အခန်း (၇၅၄-၇၅၅)

အပိုင်း (၇၅၄) ကျုပ် ဝူထူကို ရှင်းပစ်လိုက်ရင်ရော။

"နောက်ပိုင်း မတော်တဆ တစ်ခုကြောင့် အရှင်မင်းကြီးက ကျုပ် အုပ်ချုပ်တဲ့ နေရာကို ရုပ်ဖျက်ပြီး အလည်အပတ် ရောက်လာခဲ့တယ်။ အရှင်မင်းကြီးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရကတည်းက သူက အရမ်းကို တော်တယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ် ... အဟွတ် … ကျုပ်က ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ချီးမြှောက်မှုကို ခံရပြီး နန်းတွင်းထဲ ဝင်၊ အိမ်ရှေ့စံကို ပညာသင်ပေးခွင့် ရခဲ့တယ်။

အိမ်ရှေ့စံကလည်း ကျုပ်ရဲ့ အစောပိုင်း စရိုက်နဲ့ အတော်လေး တူညီလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူက တွေဝေပြီး နေ့တိုင်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေတော့ အရှင်မင်းကြီးကို မကြာခဏ ဒေါသထွက်စေခဲ့တယ်။

ကံကောင်းလို့ ကျုပ်နဲ့ အိမ်ရှေ့စံက ရည်မှန်းချက်ချင်း တူညီကြတယ်။ သူက ကျုပ်ပြောတဲ့ စကားတွေကို နားထောင်နိုင်တယ်။ ကျုပ်ရဲ့ သွန်သင်ဆုံးမမှုအောက်မှာ နှစ်အနည်းငယ် အတွင်း လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။

ကျုပ်တို့ တိုင်းပြည်တွင်းမှာ စားနပ်ရိက္ခာ ပြတ်လပ်မှု ဖြစ်တုန်းက အိမ်ရှေ့စံ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ပြီး ကယ်ဆယ်ရေး လုပ်ငန်းတွေကို လုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်။ မြို့တော်ထဲက ပန်းရှန်းရပ်ကွက် ဆိုရင် အခု မြို့တော်မှာ အစည်ကားဆုံး ရပ်ကွက်တွေထဲက တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။ အဲဒါကိုလည်း အိမ်ရှေ့စံ ကိုယ်တိုင် စီမံခန့်ခွဲနေတာပဲ။ ပြီးတော့ ... အမတ်တွေ အားလုံးက အိမ်ရှေ့စံကို မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်ကြဘူး။ အားလုံးက သူ့ကို အနာဂတ်ရဲ့ ဉာဏ်ပညာကြီးမားတဲ့ ဧကရာဇ် လို့ ပြောနေကြတယ်။"

ဖန်ကျန်းရီသည် ဤနေရာသို့ အရောက်တွင် ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်၏။ "ဒုတိယမင်းသားကို ဒါတွေ ပြောပြရတာက အရင်တုန်းက ကျုပ်နဲ့ အိမ်ရှေ့စံတို့ အတူတူ ရှိနေခဲ့တဲ့ မြင်ကွင်းတွေကို ပြန်သတိရသွားလို့ပါ။ တကယ်ကို မအောင့်နိုင်တော့လို့ပါ။

ဒါပေမဲ့ ဒုတိယမင်းသား... ကျုပ် အမှန်တိုင်း ပြောရရင် ခင်ဗျားက အရင်တုန်းက အိမ်ရှေ့စံထက်တော့ အနည်းငယ် ပိုသာပါတယ်။"

"ဘယ်နေရာမှာ သာတာလဲ။" အာလီပိုင်သည် နှပ်သံကြီးဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

သေချာသွားပြီ။

ဖန်ကျန်းရီသည် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်၏။ "ခင်ဗျားရဲ့ သဘောထားက ကောင်းတယ်။ သူများတွေ ပြောတာကို နားထောင်နိုင်တယ်။ ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို အိမ်ရှေ့စံနဲ့ ဘယ်သူက ပိုသာလဲလို့ တက်တက်ကြွကြွ မေးနိုင်တာက ခင်ဗျားမှာ တိုးတက်ချင်တဲ့ စိတ်ရှိတယ် ဆိုတာကို လုံလောက်စွာ သက်သေပြနေတာပဲ။

ဒီတစ်ချက်တည်းနဲ့တင် လူထောင်ပေါင်းများစွာကို ကျော်လွန်နေပါပြီ။ ကျန်တာကတော့ လက်တွေ့ အကောင်အထည်ဖော်ဖို့နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောင်းလဲဖို့ပါပဲ။ အချိန်တန်ရင် ခင်ဗျားက သေချာပေါက် လူတိုင်းကို အံ့သြသွားအောင် တိတ်တဆိတ် လုပ်ပြနိုင်မှာပါ။

ဘဝဆိုတာ ခရီးရှည် အပြေးပြိုင်ပွဲ တစ်ခုလိုပါပဲ။ အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်က ခင်ဗျားကို ဝေဖန်နေတယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားက ပိုပြီး မြန်မြန်ပြေးရမယ်။ အဲဒါဆိုရင် အသံတွေက ခင်ဗျားရဲ့ နောက်မှာ ကျန်ခဲ့ပြီး ခင်ဗျား ဘယ်တော့မှ ထပ်ကြားရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ကိစ္စတော်တော်များများမှာ ကြိုးစားတိုင်း ရလဒ်ထွက်ချင်မှ ထွက်လာလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မကြိုးစားရင်တော့ ..." ဖန်ကျန်းရီ၏ အားပေးစကာ များမှာ အတားအဆီးမရှိ ပျံ့နှံ့နေခဲ့၏။

အာလီပိုင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း အရောင်များ တောက်ပလာခဲ့သည်။

ဒီစကားတွေက ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နည်းနည်း ပူနွေးလာသလို ခံစားရတာလဲ ...

ပြင်းအားမြင့် ကြက်စွပ်ပြုတ် အခွက်နှစ်ဆယ်ကျော်ကို ဆက်တိုက် တိုက်ကျွေးပြီးနောက် ဖန်ကျန်းရီသည် ပါးစပ်ထောင့်မှ တံတွေးများကို သုတ်ကာ အနည်းငယ် ခါးညွှတ်လျက် ပြောလိုက်၏။ "ဒုတိယမင်းသား... ဒီနေ့ တကယ်ပဲ လွန်သွားခဲ့ပါတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ကျုပ်က ဒီလို လူမျိုးပါပဲ။ ရင်ထဲမှာ စကားတွေကို တကယ် ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရဘူးလေ။ အကယ်၍ ကျုပ်ပြောတာ မှားသွားရင် ဒုတိယမင်းသားက ရင်ထဲမှာ မထားပါနဲ့။ အကယ်၍ ကျုပ်ပြောတာ မှန်တယ် ဆိုရင်တော့ ဒုတိယမင်းသားက တစ်ခုခု ပြောင်းလဲချင်ရင်၊ ဘာအခက်အခဲတွေပဲ ရှိရှိ ကျုပ်ကို လာမေးလို့ ရပါတယ်။ ကျုပ် ဆရာ လုပ်လာတာ ဒီလောက်ကြာပြီဆိုတော့ ဒုတိယမင်းသားအတွက် ရည်ညွှန်းစရာ အတွေ့အကြုံ တချို့တော့ ရှိလောက်မှာပါ။"

စကားဆုံးသည်နှင့် ဖန်ကျန်းရီသည် အာလီပိုင်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့၏။

မဏ္ဍပ်ထဲတွင် အာလီပိုင် တစ်ယောက်တည်းသာ အတွေးနက်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

...

အရှင်မင်းမြတ်၏ စာကြည့်ဆောင် အတွင်း၌။

ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်သည် ဖန်ကျန်းရီထံသို့ အစီရင်ခံစာ တစ်စောင်ကို ပေါ့ပါးစွာ ကမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက် တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်၏။ "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က မင်း အာလီပိုင်ကို ဘာတွေ ပြောလိုက်တာလဲ။ သူ ဟုန်လုစီဌာန အဆောင်ကို ပြန်ရောက်တည်းက နှစ်ရက်လုံး အခန်းထဲကနေ မထွက်ဘူး၊ ထမင်းလည်း မစားဘူး၊ ရေလည်း မသောက်ဘူး။ ဟိုဘက်က လူတွေ အကုန်လုံး စိတ်ပူနေကြပြီ။

အမှန်တိုင်း ပြောစမ်း။ နိုင်ငံနှစ်ခုရဲ့ သံတမန် ဆက်ဆံရေးနဲ့ ပတ်သက်နေတာမို့ နောက်ပြောင်လို့ မရဘူး။"

ဖန်ကျန်းရီက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဘာမှ မပြောပါဘူး။ သူ့ကို စကားနှစ်ခွန်းလောက် ဆဲလိုက်ရုံပါပဲ။"

"ဘာ … မင်း သူ့ကို ဘာဖြစ်လို့ ဆဲရတာလဲ။" ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

ဖန်ကျန်းရီက အလုပ်လုပ်ရာတွင် အမြဲတမ်း သေချာရေရာမှု ရှိသည်။

ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို လုပ်နိုင်ရတာလဲ။ နားထောင်ရတာ အနည်းငယ် ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိဘူး။

ဖန်ကျန်းရီက တွေးတောချင့်ချိန်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အင်း ... ဒါက ကျွန်တော်မျိုး အသစ် သုတေသန လုပ်ထားတဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဆက်သွယ်ပေးတဲ့ နည်းလမ်း တစ်ခုပါ။ အရှင်မင်းကြီးစိတ်ချပါ … ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ လူတချို့က ရိုက်နှက်ဆဲဆိုခံရလေ ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလေပဲ။ ကျွန်တော်မျိုး ထင်တာကတော့ ဒုတိယမင်းသားက ဆဲဆိုခံရလို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေရတဲ့ အမှန်တရားကို ခဏလောက် လက်မခံနိုင်သေးတာပဲ ဖြစ်မယ်။"

"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ဘယ်သူက ရိုက်နှက်ဆဲဆိုခံရလို့ စိတ်လှုပ်ရှားရမှာလဲ။"

ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်သည် နဖူးကို ကိုင်ကာ မတတ်သာစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ထားလိုက်ပါတော့။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးတဲ့ သာမန်လူ တစ်ယောက်ပါပဲ။ ကိုယ်တော် ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ မင်း ရင်ထဲမှာ အတိုင်းအတာ တစ်ခု ရှိရင် ရပြီ။

နောက်ထပ် နှစ်ရက်နေရင် ခရီးထွက်ရတော့မယ်။ မင်း ကျင်းတိုင်းပြည်ကို ရောက်ရင် အရေးကြီးဆုံး တာဝန်က ဝူထူနဲ့ အမတ်တွေကို များများ လေ့လာကြည့်ဖို့ပဲ။ ကိုယ်တော် ငယ်ငယ်တုန်းက ခမည်းတော်နဲ့အတူ စစ်ထွက်တုန်းက ဝူထူကို တစ်ခါ မြင်ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူက နာမည်ကြီး စစ်သူကြီး တစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ဒီလို စွမ်းရည်မျိုး ရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။

ကျင်းတိုင်းပြည် အထက်ပိုင်းက သတင်းတွေကို ကိုယ်တော်တို့ စုံစမ်းထောက်လှမ်းဖို့ ခက်ခဲတယ်။ မင်း ရောက်သွားရင် များများ လေ့လာကြည့်ပါ။ ဒီလူက နောင်ကျရင် သေချာပေါက် တာ့ကျင်းရဲ့ အဓိက ရန်သူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ မင်း ဘယ်လို ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီလဲ။"

ဘယ်လို ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီလဲ ဟုတ်လား။ သိမ်းဆည်းစရာ ရှိတာ အကုန် သိမ်းဆည်းပြီးပြီ။ ဒီတစ်ခေါက် ခရီးသွားရင် ကျန်းပြောင်နဲ့ ကျိုးထျဲ့ကို သက်တော်စောင့် အဖြစ် ခေါ်သွားဖို့ ပြင်ဆင်ထားတယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နေရာစိမ်းလေ။ ပြီးတော့ သူတို့ နိုင်ငံတွင်းမှာ ဘယ်လို အခြေအနေ ရှိလဲဆိုတာလည်း မသိဘူး။ ကုန်သွယ်ရေးကို ဆန့်ကျင်တဲ့ သူတွေက ကိုယ့်ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ချင်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

လမ်းခရီးကလည်း ရှည်လျားတယ်။ အဲဒီဘက်မှာ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အဆင့်အတန်းကလည်း မမြင့်မားဘူး။ ကျန်းမာရေး အခြေအနေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး ဆေးခန်းဘက်ကလည်း ပင်နီဆီလင် တချို့ ပြင်ဆင်ပေးထားတယ်။

ဆေးခန်းအကြောင်း တွေးမိတော့ အဲဒီအထဲမှာ မကောင်းဆိုးဝါး ပစ္စည်းတစ်ခု ရှိနေသေးတာပဲ။

ဖန်ကျန်းရီ၏ ရင်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး စမ်းသပ်မေးမြန်းလိုက်၏။ "ဝူထူက အဓိက ရန်သူ ဆိုမှတော့ ... ကျွန်တော်မျိုးက အရှင်မင်းကြီးအတွက် သူ့ကို ရှင်းပစ်လိုက်ရင် ဘာဆုလာဘ်များ ရနိုင်မလဲ။"

"ဟင် … မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူးလား။" ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်က သူ့အား သံသယဖြစ်စွာဖြင့် အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး ပြောတာက အကယ်၍ ... အကယ်၍များ ပြောတာပါ။ အကယ်၍ သူ့ကို ရှင်းပစ်နိုင်ခဲ့ရင် ..."

ဆေးခန်းထဲက အဲဒီ နျူကလီးယား ရေဒီယိုသတ္တိကြွ ကျောက်စိမ်းလေးလေ။ အဲဒီဟာကို လက်ဆောင် ပေးလိုက်ရင် တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသွားမှာပဲ မဟုတ်လား။

"အကယ်၍ မင်းကသာ သူ့ကို ရှင်းပစ်နိုင်ခဲ့ရင် ကိုယ်တော်က မင်းကို ဘုရင်အဖြစ်တောင် ခန့်အပ်ပေးလို့ ရတယ်။ မင်းလိုချင်တာ အကုန်လုံးကို ကိုယ်တော် ပေးနိုင်တယ်။"

ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်က ခေါင်းခါလျက် ရယ်မောလိုက်၏။ "မင်း က တကယ်ကို တွေးတတ်လွန်းတယ်။ တော်ပါတော့။ အရူးအလုပ်တွေ လုပ်ဖို့ မစဉ်းစားပါနဲ့။ လုံခြုံရေးက အဓိကပါပဲ။"

"ဒါဆို မိန်းမ အများကြီး ယူရင်ရော ..." ဖန်ကျန်းရီက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ။"

"ကျွန်တော်မျိုး ဘာမှမပြောပါဘူး။"

ဘေးတွင် အသံမထွက်ဘဲ ရပ်နေသော ကော်ထျန်းယန်သည် သူ့အား အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

ဖန်ကျန်းရီသည် ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

ဆေးခန်းထဲက ကျောက်စိမ်းက တကယ်ပဲ နျူကလီးယား ရေဒီယိုသတ္တိကြွမှု ရှိမရှိ မသိသေးသလို ကျင်းတိုင်းပြည်ဘက်ကို ပို့ပေးလိုက်ရင် သူတို့ ဝတ်၊ မဝတ် ဆိုတာကိုတော့ သူလည်း အာမ မခံရဲပေ။ လေလုံးထွားပြီးမှ အလုပ်မဖြစ်ရင် သိပ်ပြီး အဓိပ္ပာယ် မရှိချေ။

ဟိုဘက်ရောက်မှပဲ ဆက်ပြောကြရမည်။ အကယ်၍ ဝူထူက အခြေအနေကို နားလည်ပြီး နိုင်ငံနှစ်ခု ချစ်ကြည်ရေး နဲ့ ကုန်သွယ်ရေးကတစ်ဆင့် ငြိမ်းချမ်းစွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ဖို့ကို တကယ်ပဲ စဉ်းစားနေတယ် ဆိုလျှင်တော့ ပေးမည့် ကိစ္စကို ရွေ့ဆိုင်းထားရမည်။

"အင်း ... အိမ်ပြန်ရောက်ရင် သေချာ ပြင်ဆင်ပါ။ အာလီပိုင်ကိုတော့ သေချာ ဖြေသိမ့်ပေးလိုက်အုံး။ သူနဲ့ ဆက်ဆံရေး ကောင်းအောင် လုပ်ထားတာက ကျင်းတိုင်းပြည် ရောက်သွားရင် အသုံးဝင်လာနိုင်တယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အမှားတော့ မရှိနိုင်ပါဘူး။"

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဂရုစိုက်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး အရင် ပြန်ခွင့်ပြုပါအုံး။"

ဖန်ကျန်းရီ စာကြည့်ဆောင်မှ ထွက်လာသည်နှင့် လီယွမ်ကျောက်က ရုတ်တရက် ရှေ့တည့်တည့်မှ လျှောက်လာသည်ကို မထင်မှတ်ဘဲ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

"အိမ်ရှေ့စံ ... ခုတလော မတွေ့ရပါလား။ ဘယ်တွေ ရောက်နေတာလဲ။" ဖန်ကျန်းရီက မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သွားရမှာလဲ၊ အရှေ့နန်းဆောင်မှာပဲ အမြဲ ရှိနေတာပါ။ ရေနွေးငွေ့ရုံးဘက်က ကျုပ်အတွက် ရထားလမ်း ဖန်တီးပေးနေတယ်လေ။ အောက်ကလူတွေက ခင်ဗျား နန်းတွင်းထဲ ဝင်လာတယ်လို့ ပြောတာနဲ့ ကျုပ် လာရှာတာ။ နောက်နှစ်ရက်နေရင် ခင်ဗျား သွားရတော့မှာဆိုတော့ ဘယ်လို ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီလဲလို့ လာမေးတာ။"

"အင်း ... အကုန်လုံး ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ။ အိမ်ရှေ့စံရဲ့ ဂရုစိုက်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

လီယွမ်ကျောက်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။ "ဒီတစ်ခေါက် ခရီးက အချိန် မတိုဘူးနော်။ ကျုပ် တစ်ယောက်တည်း မြို့တော်ထဲမှာ ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိပါဘူး။ ခင်ဗျားနဲ့ အတူတူ လိုက်ခွင့်ရရင် ကောင်းမှာပဲ။ ခင်ဗျား သွားမယ့်နေ့ကျရင် မြို့ပြင်ထွက်ပြီး လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ။

စကားမစပ် ... ဒီနှစ်ရက်အတွင်း သတင်းစာ ဖတ်ပြီးပြီလား။"

"ဖတ်ပြီးပြီ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အဲဒီအထဲက အကြောင်းအရာ တော်တော်များများက ကျုပ် ကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်ပေးထားတာလေ။"

လီယွမ်ကျောက်သည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ မာယာပါသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်၏။ "ဒါကြောင့်ကိုး။ ဒီနှစ်ရက်အတွင်း သတင်းစာတိုက်က ဇာတ်လမ်းတော်တော်များများမှာ ကျုပ်အကြောင်းတွေ ဘာဖြစ်လို့ ရေးထားလဲဆိုတာ အခုမှ နားလည်တော့တယ်။ ကျုပ်က ဘယ်လောက်တောင် ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားပြီး ရဲရင့်တယ်၊ ဘယ်လောက်တောင် ကြိုးစားအားထုတ်တယ် ဆိုတာတွေကို ရေးထားတာ။ ခင်ဗျားက ကျုပ်အတွက် အတ္ထုပ္ပတ္တိ ရေးပေးချင်နေတာလား။"

"အိမ်ရှေ့စံ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျုပ် တကယ်ကို အဲဒီလို ရည်ရွယ်ထားတာပါ။"

ဖန်ကျန်းရီက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။

အတ္ထုပ္ပတ္တိ ရေးပေးရမယ် ဟုတ်လား။ ဟုန်လုစီဌာန အဆောင်ကို နေ့တိုင်း သတင်းစာ တစ်စောင် ပို့ပေးရတယ်။ ဒီပန်းရှန်းနေ့စဉ်သတင်းစာ ကလည်း သူကိုယ်တိုင် နာမည်တပ်ပြီး ပို့ခိုင်းထားတာလေ။ အဲဒါတွေ အားလုံးက အာလီပိုင် ဖတ်ဖို့ချည်းပဲ။ အိမ်ရှေ့စံ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေတယ် ဟုတ်လား။

အပိုင်း (၇၅၅) ညီအစ်မ နှစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း။

"အိမ်ရှေ့စံ ... အဲဒီအာလီပိုင်က ကျုပ်အတွက် နည်းနည်း အသုံးဝင်တယ်။ နောက်နှစ်ရက် သွားမယ့်အချိန် ခင်ဗျား မြို့ပြင်ထွက်ပြီး လိုက်ပို့ပေးတဲ့အခါ သူ့ရှေ့မှာ ကျုပ်နဲ့အတူ ပြဇာတ်တစ်ခုလောက် ကပြပေးပါ။"

လီယွမ်ကျောက်က အလွန် စိတ်ဝင်စားသွား၏။ "ဘာပြဇာတ်လဲ။"

ဖန်ကျန်းရီက တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။ "အချိန်ရောက်ရင် အာလီပိုင်လည်း ရှိနေမှာဆိုတော့ သူ့ရှေ့မှာ ဒီလို ... ဒီလို လုပ်ပေးပါ ..."

ရိုးရှင်းစွာ မှာကြားပြီးနောက် လီယွမ်ကျောက်ကို နှုတ်ဆက်ကာ ဖန်ကျန်းရီသည် နန်းတွင်းမှ တည့်တည့် ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

အာလီပိုင် နှစ်ရက်လုံးလုံး အပြင်မထွက်ခဲ့ဆိုသည့် သတင်းကို သူက သဘာဝကျစွာပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားခဲ့သည်။ ၎င်းအပြင် အာလီပိုင် နေ့စဉ် မည်သည့်အစားအစာများ စားသောက်နေသည်ဆိုသည်ကိုပင် သူက အတိအကျ သိရှိနေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဟုန်လုစီဌာနဘက်သို့ သူက စောစောတည်းက ကြိုတင် အကြောင်းကြားထား ခဲ့သောကြောင့်ပင်။

ဤသည်မှာ ကောင်းမွန်သော လက္ခဏာတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ အာလီပိုင်သည် သူပြောခဲ့သော စကားများကို တကယ်တမ်း နားထောင်သွားခဲ့သည်။ ဤသို့သော အောက်ခြေအဆင့် လူငယ်မျိုး၏ စိတ်နေသဘောထားကို သူက များစွာ ထိန်းချုပ်ဖူးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သဘောထားပြင်းထန်ပြီး ခေါင်းမာသူ ဆိုလျှင် လက်စားချေရန်ကိုသာ စဉ်းစားနေမှာဖြစ်၍ လှည့်စားရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း လက်ရှိတွင် သူ၌ အခြား လုပ်ဆောင်ရန် ကိစ္စရပ်များ ရှိနေသေးသည်။ ယခုအခါ သူသည် ကျင်းတိုင်းပြည်သို့ သွားရတော့မည်ဖြစ်သည်။

ချူချင်ဟန် နယ်စပ်မြို့သို့သွား၍ စီးပွားရေးလုပ်ချင်နေသော ကိစ္စနှင့်ပတ်သက်ပြီး ဤတစ်ခေါက်တွင် သူတို့၏ သဘောထားကို သွားရောက် မေးမြန်းကြည့်ရန် လိုအပ်နေ၏။

အကယ်၍ မသွားချင်တော့ဟုဆိုလျှင် သဘာဝကျစွာပင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေမည်။

အကယ်၍ သွားချင်သေးသည် ဆိုလျှင်လည်း ဤတစ်ခေါက် သံတမန်အဖွဲ့နှင့် အတူတကွ လိုက်ပါစေကာ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်ရှိ ဆိုးရွားလှသော ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေများကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခွင့် ပေးလိုက်မည်။ မူလရည်ရွယ်ချက် မပြောင်းလဲဘဲ ဖျောင်းဖျ၍ မရခဲ့လျှင်ပင် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို နားလည် သဘောပေါက်သွားခြင်းက ကောင်းမွန်လှသည်။

ချူချင်ဟန်က သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းပယ်ကာ ပတ်သက်မှုကို ဖြတ်တောက်ချင်နေသည် ဆိုသည့်အချက်ကို သူ့ရင်တွင်း၌ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားပြီး ဖြစ်၏။

သို့ပေမည့် မျှတစွာ တွေးကြည့်မည်ဆိုပါက ညီအစ်မ နှစ်ယောက်စလုံး၏ ဂုဏ်သတင်းကို ဖျက်ဆီးကာ အိမ်ပြန်၍မရအောင် လုပ်ခဲ့သူမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ချူမိသားစု၏ သခင်လေးဆိုသော အသုံးမကျသူထံတွင် ရှိနေခဲ့လျှင်ပင် ထိုအချက်က ပြောင်းလဲသွားမည် မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူက ညီအစ်မ နှစ်ယောက်စလုံးကို အကုန်အစင် မြင်ဖူးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ... ဤအချက်ကိုတော့ မည်သို့မျှ ရှောင်လွှဲ၍ ရနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာ၍ မရနိုင်တော့ပေ။

အကြောင်းမှာ တကယ်တမ်းကို ကြည့်လို့ ကောင်းလွန်းနေခဲ့သောကြောင့်ပင်။

မြင်းစီးပြီး ချူအိမ်တော် တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ညီအစ်မ နှစ်ယောက်စလုံး အိမ်မှာ မရှိကြပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တံခါးစောင့်က ဖန်ကျန်းရီကို မှတ်မိနေ၏။

ပေါ့ဆစွာ မနေရဲဘဲ အလျင်အမြန် ခရီးဦးကြိုပြုကာ အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

နာရီဝက်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်မှသာ ချူချင်ဟန်နှင့် ချူယိုယီတို့ အိမ်ပြန်ရောက်လာကြ၏။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ လက်ထဲတွင် အထုပ်ကြီး အထုပ်ငယ်များ ဆွဲထားပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေး ပင်ပန်းနေပုံရသည်။

"အစ်ကိုဖန် ရောက်လာတာလား။" ချူယိုယီသည် ဖန်ကျန်းရီကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့် ဝမ်းသာစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ချူချင်ဟန်သည် ဖန်ကျန်းရီက လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ လက်ဖက်ရည် သောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လက်ထဲရှိ ပစ္စည်းများကို အလျင်အမြန် ချထားလိုက်ပြီး ရှေ့တိုးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အမတ်မင်းဖန် ... တကူးတက ကြွလာတာ ဘာအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စများ ရှိလို့လဲ။"

ဖန်ကျန်းရီသည် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ချထားကာ ပြောလိုက်၏။ "အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စလို့တော့ မဆိုသာပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လို နေလဲဆိုတာ လာကြည့်တာပါ။ အပြင်မှာ ဘာတွေ သွားလုပ်နေကြတာလဲ။"

"အမတ်မင်းရဲ့ ဂရုစိုက်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ယိုယီနဲ့ အတူတူ အိမ်သုံးပစ္စည်း တချို့ သွားဝယ်တာပါ ..."

ဖန်ကျန်းရီသည် အထုပ်များကို မျက်စောင်းထိုး ကြည့်လိုက်ရာ အထုပ်များထဲတွင် ပြည့်ကျပ်နေပြီး ထောင့်စွန်းတစ်ခု ထွက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မေးလိုက်၏။ "အိမ်သုံးပစ္စည်းလား ... အဲဒါက သားရေပစ္စည်းတွေလို့ ထင်ပါတယ်။"

အဖော်ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချူချင်ဟန်သည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ချူယိုယီက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်၏။ "အစ်မက သားရေပစ္စည်း တချို့ ဝယ်လာတယ်။ ဈေးကွက်ထဲက သားရေတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ချင်လို့တဲ့။"

ဖန်ကျန်းရီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အသေအလဲကို နယ်စပ်မြို့ကို သွားချင်နေတာပဲ မဟုတ်လား။ ဒီစီးပွားရေးက လုပ်ရတာ သိပ်မလွယ်ကူဘူး၊ အထူးသဖြင့် မိန်းမတွေ အတွက်ပေါ့။"

ချူချင်ဟန်သည် စကားမပြောဘဲ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"တကယ်ကို ခက်ခဲတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမတ်မင်းဖန် ပြောတဲ့ အချက်တစ်ချက်ကိုတော့ ကျွန်မ လက်မခံနိုင်ပါဘူး။ ယောကျာ်းတွေ လုပ်နိုင်တဲ့ အလုပ်ကို မိန်းမတွေလည်း လုပ်နိုင်ပါတယ်။"

ဖန်ကျန်းရီက ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကောင်းပါပြီ။ ကျုပ်လည်း ထပ်ပြီး မဖျောင်းဖျချင်တော့ပါဘူး။ ကျင်းတိုင်းပြည် သံတမန်အဖွဲ့ မြို့တော်မှာ ရောက်နေတဲ့ကိစ္စကို မင်းတို့ ကြားပြီးလောက်ပြီ မဟုတ်လား။"

"ကြားပါတယ်။"

"တကယ်တော့ ကျင်းတိုင်းပြည် သံတမန်အဖွဲ့က နောက်နှစ်ရက်နေရင် ပြန်တော့မှာပါ။ ပြီးတော့ သူတို့ပဲ ပြန်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ နန်းတွင်းကနေလည်း လက်ဆောင်ပြန်ပေးဖို့ သံတမန်အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ စေလွှတ်အုံးမှာ။ ပြီးတော့ နိုင်ငံနှစ်ခုရဲ့ ကုန်သွယ်ရေးကို ထပ်ပြီး ဆွေးနွေးကြမယ်။

"ကျုပ် စဉ်းစားတာက မင်းတို့ သွားချင်တယ် ဆိုမှတော့ ကျုပ်နဲ့ အတူတူ ကျင်းတိုင်းပြည်ကို လိုက်ခဲ့ပါလားလို့။ ပထမ အချက်က လုံခြုံရေး အတွက်ပေါ့။ ဒုတိယ အချက်ကတော့ ဆွေးနွေးလို့ ရလဒ်ထွက်လာတဲ့ အခါ မင်းတို့ ပထမဆုံး သတင်း ရနိုင်တာပေါ့။

အဲဒီအခါကျရင် သေချာပေါက် တခြား မျှော်လင့်မထားတဲ့ စီးပွားရေး အခွင့်အလမ်းတွေ ရှိလာမှာပါ။ သားရေပစ္စည်းပဲ လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ အားလုံးက ရင်းနှီးတဲ့သူတွေဆိုတော့ မင်းတို့က အခွင့်အရေးကို အရင် ရယူနိုင်တာကို ကျုပ်က သဘာဝကျစွာပဲ ဝမ်းသာအားရ ကြိုဆိုပါတယ်။"

ချူချင်ဟန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဗျာများနေသော အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာ၏။ "အမတ်မင်းဖန် ကျွန်မ ..."

"အယ် ... မင်း ကျုပ်ပြောတာကို အရင်ဆုံးအောင် နားထောင်အုံး။"

ဖန်ကျန်းရီက လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ခရီးဆောင်အိတ် တွေ ဘာတွေကို ကျုပ်ဘက်ကနေ အကုန် ပြင်ဆင်ထားပြီးပါပြီ။ မင်းတို့ ဘာမှ ပြင်ဆင်စရာ မလိုပါဘူး။ အဝတ်အစား တချို့ပဲ ယူလာပြီး ကျုပ်နဲ့ အတူတူ ထွက်လာခဲ့လိုက်ပါ။ အတူတူ လိုက်ပါလာမယ့်သူတွေထဲမှာ တာ့ကျင်းက တခြား အမတ်တွေလည်း ပါမှာဆိုတော့ မင်းတို့ စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး။"

"ဒါဆိုရင်တော့ အမတ်မင်းဖန်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ချင်ဟန်က တစ်သက်လုံး မမေ့ပါဘူး။" ချူချင်ဟန်သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ဖန်ကျန်းရီ၏ အရှေ့တွင် လေးနက်တည်ကြည်စွာ အရိုအသေ ပေးလိုက်၏။

သဘောတူလိုက်ပြီလား ... စကားတွေ အများကြီး ပြောရအုံးမယ်လို့ ထင်နေတာ။

ဖန်ကျန်းရီမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "ဒီလောက်ကြီး လေးနက်နေစရာ မလိုပါဘူး။ သဘောတူလိုက်ပြီဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့။ ဒါဆို မင်း နဲ့ ယိုယီက အဝတ်အစား တချို့ကို မြန်မြန် ပြင်ဆင်ထားလိုက်။ ကျုပ်တို့ နောက်နှစ်ရက်နေရင် ထွက်ကြမယ်။ ကျုပ်မှာ တခြား လုပ်စရာ ရှိသေးတယ်။ အရင် ပြန်ခွင့်ပြုပါအုံး။"

ဖန်ကျန်းရီသည် စကားပြောပြီးနောက် ညီအစ်မ နှစ်ယောက်၏ တားဆီးမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နောက်သို့ တစ်ချက်မျှ လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားတော့၏။

ညီအစ်မ နှစ်ယောက်နှင့် အတူတူ လက်ဖက်ရည် သောက်ချင်သော်လည်း တကယ့် အလုပ်တွေက အများကြီး ရှိနေသေးသည်။ မထွက်ခွာခင် ခရိုင်ရုံး၊ ကျင်းယီဝေ၊ အရှေ့ပိုင်းဆင်ခြေဖုံးတက္ကသိုလ် နှင့် တခြား ကိစ္စရပ်ပေါင်းများစွာက သူ့ကို စီစဉ်ပေးဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေကြသေးသည်။

ဖန်ကျန်းရီ တကယ် ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချူယိုယီသည် ချူချင်ဟန်၏ အနီးသို့ ကပ်သွားကာ မေးလိုက်၏။ "အစ်မ ... အစ်မ ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကို သဘောတူလိုက်တာလဲ။ အစ်မက အမြဲတမ်း သူ့ရဲ့ ကျေးဇူးကို ယူရမှာ ကြောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"သဘောမတူရင် ဘာလုပ်ရမှာလဲ။"

ချူချင်ဟန်က မတတ်သာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သူက စေတနာနဲ့ ငါတို့ကို အကြိမ်ကြိမ် ကူညီပေးနေတာကို အကယ်၍ ထပ်ပြီး ငြင်းဆန်နေအုံးမယ်ဆိုရင် အကောင်းအဆိုး နားမလည်ရာ ကျသွားမှာပေါ့။

ဒါ့အပြင် ဒီလမ်းခရီး တစ်လျှောက်လုံးက ပင်ပန်းဆင်းရဲပြီး တကယ်ကို မလုံခြုံတဲ့ နေရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ နင်ကလည်း ငါ့နောက်ကို အတင်း လိုက်ချင်နေတော့ အကယ်၍ ပြဿနာ တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အခု သံတမန်အဖွဲ့နဲ့ အတူတူ ကျင်းတိုင်းပြည်ကို သွားရမယ်ဆိုတော့ ငါလည်း အတော်လေး စိတ်အေးသွားတယ်။ နောက်တစ်ခါကျရင် ငါတို့ ကိုယ်တိုင် အတွေ့အကြုံ ရှိသွားပြီပေါ့။"

ချူယိုယီက ဗျာများစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "အဲဒီလို ပြောပေမဲ့ ... ဒါဆို ကျွန်မတို့ တင်သွားတဲ့ ကျေးဇူးကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ နောက်ဆို ဘယ်လို ပြန်ဆပ်ရမလဲ။"

ချူချင်ဟန်သည် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဘယ်လို လုပ်ရမှာလဲ။ တဖြည်းဖြည်း ပြန်ဆပ်ရမှာပေါ့။ တကယ်လို့ မရရင် နင် သူ့ဆီမှာ အစေခံ သွားလုပ်လိုက်လေ။ နင် သူ့ကို မြင်ရတာက ငါ့ကို မြင်ရတာထက် ပိုပျော်နေပုံပဲ။"

အစေခံအကြောင်း ပြောလိုက်ချိန်တွင် ချူယိုယီသည် ကျောင်းတော်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိသွားချိန်က တခြားသူများက သူမကို ဖန်ကျန်းရီ၏ အစေခံဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့၏။

"လျှောက်ပြောမနေနဲ့။"

ချူယိုယီ၏ မျက်နှာလေးမှာ ပန်းရောင်သန်းသွားသည်။ "အိမ်မှာ ရှားရှားပါးပါး ဧည့်သည် ရောက်လာတာကို ... ကျွန်မက မျက်နှာရှုံ့မဲ့ပြီး နေလို့ ရမလား။"

"အစေခံ သွားလုပ်ရမယ် ဆိုရင်လည်း အစ်မပဲ သွားသင့်တာပေါ့။ အစ်မ ဖြစ်သူက အကြွေးတင်ပြီး ညီမကို သွားဆပ်ခိုင်းတဲ့ ထုံးစံ ဘယ်မှာ ရှိလို့လဲ။"

"ဟွန့် ... သူက သမက်တော်လေ။ အဲဒါက မိုးနဲ့မြေ ကွာသလိုပဲ။ အစေခံ သွားလုပ်ချင်ရင်တောင် လုပ်ခွင့်ရချင်မှ ရမှာ။" ချူချင်ဟန်က ကိုယ့်ဘဝကိုယ် လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

အစေခံတောင် လုပ်ခွင့် မရဘူး ... ဟုတ်သလိုလိုပဲ ...

ချူယိုယီ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အထီးကျန်မှု အရိပ်အယောင် တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး စိတ်ဓာတ်ကျစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မ ... အဲဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့ အိမ်ပြန်ကြရအောင်လေ ... ဘာဖြစ်လို့ အပြင်မှာ အတင်းအကျပ် စီးပွားရေး လုပ်နေရမှာလဲ။ အိမ်မှာ အကုန် ရှိနေတာပဲ။ ယူတိန့်မြို့မှာဆို ဘာလုပ်လုပ် ရတယ်လေ။"

"အိမ်ပြန်မယ် ဟုတ်လား။ ဘယ်လို လုပ်ပြီး ပြန်ရမှာလဲ။ တခြားသူတွေက ငါတို့ကို ဘယ်လို အကြည့်မျိုးနဲ့ ကြည့်ကြမလဲ။ နင်က သူများတွေရဲ့ အတင်းအဖျင်း ပြောတာကို ခံပြီး အသက်ရှင်ချင်လို့လား။"

ချူချင်ဟန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ "အိမ်က စီးပွားရေးတွေ အားလုံးကို ငါက စီမံခန့်ခွဲနေတာ။ အဖေက အစ်ကိုကြီးကို အိမ်အမွေ ဆက်ခံစေချင်လို့ အတင်းအကျပ် လွှဲပြောင်းယူဖို့ လုပ်ခဲ့တယ်။

တော်ပြီ၊ အကုန်လုံး သူ့ကို ပြန်ပေးလိုက်ပြီ၊ သူ့ဆန္ဒ ပြည့်ဝသွားပြီလေ။ ငါဘာမှ မလိုချင်တော့ဘူးဆိုရင် မရဘူးလား။ အခု ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်ဖို့ကလွဲရင် တခြား ရွေးချယ်စရာ လမ်း မရှိတော့ဘူး။

"လောကမှာ မြို့တော်လောက် စီးပွားရေး လုပ်လို့ကောင်းတဲ့ နေရာ မရှိတော့ပါဘူး။ နင် အများကြီး တွေးမနေနဲ့တော့။ နောက်ပိုင်း ပိုက်ဆံရှာနိုင်ရင် နင့်အတွက် မိသားစုကောင်း တစ်ခု ရှာပြီး ပေးစားလိုက်မယ်။ အဲဒါဆို တစ်နေ့လုံး ငါ့ကို လာရှုပ်နေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။"

"ကျွန်မကို ရှုပ်တယ်လို့ ထင်နေတာပဲ မဟုတ်လား။ ယူချင်ရင် အစ်မ ဘာသာအစ်မ ယူ။" ချူယိုယီသည် ခြေဆောင့်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် အခန်းတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွား၏။

"ဒီကောင်မစုတ်လေး ပြန်လာခဲ့စမ်း။ ပစ္စည်းတွေ မသိမ်းရသေးဘူးလေ။"

ချူယိုယီ၏ လူရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ချူချင်ဟန်မှာ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း အနည်းငယ် မတတ်သာဖြစ်နေပြီး ပစ္စည်းများကို တိတ်တဆိတ် သိမ်းဆည်းနေလိုက်တော့သည်။