အခန်း ၂၄၂

အခန်း (၂၄၂) လောကကြီး၏ လှုပ်ရှားရုန်းကန်မှုအားလုံးသည် အကျိုးအမြတ်အတွက်ဖြစ်ပြီး လောကကြီး၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုအားလုံးသည် အမြတ်အစွန်းအတွက်သာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုရမည်။

"ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကျန်း... အထဲကို ကြွပါဦး..."

ကျန်းချင်းလုံသည် အလွန်ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပုံရ၏။ သူသည် သူ၏ညီငယ်ကို တောင်းပန်ရန် ခေါ်ဆောင်လာပြီး နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင်များစွာကိုလည်း ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူသည် အရှေ့မြောက်ပိုင်း ဂျပန်ဆန့်ကျင်ရေး တပ်ပေါင်းစု၏ အမျိုးသားသူရဲကောင်းတစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည်။ လီလန်သည် သူ့အပေါ် အလွန်ကောင်းမွန်သော အမြင်ရှိသဖြင့် သူ့ကို အိမ်ထဲသို့ဖိတ်ခေါ်ကာ ရေနွေးကြမ်းသောက်၍ အနွေးဓာတ်ယူရန် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ဒုက္ခပေးရတော့မယ်..."

ကျန်းချင်းလုံသည် သူ၏လက်များကို ယှက်၍ အရိုအသေပေးလိုက်၏။

"ရုံပိုင်ကျိုး... ခင်ဗျားလည်း အထဲဝင်ခဲ့ပါဦး..."

လီလန်သည် ကျိုးတာ့ဖူကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ကျိုးတာ့ဖူက ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏နောက်မှ အိမ်ထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားလေသည်။

လီလန်၌ အန္တရာယ်မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းဝေမင်သည် သူ့ကို ချက်ချင်းနှုတ်ဆက်ပြီး ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

လီလန်က သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ရုံပိုင်ကျိုးက မြို့နယ်စားနပ်ရိက္ခာရုံရဲ့ အကြီးအကဲဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကျန်းက ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်က ဒေသခံပုဂ္ဂိုလ်ကြီးလေ... တစ်ယောက်က မြေအောက်လောကကဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က ရဲတပ်ဖွဲ့ဘက်ကပါ... သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဒီနေ့ ကျွန်တော့်အိမ်ကို ရောက်နေကြတယ်... ဦးလေးဝေမင်... အထဲဝင်ပြီး စကားမပြောချင်ဘူးလား..."

လီလန်သည် ကျန်းဝေမင်ထက် ပိုမိုရှည်လျားသော အမြော်အမြင်ရှိပုံရလေသည်။

ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်သည် ရွှမ်းရွှေရွာနှင့် ကီလိုမီတာ ၃၀ ကျော် ကွာဝေးသည်။ ဤသူမှာ ကျန်းချင်းလုံ ဖြစ်၏။ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကျန်းသည် ရုံပိုင်ကျိုးနှင့်အတူ သူ့ကို တောင်းပန်ရန် အလွန်အားထုတ်ကာ ရောက်လာခဲ့ပြီး နှစ်သစ်ကူးအတွက် လက်ဆောင်များစွာကိုပင် ပေးအပ်ခဲ့လေသည်။

ဆိုရိုးစကားရှိသည့်အတိုင်း အကြောင်းမရှိဘဲ မည်သူမျှ ဘုရားကျောင်းသို့ မသွားတတ်ကြပေ။

တစ်ဖက်လူသည် ဤမျှကြီးမားသော စေတနာကို ပြသနေခြင်းမှာ သူတို့စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေရမည်ဖြစ်သည်။

သူ မည်သည့်အရာကို ရှာဖွေနေသည်နှင့် ပတ်သက်၍ လီလန်သည် အလွန်ကောင်းစွာ သိနေ၏။ သူသည် တောင်ပေါ်ရွာငယ်လေးတစ်ရွာမှ မုဆိုးတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ မုဆိုးတစ်ယောက်အနေဖြင့် အမဲလိုက်ခြင်းမှလွဲ၍ အခြားဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

ဒေသခံလူမိုက်တစ်ဦးဖြစ်သော ကျန်းချင်းလုံသည် စားနပ်ရိက္ခာရုံ၏ မန်နေဂျာဖြစ်သူ ကျိုးတာ့ဖူနှင့် အလွန်ရင်းနှီးနေခြင်းမှာ သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် စီးပွားရေးအပေးအယူအချို့ ရှိနေရမည် ဖြစ်ပေသည်။

လောကကြီးသည် အကျိုးအမြတ်အတွက် လှုပ်ရှားရုန်းကန်နေရပြီး လောကကြီးသည် အမြတ်အစွန်းအတွက် စိတ်လှုပ်ရှားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ငွေကြေး... ငွေအများကြီးရှာခြင်းသည် လူတိုင်းအတွက် အမြဲတမ်း ရေရှည်ရည်မှန်းချက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဤအချက်မှာ ဒေသခံပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ကျန်းချင်းလုံအတွက်လည်း မှန်ကန်လှပေသည်။

လူရာပေါင်းများစွာကို အမိန့်ပေးနိုင်သော ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကြီးတစ်ဦးသည် သူ့လို မုဆိုးငယ်လေးတစ်ယောက်ကို လာရောက်ရှာဖွေရန် နှိမ့်ချခဲ့ခြင်းမှာ သူသည် ငွေကို မက်မောနေခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ရပေမည်။

တစ်နည်းဆိုရသော်... ကျန်းချင်းလုံသည် လီလန်နှင့် စီးပွားရေးကိစ္စ ဆွေးနွေးရန် ရောက်လာခြင်းဖြစ်၏။

"ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကျန်းက မင်းနဲ့ စီးပွားရေးလာဆွေးနွေးမယ်ဆိုတာကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ..."

လီလန်၏ သုံးသပ်ချက်ကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းဝေမင်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါက လွယ်ပါတယ်... နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် နွေဦးရောက်လာတော့မယ်... ဦးလေးဝေမင်... စဉ်းစားကြည့်လေ... နွေဦးရောက်ရင် တောင်ပေါ်မှာ ဘာတွေ အပေါများဆုံး ဖြစ်မလဲ..."

လီလန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဝေမင်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူ၏မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

နွေဦးရာသီ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းနှင့် ရှင်းအန်းလင်တောင်တန်းငယ်တို့ရှိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များသည် ဆောင်းခိုရာမှ နိုးထပြီး အစာရှာရန် သူတို့၏တွင်းများမှ ထွက်လာကြသည်။ ထို့အပြင် နှင်းများ အရည်ပျော်သွားခြင်းက မုဆိုးများအတွက် အမဲလိုက်ရန် ပိုမိုလွယ်ကူစေပြီး အန္တရာယ်နည်းပါးစေကာ ဆောင်းရာသီ အမဲလိုက်ခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သားကောင်ပိုမိုရရှိစေလေသည်။

"သားကောင်တွေလား..."

ကျန်းဝေမင်က မသေချာစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး..."

သို့သော် ထို့နောက် သူက ခေါင်းခါလိုက်၏။

တောကောင်သားများက အရသာရှိလျှင်ပင် မွေးမြူထားသော ဝက်များနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။ ကျိုးတာ့ဖူသည် စားနပ်ရိက္ခာရုံ၏ မန်နေဂျာဖြစ်ပြီး အရှင်ဖမ်းမိသော ဝက်များကို ရောင်းချသူ ဖြစ်သည်။ ကျန်းချင်းလုံအနေဖြင့် ရောင်းချရန် တောကောင်များကို ဝယ်ယူစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ဝက်သားဈေးက တောဝက်သားထက် အများကြီး ပိုမြင့်လေသည်။

"ဒါဆို... ဆေးမြစ်တွေများလား..."

ကျန်းဝေမင်က ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

"တော်တယ်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဒီဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကျန်းက ဆေးမြစ်လုပ်ငန်း လုပ်နေတာပဲ..."

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် မြို့နယ်မှ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် လီလန်သည် ချင်းလုံဂိုဏ်းအကြောင်း စုံစမ်းရန် ကျန်းဝေ့ကော်၏အဘိုးဖြစ်သူ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်းထံသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

လီလန်သည် ချင်းလုံဂိုဏ်းအကြောင်းကို အဓိက စုံစမ်းခဲ့ခြင်းမှာ သူသည် ရှုံ့ထျဲ့ကဲ့သို့သော ဒေသခံလူမိုက်များနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့ပြီး သူတို့၏နောက်ကွယ်ရှိ အင်အားစုများက ကလဲ့စားချေမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျိုးတာ့ဖူနှင့် ရဲအရာရှိဟန်တို့က အာမခံချက်များ ပေးခဲ့သော်လည်း လူ့သဘာဝဆိုသည်မှာ ခန့်မှန်းရခက်ပေသည်။ အကယ်၍ ချင်းလုံဂိုဏ်းသာ တကယ်လာရောက်ပါက ချက်ချင်း ကြုံတွေ့ရမည့် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သံပိုက်လုံးများနှင့် ဓားရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူဆိုးဂိုဏ်းကြီးတစ်ဂိုဏ်းသည် ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာမည် ဖြစ်သည်။ မင်း၏ ကိုယ်ခံပညာရပ်များက မည်မျှပင် ကောင်းမွန်နေစေကာမူ လက်ဗလာဖြင့် လက်ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို မည်သို့ တိုက်ခိုက်နိုင်မည်နည်း။

ဤအကြောင်းကို ကြားသောအခါ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့ လီ... ကျန်းချင်းလုံက မင်းကို ကလဲ့စားချေမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လီလန်က မေးလိုက်သည်။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်းသည် ပြုံးရုံသာပြုံးပြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

လီလန်၏ အကြိမ်ကြိမ် မေးမြန်းမှုအောက်တွင် နောက်ဆုံး၌ အဘိုးအိုက ကျန်းချင်းလုံသည် အပေါ်ယံတွင် လူဆိုးဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း တိတ်တဆိတ်အားဖြင့် တရားဝင်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်နေကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောကြားခဲ့လေသည်။

ထိုသို့တွေးခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ လူတစ်ဦး၏ အပြုအမူသည် သူ၏ စရိုက်လက္ခဏာနှင့် ဆက်စပ်နေပေသည်။

ကျန်းချင်းလုံသည် ဟေးဖုန်းတောင်မှ ဓားပြတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်မှာ မှန်ပါသည်။

သို့သော် ဂျပန်ကျူးကျော်သူများသည် အရှေ့ပိုင်းပြည်နယ်သုံးခုကို တိုက်ခိုက်ပြီး သူတို့၏ နိုင်ငံသားများကို သတ်ဖြတ်သောအခါ ကျန်းချင်းလုံသည် သူ၏ဓားပြဘဝကို စွန့်လွှတ်ကာ တပ်မတော်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး အရှေ့မြောက်ပိုင်း ဂျပန်ဆန့်ကျင်ရေး တပ်ပေါင်းစု၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဂျပန်မိစ္ဆာများကို အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ဝံပုလွေများကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သတ်ဖြတ်ခဲ့လေသည်။

ဤအချက်တစ်ခုတည်းကပင် သူ့ကို ဖြောင့်မတ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော သူတစ်ဦး၊ ကြီးမြတ်သော အမျိုးသားသူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ကြီးမြတ်သော အမျိုးသားသူရဲကောင်းတစ်ဦးက လုယက်ခြင်း၊ ဖျက်ဆီးခြင်းနှင့် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများကို အနိုင်ကျင့်ခြင်းကဲ့သို့သော ယုတ်မာသည့် လုပ်ရပ်များကို လုပ်နိုင်ပါမည်လား။

လုံးဝ မလုပ်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ကျန်းချင်းလုံနှင့် ရှုံ့ထျဲ့တို့ တောင်းပန်ရန် ရောက်လာသောအခါ လီလန်သည် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အလျင်အမြန် ခန့်မှန်းမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီလန်၏ သုံးသပ်ချက်ကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းဝေမင်သည် အကြိမ်ကြိမ် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

"လီလန်... လူတွေကို အကဲခတ်နိုင်တဲ့ မင်းရဲ့စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် ရွှမ်းရွှေရွာမှာနေရတာ နှမြောစရာပဲ... ဦးလေးဝေမင်နဲ့အတူ မြို့ကိုလိုက်ပြီး အလုပ်တစ်ခု မရှာချင်ဘူးလား... မင်း အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ယောက် ဖြစ်လာရင် ဦးလေးလည်း အကျိုးခံစားရမှာပေါ့..."

"ဦးလေးဝေမင်... ကျွန်တော့်ကို နောက်မနေပါနဲ့တော့... အထဲဝင်ပြီး စကားပြောကြရအောင်..."

လီလန်သည် ကျန်းဝေမင်ကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

"လီလန်... ဒါက ဘယ်သူလဲ..."

စားပွဲပေါ်မှ ကျန်နေသော အစားအစာများကို ရှင်းလင်းနေသည့် လီတာ့ဟိုင်သည် နောက်ထပ် ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏အလုပ်ကို အမြန်လက်စသတ်လိုက်၏။

"အဖေ... ကျွန်တော် မိတ်ဆက်ပေးမယ်... ဒီလူက ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကျန်းလေ..."

"အိုးအမေရေ... ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကျန်း... မင်္ဂလာပါ... မင်္ဂလာပါ..."

လီတာ့ဟိုင်က အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

သူသည် ချင်းလုံဂိုဏ်းအကြောင်းကို ကြားဖူးသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း ဤဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်သည် သူတို့အိမ်သို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက်၍ နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ခွန်းဆက်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"မင်္ဂလာပါ..."

ကျန်းချင်းလုံက ဖော်ရွေစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ရုံပိုင်ကျိုးက အရင်က ကျွန်တော်တို့အိမ်ကို လာဖူးတော့ ကျွန်တော် အများကြီး ရှင်းမပြတော့ဘူး..."

"အစ်ကိုလီ... ကျွန်တော်တို့ ထပ်တွေ့ကြပြန်ပြီနော်..."

ကျိုးတာ့ဖူက ပြုံး၍ လီတာ့ဟိုင်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ထိုင်ပါ... ထိုင်ကြပါဦး... ကျွန်တော် လက်ဖက်ရည် ဖျော်ပေးပါ့မယ်..."

လီတာ့ဟိုင်သည် စားပွဲပေါ်မှ ပန်းကန်များကို ကမန်းကတန်း ရှင်းလင်းလိုက်ပြီး လီထျန်း၊ လီရွှယ်နှင့် သူမ၏ သမီးနှစ်ယောက်ပင်လျှင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ကူညီပေးကြကာ ပန်းကန်အလွတ်များကို မီးဖိုချောင်သို့ သယ်ဆောင်သွားကြလေသည်။

အဝတ်စဖြင့် တစ်ချက်သုတ်လိုက်သည်နှင့် ဆန်စေ့များနှင့် ဆီဂျိုးများမှာ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြီး မသေမျိုးရှစ်ပါးစားပွဲကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် သန့်ရှင်းသွားတော့သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... မင်းအိမ်က အစားအစာက တော်တော်ကောင်းပုံရတယ်... ဟင်းငါးမျိုးနဲ့ ထမင်းပဲ..."

ကျန်းချင်းလုံက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

စားပွဲပေါ်ရှိ ပန်းကန်လုံးများ၊ တူများနှင့် ပန်းကန်ပြားများပေါ်မှ ဆီကွက်များအပြင် ကျန်နေသော ဆန်စေ့များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လီလန်၏ ယနေ့ အစားအစာတွင် အသား၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် ထမင်းများ ပါဝင်ကြောင်း အလွယ်တကူ သိနိုင်ပေသည်။

အလွန်ဇိမ်ကျကျ စားသောက်ထားသော အစားအစာ ဖြစ်သည်။

ဤအချက်က ကျန်းချင်းလုံကို အလွန် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးနေချိန်တွင် ငါးနှင့် အသားများကို ဤမျှလောက်စားနိုင်ရန်မှာ တောင်ပေါ်ရွာငယ်လေးတစ်ရွာမှ မုဆိုးတစ်ယောက်အတွက် သာမန်ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။

ဤအချက်က အနည်းဆုံးတော့ အခြားရှုထောင့်တစ်ခုမှ သက်သေပြနေသည်မှာ... အိမ်ထောင်ဦးစီးက အရည်အချင်းရှိသည်ဆိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အရည်အချင်းရှိသည်။ ငွေရှာနိုင်စွမ်းရှိသည်။

"လောင်ဟူနဲ့ ရွာတပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တို့က ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ကို နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ခွန်းဆက်ဖို့ အိမ်ကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရောက်လာကြလို့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်အရသာရှိတဲ့ ဟင်းတစ်နပ် ချက်ကျွေးလိုက်တာပါ..."

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းချင်းလုံသည် ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားတော့၏။

*လောင်ဟူက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီကို နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ခွန်းဆက်ဖို့ လာခဲ့တယ်ပေါ့*

*တကယ်လား ဒါမှမဟုတ် လျှောက်ပြောတာလား*

အလွန်လေးစားခံရသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဖြစ်သည့် လောင်ဟူသည် လီလန်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ခွန်းဆက်ခဲ့လေသည်။

ကျန်းချင်းလုံသည် ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲနှင့် မြေအောက်လောကမှ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူ၌ အခြားမှတ်ပုံတင်တစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။ ထိုအရာမှာ စီးပွားရေးသမားပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် စီးပွားရေးသမားတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် လောင်ဟူ၏ ဂုဏ်သတင်းကို ကြားဖူးရမည် ဖြစ်သည်။

ကြားဖူးရုံသာမက ကျန်းချင်းလုံသည် စီးပွားရေးလုပ်နည်းကို သင်ယူရန်အတွက် ရက်ရက်ရောရော လက်ဆောင်များနှင့်အတူ စန်းဟော့ရွာရှိ လောင်ဟူထံသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့ဖူးလေသည်။

လောင်ဟူသည် ပိုင်ရှန်းမြို့နယ် စီးပွားရေးလောကတစ်ခုလုံးတွင် အငြင်းပွားဖွယ်မရှိသော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်သော ကျန်းချင်းလုံပင်လျှင် သူ့ကို မော့ကြည့်ရပေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ဖုန်းထဲမှာ လောင်ဟူက မင်းကို ဆက်တိုက်ချီးကျူးနေတာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပါဘူး... မင်းက တကယ့်ကို အရည်အချင်းရှိတာပဲ..."

ကျန်းချင်းလုံက ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

ထိုစဉ် လီတာ့ဟိုင်သည် ရေနွေးကြမ်းနှစ်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ရောက်လာခဲ့သည်။

"ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကျန်း... ရုံပိုင်ကျိုး... ရေနွေးကြမ်းလေး သောက်ကြပါဦး..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဒီနေ့ ငါ့မှာ မင်းကို အကူအညီတောင်းစရာတစ်ခု ရှိတယ်..."

ကျန်းချင်းလုံသည် ကြွေရည်သုတ်လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လှမ်းယူတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသော လက်ဖက်ရည်ရနံ့ကို ရုတ်တရက် ရလိုက်သဖြင့် သူ၏မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားတော့သည်။

"ဒီလက်ဖက်ရည်က... ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မဟုတ်ဘူးပဲ..."

သူသည် လီလန်ကို လျှို့ဝှက်စွာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဘာကိစ္စများလဲ..."

လီလန်က တမင်တကာ မေးလိုက်သည်။

"ငါ မင်းနဲ့ စီးပွားရေးကိစ္စတစ်ခု ဆွေးနွေးချင်လို့ပါ..."