အခန်း ၂၄၆

အခန်း (၂၄၆) နွေဦးမိုးကြိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး

ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းပေါ်ရှိ နှင်းနှင့် ရေခဲများ အရည်ပျော်ကာ နွေဦးရာသီ ရောက်ရှိလာခြင်း

နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် မတိုင်မီကာလတွင် အချိန်ကုန်နှေးကွေးလွန်းသည်ဟု ထင်ရ၏။

နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် ပြီးဆုံးသွားသောအခါတွင်မူ အချိန်များမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေသည်။

လီလန်သည် သူ၏ အဒေါ်များအိမ်သို့ သွားရောက်၍ နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ခွန်းဆက်စကားများ ပြောကြားခဲ့သည်။ ထိုသို့နှုတ်ခွန်းဆက်ပြီးနောက် ပထမဆုံးလ၏ ဆယ့်ငါးရက်မြောက်နေ့တွင် ကျင်းပသော မီးပုံးပွဲတော် ရောက်ရှိလာကာ နှစ်သစ်ကူး အခမ်းအနားများလည်း အလျင်အမြန်ပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေသည်။

တစ်နှစ်တာ ကုန်ဆုံးသွားသည့်အခါ အချိန်များသည် နံရံအက်ကွဲကြောင်းကြားမှ ဖြတ်ပြေးသွားသော ခွေးဖြူတစ်ကောင်ပမာ လျင်မြန်လှပေသည်။

မသိလိုက်မသိဘာနှင့်ပင် မတ်လကုန်ဆုံး၍ ဧပြီလအစသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်အတွင်း တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စလေးမှာ လီလန်၏ အထူးဂရုစိုက် ကျွေးမွေးမှုအောက်တွင် ကိုယ်အလေးချိန် အလျင်အမြန် တက်လာခဲ့ပြီး လေးလအကြာတွင် ဟေးလုံ နီးပါးခန့် ကြီးမားလာခဲ့လေသည်။

ကော့ကေးရှန်း သိုးထိန်းခွေးပေါက်လေးမှာလည်း အတော်လေး ကြီးထွားလာခဲ့ပြီး ဟာကူ နီးပါးခန့် အရွယ်အစား ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီလန်၏အဖေ လီတာ့ဟိုင်သည် ထိုအကောင်ပေါက်လေးကို မြင်တွေ့ရသည့် အကြိမ်တိုင်း မည်မျှကြီးမားလာကြောင်း မှတ်ချက်ချလေ့ရှိ၏။

"ဒီအကောင်ပေါက်လေးက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ကြီးလာရတာလဲ... မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် ပိုင်လုံ နီးပါးလောက် ကြီးလာပြီပဲ..."

ကော့ကေးရှန်း သိုးထိန်းခွေးများသည် အကောင်ကြီးမားသော ခွေးအမျိုးအစားများဖြစ်ကြပြီး အရွယ်ရောက်ပြီးသော ခွေးများသည် အရပ် ၁.၇ မီတာအထိ ကြီးထွားနိုင်ကာ လူတစ်ယောက်ထက်ပင် အရပ်ပိုရှည်နိုင်ပေသည်။

ထိုမျှ ကြီးမားသော ခွေးတစ်ကောင်ကို မွေးမြူထားရသဖြင့် နေ့စဉ် အသားမည်မျှ စားသုံးသည်ကိုပင် ခန့်မှန်း၍မရနိုင်ချေ။

သို့သော် အားသာချက်များစွာလည်း ရှိပေသည်။ ၎င်းသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော အစောင့်ခွေးတစ်ကောင်

ဖြစ်၏။ ၎င်းက ခြံတံခါးကို စောင့်ကြပ်နေသရွေ့ သူခိုးများ ခြံထဲသို့ ဝင်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။ လီလန်အပေါ် အငြိုးအတေး ရှိသူများပင်လျှင် ဤခွေးကြီး ရှိနေသဖြင့် ဝင်ရောက်ရန် နှစ်ခါပြန် စဉ်းစားရမည် ဖြစ်သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"မိုးချိန်းနေပြီ သားရေ အဝတ်တွေ ရုပ်လိုက်တော့..."

လီတာ့ဟိုင်က အိမ်ထဲမှ လှမ်းအော်လိုက်သည်။

လီလန်သည် အိမ်ထဲမှ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာပြီး ထူထပ်မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ကြီးမှာ မင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေပြီး တိမ်တိုက်များကြားတွင် လျှပ်စီးများ ရံဖန်ရံခါ လက်လာလေသည်။

ဤအချိန်တွင် လီလန်သည် လေးလံ၍ ကျပ်တည်းသော ဂွမ်းကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ထားပြီး ပါးလွှာသော ပိုလီစတာ အပေါ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း အတွင်း၌ ဆွယ်တာအင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ဧပြီလဖြစ်သော်ငြား မြောက်ပိုင်းဒေသ၏ နွေဦးရာသီမှာ အေးစိမ့်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။ ဆွယ်တာအင်္ကျီမပါဘဲ အင်္ကျီတစ်ထပ်တည်း ဝတ်ဆင်ပါက အအေးမိဖျားနာနိုင်ပေသည်။

"နွေဦးရာသီရဲ့ မိုးကြိုးသံဆိုတော့ နိမိတ်ကောင်းပဲ..."

လီလန်သည် မျက်လုံးများကို မှေး၍ မလှမ်းမကမ်းရှိ ထူထပ်သော တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

မိုးကြိုးမုန်တိုင်းတစ်ခု ကျရောက်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

နွေဦးမိုးကြိုးသံများ မြည်ဟည်းလာသောအခါ ခပ်သိမ်းသောအရာတို့ ပြန်လည်နိုးထလာကြမြဲ ဖြစ်၏။ မိုးရွာပြီးနောက် တောင်ပေါ်ရှိ သားရဲတိရစ္ဆာန်များသည် ၎င်းတို့၏ ဂူများမှ နိုးထလာကြပြီး ဆောင်းခိုခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ အစာရှာဖွေရန်နှင့် အမဲလိုက်ရန် ထွက်လာကြမည် ဖြစ်သည်။

ဆောင်းရာသီတစ်လျှောက်လုံး မြေမြှုပ်ခံထားရသော တောင်ပေါ်ထွက်ကုန်ဖြစ်သည့် လင်ဇီးမှို မျိုးစေ့များသည် နွေဦးမိုးရွာပြီးနောက် မြေကြီးထဲမှ အညှောက်ထွက်လာမည်ဖြစ်ပြီး နွေဦးမိုးအလွန် မျှစ်ပေါက်များကဲ့သို့ အားကောင်းစွာ ကြီးထွားလာကြမည် ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ခေါင်းလှည့်ကာ နှင်းများဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်တန်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်း၏ ဖြူလွှလွှအဆင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်စပြုနေပြီဖြစ်ကာ ခါးအောက်ပိုင်း တောင်စောင်းများမှာပင် ပေါ်လွင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းပေါ်ရှိ နှင်းများ အရည်ပျော်နေပြီး အရည်ပျော်ကျလာသော ရေများသည် လူခန္ဓာကိုယ်ရှိ သွေးကြောများပမာ မရေမတွက်နိုင်သော စမ်းချောင်းငယ်များအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် လုံမင်မြစ်နှင့် စုန့်ဟွာမြစ် အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားလေသည်။

စုန့်ဟွာမြစ်၏ ရေမှတ်မှာလည်း သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

စုန့်ဟွာမြစ်မှာပင် စတင်အရည်ပျော်နေပြီဖြစ်ပြီး လုံမင်မြစ်အနီး နေထိုင်ကြသော ရွာသားများသည် နေ့ရောညပါ ကျွိကျွိမည်နေသော အသံများကို ကြားနေရလေသည်။

ထိုအသံမှာ ပူပြင်းလှသော နေရောင်ခြည်ဒဏ်ကို မခံနိုင်သဖြင့် မြစ်အတွင်းရှိ ရေခဲများ ကွဲအက်သွားခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ရေခဲတုံးများသည် စီးဆင်းနေသော ရေစီးကြောင်းကြောင့် တစ်ဖက်မှ အခြားတစ်ဖက်သို့ တွန်းပို့ခံရကာ လုံမင်မြစ်သည် ရေခဲမြစ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

အချိန်အနည်းငယ်ကြာ၍ ရေခဲများ လုံးဝအရည်ပျော်သွားသောအခါ လုံမင်မြစ်တစ်လျှောက်ရှိ ရွာသားများသည် ဆောင်းရာသီတစ်လျှောက်လုံး သိမ်းဆည်းထားခဲ့သော ကူးတို့လှေများကို ရေထဲသို့ ဆွဲချကာ ပိုက်များဖြင့် ငါးနှင့် ပုစွန်များ ဖမ်းကြမည်ဖြစ်သည်။

အမဲလိုက်ခြင်း၊ ငါးဖမ်းခြင်းနှင့် ပုစွန်ဖမ်းခြင်းတို့မှာ ရွှမ်းရွှေရွာ၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများ ဖြစ်ကြ၏။ စန်းဟော့ရွာအနီးရှိ ကျေးရွာများစွာမှ ရွာသားများ၏ နေ့စဉ်ဘဝများပင် ဖြစ်လေသည်။

"မိုးချိန်းနေပြီ မိုးရွာတော့မယ် မြန်မြန် အိမ်ပြန်ကြစို့..."

"ဒုက္ခပါပဲ ငါလှန်းထားတဲ့ မှိုခြောက်တွေ မသိမ်းရသေးဘူး... မိုးစိုရင်တော့ ပျက်စီးကုန်တော့မှာပဲ..."

"ခုလိုရာသီဥတုမှာ မိုးမိပြီး အအေးမိရင် ဖျားလိမ့်မယ်... ထပ်မစိုက်နဲ့တော့ အဒေါ်ကြီးရေ အိမ်သာပြန်တော့..."

ရွှမ်းရွှေရွာမှ ရွာသားများသည် ပေါက်တူးများ၊ ထွန်ချွန်များနှင့် အခြားကိရိယာများကို သယ်ဆောင်လျက် လီလန်၏ ဈေးဆိုင်ရှေ့မှ အလောတကြီး ဖြတ်ပြေးသွားကြလေသည်။

ပြင်းထန်လှသော ဆောင်းရာသီကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် နွေဦးရာသီ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သီးနှံများ စိုက်ပျိုးရန် အချိန်ကောင်းပင်ဖြစ်၏။ သူတို့သည် နှံစားပြောင်း၊ ပြောင်းဖူး၊ ဆန်နှင့် အကြမ်းအနု ကောက်နှံအမျိုးမျိုးအပြင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် သစ်သီးဝလံများကိုပါ စိုက်ပျိုးကြသည်။

အငတ်ဘေးမှာ မပြီးဆုံးသေးသော်လည်း ယခုနှစ်တွင် ရိတ်သိမ်းချိန်ရှိနေသရွေ့ စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ပေ။

အခက်ခဲဆုံး နေ့ရက်များ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။ နွေဦးရာသီ၏ ပထမဆုံး မိုးကြိုးသံနှင့်အတူ စည်းစိမ်ဥစ္စာများ စီးဝင်လာမည်ဖြစ်ပြီး နေ့ရက်ကောင်းများမှာလည်း မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

ကြီးပွားချမ်းသာ၍ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော နေ့တစ်နေ့ပင်ဖြစ်၏။

လီလန်သည် စက်ဘီးကို ကားဂိုဒေါင်ထဲမှ သယ်ထုတ်လာခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က သူသည် ပျင်းရိနေခဲ့သဖြင့် ခွေးအိမ်ဘေးတွင် ကားဂိုဒေါင်တစ်ခု ဆောက်လုပ်ခဲ့သည်။ ဂိုဒေါင်မှာ သေးငယ်သော်လည်း ခေါင်မိုးပေါ်တွင် မိုးကာတစ်ခုပါရှိပြီး လေနှင့် မိုးဒဏ်မှ အကာအကွယ်ပေးရန် နှစ်ဖက်စလုံးတွင် သစ်သားပြားများ ကာရံထားလေသည်။

ဤအရာမှာ ယွမ်နှစ်ရာ့တစ်ဆယ်တန်ဖိုးရှိသော အဖိုးတန်ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး အိမ်တွင် အဖိုးတန်ဆုံးအရာဖြစ်ရာ လီလန်က အလွန်တန်ဖိုးထားလေသည်။

ဘေးနားရှိ ခွေးအိမ်ထဲတွင် တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စလေးက ဆော့ကစားချင်နေပြီး ကားတာယာကို သွားဖြင့် ကိုက်နေလေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လီလန်က အချိန်မီ သတိထားမိလိုက်သဖြင့် တာယာပေါက်မည့်အရေးမှ ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သည်။ တာယာလေလျော့သွားပါက ပြုပြင်၍ရသော်လည်း အပြင်ဘက်တာယာ ကိုက်ဖြတ်ခံရပါက တကယ့် ပြဿနာပင် ဖြစ်၏။

လီလန်သည် တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စလေးကို အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးခဲ့ပြီး ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံ သိုးထိန်းခွေးများ ရှေ့တွင် ဥပမာတစ်ခုအနေဖြင့် ထိုအကောင်လေးကို ပြင်းထန်စွာ ဆုံးမခဲ့သည်။ တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စလေးမှာ အော်ဟစ်ငိုယိုသွားခဲ့ပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ ဤသားရဲငယ်လေးများသည် စက်ဘီးများကို လုံးဝ မနှောင့်ယှက်ရဲတော့ချေ။

ဤဘီးနှစ်ဘီးနှင့် သံဘောင်များမှာ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ၏ အမြတ်နိုးဆုံး ရတနာများဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိသွားကြလေသည်။

လီလန်သည် ရေစည်ထဲမှ ရေများကို ဇလုံတစ်ခုထဲသို့ ထည့်ကာ အဝတ်စုတ်တစ်ခုကို ယူ၍ စက်ဘီးကို ဆေးကြောရန် ထိုင်ချလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်အတွင်း သူသည် မြို့သို့ ရံဖန်ရံခါ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ဆောင်းရာသီ ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းများပေါ်ရှိ နှင်းများမှာ စတင်အရည်ပျော်နေပြီဖြစ်၏။ နှင်းများ အရည်ပျော်သွားသောအခါ ရွှံ့များနှင့် ရောနှောကာ ရှုပ်ပွသွားတော့သည်။ ၎င်းအပေါ်မှ စက်ဘီးစီးသွားသောအခါ ရွှံ့များ ပေကျံကုန်လေသည်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် စက်ဘီးအသစ်လေးမှာ စက်ဘီးအဟောင်းတစ်စီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

လီလန်သည် အဝတ်စုတ်ကို ရေဆွတ်ကာ စက်ဘီးဘောင်ကို စတင်သန့်စင်လေသည်။

"အစ်ကိုလီ စက်ဘီး ဆေးနေတာလား..."

ခြံအပြင်ဘက်မှ ညဉ့်ငှက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လုအန်းနာသည် ဆံပင်နှစ်ဖက်ချည်ထားသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ လက်ကိုဆွဲကာ ခြံထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။ ပညာတတ်လူငယ်မလေး လုအန်းနာသည် လီလန်၏ ညီမနှစ်ယောက်ကို ကျောင်းမှ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဆရာမလု မိုးရွာတော့မယ်... ရှောင်ရွှယ်နဲ့ အခြားတစ်ယောက်ကို အမြန် အိမ်ထဲ ခေါ်သွားလိုက်ပါ..."

လီလန်က သူတို့ကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းနာသည် ရှန်ဟိုင်းမှ ပြန်ရောက်လာကတည်းက မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ လီလန်ကို မြင်သည့်အခါတိုင်း သူမက ပြုံးပြတတ်၏။ သူမသည် ညီမနှစ်ယောက်ကို ကျောင်းအကြိုအပို့ လုပ်ပေးရုံသာမက နံနက်စောစောတွင် တံခါးဝ၌ စောင့်နေကာ နေ့လယ်ဘက်တွင်လည်း အချိန်မီ ပြန်ခေါ်လာပေးတတ်သည်။ မိုးရွာရွာ နေပူပူ သူမသည် အမြဲတမ်း အချိန်တိကျပြီး လုံးဝ နောက်မကျတတ်ချေ။

ထို့အပြင် လုအန်းနာသည် လီလန်၏ အိမ်သို့ မကြာခဏ သွားရောက်ကာ အဝတ်လျှော်ခြင်း၊ အိမ်သာသင်ခြင်း၊ ခွေးစာကျွေးခြင်းနှင့် ဟင်းချက်ခြင်းစသည့် အိမ်မှုကိစ္စများကို ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးတတ်သေးသည်။ သူမသည် အလွန်ဝီရိယရှိလေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ညဘက် လျှပ်စစ်မီးရောင်အောက်တွင် လီထျန်းနှင့် လီရွှယ်တို့ကို ကျောင်းစာ သင်ကြားပြသပေးရာတွင်လည်း ကူညီပေးတတ်၏။

လီတာ့ဟိုင်က လီလန်သည် ဇနီးတစ်ယောက်ရှာတွေ့ပြီး မိသားစုထဲသို့ ထိမ်းမြားခေါ်ဆောင်လာပြီဟုပင် ထင်မှတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

"အစ်ကိုလီ ကျွန်မ ကူဆေးပေးမယ်..."

ညီမငယ်နှစ်ယောက်ကို ဦးလေးလီထံ အပ်နှံပြီးနောက် လုအန်းနာသည်လည်း အဝတ်စုတ်တစ်ခုကို ယူ၍ ရေဆွတ်ကာ လီလန်ကို စက်ဘီးဆေးကူရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"မလုပ်ပါနဲ့ ဆရာမလု... ဒီစက်ဘီးက ရွှံ့တွေပေနေပြီး အရမ်းညစ်ပတ်နေတယ်..."

"ညစ်ပတ်မှာကို ကျွန်မ မကြောက်ပါဘူး... ဆေးချလိုက်လို့ ရတာပဲ..."

လုအန်းနာက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအင်္ကျီက မင်းရဲ့ အင်္ကျီအသစ်တွေလေ... ညစ်ပတ်သွားရင် မကောင်းဘူး... ငါ့ဘာသာငါပဲ လုပ်ပါရစေ..."

လီလန်က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

လုအန်းနာသည် ရှန်ဟိုင်းမှ သူမ ပြန်လည်ယူဆောင်လာသော အဝတ်အစားသစ်များကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ၎င်းတို့မှာ လှပပြီး ခေတ်မီကာ စျေးကြီးမည်မှာ ထင်ရှားလေသည်။

"ရပါတယ်... ညစ်ပတ်သွားရင်လည်း လျှော်လိုက်မှာပေါ့..."

လုအန်းနာက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်များနှင့် ခြေထောက်များသည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး စက်ဘီးဘောင်ကို အဝတ်စုတ်ဖြင့် သုတ်ပေးနေသည်။ တာယာများတွင် အဝါရောင် ရွှံ့များ ပေကျံနေသော်လည်း လုအန်းနာသည် ညစ်ပတ်မည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အဝတ်စုတ်ဖြင့် ဂရုတစိုက် သုတ်ပေးနေလေသည်။

စက်ဘီးကို ဝီရိယရှိရှိ သုတ်ပေးနေသော လုအန်းနာ၏ လှပသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း လီလန်မှာ ရုတ်တရက် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

ဤခေတ် ဤအခါတွင် သူမကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော မိန်းမတစ်ယောက်ကို မီးအိမ်ထွန်း၍ ရှာလျှင်ပင် တွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် လုအန်းနာသည် ယဉ်ကျေးမှုတော်လှန်ရေးကာလအတွင်း ကျေးလက်ဒေသသို့ စေလွှတ်ခံရသော ရှန်ဟိုင်းမှ ပညာတတ်လူငယ်မလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

"ဆရာမလု... မင်းကို မေးခွန်းတစ်ခုလောက် မေးလို့ရမလား..."

"ဘာများလဲ..."

"မြို့က ကြောင်တွေကို ပိုသဘောကျလား ဒါမှမဟုတ် ကျေးလက်က အမဲလိုက်ခွေးတွေကို ပိုသဘောကျလား..."

သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ မိန်းကလေးသည် ဆံပင်ကို သပ်တင်ကာ သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး စကားပြန်မဖြေဘဲ ခွေးအိမ်ဘက်သို့သာ လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

"ဟေးလုံ... ပိုင်လုံ... ဒီဘက်လာခဲ့..."

ခွေးကို စနောက်နေသော မိန်းကလေးသည် လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျေးလက်က အမဲလိုက်ခွေးတွေပေါ့..."