အခန်း ၂၅၀

အခန်း (၂၅၀) လူတို့၏ စိတ်ထဲရှိ ကြိုတင်စွဲလမ်းမှုများမှာ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုပမာပင်

"ဆရာမတုံ မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်..."

လီလန်သည် ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကျန်းချောင်ရင်..."

ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်သော လူငယ်တစ်ဦးက လီလန်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူသည် အရပ်ရှည်၍ ပိန်ပါးပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဖြူဖျော့သော အသားအရေ ရှိလေသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားပြီး ပညာတတ်တစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်များ အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

ထိုစာအုပ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လီလန်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။ တောင်ပေါ်သို့ မှိုလာခူးရာတွင် အဘယ်ကြောင့် စာအုပ်ယူလာရသနည်း။

မှိုခူးရင်း စာဖတ်ရန် အစီအစဉ်များလား။

ဤသည်မှာ။

ဤလူသည် စာဂျပိုးတစ်ကောင် ဖြစ်နေသလား။

"ဘာတွေဖတ်နေတာလဲ..."

လီလန်က စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရှန်ချုံးဝမ်ရဲ့ နယ်စပ်မြို့ကလေးစာအုပ်လေ..."

အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပါးပါးလူငယ်က လက်ထဲရှိ စာအုပ်ပေါ်မှ မျက်လုံးမခွာဘဲ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဩော်... အဲ့လိုကိုး... နောက်ဆုံးမှာ ချွေ့ချွေ့နဲ့ နျိဆုန့်တို့ တွေ့သွားကြလား..."

လီလန်က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်ပြန်သည်။

သူသည် ယခင်ဘဝက နယ်စပ်မြို့ကလေးရုပ်ရှင်ကို ကြည့်ဖူးလေသည်။

ရုပ်ရှင်၏ အဆုံးသတ်တွင် တောင်ပေါ်မှ သမင်လေးတစ်ကောင်ပမာ ကျက်သရေရှိလှသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ကူးတို့ဆိပ်တွင် ရပ်လျက် သူမ၏ဘေးနားရှိ ပြိုကျနေသော စေတီဖြူကြီးကို ငေးမောကြည့်နေခဲ့သည်။

"ထိုသူသည် မနက်ဖြန်တွင် ပြန်လာကောင်း ပြန်လာနိုင်သည်၊ သို့တည်းမဟုတ် ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်" ဟူသော နောက်ခံအသံဖြင့် ရုပ်ရှင်ကို အဆုံးသတ်ထားလေသည်။

ထို့ကြောင့် နျိဆုန့် ပြန်ရောက်လာခဲ့သလား။

ချွေ့ချွေ့သည် သူမချစ်ရသော ချစ်သူနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသလား။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျန်းချောင်ရင်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားတော့သည်။ သူသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အလျင်အမြန်ပင် မေးလိုက်၏။

"ခင်ဗျား အဲ့စာအုပ်ကို ဖတ်ဖူးတာလား..."

"ကျွန်တော် ကြည့်ဖူးတယ်လို့ပဲ ဆိုရမလား..."

လီလန်သည် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

ရုပ်ရှင်ကြည့်ခြင်းသည် စာအုပ်ဖတ်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး ဘာမှကွာခြားမှုမရှိပေ။

ကျိုးချွန်းယန်၊ ဝမ်ယန်နှင့် သူမတို့၏ ပညာတတ်လူငယ်မလေးများအုပ်စုသည် လီလန်ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

တောင်ပေါ်ရွာလေးတစ်ရွာမှ မုဆိုးတစ်ယောက်က စာဖတ်နိုင်၊ စာရေးနိုင်ရုံသာမက ဝတ္ထုများကိုပင် ဖတ်ရှုနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ တစ်ခါမှ မတွေးထင်ထားခဲ့ကြပေ။

"အန်းနာတစ်ယောက် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီကို အရူးအမူးဖြစ်နေတာ အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက စာတတ်ပေတတ်ဖြစ်ပြီး ယဉ်ကျေးမှုရှိတဲ့သူ ဖြစ်နေတာကိုး..."

ကျိုးချွန်းယန်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ရွှမ်းရွှေရွာသည် အလွန်ရှေးရိုးစွဲကြီးသော တောင်ပေါ်ရွာလေးတစ်ရွာဖြစ်ပြီး အနီးဆုံးမြို့နယ်နှင့် ကီလိုမီတာ ၃၀ ကျော် ကွာဝေးသည်။ တောင်တန်းများဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး အလွန်ခေါင်လှသော နေရာဖြစ်၏။

ကျိုးချွန်းယန်၊ ဝမ်ယန်နှင့် အခြားပညာတတ်လူငယ်များ ရွှမ်းရွှေရွာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် အလယ်တန်းအောင်မြင်ထားသော ပညာတတ်လူငယ်ရုံး၏ တာဝန်ခံဟွမ်နှင့် မူလတန်းအောင်မြင်ထားသော ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းတို့မှလွဲ၍ ကျန်လူများအားလုံးမှာ စာမတတ်သူများဖြစ်ကြပြီး မည်သူမျှ စာမဖတ်နိုင်၊ စာမရေးနိုင်ကြချေ။

ဩော် ဟုတ်သားပဲ၊ အဘိုးဟွမ်ကွမ်းကို မေ့နေတော့မလို့ပင်။

အဘိုးဟွမ်ကိုပါ ထည့်တွက်မည်ဆိုလျှင်ပင် ရွှမ်းရွှေရွာတွင် စာတတ်သူမှာ အလွန်ဆုံးမှ သုံးယောက်သာ ရှိလေသည်။

၎င်းကို မုဆိုးရွာဟု ခေါ်ခြင်းထက် စာမတတ်သူများရွာဟု ခေါ်ဆိုခြင်းက ပို၍ မှန်ကန်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ကျိုးချွန်းယန်၊ ဝမ်ယန်နှင့် အခြားပညာတတ်လူငယ်မလေးများမှာ ရွှမ်းရွှေရွာသားများကို နားလည်ပေးနိုင်ကြသည်။ သူတို့သည် တောင်များနှင့် မြစ်များကို မှီခိုအသက်မွေးကြရသော မုဆိုးများဖြစ်ကြပြီး မိသားစု စားဝတ်နေရေးအတွက် တစ်နေ့ကုန် အလုပ်များနေကြရသည်။ အနားယူရန်နှင့် စာသင်ယူရန် အချိန်မည်သည့်နေရာတွင် ရှိမည်နည်း။

စာသင်ယူလိုပြီး စာဖတ်တတ်ချင်သော ကလေးများပင်လျှင် မြို့နယ်သို့ ကီလိုမီတာ ၃၀ ကျော် သွားရောက်ကြရသည်။

ကလေးတစ်ယောက်တည်း လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် မြို့နယ်တွင် စာသင်ရန် ကီလိုမီတာ ၃၀ ကျော် လမ်းလျှောက်သွားခြင်းကို လူကြီးများက မည်သို့လျှင် စိတ်ချနိုင်မည်နည်း။

ထို့ပြင် ဒေသခံများမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး ကိုယ်ခံပညာစွမ်းရည်ကို တန်ဖိုးထားကြလေသည်။ သူတို့သည် အမဲလိုက်ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် မည်မျှတော်သည်ကိုသာ ဂရုစိုက်ကြ၏။ စာတတ်မြောက်မှုနှင့် ယဉ်ကျေးမှုပညာရပ်များမှာ လုံးဝ အရေးမပါချေ။ မိမိနာမည်ကို မိမိ ရေးနိုင်သရွေ့ လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။

စာမရေးတတ်လျှင်ပင် စက်ဝိုင်းများ ဆွဲပေးရုံဖြင့် ရနိုင်ပေသည်။

စက်ဝိုင်းတစ်ခုဆွဲခြင်းဖြင့် နှစ်ကုန်စာရင်းရှင်းတမ်းတွင် မိမိ၏ အလုပ်မှတ်များကို အမှတ်အသားပြုနိုင်ပြီး မိမိ၏ လုပ်အားခများကို ရယူနိုင်လေသည်။

စာဖတ်ခြင်းနှင့် စာရေးခြင်း သင်ယူမည်လော။ ထိုသို့လုပ်ရန် မလိုအပ်ပါချေ။

သို့သော်လည်း ဤရှေးရိုးစွဲပြီး နောက်ကျကျန်နေသော တောင်ပေါ်ရွာလေးတွင် တကယ်တမ်း၌ စာတတ်ပေတတ်ဖြစ်ပြီး ပညာတတ်တစ်ဦးရှိနေကာ ဝတ္ထုများကိုပင် နားလည်နိုင်စွမ်း ရှိနေလေသည်။ သူသည် နယ်စပ်မြို့ကလေး၏ အဆုံးသတ်နှင့် ဇာတ်လမ်း၏ အဓိက ဆိုလိုရင်းကိုပင် မှတ်မိနေသေး၏။

ဤသည်က ကျိုးချွန်းယန်၊ ဝမ်ယန်နှင့် ထိုပညာတတ်လူငယ်မလေးများကို မည်သို့လျှင် မအံ့ဩဘဲ နေနိုင်စေမည်နည်း။

လုအန်းနာကမူ ထိုမျှလောက် အံ့အားသင့်မနေခဲ့ချေ။ သူမသည် ကျိုးချွန်းယန်၏ မျက်နှာအမူအရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ကျေနပ်ဂုဏ်ယူသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျိုးချွန်းယန်သည် သူမနှင့် လီလန်ကို နောက်ပြောင်လှောင်ပြောင်နေသော်လည်း ကျိုးချွန်းယန်မှာ မာနကြီးကြောင်း လုအန်းနာ သိထားလေသည်။ သူမသည် ယန်ကျင်းမှ လာသူဖြစ်ပြီး လီလန်ကဲ့သို့သော နောက်ကျကျန်နေသည့် တောင်ပေါ်ရွာများမှ မုဆိုးများကို ရင်ထဲမှနေ၍ အထင်အမြင်သေးတတ်၏။

ယဉ်ကျေးမှုမရှိခြင်းသည် ဗဟုသုတကင်းမဲ့ခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး ဗဟုသုတကင်းမဲ့ခြင်းသည် နောက်ကျကျန်ခြင်း၊ ရိုင်းစိုင်းခြင်းတို့နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သောသူကို မည်သူက လေးစားနိုင်မည်နည်း။

လူတို့၏ စိတ်ထဲရှိ ကြိုတင်စွဲလမ်းမှုများမှာ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုပမာပင်ဖြစ်သည်။

လူတစ်ယောက်ကို စာမတတ်ရုံမျှဖြင့် အထင်မသေးပါနှင့်၊ သို့မဟုတ်လျှင် သင်သည် အစောပိုင်း သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းတွင် အကျိုးဆက်များကို ခံစားရပေလိမ့်မည်။

လီလန်သည် ယဉ်ကျေးမှုရှိရုံသာမက ကျွမ်းကျင်သော မုဆိုးတစ်ယောက်၊ မုဆိုးအဖွဲ့၏ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ရှိကြောင်းကိုပါ လုအန်းနာ သိထားလေသည်။

ကျိုးချွန်းယန်က သူ့ကို မနှစ်သက်ဘဲ အထင်သေးလေလေ၊ သူမက ပို၍ ဟိတ်ဟန်ထုတ်ပြချင်လေလေပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ပညာတတ်လူငယ်ရုံးတွင် သူမသည် ကျိုးချွန်းယန်ကို မြင်တွေ့ရတိုင်း လီလန်အကြောင်းကို ထည့်ပြောလေ့ရှိပြီး ဝံပုလွေဘုရင်၏ သားရေကို အမဲလိုက်ရောင်းချခဲ့မှု၊ မြေခွေးဖြူကို အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့မှုတို့အတွက် လီလန်ကို ချီးကျူးကာ လီလန်က မည်မျှတော်ကြောင်းကို ပြောဆိုလေ့ရှိခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သူမသည် ကျိုးချွန်းယန်ကို ရူးသွပ်သွားစေရန် ကြိုးစားနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

*ငါ လုအန်းနာ မျက်စိကျနေတဲ့ ယောက်ျားက ဘာလို့ နင့်မျက်လုံးထဲမှာ တန်ဖိုးမရှိဖြစ်နေရတာလဲ ကျိုးချွန်းယန်…*

*သူ ဘယ်လောက်တောင် ထူးချွန်လဲဆိုတာကို နင် မမြင်နိုင်ဘူးလား…*

*နင်က မျက်ကန်းပဲ ကျိုးချွန်းယန်…*

*အမြင်ကျဉ်းတဲ့သူက နင်ပဲ ကျိုးချွန်းယန်…*

လုအန်းနာက ညည်းတွားလိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် အနည်းငယ် ကျေနပ်သွားလေသည်။

"အဲ့ဒါဆိုရင် နျိဆုန့် ပြန်လာမယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်လား... တကယ်လို့ သူ ပြန်လာရင်ရော ချွေ့ချွေ့ကို လက်ထပ်မှာလား... အနာဂတ်မှာ ချွေ့ချွေ့ ဘာဖြစ်သွားမလဲ..."

ကျန်းချောင်ရင်သည် စိတ်တူကိုယ်တူသူငယ်ချင်းတစ်ဦးကို ရှာတွေ့သွားသကဲ့သို့ လီလန်ကို မေးခွန်းသုံးခု ဆက်တိုက် မေးလိုက်သည်။

မြန်ဆန်စွာ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသော ဤစကားသုံးခွန်းက လီလန်ကို အနည်းငယ် တွေဝေသွားစေတော့သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ၊ ကျန်းချောင်ရင်ကို ဂရုမစိုက်နဲ့... သူက ဝတ္ထုဖတ်ရတာကို အရူးအမူးဖြစ်နေတာ... သူက စာဂျပိုးလေ..."

ဝမ်ယန်က ဘေးမှနေ၍ သတိပေးလိုက်သည်။

*ဝိုး… သူက တကယ့် စာဂျပိုးပဲလား*

လီလန်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

"ချီကန်းမိန်..."

နောက်ဆုံးကျန်နေသည့် ပညာတတ်လူငယ်အမျိုးသားက လီလန် လှမ်းကြည့်လိုက်ချိန်တွင် လျစ်လျူရှုထားသော အမူအရာဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများထဲရှိ အထင်အမြင်သေးမှုနှင့် ရန်လိုမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခုကို လီလန် မြင်လိုက်ရဆဲဖြစ်သည်။

ဤလွှမ်းမိုးနေသော ရန်လိုမှုမျိုးနှင့် သူ အလွန် ရင်းနှီးနေခဲ့ပြီး ယခင်ကလည်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးလေသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ..."

"ဆရာမလုက ဘယ်နေရာမှာပဲရှိနေပါစေ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေတာပဲ..."

လီလန်သည် ချီကန်းမိန်၏ မျက်လုံးများထဲမှ ရန်လိုမှုကို လုံးဝလျစ်လျူရှုကာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ချီကန်းမိန်…ကျန်းချောင်ရင်.. စွန်းရှန်ရီ..."

"ဒီပညာတတ်တွေကို ပေးထားသော နာမည်တွေက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာပဲ..."

လီလန်သည် သူ၏ အတွေးများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လူအုပ်စု၏ ရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

သူသည် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ဆရာမတုံယွီရှုနှင့် အခြားသူများကို မျက်နှာမူလိုက်၏။

"အားလုံး စုံပြီလား..."

လီလန်က မေးလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီကို သတင်းပို့ပါတယ်... အားလုံးရောက်နေပါပြီ၊ တစ်ယောက်မှ မလိုပါဘူး..."

လုအန်းနာက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။

ဤတောင်ပေါ်သို့ မှိုခူးထွက်မည့် ခရီးစဉ်အတွက် ပညာတတ်လူငယ်ရုံးသည် လုအန်းနာ၏ အကြံပြုချက်အရ လီလန်အား အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အဖြစ် အထူးဖိတ်ကြားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ပထမအချက်မှာ လီလန်သည် အမဲလိုက်ခွေးများနှင့် သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်ရှိသော မုဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ လီလန်သည် မောင်အားတောင်သို့ ရောက်ဖူးပြီး ထိုနေရာ၌ တောရိုင်းမြေခွေးများကိုပင် အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် နေရာဒေသကို အလွန်ကျွမ်းဝင်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"အားလုံးစုံပြီဆိုတော့လည်း တောင်ပေါ် တက်ကြတာပေါ့..."

"ကျွန်တော် အရင်ဆုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားချင်တာက တောင်ပေါ်ရောက်တဲ့အခါ အန္တရာယ်တစ်ခုခုနဲ့ ကြုံလာရင် ကျွန်တော်ပြောတဲ့အတိုင်း ခင်ဗျားတို့ လုပ်ကိုလုပ်ရမယ်..."

"အဲ့တာက ပြဿနာမရှိပါဘူး..."

"ကောင်းပါပြီ... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ့မယ်..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ… ကျွန်တော်တို့ အားလုံး ခင်ဗျားစကားကို နားထောင်ပါ့မယ်..."

ချီကန်းမိန်တစ်ယောက်တည်းသာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး လီလန်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ အဲ့ဒါဆိုရင် တောင်ပေါ် တက်ကြတာပေါ့..."

လီလန် စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ဘေးနားရှိ ချုံပုတ်များမှာ ရုတ်တရက် တဖြတ်ဖြတ်မြည်လာပြီး လှုပ်ခါလာတော့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ပညာတတ်လူငယ်အချို့မှာ ဖြူဖျော့သွားကြလေသည်။

တောင်ပေါ်သို့ပင် မဝင်ရသေးခင် သားရဲတိရစ္ဆာန်များနှင့် ကြုံတွေ့ရပြီလော။