အခန်း ၂၄၇

အခန်း (၂၄၇) ထူးဆန်းသော ငှက်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ပေါ်လွင်လာခြင်း၊ မိုးပျံနဂါး

လီလန်သည် နောက်ဘီးများကို ဆေးကြောပြီး လုအန်းနာက ရှေ့ဘီးများကို ဆေးကြောလေသည်။

ထိုသူနှစ်ဦးမှာ အလွန်ပင် နားလည်မှု ရှိကြလေသည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် စက်ဘီးမှာ ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းမှ ဝယ်လာသည့်အတိုင်း အသစ်စက်စက် ပြန်ဖြစ်သွားတော့သည်။

လုအန်းနာသည် မတ်တတ်ရပ်၍ နဖူးမှ ချွေးများကို လက်ခုံဖြင့် သုတ်လိုက်၏။

"ဆရာမလု ပင်ပန်းသွားပြီ... ပြီးရင် ညစာစားဖို့ နေခဲ့ပါဦး..."

လုအန်းနာက တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ ကျွန်မ ဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်း စားချင်တယ်... အစ်ကိုလီရဲ့ ဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်းက သိပ်အရသာရှိတာပဲ..."

ဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်းမှာ စီချွမ်းဟင်းလျာ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်လကျော်ခန့်က လီလန်သည် လုအန်းနာအား ညစာစားရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပြီး ဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်း တစ်ပွဲ ချက်ကျွေးခဲ့ရာ လုအန်းနာက အလွန်ပင် ချီးကျူးခဲ့လေသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ လုအန်းနာသည် ပညာတတ်လူငယ်ရုံးသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါတိုင်း နေ့စဉ်ရက်ဆက် လွမ်းဆွတ်နေခဲ့ရသည်။ ယခု လီလန်က ညစာစားရန် ဖိတ်ခေါ်သည်ကို ကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် အကောင်းဆုံး စီချွမ်းဟင်းလျာဖြစ်သော ဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်းကို ချက်ပေးရန် ချက်ချင်း တောင်းဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

"ကောင်းပြီလေ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ဝက်သား တစ်ကျင်းဝက်လောက် ကျန်သေးတာမို့ ဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်းချက်ဖို့ အတော်ပဲ..."

လီလန်က သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ် အခန်းတွင်းမှ ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ဝါး ငှက်ကလေး နင် ပျံနိုင်နေပြီပဲ..."

လီလန်နှင့် လုအန်းနာတို့သည် သစ်သားအိမ်ဆီသို့ အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လင်းယုန်နှင့်တူသော ငှက်ကြီးတစ်ကောင်က အတောင်ပံများကို ခတ်၍ အိမ်ထဲမှ ပျံထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဤငှက်မှာ နှံပြည်စုတ်ငှက်ခန့် ကြီးမားပြီး အမွေးအတောင်များ အပြည့်အဝ မစုံသေးသော်လည်း ၎င်း၏ နှုတ်သီးမှာ အလွန် ချွန်ထက်ကာ ခြေသည်းများမှာလည်း ငါးမျှားချိတ်ကဲ့သို့ ထက်မြက်ပြီး တုတ်ခိုင်လှသည်။

သို့သော် ၎င်း၏ အသွင်အပြင်မှာ လင်းယုန်တစ်ကောင်နှင့် တူနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုထူးဆန်းသော ငှက်သည် အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ သစ်သားအိမ်ထဲမှ ပျံထွက်လာပြီး လီလန်နှင့် လုအန်းနာတို့၏ အထက်တွင် ဝဲပျံကာ ခွေးအိမ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားပြီး တောကြောင်ရိုင်းလေး၏ ကျောပေါ်သို့ ဆင်းသက်သွားလေသည်။

ထိုတိရစ္ဆာန်ငယ်လေး နှစ်ကောင်မှာ ခြံဝင်းတစ်ခုတည်းတွင် အတူနေထိုင်ကြသဖြင့် တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"နောက်ထပ် ကံကောင်းမှုတစ်ခု ရလာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

လီလန်သည် တောကြောင်ရိုင်းလေး၏ ကျောပေါ်တွင် နားနေသော ထူးဆန်းသည့် ငှက်ကို ကြည့်ရင်း အတော်လေး အံ့သြသွားလေသည်။

"အစ်ကိုလီ အဲဒါက ဘာငှက်လဲ ကြည့်ရတာ ရိုင်းစိုင်းမယ့်ပုံပဲ..."

လုအန်းနာသည် ပျံထွက်လာသော ထိုထူးဆန်းသည့် ငှက်ကို ကြည့်ကာ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငှက်ကလေး မပြေးနဲ့လေ မပြေးနဲ့..."

လီလန် စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ ညီမငယ်ဖြစ်သူ လီရွှယ်သည် အိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာလေသည်။

ခွေးအိမ်ထဲရှိ ထူးဆန်းသော ငှက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောင်ရွှယ်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ခွေးအိမ်ဆီသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးသွားတော့သည်။

ထိုထူးဆန်းသော ငှက်သည် ရှောင်ရွှယ် လာနေသည်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အသံတစ်ချက်ပြုကာ အတောင်ပံများကို ခတ်၍ ထပ်မံပျံတက်သွားပြီး နံရံပေါ်သို့ ဆင်းသက်သွားလေသည်။

ဤငှက်သည် လီရွှယ်ကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေကြောင်း သိသာလှသည်။

လီလန်သည် သူ၏ ညီမငယ်ကို ကြည့်၍ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ရွှယ် သူ့အမွေးတွေကို ထပ်မနုတ်ပါနဲ့တော့ အခုဆို သူက ညီမလေးကို ကြောက်နေပြီ..."

ရှောင်ရွှယ်မှာ အပေါ်ယံတွင် လိမ္မာရေးခြားရှိပုံပေါ်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ အတော်လေး ဆော့တတ်လေသည်။ ကော့ကေးရှန်း သိုးထိန်းခွေးပေါက်လေးမှာ သူမကို မြင်သည်နှင့် တုန်ယင်သွားပြီး တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးတတ်သည်။

ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် တောကြောင်ရိုင်းလေးအပေါ်တွင်လည်း ကြမ်းတမ်းပြီး နားရွက်များနှင့် အမြီးကို ဆွဲတတ်လေသည်။

တောကြောင်ရိုင်းလေးသာ လီလန်ကို မကြောက်လျှင် ဤဆိုးသွမ်းသော လူသားမိန်းကလေးကို သူမ၏ ခြေထောက်တွင် အပေါက်နှစ်ပေါက် ဖြစ်သွားသည်အထိ ကိုက်မိမည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လီရွှယ်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်သွားသော သားရဲငယ်လေးများအားလုံးမှာ အတော်လေး ဆိုးရွားစွာ အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရလေသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ခြံဝင်းထဲရှိ သားရဲငယ်လေးများသည် လီရွှယ်ကို မြင်သည်နှင့် ရှောင်ဖယ်သွားကြတော့သည်။

ဤလူသားမိန်းကလေးငယ်မှာ အစဉ်အဆက် အကြီးမားဆုံးသော ပြဿနာရှာသူပင် ဖြစ်တော့သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး သမီးက ငှက်ကို ဘာမှမလုပ်ပါဘူး သမီးက အဲဒါလေးနဲ့ ဆော့ချင်ရုံတင်ပါ..."

"ညီမလေးက ဆော့ချင်ရင် သူ့အမွေးတွေကို မနုတ်နဲ့လေ အမွေးတွေမရှိရင် သူ ဘယ်လိုလုပ် ပျံနိုင်တော့မလဲ..."

"ငှက်ရဲ့ အမွေးတွေက သိပ်လှတာပဲ သမီး နည်းနည်းလောက်နုတ်ပြီး အဖေ့ကို ကြက်တောင်လေး လုပ်ခိုင်းမလို့ပါ..."

ရှောင်ရွှယ်က သူမ၏ ကလေးဆန်သော အသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက မိုးပျံနဂါးလေ ကြက်မဟုတ်ဘူး ညီမလေးက သူ့အမွေးတွေကို ကြက်တောင်လုပ်မယ်ဆိုတော့ ဘယ်လိုလုပ်..."

လီလန်မှာ သူ၏ ညီမဖြစ်သူ၏ အပြစ်ကင်းသော စကားများကြောင့် ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ အကူအညီမဲ့သွားတော့သည်။

"ရှောင်ရွှယ် ဒီနေ့ အိမ်စာတွေ လုပ်ပြီးပြီလား..."

လုအန်းနာ၏ အသံမှာ ယခုအချိန်တွင် ကြားရရန် မသင့်တော်လှပေ။

"အိုး ဆရာမလု သမီး အခုပဲ သွားရေးလိုက်ပါ့မယ်..."

လီရွှယ်သည် လုအန်းနာကို အလွန် ကြောက်ရွံ့လေသည်။ လုအန်းနာ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီရွှယ်သည် အိမ်စာလုပ်ရန် သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ချက်ချင်း ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။

"ဆရာမလုရဲ့ စကားက အကောင်းဆုံးပဲ

လီရွှယ်က ဆရာမစကားဆို နားထောင်တယ်..." လီလန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းနာသည် သူမ၏ ဆံပင်များကို သပ်တင်လိုက်လေသည်။

"လီရွှယ်က ပုံမှန်ဆိုရင် အလွန်လိမ္မာတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပါ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အစစ်အမှန် စရိုက်ကို အလွယ်တကူ ပြတတ်တယ် ကျောင်းမှာနဲ့ အိမ်မှာဆိုရင် လုံးဝ တခြားစီပဲ..."

"ကျွန်မ အစ်ကိုလီကို ပြောပြစရာ မလိုပါဘူး အစ်ကိုလီလည်း အကြောင်းရင်းကို သိပြီးသား မဟုတ်လား..."

လုအန်းနာက လီလန်အား ပြုံးစိစိဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ အကြည့်ကြောင့် အနေရခက်သွားသဖြင့် လီလန်မှာ အချိုးမကျစွာ ပြုံးပြရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။

"ရိုက်သင့်ရင် ရိုက်ရမှာပဲ ဆူသင့်ရင်လည်း ဆူရမှာပဲ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒါကို ရာနှုန်းပြည့် ထောက်ခံပါတယ်..."

"ဝါး အစ်ကိုက ညီမလေးကို အလိုလိုက်ထားတာ အဲဒါကို ကိုင်တွယ်နိုင်ပါ့မလား..."

"ဒါကတော့ သေချာပေါက် လက်ခံနိုင်ပါတယ် ဆရာမလုက ကျောင်းသားတွေကို သင်ကြားပြုစုပျိုးထောင်ပေးမယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်..."

"မဖြစ်ပါဘူး ကလေးမလေးက အိမ်ပြန်လာပြီး အစ်ကို့ကို တိုင်တောရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ အဲဒီအခါကျရင် ကျွန်မက ဆရာမဆိုးကြီး ဖြစ်သွားမှာပေါ့..."

ထိုသူနှစ်ဦးသည် စကားပြောရင်း ရယ်မောနေကြရာ အလွန် သက်သောင့်သက်သာရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု ဖန်တီးဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လုအန်းနာသည် ထိုထူးဆန်းသော ငှက်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို အလွန် သိချင်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုလီ လင်းယုန်နဲ့တူတဲ့ ဒီထူးဆန်းတဲ့ ငှက်က တကယ်တော့ ဘာငှက်လဲ..."

လီလန်သည် ဘာမှမပြောဘဲ သူ၏ လက်ညှိုးနှင့် လက်မကို ပါးစပ်ထဲထည့်ကာ လေချွန်လိုက်လေသည်။

ထူးဆန်းစွာပင် လေချွန်သံကို ကြားပြီးနောက် ထိုထူးဆန်းသော ငှက်သည် အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ နံရံပေါ်မှ အောက်သို့ ပျံသန်းဆင်းသက်လာတော့သည်။

လီလန်သည် သူ၏ လက်မောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဝဲပျံနေသော ထိုထူးဆန်းသည့် ငှက်သည် သူ၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လာလေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် လုအန်းနာမှာ ကြက်သေသေသွားတော့သည်။

"အစ်ကိုလီ အစ်ကို... အစ်ကို တကယ့်ကို အံ့သြစရာကောင်းတာပဲ..."

"အစ်ကို အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ..."

လုအန်းနာသည် အံ့သြတကြီးဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်လေသည်။

"မိုးပျံနဂါးကို အစာများများ ကျွေးလိုက်ရုံနဲ့ အဲဒီလို လုပ်နိုင်လာမှာပါ..."

လီလန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက မိုးပျံနဂါးကိုး..."

လုအန်းနာက သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

မိုးပျံနဂါးသည် ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းတွင် တွေ့ရသော သားရဲငှက်တစ်မျိုးဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကြီးဆုံး ငှက်ဖြစ်ပြီး အခြားငှက်အများစုထက် များစွာ ကြီးမားကာ အသားစား သားရဲတိရစ္ဆာန်ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ထက်မြက်သော ခြေသည်းများဖြင့် သိုးသငယ်တစ်ကောင်ကိုပင် ဆွဲယူသွားနိုင်လေသည်။

အမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင်ကိုပင် ဆွဲယူသွားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းသည် ထူထပ်သော ရှေးဟောင်း သစ်တောကြီးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြေးလွှားနေသော အကောင်များနှင့် ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေသော အကောင်များ အပါအဝင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် အမျိုးမျိုးတို့၏ မှီတင်းနေထိုင်ရာ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေကြသော သားရဲငှက်များထဲတွင် မိုးပျံနဂါးမှာ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားအရ အဆင့်တစ်နေရာတွင် ရှိမည်မှာ သေချာလှသည်။

အကြီးဆုံးသော မိုးပျံနဂါးသည် အတောင်ပံဖြန့်လိုက်ပါက နှစ်မီတာအထိ ကျယ်ဝန်းပြီး ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ဖမ်းယူနိုင်လောက်အောင် သန်မာသော ခြေသည်းများ ရှိသည့်အပြင် လင်းယုန်ထက်ပင် ပို၍ အစွမ်းထက်သော မျက်လုံးများ ရှိနေသေးသည်။

ကောင်းကင်ယံ မီတာရာပေါင်းများစွာ အမြင့်မှပင် ထိုလင်းယုန်မျက်လုံးများဖြင့် သားကောင်၏ ခြေရာများကို ရှာဖွေနိုင်လေသည်။

မည်သည့်နေရာတွင်မျှ ပုန်းအောင်း၍ မရနိုင်ပေ။

၎င်းသည် ပျံသန်းနိုင်သည်။ ခြေရာခံနိုင်သည်။ ၎င်း၏ ခြေသည်းများမှာ သားကောင်၏ အသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်သော ငါးမျှားချိတ်များနှင့် တူပြီး ထက်မြက်ချွန်ထက်သော နှုတ်သီးတစ်စုံလည်း ရှိပေသည်။

ဤမိုးပျံနဂါးမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ ဘက်စုံစွမ်းရည်ရှိသော စစ်သည်တော်တစ်ဦးပင် ဖြစ်တော့သည်။

လီလန်သည် ဤသားရဲငှက်များထဲမှ တစ်ကောင်ကို အမှန်တကယ် မွေးမြူထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုလီ ဒီမိုးပျံနဂါးကို ဘယ်လိုရလာတာလဲ တောင်ပေါ်မှာ ဖမ်းမိခဲ့တာလား..."

လုအန်းနာသည် သတ္တိမွေးကာ အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး မိုးပျံနဂါး၏ အမွေးများကို ထိတွေ့ရင်း သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

လီလန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် မတိုင်ခင်က မြို့ထဲက ဒေသခံ လူရမ်းကားဂိုဏ်းတစ်ခုက ကျွန်တော်တို့ကို လုယက်ခဲ့တာကို မှတ်မိသေးလား..."

"မှတ်မိတယ် အဲဒီလူဆိုးတွေကို ရွံစရာကောင်းတဲ့ လူယုတ်မာက ခေါ်လာခဲ့တာလေ..."

လုအန်းနာသည် သူမအား ရွံရှာစေသော လူ၏ အမည်ကို ထုတ်မပြောချင်ခဲ့ပေ။

"ကျွန်တော်က ရွာထဲက ဓားပြတစ်ယောက်ဆီမှာ ငှက်ဥသုံးလုံးကို မတော်တဆ တွေ့ခဲ့တာ..."

"ငှက်ဥနှစ်လုံးက ကွဲသွားခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးတစ်လုံးကတော့ အကောင်ပေါက်လာခဲ့တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး အဲဒါက တကယ့်ကို မိုးပျံနဂါး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့..."