲ။ ကျုပ် ခင်ဗျားကို တာ့ကျင်းရဲ့ ပြဇာတ်ကောင်းတွေ လိုက်ပြမယ်။"

အာလီပိုင်မှာ ဤသို့ ရုတ်တရက် ဖက်ခံလိုက်ရသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။

သို့ပေမည့် ဖန်ကျန်းရီက ဤမျှလောက် ရင်းနှီးဖော်ရွေစွာ ပြုမူနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူကလည်း တွန်းဖယ်ပစ်ရန် အားနာနေမိကာ အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်သွားခြင်းကိုသာ ခံလိုက်ရတော့၏။

"အမတ်မင်းဖန် ... ဖြည်းဖြည်း သွားပါ။"

...

ပန်းရှန်းရပ်ကွက် ပြဇာတ်ရုံ အတွင်း၌။

ကောင်းကင်မှာ အတော်လေး မှောင်မိုက်နေပြီ ဖြစ်ပြီး စင်အောက်တွင် ထိုင်ခုံတန်း ဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို အပြည့်အကျပ် ခင်းကျင်းထားကာ အရပ်သားများမှာ စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်ကြွစွာ ကြည့်ရှုနေကြ၏။

ဖန်ကျန်းရီနှင့် အာလီပိုင်တို့သည် ပထမဆုံး တန်းတွင် ထိုင်နေကြသည်။

စင်မြင့်ပေါ်တွင် ယောကျာ်းနှစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက်တို့သည် ခံစားချက် အပြည့်အဝဖြင့် သရုပ်ဆောင်နေကြ၏။ ရုပ်ရည်ချောမောသော ယောကျာ်းပျို တစ်ယောက်သည် ပျက်စီးနေသော စက်ဘီးတစ်စီး ကို တွန်းကာ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများ အပြည့်အဝ ရှိနေ၏။

မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ယောကျာ်းနှင့် မိန်းမတို့ကမူ တန်ဖိုးကြီး မြင်းတစ်ကောင်ကို ဆွဲထားပြီး မိန်းမဖြစ်သူက မျက်ရည်ဝဲကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မက တန်ဖိုးကြီး မြင်းပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ငိုရရင် ငိုရပါစေ၊ စက်ဘီးပေါ်မှာ ထိုင်ပြီးတော့ မရယ်ချင်ဘူး။"

ထို့နောက် ယောကျာ်းဖြစ်သူနှင့်အတူ အရပ်မြင့်သော မြင်းကြီးကို စီးကာ စင်မြင့်ပေါ်မှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ ယောကျာ်းပျို၏ ရင်တွင်းဖြစ် စကားသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

အာလီပိုင်သည် စင်အောက်တွင် ထိုင်လျက် ထိုင်ခုံလက်ရန်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ရင်ဘတ်မှာလည်း နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဖန်ကျန်းရီသည် သူ့အား အမြဲတမ်း တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေခဲ့၏။

"ဟူး ... ဒီမိန်းမက တကယ်ကို ဂုဏ်မောက်လွန်းတယ်။ တကယ်ကို မုန်းစရာကောင်းတာပဲ။" အာလီပိုင်သည် ထိုင်ခုံလက်ရန်းကို ဒေါသတကြီး ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဖန်ကျန်းရီသည် အနီးသို့ ကပ်သွားကာ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်၏။ "ဒုတိယမင်းသား ... နောက်ပိုင်းမှ ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတာ။ တကယ်တော့ အဲဒီမိန်းမက ကုမရတဲ့ ရောဂါဆိုးကြီး စွဲကပ်နေလို့ ချစ်ရတဲ့သူနဲ့ အဝေးကို တမင်တကာ ထွက်သွားတာပါ။ နောက်ပိုင်းကျတော့ ယောကျာ်းဖြစ်သူက သူငယ်ချင်းတွေကတစ်ဆင့် အမှန်တရားကို သိသွားပြီး အချစ်ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြန်လည် ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဇာတ်လိုက် မင်းသမီးက တောက်ယွမ်တံဆိပ် စက်ဘီးစီး၊ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ရင်းနဲ့ ရောဂါဆိုးကြီး ပျောက်ကင်းသွားပြီး သူတို့နှစ်ယောက် ပျော်ရွှင်တဲ့ ဘဝလေးကို ပိုင်ဆိုင်သွားကြတယ်။"

အာလီပိုင်၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် တစ်ခုခု ဆို့နင့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အလွန်အမင်း နေရခက်သွားသည်။။

ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို ဘာဖြစ်လို့ ကြိုပြောပြရတာလဲ။ အခုမှ အရသာတွေ့နေတာကို။

သို့ပေမည့် လှပသော အဆုံးသတ် တစ်ခု ရှိနေခြင်းကလည်း ကြီးမားသော နှစ်သိမ့်မှုတစ်ခု ဖြစ်စေပေသည်။

"အော် ... ဒါဆိုလည်း ဟုတ်တာပါပဲ။ အမတ်မင်းဖန်က ကြည့်ဖူးတာလား။"

"ဒါပေါ့ ကြည့်ဖူးတာပေါ့။ ဒီပြဇာတ်က ဒီအမတ် အုပ်ချုပ်တဲ့ တောက်ယွမ်ခရိုင်ကနေ စတင် ထွက်ပေါ်လာတာလေ။"

ဖန်ကျန်းရီ၏ ရင်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။ ကြည့်ဖူးရုံ သတ်သတ် ဘယ်ကမလဲ။ အဲဒါက စက်ဘီးရောင်း ရဖို့အတွက် ဝူရှန်းကို သီးသန့် ရေးခိုင်းထားတဲ့ ပြဇာတ်လေ။ တစ်ခုလုံးက ကြော်ငြာပြဇာတ်ကြီးပဲ။

"အော် ... ဒါကြောင့်ကိုး။ ဒါကြောင့် တောက်ယွမ် အချစ်ဇာတ်လမ်း လို့ နာမည်ပေးထားတာကိုး။ စက်ဘီးကလည်း အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းပါတယ်။ ကျုပ် နိုင်ငံကို ပြန်သွားရင် စက်ဘီးအစီးရေ တချို့ ဝယ်သွားရမယ်။"

"ဒုတိယမင်းသားက ဒီလို ပြဇာတ်မျိုးကို ကျင်းတိုင်းပြည်က ပြဇာတ်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘယ်လိုထင်လဲ မသိဘူး။" ဖန်ကျန်းရီက မေးလိုက်၏။

အာလီပိုင်က တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်လည် ဖြေဆိုလိုက်သည်။ "အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဒါတွေ အားလုံးက သာမန် ချစ်ကြိုက်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေချည်းပါပဲ။ မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ် နည်းပါးနေတယ်။ ပြီးတော့ ပြဇာတ်သရုပ်ဆောင်တွေက စက်ဘီးစီးပြီး ထွက်လာတိုင်း သူတို့ စီးနေတာ တောက်ယွမ်တံဆိပ် စက်ဘီးပါလို့ အဲဒီလောက် အသံကျယ်ကြီးနဲ့ အော်ပြီး အလေးပေး ပြောနေဖို့ လိုအပ်လို့လား။ ကျုပ်တော့ နားမလည်ဘူး။ ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရရင် အရမ်းကို ကြည်နူးဖို့ ကောင်းပေမဲ့ ...

ဝံပုလွေတိုက်ပွဲ လောက်တော့ မကောင်းဘူး။"

"..."

ဖန်ကျန်းရီက ရှက်ရွံ့စွာ ရယ်မောလိုက်၏။ "ဟုတ်ပါတယ်။ ဒုတိယမင်းသားက တကယ်ကို အမြော်အမြင် ကြီးမားတာပဲ။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ဒီပြဇာတ်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို သိမြင်သွားတယ်။ ကြည့်ရတာ ဒီပညာရပ်ကို အတော်လေး လေ့လာထားပုံရတယ်။"

"အမတ်မင်းဖန် ... ပြဇာတ်က ဆက်ကနေပြီ။ ကျုပ်တို့ ကြည့်ပြီးမှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့။"

ပြဇာတ် တစ်ခုလုံး ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် အာလီပိုင်သည် သက်ပြင်းချကာ အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ "အမတ်မင်းဖန် ... အချိန်လည်း မစောတော့ဘူးဆိုတော့ ကျုပ်တို့ ပြန်ကြရအောင်။"

"ကောင်းပြီ။ ဒုတိယမင်းသားလည်း ပင်ပန်းနေလောက်ပြီ။ မနက်ဖြန် ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ပါ။ ကျုပ်က ခင်ဗျားကို တခြား စိတ်ဝင်စားစရာတွေ လိုက်ပြအုံးမယ်။ သွားကြရအောင်။"

ဖန်ကျန်းရီသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ထွက်ခွာသွားပြီး အာလီပိုင်ကလည်း သူ၏ နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာခဲ့၏။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အနည်းငယ် မျှော်လင့်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေခဲ့သည်။

မနက်ဖြန်လား ... မနက်ဖြန်ကျရင် ဘာအသစ်အဆန်းတွေ ရှိအုံးမလဲ မသိဘူး။

သို့သော်ငြား ဖန်ကျန်းရီ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် တွေးတောချင့်ချိန်နေသည့် အမူအရာများ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဒီဖန်ကျန်းရီက တွေးထားတာနဲ့ သိပ်မတူပါလား ... အနည်းငယ်တော့ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသလိုပဲ။

အပိုင်း (၇၅၁) တက္ကသိုလ်သို့ သွားရောက်လေ့လာခြင်း။

ရက်အနည်းငယ် ဆက်တိုက် ဖန်ကျန်းရီသည် အာလီပိုင်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြို့တော် နေရာအနှံ့အပြားသို့ သွားရောက် လည်ပတ်ခဲ့၏။

နေရာအနှံ့မှ ဆိုင်များ၊ ကျောင်းတော်များနှင့် အထင်ကရ နေရာများ အပြင် မြို့တော်အတွင်းရှိ သိပ်အရေးမကြီးလှသော ရုံးဌာန တချို့ကိုပင် ဖန်ကျန်းရီက သူ့အား ခေါ်ဆောင်ကာ အကုန်အစင် လိုက်လံ ပြသခဲ့သည်။

အာလီပိုင်မှာ ပျော်ရွှင်စွာ လည်ပတ်နေရသော်လည်း အနည်းငယ်တော့ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေခဲ့၏။

ဖန်ကျန်းရီအပေါ် သူ၏ အမြင်များမှာ မသိမသာဖြင့် အများကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဘုန်းတော်ကြီး ဖါးပါးက သူသည် သာမန် မဟုတ်ဘူး၊ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း မသွားဘူးဟု ပြောခဲ့သည်။

ဟုတ်တယ် ... ဒီလူက အရမ်းကို ပွင့်လင်းမြင်သာလွန်းတယ်။ စိတ်ထဲမှာ ရှိတာကို အကုန်ပြောပြပြီး ရင်ဖွင့်စကားတွေ ပြောတတ်တယ်။ သာမန်လူတွေမှာ ဒီလောက် ကြီးကျယ်တဲ့ စိတ်ထားမျိုး လုံးဝ မရှိနိုင်ဘူးလေ။

လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ဆုံးမတဲ့ အချိန်မှာလည်း သူက အနားမှာ ရှိနေခဲ့တယ်။ ဆုပေးဒဏ်ပေး မျှတတယ်လို့ ပြောလို့ရပြီး အမိန့်ပေးတိုင်းမှာ တိကျပြတ်သားပြီး လုံးဝ လှည့်ပတ်မနေဘူး။

ပြီးတော့ ဆဲဆိုသံတွေနဲ့ တံတွေးတွေက အပြိုင်အဆိုင် ထွက်နေပြီး သိုင်းလောက အငွေ့အသက်တွေ အရမ်း ပြင်းထန်တယ်။ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်လိုပဲ။

ကျင်းတိုင်းပြည်မှာတောင် ဒီလို အမတ်မျိုးကို ရှာတွေ့ဖို့ မလွယ်ကူဘူး။

ဒီလောက် ပွင့်လင်းတဲ့ စရိုက်ရှိတဲ့သူကို ဘုန်းတော်ကြီးက ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် သတိထားခိုင်းရတာလဲ ။

အာလီပိုင်မှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားတော့၏။

သို့ပေမည့် ဘုန်းတော်ကြီး ဖါးပါး၏ ကျင်းတိုင်းပြည် အတွင်းရှိ စွမ်းရည်နှင့် ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုမှာ လူတိုင်း အသိပင် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော လူက သူ့ကို ဖန်ကျန်းရီအား သတိထားရန် ပြောနေမှတော့ လုံးဝ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ပြောမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် အာလီပိုင်၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း သတိဝီရိယ ရှိနေခဲ့၏။

ဖန်ကျန်းရီသည်လည်း ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အတော်လေး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။

ဒီကောင်လေးကို စကားစစ်ဆေးကြည့်တာ ဘာအသုံးဝင်တဲ့ သတင်းမှ မရခဲ့ဘူး။

အူကြောင်ကြောင် နိုင်ပြီး နိုင်ငံတွင်းမှာ တကယ်ကို အဆင့်အတန်း မရှိသလို အရေးတယူလည်း အလုပ်မခံရတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ။

ဝတ္ထုအကြောင်း၊ နိုင်ငံအကြောင်း ပြောတဲ့အခါတော့ အတော်လေး တက်ကြွနေတယ်။

သူ ဒီတစ်ခေါက် လာတာက လက်ဆောင်ပေးဖို့ သတ်သတ် လာတာ ဖြစ်ရမယ်။

သို့ပေမည့် ထူးခြားမှု အချို့ကိုတော့ ဖန်ကျန်းရီက လျင်မြန်စွာ ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့၏။ ဤကောင်လေးက သူ့ကို သတိထားနေသည်။

ဘာကြောင့်မှန်း မသိရသော်လည်း ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကောင်းသည့် ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပေ။

နောက်ပိုင်း ကျင်းတိုင်းပြည်ကို သွားလို့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အခြေအနေ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် အာလီပိုင်ကို အားကိုးရမှာပဲ။ သူ့ကို လက်အောက်ခံ အဖြစ် သိမ်းသွင်းဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားရမယ် ...။

ယနေ့ ဖန်ကျန်းရီသည် လက်ထဲရှိ ရုံးလုပ်ငန်းများကို ရှင်းလင်းနေပြီး အာလီပိုင်က သူ၏ ဘေးတွင် ရိုးရိုးသားသား ထိုင်နေခဲ့၏။

သူ၏ ဘေးတွင်လည်း ရုံးစာရွက်စာတမ်း အထပ်လိုက် ရှိနေပြီး ဖန်ကျန်းရီက သူ့ကို အပျင်းပြေ ဖတ်ရန် သီးသန့် ပေးထားခြင်း ဖြစ်ကာ အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များ မပါဝင်ပေ။

အဆင့်နိမ့် အရာရှိလေး တချို့ကို အပြစ်ပေးထားသည့် အကြောင်းအရာများသာ ဖြစ်၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဖန်ကျန်းရီသည် လက်အနီးရှိ ရုံးစာရွက်စာတမ်းများကို စုစည်းကာ စားပွဲဘေးတွင် ချထားလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒုတိယမင်းသား ... ဒီနေ့ ကျုပ်တို့ ပြဇာတ်မကြည့်တော့ဘူး။ အရှေ့ပိုင်းဆင်ခြေဖုံးတက္ကသိုလ် ကို သွားကြည့်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ။"

အာလီပိုင်၏ ရင်ထဲတွင် တစ်ချက် ခုန်သွားခဲ့၏။

အရှေ့ပိုင်းဆင်ခြေဖုံးတက္ကသိုလ် ... နိုင်ငံတွင်းမှာ တစ်ခါ ကြားဖူးသလိုပဲ၊ အဲဒါက ထူးခြားတဲ့ နေရာတစ်ခုလေ။

ပြီးတော့ သူ မြို့တော်မှာ ရောက်နေတဲ့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ဖန်ကျန်းရီက အရှေ့ပိုင်းဆင်ခြေဖုံးတက္ကသိုလ် ရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီး ဆိုတာကိုလည်း ကြားထားခဲ့တယ်။

ဒါက အရမ်းကို အရေးကြီးတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ။ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သွားကြည့်ဖို့ လိုအပ်ပုံရတယ်။

"ကောင်းပြီ။ အမတ်မင်းဖန် စီစဉ်တဲ့အတိုင်းပါပဲ။"

...

အရှေ့ပိုင်းဆင်ခြေဖုံးတက္ကသိုလ် ၏ အပြင်ဘက်တွင် ဖန်ကျန်းရီနှင့် အာလီပိုင်တို့သည် ယှဉ်လျက် ရပ်နေကြ၏။

အာလီပိုင်သည် ကျယ်ဝန်းသော ကျောင်းတံခါးနှင့် တံခါးဝရှိ ဧရာမ ရှုခင်းကြည့် ကျောက်တုံးကြီးကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

ကျောင်းလေး တစ်ကျောင်းကို ဒီလောက် ခမ်းခမ်းနားနား ဖွင့်လှစ်နိုင်တာ လောကမှာ ဒီတစ်ကျောင်းပဲ ရှိတော့မှာ။

"ဒုတိယမင်းသား ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျုပ်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ။ ကျုပ် တစ်ခုချင်းစီ လိုက်ပြပါ့မယ်။" စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဖန်ကျန်းရီသည် ကျောင်းဝင်းအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်သွားပြီ ဖြစ်၏။

အာလီပိုင်ကလည်း နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ကျောင်းဝင်းအတွင်းရှိ အပြင်အဆင်များမှာ သပ်ရပ်လှပပြီး ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းတိုင်း ရှုခင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့ရသည်ဟု ဆိုနိုင်၏။

ထို့အပြင် ကျောင်းတွင်း လေထုကလည်း လွတ်လပ်ပေါ့ပါးကာ ကျောင်းသား အများအပြားမှာ ကျောင်းဝင်း အတွင်း လမ်းလျှောက်ရင်း အချင်းချင်း စကားပြောဆိုနေကြပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိကာ လွတ်လပ် ပေါ့ပါးသော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေခဲ့သည်။

ဖန်ကျန်းရီသည် အဝေးရှိ ရှုခင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးလိုက်၏။ "ဒုတိယမင်းသား ... ဒီကျောင်းကို တည်ဆောက်ဖို့ ငွေဘယ်လောက် ကုန်ကျတယ်ဆိုတာကို သိလား။"

အာလီပိုင်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ငွေသောင်းဂဏန်းလောက်တော့ အနည်းဆုံး ကုန်ကျမှာပဲ မဟုတ်လား။"

ဖန်ကျန်းရီက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး လက်နှစ်ချောင်း ထောင်ပြကာ ပြောလိုက်၏။ "ငွေသောင်းဂဏန်းလား ... အဲဒါက တစ်ဝက်တောင် မရဘူး။ ငွေ နှစ်သိန်းထက် မနည်းဘူး။"

"ဟိုဘက်က သစ်ပင်တွေကို ခင်ဗျား ကြည့်လိုက်။ အားလုံးက တောင်ပိုင်းကနေ သယ်လာတဲ့ ရှားပါး သစ်ပင် မျိုးစိတ်တွေချည်းပဲ။ အိမ်ဆောက်တဲ့ လက်သမားတွေကလည်း အလုပ်သမားရေးရာ ဝန်ကြီးဌာနက လက်သမားတွေလေ။ ပြီးတော့ ဒီကျောင်းထဲက သင်ရိုးညွှန်းတမ်းတွေ ..."

ဖန်ကျန်းရီသည် အိမ်တွင်းရတနာများကို ရေတွက်ပြသကဲ့သို့ ပြောပြနေခဲ့၏။ "အကယ်၍ ဒီမြေနေရာကို တော်ဝင်မိသားစုက ခွင့်ပြုပေးမထားဘူးဆိုရင် ... ပြီးတော့ နန်းတွင်းကနေ ထောက်ပံ့မှုတွေ အများကြီး မရခဲ့ဘူးဆိုရင် ငွေနှစ်သိန်းကလည်း ဘယ်လိုမှ လောက်ငမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ငွေနှစ်သိန်းက ကနဦး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု သတ်သတ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ နောက်ပိုင်း လိုအပ်မယ့် ကုန်ကျစရိတ်တွေကလည်း အဆက်မပြတ် ရှိနေအုံးမှာပဲ။"

အာလီပိုင်မှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။ ကျင်းတိုင်းပြည်၏ တစ်နှစ်တာ ဝင်ငွေက တစ်သန်းခွဲကျော်သာ ရှိသော်လည်း မြို့တော်တွင် ကျောင်းတစ်ကျောင်း တည်ဆောက်ရန်အတွက် ငွေသိန်းဂဏန်းကျော် ကုန်ကျရသည်တဲ့လား။

ဒါက ဘယ်လို ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုမျိုးလဲ။

"ဒုတိယမင်းသား ဘယ်လိုထင်လဲ။" ဖန်ကျန်းရီက မေးလိုက်၏။

အာလီပိုင်က အားတင်းပြုံးလျက် ပြန်လည် ဖြေဆိုလိုက်သည်။ "တကယ်ကို အံ့သြစရာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငွေဒီလောက် အများကြီး သုံးပြီး ကျောင်းတစ်ကျောင်း တည်ဆောက်တာက လိုအပ်လို့လား။ ဒီမှာ ဘာတွေ သင်ပေးတာလဲ။"

"အကုန်လုံး ပါဝင်ပါတယ်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ဝိဇ္ဇာနဲ့ သိပ္ပံ ဆိုပြီး နှစ်ပိုင်း ခွဲခြားထားတယ်။ ဒီဝိဇ္ဇာ ဆိုတာက ... ဒါပေမဲ့ လက်ရှိအချိန်မှာတော့ လက်တွေ့ အသုံးချမှုကို အဓိကထား သင်ကြားပေးနေတယ်။ အလွယ်ပြောရရင် လက်မှုပညာရှင်တွေကို မွေးထုတ်ပေးနေတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူတွေက ပညာတတ် လက်မှုပညာရှင်တွေပါ။ ကျုပ်တို့က သူတို့ကို တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား တွေလို့ ခေါ်တယ်။"

"လက်မှုပညာရှင်။"

အာလီပိုင်၏ ရင်ထဲတွင် ကြီးမားသော သံသယများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။ "ကျုပ် တာ့ကျင်းအကြောင်း သိထားသလောက်ဆိုရင် လက်မှုပညာရှင်တွေရဲ့ အဆင့်အတန်းက အဲဒီလောက် မမြင့်မားဘူး မဟုတ်လား။ လက်မှုပညာရှင်တွေကို ဒီလောက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ မွေးထုတ်ပေးနေတာက ရိုးရာအစဉ်အလာကို ဆန့်ကျင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ဖန်ကျန်းရီက ဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒုတိယမင်းသားက တကယ်ကို ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝတာပဲ။ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရိုးရာအစဉ်အလာ ဆိုတာက စိတ်ဓာတ်ကို လက်ဆင့်ကမ်းတာပါ။ ဘယ်လို နည်းလမ်းနဲ့ ဖော်ပြတယ်ဆိုတာက အရေးမကြီးပါဘူး။ နောင်ကျရင် ကျုပ်တို့ အရှေ့ပိုင်းဆင်ခြေဖုံးတက္ကသိုလ်က မွေးထုတ်ပေးလိုက်တဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား တစ်ယောက်က နွားနဲ့မြင်း ဆယ်ကောင်စာလောက် အလုပ်လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်။ အရပ်သား ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် အကျိုးခံစားရမလဲ ဆိုတာတောင် မသိနိုင်ဘူး။

တာ့ကျင်းကလည်း အဲဒီနွားနဲ့မြင်း တွေကြောင့် အကျိုးခံစားရမှာပဲ။ ဒါကမှ တကယ့် ရိုးရာအစဉ်အလာ အစစ်ပဲ။"

တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား တစ်ယောက်က နွားနဲ့မြင်း ဆယ်ကောင်စာလောက် အလုပ်လုပ်နိုင်တယ်တဲ့လား။

တာ့ကျင်းမှာ လူတွေ ဒီလောက် အများကြီး ရှိတာ ... ဒါဆိုရင် နွားနဲ့မြင်းတွေ ဘယ်လောက်တောင် များလိုက်မလဲ။

"လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နွားနဲ့မြင်း ဆယ်ကောင်စာလောက် အလုပ်လုပ်နိုင်မှာလဲ။"

အာလီပိုင်မှာ သေချာ နားမလည်သော်လည်း ရင်ထဲတွင်တော့ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်နေခဲ့၏။

"အဲဒါက သေချာပေါက် သင်ယူမှုကို အားကိုးရမှာပေါ့။" ဖန်ကျန်းရီက ဗလုံးဗထွေး ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

အာလီပိုင်သည်လည်း ဘာဆက်မေးရမှန်း မသိတော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နောက်မှ လိုက်ပါသွားရင်း ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ရှုနေခဲ့၏။

လမ်းလျှောက်နေရင်း ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားကာ အာလီပိုင်သည် အရှေ့ရှိ အဆောက်အအုံ တချို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလျက် မေးလိုက်သည်။ "အမတ်မင်းဖန် ... အထဲက အဆောက်အအုံ တော်တော်များများမှာ ဆိုင်းဘုတ်တွေ ချိတ်ထားတာကို မြင်ရတယ်။ ဆိုင်းဘုတ် မချိတ်ထားတဲ့ အဆောက်အအုံတွေက ဘာအတွက် သုံးတာလဲ။"

"အော် ... နောက်ပိုင်းမှာ ဘာသာရပ် အသစ်တွေ ထပ်တိုးလာဖို့ စဉ်းစားထားလို့ အခန်းလွတ် အများကြီးကို အရန်အဖြစ် ထားထားတာပါ။"

ဖန်ကျန်းရီသည် စကားပြောရင်း မျက်စိရှေ့ရှိ အဆောက်အအုံကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်၏။ "ခင်ဗျား ကြည့်လိုက်။ ဒီနေရာက မြို့တော်ရဲ့ ဘိုးဘေးများအသင်းက လတ်တလောမှ ငွေကြေး ထောက်ပံ့ပြီး ဖွင့်လှစ်ထားတဲ့ ဆေးတက္ကသိုလ်ပါ။ မြို့တော်ထဲမှာ ဆေးပညာ သင်ယူချင်တဲ့ အရပ်သားတွေ အားလုံး ဒီကို လာပြီး သင်ယူကြတယ်။

ပြီးတော့ အပြင်ဘက်က ဒီပန်းမန်တွေ၊ သစ်ပင်တွေ အများစုက ကျောင်းသားတွေ ကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးထားတဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေချည်းပဲ။ ကျုပ်တို့ အထဲဝင်ပြီး ကြည့်ကြရအောင်။"

ဆေးတက္ကသိုလ် အတွင်း၌ ဆရာတစ်ယောက်သည် ကျောင်းသားသစ် တစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ အသေးစိတ် ရှင်းပြနေပြီး ကျောင်းသား တစ်စုကလည်း ဆေးထိုးအပ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝက်သားရေပေါ်တွင် စမ်းသပ်နေကြ၏။

အာလီပိုင်က သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့ အပ်ကြီးကို ကိုင်ထားကြတာလဲ။ ဒါက အပ်စိုက်ကုသတာကို လေ့ကျင့်နေတာလား။ အပ်နောက်က ပြွန်ကြီးကရော ဘာလုပ်ဖို့လဲ။"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ အပ်စိုက်ကုသတာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီပြွန်ထဲမှာ ဆေးရည်တွေ ထည့်ထားတာ။ ဆေးကို လူနာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ တိုက်ရိုက် ထိုးသွင်းလိုက်တာပါ။ သောက်ရတာထက် ပိုပြီး ထိရောက်မှု ရှိတယ်။"

"အော် ... ဒါကြောင့်ကိုး။ တကယ်ကို အဆင့်မြင့်တာပဲ။"

အာလီပိုင်သည် ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် မှတ်သားထားလိုက်ပြီး လေးနက်တည်ကြည်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ "အနီးကပ် သွားကြည့်လို့ ရမလား။"

"ကိစ္စသေးသေးလေးပါ။" ဖန်ကျန်းရီသည် စကားပြောရင်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ဖန်ကျန်းရီ ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လူအားလုံးသည် လက်ထဲရှိ အလုပ်များကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။

ဖန်ကျန်းရီသည် လက်ကို ညင်သာစွာ မြှောက်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဧည့်သည်တော် တစ်ယောက်ကို ခေါ်လာပြီး လေ့လာရေး လာလုပ်တာပါ။ မင်းတို့တွေ ဘာသင်နေကြတာလဲ။"

"ဆေးထိုးတာ သင်နေကြတာပါ။"

"လာစမ်း ... ဧည့်သည်တော်ကို ဘယ်လို လုပ်ရလဲဆိုတာ ပြလိုက်စမ်း။" ဖန်ကျန်းရီသည် အမှတ်တမဲ့ လက်ညှိုးထိုးကာ ကျောင်းသား တစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်လိုက်၏။

ထိုကျောင်းသားသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ရှေ့ထွက်လာပြီး ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။ "ကျောင်းအုပ်ကြီးဖန် ... ကျုပ် အခုမှ ရောက်တာဆိုတော့ သေချာ မလေ့ကျင့်ရသေးပါဘူး ..."

"ဘာကြောက်နေတာလဲ။ ထိုးဆိုရင် ထိုးလိုက်စမ်းပါ။ ဧည့်သည်တော်က ဘယ်လို ဆေးထိုးလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်လို့ပါ။ စိုးရိမ်မနေနဲ့။"

ကျောင်းသားသည် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ဆေးထိုးအပ်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး ဝက်သားရေပေါ်သို့ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် တစ်ချက် ထိုးချလိုက်၏။

ဖန်ကျန်းရီသည် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားကာ အာလီပိုင်ကို ဆွဲလျက် ပြောလိုက်သည်။ "သွားကြရအောင် ဒုတိယမင်းသား ... ခင်ဗျားကို တခြားဟာတွေ လိုက်ပြမယ်။"