အခန်း ၂၄၃

အခန်း (၂၄၃) ဆေးဖက်ဝင်အပင်လုပ်ငန်း၊ လူကြီးလူကောင်းသည် ဥစ္စာပစ္စည်းကို မြတ်နိုးသော်လည်း မှန်ကန်သောနည်းလမ်းဖြင့်သာ ရှာဖွေ၏။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ငါ မင်းနဲ့ စီးပွားရေးကိစ္စတစ်ခုလောက် ဆွေးနွေးချင်လို့ပါ..."

ကျန်းချင်းလုံသည် သူ၏လာရင်းကိစ္စကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်လေသည်။

ကျိုးတာ့ဖူသည် ကျန်းဝေမင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လီလန်အား ရှင်းပြလိုက်၏။

"ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကျန်းက တောင်ပိုင်းမှာ အဓိကထားပြီး ဆေးဖက်ဝင်အပင်လုပ်ငန်း လုပ်နေတာလေ... တောင်ပိုင်းမှာ ဆေးဆိုင်တွေ အများကြီးရှိပြီး တရုတ်ဆေးမြစ်၊ လင်ဇီးမှို၊ ဝူဝေကျီနဲ့ ကျောက်ကပ်အားတိုးမြက်လိုမျိုး ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ အများကြီး လိုအပ်နေတာ..."

လွတ်မြောက်ရေးရပြီးနောက်တွင် ကျန်းချင်းလုံသည် သူ၏ အထက်လူကြီးဟောင်းလက်အောက်၌ အရာရှိအဖြစ် ဆက်လက် တာဝန်မထမ်းဆောင်တော့ဘဲ နုတ်ထွက်ကာ အနားယူခဲ့ပြီး သူ၏မွေးရပ်မြေဖြစ်သော ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်သို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် မူလက ဓားပြတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ဂျပန်များကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသူဖြစ်သည်။ သူသည် အရှေ့ပိုင်းပြည်နယ်သုံးခုကို ကာကွယ်ခဲ့သော အမျိုးသားသူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် သူက လက်မောင်းကိုမြှောက်၍ အကူအညီတောင်းခံလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူအများအပြားက သဘာဝကျကျပင် တုံ့ပြန်လာကြလေသည်။

တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်ခန့်အကြာတွင် သူတို့သည် လူတစ်ရာကျော်ခန့် စုရုံးမိသွားကြပြီး ချင်းလုံဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ခဲ့ကြ၏။

ချင်းလုံဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်လာသူ အများစုမှာ အလုပ်လက်မဲ့ လမ်းဘေးလူမိုက်များနှင့် ရာဇဝတ်ကောင် အသေးစားလေးများသာဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းချင်းလုံသည် ချင်းလုံဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်သူတိုင်း ဥပဒေကို မချိုးဖောက်ရ၊ ပြည်သူများကို ဖိနှိပ်ခြင်း သို့မဟုတ် ခိုးဝှက်ခြင်းများ မပြုလုပ်ရဟူသော စည်းမျဉ်းတစ်ခုကို ချမှတ်ခဲ့လေသည်။ သူတို့သည် လမ်းမှန်ကိုသာ လျှောက်လှမ်းရမည်ဖြစ်ပြီး မိမိတို့၏ လိပ်ပြာလုံစိတ်ကို အမှန်တကယ် စောင့်ထိန်းရမည် ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းတစ်ခုကို တည်ထောင်၍ နောက်လိုက်အများအပြားကို ထောက်ပံ့ရခြင်းမှာ လွယ်ကူသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျန်းချင်းလုံသည် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးထံမှ လမ်းညွှန်မှု ရရှိခဲ့ပြီး တောင်ပိုင်းရှိ ဆေးဖက်ဝင်အပင်လုပ်ငန်းမှာ အလွန်တိုးတက်နေကြောင်းနှင့် ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းတွင် ဘောလ်ဆမ်၊ ဝူဝေကျီ၊ တရုတ်ဆေးမြစ်၊ လင်ဇီးမှို၊ ဂျင်ဆင်း စသည့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ပေါကြွယ်ဝကြောင်း သိရှိခဲ့ရလေသည်။ တောင်တန်းကြီးပေါ်ရှိ နေရာတိုင်းတွင် ထိုအပင်များ ရှိနေကြသည်။

ကျန်းချင်းလုံသည် ဆေးဖက်ဝင်အပင်လုပ်ငန်းဖြင့် ငွေရှာနိုင်ရန် ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းမှ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို တောင်ပိုင်းသို့ ပို့ဆောင်ရန် စဉ်းစားခဲ့လေသည်။

ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ အကူအညီအပြင် ကျန်းချင်းလုံ၏ လျင်မြန်သော ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး၊ လက်တွေ့ကျမှုနှင့် တောင်ပိုင်းရှိ ရဲဘော်ရဲဘက်မြောက်မြားစွာတို့ကြောင့် သူသည် ဆေးဖက်ဝင်အပင်လုပ်ငန်းကို အမှန်တကယ်ပင် စတင်နိုင်ခဲ့လေသည်။

ဘာမှမရှိရာမှ စတင်ကာ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ကြိုးစားခဲ့ရာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်လုပ်ငန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာခဲ့တော့သည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းချင်းလုံသည် ရွှမ်းရွှေရွာရှိ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ရယူနိုင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လီလန်ကို လာရောက်ရှာဖွေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူတို့က လီလန်ကို လာရောက်ရှာဖွေရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ လောင်ဟူက တယ်လီဖုန်းမှတစ်ဆင့် ထောက်ခံပေးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လောင်ဟူက ရွှမ်းရွှေရွာတွင် အနံ့ခံခေါင်းဆောင်ခွေးတစ်ကောင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော လီလန်အမည်ရှိ လူငယ်တစ်ယောက်ရှိကြောင်း၊ တောဝက်များကို လိုက်လံဖမ်းဆီးနိုင်ပြီး ဝံပုလွေဘုရင်များကိုပင် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိသော ကျွမ်းကျင်သည့် မုဆိုးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့လေသည်။

ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင်မူ အခြေအနေများမှာ အလွန်ကွာခြားသွားခဲ့လေသည်။ ကျန်းချင်းလုံ၏ ဂိုဏ်းသားများက လီလန်ကို အမှန်တကယ်ပင် ရန်စမိသွားခဲ့ကြသည်။

ဤသည်မှာ မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့ဆုံခဲ့ရာမှ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုတစ်ခု ဖြစ်တည်လာခြင်းဟု ဆိုနိုင်ပြီး ကျန်းချင်းလုံအား လီလန်နှင့် မိတ်ဆွေဖြစ်ရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးတစ်ရပ်ကို ဖန်တီးပေးခဲ့လေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လီလန်ထံသို့ အဖိုးတန်လက်ဆောင်များ ယူဆောင်လာကာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်လုပ်ငန်းအကြောင်း ဆွေးနွေးရန် လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ နောက်လိုက်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ တောင်းပန်ခိုင်းခြင်းမှာ ဒုတိယအချက်သာ ဖြစ်သည်။ စီးပွားရေးကိစ္စ ဆွေးနွေးရန်မှာ ယနေ့ ကျန်းချင်းလုံ၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

"ဆေးဖက်ဝင်အပင်လုပ်ငန်း..."

လီလန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ဒီအရောင်းအဝယ်က သေချာပေါက် အောင်မြင်မယ့်ကိစ္စပါ... မင်းလုပ်ရမှာက ရွာထဲက ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကို စုဆောင်းပေးဖို့ပါပဲ... နောက်ကျရင် ငါက လူတွေကိုခေါ်လာပြီး အကုန်လုံးကို ဝယ်ယူပါ့မယ်..."

"တောင်ပိုင်းဈေးကွက်က အရမ်းကြီးမားတယ်လေ... သူတို့က ဆေးဖက်ဝင်အပင် အမျိုးအစားပေါင်းစုံကို ဝယ်ကြတယ်... တရုတ်ဆေးမြစ်ပဲဖြစ်ဖြစ် ဝူဝေကျီပဲဖြစ်ဖြစ် အကုန်လုံးက ဈေးကောင်းရနိုင်တယ်..."

"တကယ်လို့ မင်းသာ လင်ဇီးမှိုတွေ ဒါမှမဟုတ် ပိုပြီးရှားပါးတန်ဖိုးကြီးတဲ့ တောရိုင်းဂျင်ဆင်းတွေကို ရှာတွေ့နိုင်မယ်ဆိုရင် ငါက အမြင့်ဆုံးဈေးနဲ့ ဝယ်ပေးပါ့မယ်... မင်းကို လုံးဝ အရှုံးမပေါ်စေရဘူးလို့ ငါ အာမခံပါတယ်..."

ကျန်းချင်းလုံက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်လေသည်။

တောင်ပိုင်းဈေးကွက်တွင် ဝယ်လိုအား အလွန်များပြားနေပြီး သူသည် လက်ရှိတွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ပြတ်လပ်နေလေသည်။ ထို့အပြင် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်လည်း ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကာ နွေဦးရာသီသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီဖြစ်သည်။ တောင်ပေါ်ရှိ နှင်းများ အရည်ပျော်သွားသည်နှင့် တရုတ်ဆေးမြစ်နှင့် လင်ဇီးမှိုများကို အလွယ်တကူ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လီလန်၏ ရွှမ်းရွှေရွာသာမက အိမ်နီးချင်း ချောင်တျန်းကျီရွာ၊ စန်းဟော့ရွာနှင့် စစ်ရှီရွာတို့သည်လည်း ရှေးရိုးရာ အမဲလိုက်ရွာများ ဖြစ်ကြသည်။ ရွာသားများသည် တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များကိုသာ အမှီပြု၍ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုကြပြီး တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်ခြင်းနှင့် ပစ္စည်းသုံးမျိုးကို စုဆောင်းခြင်းများ ပြုလုပ်ကြလေသည်။ နွေဦးရာသီသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူတို့သည် သဘာဝအလျောက် အားအင်များ ပြည့်ဖြိုးလာကြပြီး တောင်ပေါ်သို့တက်ကာ ရတနာများကို သွားရောက်ရှာဖွေတတ်ကြသည်။

ထိုရွာများရှိ ရွာသားတိုင်းသည် အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော မုဆိုးများ သို့မဟုတ် တောင်ပေါ်တွင် ကျက်စားသူများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့အတွက် တရုတ်ဆေးမြစ်နှင့် လင်ဇီးမှိုကဲ့သို့သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို တောင်ပေါ်သို့တက်၍ ရှာဖွေရခြင်းမှာ သဘာဝအားဖြင့် ခက်ခဲသော အလုပ်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ တောင်ပေါ်ထွက်ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းကြသော ဤရွာသားများမှာ ပြန့်ကျဲနေပြီး စည်းကမ်းတကျ မရှိကြပေ။ သူတို့ကို စုစည်းရန်၊ သူတို့စုဆောင်းထားသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များအားလုံးကို သိမ်းဆည်းရန်နှင့် ထို့နောက် ချင်းလုံဂိုဏ်းသို့ ရောင်းချနိုင်ရန်အတွက် အရည်အချင်းရှိပြီး ဩဇာတိက္ကမရှိသူတစ်ဦးကို ရှာဖွေရန် လိုအပ်လေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... မင်းက မွေးရာပါ မုဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်တယ်လို့ လောင်ဟူဆီကနေ ငါ ကြားထားတယ်... ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းမှာ မင်း မသွားရဲတဲ့နေရာဆိုတာ မရှိဘူးတဲ့လေ... တကယ်လို့ မင်းသာ သဘောတူမယ်ဆိုရင် မင်းက ငါတို့ ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင် ဧည့်သည်တော် ဖြစ်လာမှာပါ... မင်း ဘယ်နေရာမှာပဲရှိနေပါစေ စကားတစ်ခွန်းသာ ပြောလိုက်ပါ၊ ငါ့ရဲ့ ချင်းလုံဂိုဏ်းက ညီအစ်ကိုရာချီပြီး ချက်ချင်း ရောက်လာစေရမယ်..."

"ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကျန်းကတော့ ပိုပြောနေပြန်ပါပြီ..."

လီလန်က ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် စဉ်းစားနေတာက ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ ဝယ်ယူရေးကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ခင်ဗျားအနေနဲ့ ရွှမ်းရွှေရွာက တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းကို ဆက်သွယ်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်... သူက ရွာရဲ့ တာဝန်ခံတစ်ယောက်ဆိုတော့ ကျွန်‌တော့်ထက် ပိုပြီးသင့်တော်ပါတယ်..."

"ငါ့အမြင်မှာတော့ မင်းက တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းထက် ပိုပြီး သင့်တော်ပါတယ်..."

ကျန်းချင်းလုံသည် ပြုံး၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းမှာ ကိုယ်ကျင့်တရာရှိလို့ပါပဲ... ပြီးတော့ ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုတာက ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးတဲ့ အရည်အသွေးတစ်ခုပဲလေ..."

ကျန်းချင်းလုံက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခေါင်းခါကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ငါ ဆေးဖက်ဝင်အပင်လုပ်ငန်းကို စလုပ်ကတည်းက အရည်အသွေးညံ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေအဖြစ် ဟန်ဆောင်ရောင်းချကြတဲ့၊ အတုတွေကို အစစ်အနေနဲ့ ရောင်းချကြတဲ့ မသမာတဲ့ ကုန်သည်တွေနဲ့ ရွာသားတွေ အများကြီးကို တွေ့ဖူးတယ်... ဒီလို ရွံရှာဖွယ်ကောင်းပြီး ယုတ်မာတဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ငါ မြင်တွေ့ခဲ့ရတာ အရမ်းကို များနေပါပြီ..."

"ဘယ်လိုမျိုးလဲ..."

"ဥပမာပြောရရင် လင်ဇီးမှိုအတုတွေကို လင်ဇီးမှိုအစစ်တွေအဖြစ် ရောင်းကြတယ်... ပြီးတော့ ဂျင်ဆင်းအတုတွေကို တောရိုင်းဂျင်ဆင်းအဖြစ် ရောင်းကြတယ်လေ... လူတွေက ဆေးကို သောက်သုံးဖို့အတွက် ဝယ်ကြတာ... ဆေးတုတွေကို ရောင်းချတဲ့ ဒီမသမာတဲ့ ကုန်သည်တွေက ပြည်သူတွေအတွက်တော့ ဖျက်ပိုးတွေပဲ..."

"သူတို့က ငွေအတွက်နဲ့ ဒီလိုဆိုးရွားပြီး ကိုယ်ကျင့်တရားကင်းမဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို လုပ်ကြတာပဲ..."

"မင်းမှာတော့ အဲ့စိတ်ရှိတယ်လေ... ရှုံ့ထျဲ့ရဲ့ လူယုတ်မာတွေ လမ်းပေါ်မှာ လူတွေကို လုယက်နေတယ်ဆိုတာ မင်းသိပေမယ့် သူတို့ကို လမ်းမှားကနေ ပြန်လှည့်ဖို့နဲ့ လမ်းမှန်ပေါ် ပြန်ရောက်လာအောင် မင်းက အကြံဉာဏ် ပေးခဲ့သေးတယ်မဟုတ်လား... ဒီလိုစိတ်မျိုးက ရှားပါးပြီး ရွှေလို တန်ဖိုးကြီးပါတယ်... ဒါကြောင့်မို့လို့ ငါက မင်းနဲ့ စီးပွားရေးကိစ္စကို အဓိကထားပြီး ဆွေးနွေးချင်တာပါ..."

"အဲ့လိုစိတ်ရှိတဲ့ လူတွေကသာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်လုပ်ငန်းလုပ်တဲ့အခါ ဈေးကွက်နဲ့ ပြည်သူတွေအပေါ် တာဝန်ယူမှု ရှိကြတာလေ..."

ကျန်းချင်းလုံ၏ စိတ်အားထက်သန်သော စကားများက လီလန်ကို အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေခဲ့လေသည်။

"ကျွန်တော်လည်း ငွေအတွက်နဲ့ ဆေးတုတွေ ရောင်းပြီး အရည်အသွေးညံ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အစစ်အမှန်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ရောင်းချမှာကို ခင်ဗျား မကြောက်ဘူးလား..."

လီလန်သည် ရယ်မော၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်က ငွေမက်တဲ့သူတစ်ယောက်ဆိုတာ လောင်ဟူက ခင်ဗျားကို မပြောပြထားဘူးလား..."

"ပြောပြပါတယ်... ဒါပေမယ့် လောင်ဟူက ငါ့ကို တခြားစကားတစ်ခွန်းလည်း ပြောခဲ့သေးတယ်..."

ကျန်းချင်းလုံသည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"ဘာပြောခဲ့တာလဲ..."

လီလန်သည် သူ့ကိုကြည့်ကာ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

ကျန်းချင်းလုံသည် အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"လောင်ဟူက ခင်ဗျားဟာ ငွေမက်တဲ့သူ ဖြစ်ပေမယ့် 'လူကြီးလူကောင်းဟာ ဥစ္စာပစ္စည်းကို မြတ်နိုးသော်လည်း မှန်ကန်တဲ့နည်းလမ်းနဲ့သာ ရှာဖွေတတ်တယ်' လို့ ပြောခဲ့တယ်..."

"လူကြီးလူကောင်းဟာ ဥစ္စာပစ္စည်းကို မြတ်နိုးသော်လည်း မှန်ကန်တဲ့နည်းလမ်းနဲ့သာ ရှာဖွေတတ်တယ်... ဒါဆိုရင်လည်း..."

လီလန်က အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

စီးပွားရေးလောကတွင် အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော ဝါရင့်တစ်ဦးဖြစ်သည့် လောင်ဟူသည် သူ၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းနှင့် အမှန်တကယ်ပင် ထိုက်တန်လှသည်။ လီလန်အပေါ် သူ၏ သုံးသပ်ချက်မှာ ကွက်တိပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

ကျိုးတာ့ဖူသည် တိတ်ဆိတ်စွာနေပြီး သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေသည်ကိုသာ နားထောင်နေလေသည်။

သူသည် လီလန်၏ စရိုက်လက္ခဏာကို လောင်ဟူထက်ပင် စော၍ သိထားခဲ့သည်။ ဝံပုလွေများကို အမဲလိုက်ရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့ပြီး ကလေးငယ်အား ကယ်တင်ရန် သူတို့၏ဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်ကို ထောက်ရှုကြည့်ပါက လီလန်သည် အလွန် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သောသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်လေသည်။

ရှေးခေတ်ကာလတွင်သာဆိုလျှင် လီလန်သည် ခါးတွင် ဓားတစ်လက်ချိတ်ဆွဲကာ မြင်းဖြူတစ်ကောင်ကိုစီး၍ အခက်အခဲကြုံနေရသူများကို အမြဲတမ်း ကူညီပေးရန် အသင့်ရှိနေသော သူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်နေမည်မှာ အသေအချာပင်။

လူ့အဖွဲ့အစည်းသည် ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးများကို လိုအပ်ပေသည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် ပိတ်မိနေသော ပြည်သူများထံသို့ အလင်းရောင်နှင့် နွေးထွေးမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးမည့်သူမျိုးကို လိုအပ်လေသည်။

ကျိုးတာ့ဖူသည် ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်၏ စားနပ်ရိက္ခာရုံမှ ရုံပိုင်တစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် လူအများအပြားနှင့် ဆက်ဆံဖူးပြီး လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အမှောင်ဘက်ခြမ်းကို များစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးလေသည်။ ငွေအနည်းငယ်အတွက် လိမ်လည်လှည့်ဖြားခြင်းများ၊ အသားအနည်းငယ်အတွက် ဆွေမျိုးများအပေါ် အမြတ်ထုတ်ခြင်းများ၊ အမွေကိစ္စအတွက် ညီအစ်ကိုများ အချင်းချင်း ရန်သူဖြစ်သွားကြခြင်းများ စသည်တို့ကို သူ တွေ့မြင်ခဲ့ရဖူးသည်။

လီလန်တွင်မူ ဤကဲ့သို့သော "အမှောင်ဘက်ခြမ်း" မရှိပေ။ သူသည် အမြဲတမ်း ပွင့်လင်းမြင်သာပြီး ရိုးသားကာ ဖြူစင်သူတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။

လောင်ဟူ ပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင် "လူကြီးလူကောင်းသည် ဥစ္စာပစ္စည်းကို မြတ်နိုးသော်လည်း မှန်ကန်သောနည်းလမ်းဖြင့်သာ ရှာဖွေတတ်၏" ဟူသော စကားမှာ မှန်ကန်လှပေသည်။

ကျန်းဝေမင်သည် ဘေးနားမှနေ၍ လီလန်ကို ကြည့်ကာ မနာလို ဖြစ်နေမိတော့သည်။

"ဒီကောင်လေးက တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ... သူက အိမ်မှာ ဒီတိုင်း ထိုင်နေတာတောင် လူတွေက သူ့ဆီကို ငွေလာပို့ပေးနေကြတယ်..."

ကျန်းဝေမင်သည် နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံတစ်ခုမှ ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝယ်ယူရေးဌာန၏ အကြီးအကဲ မဖြစ်လာမီ ဤလုပ်ငန်းခွင်တွင် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်မျှ ရုန်းကန်ကြိုးစားခဲ့ရသူ ဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့် ဤခေတ်ကာလတွင် စီးပွားရေးလုပ်ခြင်းက မည်မျှ အကျိုးအမြတ်များကြောင်းကို သူက မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။

သူသည် ကောက်နှံများ၊ ဂျုံမှုန့်များ၊ ဝက်သားများနှင့် သကြားများကို ရောင်းချခဲ့ဖူးသည်။ အကယ်၍ အစိုးရကသာ တားမြစ်ထားခြင်း မရှိခဲ့ပါက သူသည် အလုပ်မှထွက်၍ ကုန်ပစ္စည်းများကို သွားရောက်ရောင်းချနေမည်မှာ သေချာလှသည်။

အစာရေစာ ခေါင်းပါးသောအချိန်များတွင် အစားအစာ တစ်လုပ်စာကပင် အသက်တစ်ချောင်းကို ကယ်တင်နိုင်ပြီး လူများသည် သူတို့၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် မည်သည့်ငွေကြေးပမာဏကိုမဆို အသုံးပြုရန် လိုလားနေကြလေသည်။

သူတို့သည် ဆန်တစ်စေ့အတွက်နှင့်ပင် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ကြမည်သာဖြစ်သည်။

ဈေးကွက် ဝယ်လိုအားရှိသည့် နေရာတိုင်းတွင် စီးပွားရေး အခွင့်အလမ်းဆိုတာ ရှိစမြဲပင်။

တောင်ပိုင်းတွင် ဆေးထက်ဝင်အပင်များ ပြတ်လပ်နေသောကြောင့် ဤနေရာ၌ ကြီးမားလှသော စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်း တစ်ခုရှိနေပြီး သေချာပေါက် ငွေရှာနိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

"လီလန်... မင်း ဘာကို စောင့်နေတာလဲ... မြန်မြန် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကျန်းကို သဘောတူလိုက်လေ..."

ကျန်းဝေမင်သည် သူ့ကို မျက်ရိပ်ပြကာ တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။

ထိုအခါ လီလန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ... ကျွန်တော် သဘောတူတယ်..."