အခန်း ၂၄၉

အခန်း (၂၄၉) ပညာတတ်လူငယ်မလေးများကို ခေါ်ဆောင်၍ မှိုခူးထွက်ခြင်း၊ နွေဦးရာသီရောက်ပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ် တောင်ပေါ်သို့ သွားခြင်း

"အစ်ကိုလီ မနက်ဖြန် ဘာလုပ်မလို့လဲ..."

ပညာတတ်လူငယ်မလေး လုအန်းနာ၏ ညင်သာသော ခေါ်သံက လီလန်အား အတွေးလောကထဲမှ လက်တွေ့ဘဝဆီသို့ ပြန်လည် ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။

မနက်ဖြန် ဘာလုပ်ရမည်နည်းဟု သူ တွေးနေမိသည်။

"နွေဦးရာသီလည်း ရောက်ပြီဆိုတော့ ရာသီဥတုက ပိုနွေးလာပြီလေ၊ ကိုယ့်မြေကို ထွန်ယက်ပြီး... အာလူးတွေ စိုက်မလို့ စဉ်းစားထားတယ်..."

လီလန်သည် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

ယခုအခါ ဧပြီလသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ အပူချိန်မှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီး နှင်းအများစုမှာလည်း အရည်ပျော်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ် အေးစိမ့်စိမ့် ရှိနေသေးသော်လည်း နေ့ခင်းဘက် အပူချိန်မှာ ဆဲလ်စီးယပ်စ် ၁၀ ဒီဂရီမှ ၂၀ ဒီဂရီအထက်တွင် ရှိနေပြီး ခေါင်းပေါ်မှ ဖြာကျနေသော နေရောင်ခြည်မှာ နွေးထွေးကာ ဇိမ်ရှိလှသည်။

အိမ်ထဲတွင် မီးဖို ဖိုရန် မလိုအပ်တော့ချေ။ အလွန်ဆုံး လိုအပ်လျှင် ညအိပ်ရာမဝင်မီ မိသားစုတစ်ခုလုံး ပိုမိုသက်သောင့်သက်သာ အိပ်စက်နိုင်ရန် ကန်းပေါ်တွင် မီးအနည်းငယ်မျှသာ အပူပေးရုံဖြစ်သည်။

နွေဦးရာသီ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ သဘာဝအလျောက် စိုက်ပျိုးရေးအတွက် အလုပ်များသော ကာလပင် ဖြစ်လေသည်။ သူ၏ အဖေဖြစ်သူ ကျောဘက်ဒဏ်ရာမှာ မသက်သာသေးသဖြင့် ခါးမကိုင်းနိုင်သလို ပေါက်တူးလည်း မကိုင်နိုင်သေးပေ။

လီလန်သည် သူ၏ မြေဧကအနည်းငယ်ကို ထွန်ယက်၍ ကောက်ပဲသီးနှံများ စိုက်ပျိုးရန် စဉ်းစားထားသည်။

နွေဦးအစတွင် ခြောက်သွေ့သောမြေ၌ ကောက်ပဲသီးနှံများ စိုက်ပျိုးရာတွင် အာလူးများမှာ ပထမဆုံး ရွေးချယ်စရာပင် ဖြစ်သည်။

လီလန်၏ မြေဧကအနည်းငယ်မှာ မြေနက်များဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် စိုက်ပျိုးသော အာလူးများမှာ ကြီးမားကာ အထွက်နှုန်းကောင်းပြီး အရသာလည်း ရှိလှသည်။

ဆန်၊ ဂျုံမှုန့်နှင့် ပြောင်းဖူးမှုန့်တို့အပြင် အာလူးများနှင့် ကန်စွန်းဥများမှာ အတွေ့ရအများဆုံး အခြေခံစားသောက်ကုန်များဖြစ်ပြီး ဗိုက်အပြည့်ဆုံးလည်း ဖြစ်သည်။

ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုမှာ မပြီးဆုံးသေးချေ။ လီလန်တို့၌ ဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့်များ ရှိသော်လည်း လူလေးယောက်ရှိသော မိသားစုကြီးအတွက် မလုံလောက်ပေ။ အထူးသဖြင့် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကာလအတွင်း ခေါင်းဆောင်ကျန်းအတွက် အသုံးပြုခဲ့ရသောကြောင့် ရုံပိုင်ကျိုး ပေးပို့ထားသော ဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့်များမှာ ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် စားနပ်ရိက္ခာများကို စိုက်ပျိုးရမည် ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ်ပါက သူတို့သည် စုဆောင်းထားသည်များကိုသာ စားသုံးနေရပြီး အနှေးနှင့်အမြန် ငတ်သေကြရမည် ဖြစ်သည်။

"အာလူးတွေ စိုက်ကြတာပေါ့... မနက်ဖြန် မြေကို ပြင်ဆင်ပြီး အာလူးဥတွေ စိုက်ရမယ်..."

အာလူးတုံးများဆိုသည်မှာ အစို့ပေါက်နေသော အာလူးများပင်ဖြစ်သည်။ အာလူးကြီးတစ်လုံးကို နှစ်ပိုင်း သို့မဟုတ် သုံးပိုင်း ဖြတ်လိုက်ပြီး ထိုအပိုဒ်တိုင်းတွင် အစို့များ ပါရှိသည်။ လယ်ကွင်းထဲတွင် အပေါက်တစ်ပေါက်တူး၍ အစို့ပေါက်နေသော အာလူးတုံးများကို မြှုပ်နှံလိုက်သည်။ လအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် အာလူးများကို တူးဖော်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုလီ၊ သန်ဘက်ခါမှ အာလူးတွေ ထပ်စိုက်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ... အဲဒီအခါကျရင် ညီမ လာကူစိုက်ပေးမယ်လေ... ဘယ်လိုသဘောရလဲ..."

လုအန်းနာသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် လီလန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်သည် သူမတွင် အကူအညီတောင်းစရာတစ်ခုခု ရှိနေကြောင်း သိလိုက်သည်။

"ဆရာမလု ပြောစရာရှိတာကိုသာ တိုက်ရိုက်ပြောပါ... စကားတွေ ဝိုက်ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး..."

လုအန်းနာက ရှက်သွေးဖြာစွာ ပြုံးလျက်

"အိုး... အစ်ကိုလီက အရမ်းတော်တာပဲ၊ အစ်ကို့ကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရဘူးဆိုတာ ညီမ သိပါတယ်..."

လုအန်းနာသည် ဘေးနားတွင် လှဲလျောင်းနေသော ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ခဏမျှ တွေဝေသွားကာ ရဲတင်းစွာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလီ အဖြစ်ကဒီလိုပါ... မနက်ဖြန် ပညာတတ်လူငယ်ရုံးက ကျွန်မတို့ အနည်းငယ် တောင်ပေါ်တက်ပြီး မှိုခူးကြမလို့ စီစဉ်ထားတယ်... တောင်ပေါ်က သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေကို စိုးရိမ်လို့လေ... ဒါကြောင့် အစ်ကိုက အမဲလိုက်သေနတ်ရော၊ ဟေးလုံနဲ့ ပိုင်လုံကိုပါ ခေါ်ပြီး ကျွန်မတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်တာပါ... ဒါမှ ပိုပြီး လုံခြုံစိတ်ချရမှာမို့လို့ပါ..."

"တောင်ပေါ်တက်ပြီး မှိုခူးမလို့လား..."

ယခုအခါ ဧပြီလသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ နွေဦးရာသီ၏ အစပင်ဖြစ်သည်။ နွေဦးရာသီ၏ မိုးကြိုးသံများ မြည်ဟည်းပြီး နွေဦးမိုး ရွာသွန်းသောအခါ အနီ၊ အဖြူနှင့် အဝါရောင် မှိုများသည် တောင်ပေါ်တွင် နေရာအနှံ့ ပေါက်ရောက်လာမည်ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုလီ မလိုက်ချင်လို့လား..."

လီလန် တွေဝေနေသည်ကို မြင်သောအခါ လုအန်းနာသည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာထားမှာလည်း အနည်းငယ် ညှိုးငယ်သွားသည်။

"မလိုက်ချင်လို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့..."

တိုက်ဆိုင်လွန်းလှသည်ပင်။

လီလန်သည် တောရိုင်းမှို စွယ်စုံကျမ်းကို သင်ယူစုပ်ယူပြီးခါစရှိသေးရာ ပညာတတ်လူငယ်မလေး လုအန်းနာက မနက်ဖြန် တောင်ပေါ်တက်ပြီး မှိုခူးမည်ဆိုခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်လွန်းနေလေသည်။

ဤကျွမ်းကျင်မှုမှာ အသုံးဝင်လာနိုင်ပေသည်။

တောရိုင်းမှို စွယ်စုံကျမ်းမှာ စာအုပ် သို့မဟုတ် ပစ္စည်းတစ်ခုမျှသာဖြစ်သော်လည်း ၎င်းကို သင်ယူစုပ်ယူပြီးနောက် လီလန်သည် မှိုများကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ခြင်းဟူသော ကျွမ်းကျင်မှုကို အခြေခံအားဖြင့် ရရှိသွားခဲ့သည်။

လီလန်သည် တောင်ပေါ်ရှိ တောရိုင်းမှိုများမှာ အဆိပ်ရှိမရှိဆိုသည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်လေသည်။

တောရိုင်းမှို စွယ်စုံကျမ်းကို သင်ယူစုပ်ယူလိုက်သည်ဟု ဆိုခြင်းထက် သူကိုယ်တိုင်ပင် တောရိုင်းမှို စွယ်စုံကျမ်း တစ်အုပ်ဖြစ်နေပြီဟုဆိုလျှင် ပို၍ မှန်ကန်ပေလိမ့်မည်။

"ဘယ်တောင်ကိုလဲ..."

လီလန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"မောင်းအာတောင်ကိုပါ..."

အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားကြောင်း ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လုအန်းနာသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။

"မောင်းအာတောင်..."

လီလန်သည် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က ဟူလောင်ပါး ပြောပြခဲ့ဖူးသော လူသားစားကျားသစ်ကို သတိရသွားသည်။

ထိုနေ့က ထမင်းစားစားပွဲတွင် ဟူလောင်ပါး ပြောပြခဲ့သည်ကို လီလန် မှတ်မိနေသေးသည်။ စန်းဟော့ရွာမှ လူအနည်းငယ်သည် တောင်ပေါ်သို့ တောယုန်များ အမဲလိုက်ရန် သွားကြစဉ် အရှေ့မြောက်ပိုင်းကျားသစ်တစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်မှာ အဖွဲ့နှင့် လူစုကွဲသွားပြီး အရှေ့မြောက်ပိုင်းကျားသစ်၏ လည်ပင်းကို ကိုက်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့ သွားရှာကြသောအခါ သူ၏ ခေါင်းတစ်ဝက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ထိုလူသားစားကျားသစ် ထွက်ပေါ်လာသော တောင်မှာ အခြားမဟုတ်ဘဲ မောင်းအာတောင်ပင် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ကိုယ်လိုက်ခဲ့မယ်..."

လီလန်သည် သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူသည် လုအန်းနာ ထိတ်လန့်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မောင်းအာတောင်ပေါ်ရှိ လူသားစားကျားသစ်အကြောင်းကို ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။

လုအန်းနာက ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလီ ဒါဆို သဘောတူတယ်နော်... မနက်ဖြန်မှ တွေ့ကြမယ်..."

"အိုကေ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

လုအန်းနာ အိမ်ဝိုင်းတံခါးဝမှ ထွက်သွားမည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်က မေးလိုက်သည်။

"ဆရာမလု ညစာစားမသွားတော့ဘူးလား..."

"မစားတော့ပါဘူး... ဒီသတင်းကောင်းကို ယွီရှုတို့ကို အမြန်ပြန်ပြောပြရဦးမယ်လေ..."

လုအန်းနာသည် တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် ရုတ်တရက် လှည့်ကာ တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဪ... ဒီလိုကိုး..."

ယနေ့ လုအန်းနာ သူ့ဆီလာရခြင်းမှာ ဤအကြောင်းရင်းကြောင့်ပင်ဖြစ်ကြောင်း လီလန် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

"ဒီကောင်မလေးက ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက် ဂရုတစိုက် လုပ်ပေးနေတာလဲလို့ စဉ်းစားနေတာ..."

လီလန်သည် ယခုအခါ ပြောင်လက်နေအောင် သန့်ရှင်းနေသော ဘီးများကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလီ... သူက ရဲဘော်ဝမ်ယန်တဲ့..."

"သူကတော့ ရဲဘော် ကျိုးချွန်းယန်လေ..."

"သူတို့ကတော့ ညီမရဲ့ အတန်းဖော်တွေဖြစ်တဲ့ ချီချောင်မိန်နဲ့ ကျန်းချောင်ရင်တဲ့..."

"ယွီရှုကိုတော့ အစ်ကိုလည်း သိပြီးသားဆိုတော့ ထပ်မိတ်ဆက်မပေးတော့ဘူးနော်..."

မောင်းအာတောင်ခြေတွင် ပညာတတ်လူငယ်မလေးများ ပါဝင်သော လူတစ်စု ရပ်နေကြသည်။ လုအန်းနာသည် သူမ၏ ပညာတတ်လူငယ်ရုံးမှ အတန်းဖော်များကို အမဲလိုက်သေနတ်လွယ်ထားပြီး အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်ကို ခေါ်ဆောင်လာသော အရပ်ရှည်ရှည် လူငယ်တစ်ဦးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးနေသည်။

"မင်္ဂလာပါ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ရှင့်အကြောင်းကို ကြားဖူးနေတာ ကြာပြီ..."

ကျိုးချွန်းယန်က မျက်လုံးများ မှေးစင်းသွားသည်အထိ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ်တိုင်မြင်ရတာက ပိုသေချာတယ်လေ... ဒီနေ့တော့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီကို လူကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခွင့်ရသွားပြီ..."

စကားပြောသူမှာ မျက်မှန်တပ်ထားသော ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် သေးသွယ်သော အမျိုးသမီး ဝမ်ယန်ပင် ဖြစ်သည်။

"အန်းနာက ရှင့်အကြောင်းကို ကျွန်မတို့ကို ခဏခဏ ပြောပြဖူးတယ်... သူက အမြဲတမ်း ရှင့်အကြောင်းကိုပဲ ပြောနေတာ... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ၊ အဲဒါကို ရှင် သိလား..."

အပွင့်လင်းဆုံးနှင့် အကောင်းမြင်တတ်ဆုံးသူဖြစ်သည့် ကျိုးချွန်းယန်က ရင်းနှီးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ချွန်းယန်... မဟုတ်ကဟုတ်ကတွေ မပြောပါနဲ့... အဲဒီလိုမျိုး ဘယ်ရှိလို့လဲ..."

လုအန်းနာသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့လျက် ပြစ်တင်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နင်က ဝန်မခံသေးဘူးလား... ရှန်ဟိုင်းကနေ ပြန်ရောက်လာကတည်းက နင့်မိသားစုက နင့်ဆီလာချင်နေတယ်ဆိုပြီး ငါ့ကို နေ့တိုင်း ပြောနေတာလေ... ဒီမှာလူတစ်ယောက် တွေ့ထားတယ်ဆိုပြီးတော့..."

ကျိုးချွန်းယန်သည် လုအန်းနာကို ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လီလန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ချွန်းယန်... နင် ဆက်ပြီး မဟုတ်ကဟုတ်ကတွေ ပြောနေမယ်ဆိုရင် ငါ စိတ်ဆိုးတော့မှာနော်..."

လုအန်းနာသည် လီလန်ကို မကြည့်ရဲဘဲ ပါးပြင်နှင့် နားရွက်များပင် နီရဲလာတော့သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... ငါ ဆက်မပြောတော့ပါဘူး..."

လီလန်သည် ဘာမျှမပြောဘဲ ပြုံးနေသော်လည်း ဆရာမလု၏ မိသားစုသည် ရွှမ်းရွှေရွာသို့ သူမကို လာကြည့်ကြမည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

"ဒီရှန်ဟိုင်းကလူက ဘယ်လိုလူမျိုးများဖြစ်မလဲလို့ တွေးနေမိတယ်..."

သူ၏ အတိတ်ဘဝတွင်ဖြစ်စေ၊ ပြန်လည်မွေးဖွားလာချိန်တွင်ဖြစ်စေ လီလန်သည် ရွှမ်းရွှေရွာမှ တစ်ခါမျှ မထွက်ခွာဖူးပေ။ သူ အဝေးဆုံးသွားဖူးသည်မှာ ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်၊ ဖူဆုန့်ခရိုင်အထိသာ ဖြစ်သည်။

ယခု လုအန်းနာ၏ မိသားစုများ လာမည်ဟု ကြားရသောအခါ ဤရှန်ဟိုင်းသားများမှာ မည်သို့ပုံစံရှိမည်ကို သူမတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

မျက်လုံးနှစ်လုံးနှင့် နှာခေါင်းတစ်လုံးများ ရှိနေမည်လား။

"ဒါပေမဲ့ ဆရာမလုရဲ့ မိသားစုက သာမန်လူတွေထက် ပိုမိုမြင့်မားတဲ့ အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ပုံပဲလို့ သူ ပြောဖူးတယ်လေ..."

"အစ်ကိုလီ... ပင်ပန်းသွားပြီနော်..."

ဆရာမတုံယွီရှုက လီလန်အား နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သို့သော် ထို့နောက်တွင် သူမ၏ အကြည့်များမှာ လူအများ၏ ဝန်းရံခြင်းခံနေရသော တောက်ပလှသည့် ကောင်မလေးဆီသို့ ကျရောက်သွားပြီး မည်သူမျှ သတိမထားမိလိုက်သော ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခုက သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

ပညာတတ်လူငယ်မလေး ဆရာမ တုံယွီရှုသည် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်သည်။

"အန်းနာနဲ့ အစ်ကိုလီက အရမ်းလိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲပဲ..."

ယွီရှု၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ဝမ်းနည်းမှုကို မည်သူမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ကြပေ။ သူမ၏ နှလုံးသားငယ်လေးထဲတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မောင်းအာတောင်ကြီးပမာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်နေတော့သည်။