အခန်း ၂၄၅

အခန်း (၂၄၅) သူမ၏ချစ်သူက ဘယ်မှာလဲ၊ မိန်းမပျိုလေး၏ အချစ်ရူးမူးမှု

နှစ်သစ်ကူး တတိယမြောက်နေ့ကို နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့ဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြပြီး ခွေးနီနေ့ဖြစ်ပေသည်။ (မှတ်ချက်- ခွေး

လီလန်သည် မနက်စောစောထကာ စောင်ကို ခေါက်၍ သွားတိုက် မျက်နှာသစ်လိုက်သည်။

မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် သူသည် နံနက်စာလုပ်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ ဝင်သွားလေသည်။

မနေ့က ကျန်းချင်းလုံနှင့် ကျိုးတာ့ဖူတို့သည် ဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့် နှစ်အိတ် ထပ်မံပို့ဆောင်ပေးခဲ့ရာ ထိုဂျုံမှုန့်မှာ အကောင်းဆုံး အမျိုးအစားဖြစ်၏။

ဤသန့်စင်ထားသော ကောက်နှံများကြောင့် လီလန်တို့ မိသားစုလေးယောက်အတွက် စားနပ်ရိက္ခာ ပြတ်လပ်မှု မရှိတော့ပေ။

ဂျုံမှုန့်ကို ကြည့်ရင်း လီလန်သည် သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေတော့သည်။

"ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ..."

"စဉ်းစားလို့ရပြီ၊ စီချွမ်းတန်တန်ခေါက်ဆွဲပဲ..."

သူသည် အဆင့်မြင့် ဟင်းချက်ပညာရပ်များကို ရရှိထားပြီးဖြစ်ရာ ယခုအခါတွင် အရည်အချင်းပြည့်မီသော စီချွမ်းဟင်းလျာ စားဖိုမှူးတစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့် စီချွမ်းခေါက်ဆွဲ ပြုလုပ်ရာတွင် သဘာဝကျကျပင် အလွန်ကျွမ်းကျင်နေပေသည်။

ဂျုံမှုန့်ကျင်းဝက်ကို အိုးထဲသို့ ထည့်ကာ မွှေရင်း ရေလောင်းထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဂျုံသားဖြစ်လာသည်အထိ စတင်နယ်လေတော့သည်။ ဂျုံသားကို မီးဖိုပေါ်တွင် တင်၍ အဝတ်ဖြူဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ ပွလာစေရန် ထားလိုက်၏။

လီလန်သည် သူ၏လက်မှ ဂျုံမှုန့်များကို ဆေးကြောလိုက်ပြီး စဉ်းတီတုံးအောက်မှ ကျန်နေသော ဝံပုလွေသားကိုယူကာ အပိုင်းကြီးနှစ်ပိုင်းနှင့် အပိုင်းငယ် နှစ်ပိုင်းဟူ၍ လေးပိုင်း ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။

"တောကြောင်ရိုင်းလေးရဲ့ စားချင်စိတ်က ထပ်တိုးလာပြန်ပြီ..."

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် လီလန်သည် သေးငယ်သော အသားတုံးထဲသို့ အသား ကျင်းဝက်ခန့် ထပ်ထည့်လိုက်သည်။

လီလန်သည် ခွဲဝေထားသော အသားပိုင်းကြီး သုံးပိုင်းနှင့် အပိုင်းငယ်တစ်ပိုင်းကို ယူကာ မီးဖိုချောင်မှထွက်၍ ခွေးအိမ်ဆီသို့ သွားလေသည်။

"စားချိန်တန်ပြီ..."

လီလန်က အော်ခေါ်လိုက်ပြီးနောက် ခွေးပန်းကန်များထဲသို့ အသားများ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ထိုခွေးပန်းကန် လေးလုံးစလုံးမှာ ချိုင့်ဝင်ကာ မညီမညာဖြစ်နေပြီး အထူးသဖြင့် တောကြောင်ရိုင်းလေး၏ ပန်းကန်မှာ အောက်ခြေတွင် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေသဖြင့် အလွန်ဆိုးရွားသော အခြေအနေတွင် ရှိနေပေသည်။

ဤအရာမှာ နှစ်သစ်ကူးနေ့က လီလန်နှင့် သူ၏ ညီမနှစ်ယောက်တို့၏ လက်ချက်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

သူ၏ပန်းကန် ပျက်စီးသွားပြီးနောက် တောကြောင်ရိုင်းလေးမှာ ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ၎င်းမှာ အတော်လေး ရန်လိုနေခဲ့ပြီး လီလန်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ချေ။ နောက်ဆုံးတွင် လီလန်က နောက်တစ်ကြိမ် မြို့သို့သွားလျှင် ပန်းကန်အသစ်ဝယ်ပေးမည်ဟု ကတိပေးကာ ချော့မော့ရပြီး ထိုအခါမှသာ ထိုအကောင်ပေါက်လေးမှာ ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။

တောကြောင်ရိုင်းလေး၏ စိတ်ကောက်နေသော အမူအရာမှာ ချစ်စရာကောင်းသလို ရန်လိုသည့်ပုံလည်း ပေါက်နေသဖြင့် သူမကို ပို၍ပင် အသည်းယားစရာ ကောင်းစေသည်။

လီလန် ခေါ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမည်းတစ်ကောင်နှင့် အဖြူတစ်ကောင်ဖြစ်သော အမဲလိုက်ခွေး နှစ်ကောင်၊ ဖိုင့်ဖိုင့်ဝဝ ကော့ကေးရှန်း သိုးထိန်းခွေးပေါက်လေးတစ်ကောင်နှင့် တောကြောင်ရိုင်းလေးတို့သည် ခွေးအိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာကြသည်။

အုပ်စု၏ အရှေ့ဆုံးတွင် အမြန်ဆုံး ပြေးလာသူမှာ ပိုင်လုံပင်ဖြစ်သည်။

ပိုင်လုံသည် သူတို့အထဲတွင် အစားအသန်ဆုံး ဖြစ်သည်။ စားချိန်တန်ပြီဟု ကြားသည်နှင့် သူသည် အပြေးအလွှား ရောက်လာကာ သူ၏ တိုတောင်းသော ခြေထောက်လေးချောင်းဖြင့် ရူးသွပ်နေသူတစ်ယောက်ပမာ ပြေးလာတော့သည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် မိမိ၏အလုပ်တွင် တက်ကြွမှုမရှိပါက သူ၏ တွေးခေါ်ပုံတွင်တစ်ခုခု မှားယွင်းနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေမည်။

အသားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သားရဲလေးကောင်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားကြပြီး ပန်းကန်ထဲသို့ ခေါင်းစိုက်ကာ တပြွတ်ပြွတ်နှင့် စားသောက်ကြလေတော့သည်။

"ဖြည်းဖြည်းစားကြစမ်းပါ၊ မင်းတို့ဆီက ဘယ်သူမှ လုမယူပါဘူး..."

လီလန်က စိတ်ရှုပ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူတို့အားလုံးမှာ ငတ်မွတ်နေသော တစ္ဆေများ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသည့်အလား ဖြစ်နေပြီး မည်သို့များ ဤမျှလောက် စားနိုင်ကြသနည်းဟု တွေးမိသည်။

သားရဲလေးကောင် အငမ်းမရ စားသောက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း လီလန်သည် ထပ်မံ၍ ခေါင်းခဲရပြန်သည်။

ဤအစားကြူးသူ လေးကောင်နှင့်တင် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ကျန်နေသော ဝံပုလွေနှင့် မြေခွေးသားများမှာ သူတို့စားရန် လောက်ငတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့ကို ဝက်သားစိမ်းတွေချည်း ကျွေးလို့မှ မရနိုင်ဘဲ မဟုတ်ပါလား။

ထိုသို့ လုပ်၍မရပေ။ လတ်ဆတ်သော ဝက်သားမှာ အဆီများပြီး အရည်ရွှမ်းရာ လူတွေစားရန်ပင် မလောက်ငသဖြင့် တောကြောင်ရိုင်းနှင့် အမဲလိုက်ခွေးများကို မည်သို့ ကျွေးနိုင်မည်နည်း။

"ဟူး... နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် သူတို့အတွက် သားကောင်တချို့ သွားပစ်ဖို့ တောင်ပေါ်ကို တက်ရဦးမယ်..."

လီလန်သည် ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့ကို ပြောင်းဖူးယာဂု မကျွေးချင်ပေ။ ထိုအရာများက သူတို့ကို မကြီးထွားစေသည့်အပြင် အာဟာရတန်ဖိုးလည်း မရှိချေ။

အမဲလိုက်ခွေးများသည် တစ်နေ့လျှင် သုံးနပ် အသားစားရန် လိုအပ်ပြီး အနည်းဆုံးတော့ အရိုးကြီးများကို စားရမည်ဖြစ်သည်။

အသားစားမှသာ အမဲလိုက်ခွေးများ ကြွက်သားများ ထွက်လာမည်ဖြစ်ပြီး ထိုမှသာ တောင်ပေါ်တွင် ကျားသစ်နှင့် တောဝက်များကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများနှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဗိုက်ဆာနေသော အမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင်သည် သားရဲများကို တိုက်ခိုက်ရန် မည်သို့ခွန်အားရှိနိုင်မည်နည်း။ တောင်ပေါ်ရှိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များအတွက် အစားအစာတစ်ခုသာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့မှာ လီလန်၏ သေအတူရှင်မကွာ အဖော်များဖြစ်ပြီး နွေဦးပေါက်ပြီးနောက် တောင်ပေါင်းတစ်သောင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန်အတွက် သူ၏ အာမခံချက်ဖြစ်ရာ သူတို့ကို အသားကျွေးရန် လိုအပ်ပေသည်။

တောကြောင်ရိုင်းလေးအတွက်ကတော့ ကိစ္စမရှိပေ။ ထိုအကောင်ပေါက်လေး၏ နောက်ကွယ်တွင် မိဘများရှိပြီး အစားအစာ ပြတ်လပ်မည်မဟုတ်ချေ။ လီလန်သည် တံခါးဝတွင် မကြာခဏဆိုသလို အစားအစာဖိုး တချို့ကို တွေ့နိုင်ပေသည်။

"မင်းတို့ စားလို့ပြီးပြီဆိုတော့ ငါ့အလှည့်ရောက်ပြီ..."

လီလန်သည် လက်ခုပ်တီး၍ မတ်တပ်ရပ်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။ မကြာမီမှာပင် မွှေးကြိုင်နေသော စီချွမ်းတန်တန်ခေါက်ဆွဲများကို ဒယ်အိုးကြီးထဲမှ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ချက်ပြုတ်ပြီးစီးသွားတော့သည်။

ဤစီချွမ်းစတိုင် ခေါက်ဆွဲဟင်းလျာကို တစ်မိသားစုလုံးက အလွန်နှစ်သက်သဘောကျခဲ့ကြသည်။ ဒုတိယညီမ လီထျန်းဆိုလျှင် ခေါက်ဆွဲ နှစ်ပန်းကန်လုံးလုံး အကုန်အစင် စားသောက်ခဲ့ပြီး အရည်များကိုပင် မကျန်အောင် သောက်ခဲ့လေသည်။

အစားစားပြီးနောက် လီလန်သည် ယမန်နေ့ညကတည်းက ခွဲဝေထားသော အိတ်လေးလုံးကို သယ်ဆောင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

အိတ်တစ်လုံးစီတွင် ဆန်တစ်ကျင်းစီ ပါဝင်သည်။

ဆန်တစ်ကျင်းဆိုသည်မှာ များလှသည်ဟု မထင်ရသော်လည်း ၎င်း၏အလေးချိန်ကို အထင်မသေးသင့်ပေ။ ဆန်တစ်ကျင်းတည်းနှင့်ပင် ယာဂုပြုတ်ပါက မိသားစုတစ်စုအတွက် တစ်လစာ လောက်ငနိုင်လေသည်။

အိတ်လေးလုံးအနက် သူ၏ ညီအစ်ကိုကောင်းများဖြစ်သော ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် ကျောက်လျူတို့အား ဆန်တစ်ကျင်းစီ ပေးခဲ့ပြီးနောက် လီလန်သည် ဟွမ်ကွမ်း၏ အိမ်သို့သွားကာ အဘိုးကြီးအား ဆန်တစ်ကျင်း ပေးခဲ့သည်။

ဆန်အပြင် လီလန်သည် အဘိုးကြီးအား ဆားနှင့် သကြားအချို့ကိုပါ ပေးခဲ့ရာ ထိုအရာက အဘိုးကြီးအား မျက်ရည်ကျသည်အထိ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

ဟွမ်ကွမ်း၏ အိမ်မှထွက်လာပြီးနောက် လီလန်သည် နောက်ဆုံးအိတ်ကို သယ်ဆောင်ကာ ပညာတတ်လူငယ်ရုံးဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

သူသည် နောက်ဆုံးကျန်နေသော ဆန်တစ်ကျင်းကို ပညာတတ်လူငယ်ရုံးရှိ ဆရာမနှစ်ဦးဖြစ်သော ဆရာမတုံယွီရှုနှင့် လုအန်းနာတို့အား ပေးရန် စီစဉ်ထားသည်။ ဆန်အပြင် လီလန်၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံး ဆယ်လုံးခန့်လည်း ပါသေးရာ ယင်းတို့ကို လုအန်းနာအား ပေးရန် ရည်ရွယ်ထား၏။

ဆရာမတုံယွီရှုနှင့် လုအန်းနာဟူသော ဤပညာတတ်လူငယ်မလေးနှစ်ဦးအပေါ် သူ၏ ဆက်ဆံပုံမှာ ကွဲပြားခြားနားလေသည်။

"ဘာ... ဆရာမလု အိမ်ပြန်သွားပြီလား..."

ပညာတတ်လူငယ်ရုံးသို့ ရောက်သောအခါ လီလန်သည် ဆရာမတုံယွီရှုနှင့်သာ တွေ့ခဲ့ရသည်။ လုအန်းနာမှာ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက နှစ်သစ်ကူးအတွက် အိမ်ပြန်သွားခဲ့ကြောင်း သူ သိလိုက်ရလေသည်။

"ဒါကြောင့် သူ ငါ့ဆီ လာမရှာတာကိုး..."

လုအန်းနာ၏ စရိုက်အရ သူမသည် နှစ်သစ်ကူးနေ့တွင် လီလန်ကို လာတွေ့သင့်သော်လည်း ရောက်မလာခဲ့ပေ။ လီလန်သည် သူမ တစ်ခုခုဖြစ်နေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် နှစ်သစ်ကူး တတိယမြောက်နေ့တွင် သူမအား လာရောက်ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဆရာမတုံ... ဒါက ဆရာမအတွက်ပါ..."

လီလန်က အိတ်ကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ဒါက ဘာလဲဟင်..."

ဆရာမတုံယွီရှုက အနည်းငယ် အံ့သြစွာဖြင့် စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဆန်ပါ..."

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"နောက်မှ ဆရာမအတွက် ထမင်းနည်းနည်း ချက်စားလို့ ရတာပေါ့..."

"အမလေး... ကျွန်မ ဒါကို လက်မခံနိုင်ပါဘူး..."

ဆရာမတုံယွီရှုက အံ့သြဝမ်းသာစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

သန့်စင်ထားသော ကောက်နှံဖြစ်သည့် ဆန်မှာ ဤပညာတတ်လူငယ်မလေးများအတွက် အလွန်ဇိမ်ကျလွန်းလှပြီး သူတို့မှာ တစ်နှစ်လျှင် အကြိမ်အနည်းငယ်သာ စားရလေသည်။

"ယူထားလိုက်ပါ... ကျွန်တော့်ညီမလေး စာရေးစာဖတ်သင်ဖို့ ဆရာမတုံရဲ့ အကူအညီ လိုနေသေးတာပဲ..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ဒါဆိုလည်း ကျွန်မ ယူထားလိုက်ပါ့မယ်..."

ဆရာမတုံယွီရှုက မျက်လုံးလေးများ ပိတ်သွားသည်အထိ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆန်အိတ်ကို အံ့သြဝမ်းသာသော အမူအရာဖြင့် လက်ခံလိုက်လေသည်။

လီလန်သည် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံး နှစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဆရာမတုံ... ရော့... မြည်းကြည့်ပါဦး..."

လီလန်က ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံးကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"ဝိုး... ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံးပဲ..."

ဆရာမတုံယွီရှုက ပို၍ပင် အံ့သြစွာဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ဒီယုန်ဖြူသကြားလုံးကို ဘယ်ကရတာလဲ... ပိုက်ဆံရှိရင်တောင် ဝယ်လို့မရဘူးနော်..."

ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံးမှာ ကြွယ်ဝသော နို့အရသာရှိပြီး ချိုမြိန်ကာ အရသာရှိသောကြောင့် ဆန်ထက်ပင် ရှားပါးလှပေသည်။ ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းမှ ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် "ယနေ့ ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံး ရနိုင်သည်" ဟု ရေးထားသည်နှင့် လူတစ်အုပ်ကြီးမှာ မနက်စောစောကတည်းက ခွေးခြေခုံလေးများ ယူလာကာ ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းတွင် တန်းစီကြတော့သည်။

ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံးမှာ ကျူးဘားသကြားလုံးထက် များစွာ ပို၍ အရသာရှိပေသည်။ နို့အရသာရှိပြီး ချိုမြိန်ကာ အရသာရှိလှ၏။ ကလေးများသာမက လူကြီးများပါ နှစ်သက်ကြလေသည်။

၎င်းတို့ကို ရရှိနိုင်သည်နှင့် ဆယ်မိနစ်ပင် မပြည့်ခင်မှာ အကုန်ရောင်းထွက်သွားတော့သည်။

ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းမှ အရောင်းစာရေးအချို့သည် ယုန်ဖြူသကြားလုံးများကို ရောင်းချခြင်းဖြင့် အပိုဝင်ငွေ အမြောက်အမြား ရရှိခဲ့ကြသည်။

ထို့အပြင် ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံးမှာ မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင်လည်း အလွန်ရေပန်းစားပြီး ဈေးနှုန်းမှာ အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမြင့်မားမည် ဖြစ်ပေသည်။

ဈေးပေးဝယ်ချင်လျှင်တောင် ဝယ်ယူရန် ပစ္စည်းမရှိပေ။

လီလန်သည် ပညာတတ်လူငယ်ရုံးရှိ ပညာတတ်လူငယ်မလေးများထံသို့ ဆန်သွားပို့နေချိန်တွင် ရှန်ဟိုင်းလမ်းကြားရှိ နှစ်ထပ်စံအိမ်တစ်ခု၌မူ ပညာတတ်လူငယ်မလေး... လုအန်းနာမှာ လင်းထိန်နေသော လသာဆောင်တွင်ရပ်ကာ သူမ၏လည်ပင်းရှိ အနီရောင်လည်စည်းကို အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်သပ်နေလေသည်။

ကြော့ရှင်းလှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ခန်းမထဲမှ ထွက်လာရာ လုအန်းနာ ဤအခြေအနေ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပြုံးကာ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"အို... ငါတို့ရဲ့ အန်းနာလေး အပျိုဖော်ဝင်နေပြီလား..."

"ဘယ်ချစ်သူကောင်လေးကို မျက်စိကျနေတာလဲ..."