အခန်း ၅၁၀

အခန်း ၅၁၀- သားလှီးဓား၏

အနှစ်သာရ၊လောကတွင်

အရသာအရှိဆုံးဟင်းလျာကို ဖန်တီးခြင်းလား

ဝတ်စုံဖြူဝတ်လူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"စီနီယာအစ်မရှန်ရဲ့ ခင်ပွန်းက အရူးတစ်ယောက်သက်သက်ပဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ... တကယ်ကို နှမြောဖို့ကောင်းတယ်... ရင်နာဖို့ကောင်းတယ်"

ကောင်းကင်ဂိုဏ်းနှင့် ရှေးဟောင်းမိုးကြိုးဂိုဏ်းတို့သည် ပြိုင်ဘက်များဖြစ်ကြသော်လည်း နင်နိုင်ငံ၏ တည်ငြိမ်ရေးအတွက် အဓိကမဏ္ဍိုင်ကြီးနှစ်ခုလည်း ဖြစ်ကြသည်။ ဂိုဏ်းနှစ်ခုလုံးမှ တပည့်များသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မကျေနပ်မှုများ ရှိကြသော်လည်း အပြန်အလှန် အသိအမှတ်ပြုမှုတော့ ရှိကြ၏။

သို့သော် ရှန်လင်ရွှမ်း၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းဆန်းပြားစွာ ပြုမူနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ဝတ်စုံဖြူဝတ်လူသည် မချိတင်ကဲ ရေရွတ်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။

"သွားကြစို့ အစ်ကိုထူ... ဒီလိုအရူးတွေနဲ့ စကားပြောနေတာက အချိန်ဖြုန်းတာပဲ"

ဝတ်စုံဖြူဝတ်လူက သခင်လေးထူထံသို့ လှည့်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ရင်း ပြောလိုက်၏။

သို့သော် သူ အံ့ဩသွားရသည်မှာ သခင်လေးထူသည် တုံ့ဆိုင်းနေပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် ရိုသေမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ ပြည့်နှက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုမု... စကားကို ဆင်ခြင်ပါ... သခင်လေးကျိက အရူးမဟုတ်ပါဘူး... သူက ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ ပေါက်နေတဲ့ သစ်ခွပန်းလိုမျိုး မြင့်မြတ်ပြီး မထိပါးဝံ့စရာ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ပါ"

သခင်လေးထူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျန်ဝမ်ယုကလည်း အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလိုက်၏။

"သခင်ကျိက လူ့လောကကြီးထဲမှာ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ လောကကြီးကိုကျောခိုင်းပြီးအေးအေးဆေးဆေးနေသူ... ထူးခြားတဲ့ဆရာကြီးတစ်ယောက်ပဲ... လူမိုက်တွေသာ လူသားများကြားထဲက စစ်မှန်နဂါးတစ်ကောင်ကို မမှတ်မိနိုင်ကြတာ"

ကျန်ဝမ်ယု၏ လေသံမှာ အထက်စီးဆန်နေပြီး ဝတ်စုံဖြူဝတ်လူကို မထီမဲ့မြင်ကြည့်လိုက်၏။

ဝတ်စုံဖြူဝတ်လူသည် လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ကာ ဆွံ့အသွားသည်။

၄င်းက ကွယ်ရာတွင် လူတစ်ယောက်အကြောင်း အတင်းပြောနေစဉ်မှာပင် ဘေးကလူနှစ်ယောက်က ထိုသူ့ကို နတ်ဘုရားဆန်သောနည်ရှိမှုအဖြစ် ရုတ်တရက် ဝိုင်းဝန်းချီးမွမ်းလိုက်သည့်အလား ခံစားလိုက်ရခြင်းမျိုးပင်။

ယခုတွင် သူကသာ လူမိုက်... လူပြက်တစ်ဦး ဖြစ်သွားရသည်။

သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် မေးခွန်းများစွာ လည်ပတ်နေ၏။

ဘာကြောင့်လဲ... ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲ...

သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတောက်လောင်ဆုံး ဖြစ်ပေါ်လာသည်မှာ ဒေါသ ဖြစ်၏။ သခင်လေးထူနှင့် ကျန်ဝမ်ယုတို့၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော သဘောထားကြောင့် သူက ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။

"ဟွန်း"

ဝတ်စုံဖြူဝတ်လူသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ထွက်ခွာသွား၏။

သူ၏ နှာခေါင်းရှုံ့သံက 'ကောင်းပြီ... ငါ မင်းတို့နဲ့ မကစားတော့ဘူး' ဟု ပြောနေသည့်အလားပင်။

ကျန်ဝမ်ယုသည် ဝတ်စုံဖြူဝတ်လူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိယွမ်ထံသို့ လှည့်ကာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။

"ဆရာကျိ... အရင်က ကျွန်တော် မျက်စိကန်းပြီး အမှားလုပ်မိပါတယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ မောက်မာမှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... နောက်ဆိုရင် ကျွန်တော် ဆရာ့ကို မပြစ်မှားဝံ့တော့ပါဘူး"

သခင်လေးထူကလည်း သတိထားလျက် ရှေ့သို့ တိုးလာ၏။

"စီနီယာ... ကျွန်တော် ငွေတုံးအများကြီးယူဆောင်လာခဲ့ပါတယ်... နောက်ထပ် အလင်းဓားတစ်ချောင်းကို ထပ်ပြီး ဝယ်ယူချင်လို့ပါ"

"ငါ့မှာ လောလောဆယ် ငွေမလိုသေးဘူး... ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ လက်နက်တွေကို ကံပါတဲ့သူတွေကိုပဲ ရောင်းတာ"

ကျိယွမ်က ခေါင်းခါကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းမှာ အလင်းဓားတစ်ချောင်း ရှိနေပြီပဲ... ဒီအခွင့်အရေးကို တခြားသူတွေအတွက် ချန်ထားလိုက်ပါ"

သခင်လေးထူ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်မှုများ ထင်ဟပ်သွားသော်လည်း သူ၏ သံသယမှာမူ ပိုမို သေချာသွား၏။ ဤထူးဆန်းပြီး နက်နဲသောပုဂ္ဂိုလ်ကြီးသည် သရဲဈေးတွင် သူ့ကို အလင်းဓား ရောင်းချခဲ့သော ကုန်သည် ဖြစ်သည်မှာ သေချာလှသည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မှတ်မိတာလဲ"

ကျိယွမ်က စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်၏။

"ဒါကတော့..."

သခင်လေးထူသည် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ အထူးလက်နက်တစ်ခုကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

"စီနီယာ... စီနီယာက သွေးဆူးအဖွဲ့ဝင်အချို့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးနောက်မှာ သူတို့ရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့စွမ်းအင်များက ဒီလက်နက်နဲ့ ဆက်နွှယ်သွားခဲ့တာပါ... ဒါကြောင့် လူသတ်သမားနဲ့ သုံးမီတာအတွင်းကို ရောက်တာနဲ့ ဒါက အလင်းပြန်ပြီး နီရဲလာတတ်ပါတယ်"

"အော်... ဒါမျိုးလည်း ရှိတာပဲလား"

ကျိယွမ်၏ မျက်ဝန်းများတွင် နားလည်မှုအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်သန်းသွား၏။

ဤလက်နက်သည် သွေးဆူးအဖွဲ့၏ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"တော်ပြီ... ငါ့ကို အေးအေးဆေးဆေး ငါးမျှားခွင့်ပေးဦး"

ကျိယွမ်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ မောင်းထုတ်လိုက်ပြီး ကုလားထိုင်ထက်တွင် ပြန်လည် လဲလျောင်းလိုက်၏။

၄င်းကို မြင်သောအခါ ကျန်ဝမ်ယုနှင့် သခင်လေးထူတို့သည် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ကာ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

သူတို့ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ နားလည်မှုရှိရှိ ပြုံးလိုက်ကြ၏။

---

ကျိယွမ်သည် သူ၏ နတ်ဘုရားသစ်တောတံဆိပ်ကို ထုတ်ယူကာ စကားပြောအဖွဲ့အတွင်းသို့ စာရိုက်လိုက်သည်။

"ဟေး... ငါ သွေးဆူးအဖွဲ့ဝင်အချို့ကို သတ်လိုက်မိတယ်... အခု သူတို့ရဲ့ လက်နက်တွေက ငါ့အနားရောက်ရင် အလင်းပြန်နေကြတယ်... ဒါကို ဘယ်လို ပြုပြင်ရမလဲ"

ကျိယွမ်သည် သူတစ်ပါး၏ စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံရသည်ကို မုန်းတီးသူ ဖြစ်၏။

ကျိဝူယန်ထံမှ ပြန်စာ ရောက်ရှိလာသည်။

"ဒါက ခက်ခဲတဲ့ ပြဿနာပဲ... အထူးနည်းလမ်းတွေနဲ့ အဲဒီအမှတ်အသားကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်မယ့် ကောင်းကင်အဆင့်လက်နက်သခင်တစ်ယောက် လိုအပ်လိမ့်မယ်... ဒါက နာကျင်မှု ရှိစေရုံတင်မကဘဲ စိတ်ဝိညာဉ်ကိုလည်း ထိခိုက်စေနိုင်တယ်"

ထိုအဖွဲ့ထဲတွင် ရှိသော သွေးဆူးအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးထံမှလည်း ပြန်စာ ရောက်လာ၏။

"ဒီလောက်အထိ မခက်ခဲပါဘူး... အစ်ကိုသားလှီးဓား... နောက်တစ်ကြိမ် နတ်ဘုရားသစ်တောချောက်နက်ကို လာတဲ့အခါ ကျွန်တော် မင်းကို ဆူးပင်ဆေးကြောရေးဆေးရည်တစ်ပုလင်း ပေးပါ့မယ်... တစ်ငုံသောက်လိုက်ရုံနဲ့ အမှတ်အသား ပျောက်သွားလိမ့်မယ်"

"မင်း အခုပဲ ငါ့ကို ပေးလို့မရဘူးလား"

ကျိယွမ်က မေး၏။

"တကယ်လို့ မင်း နတ်ဘုရားသစ်တောချောက်နက်ကို လာရင် ငါ ပေးပါ့မယ်"

"ငါ အခုလောလောဆယ် မလာနိုင်သေးဘူး... အကြွေးတောင်းဂိတ်ရဲ့ ဒရုန်းတစ်စင်းကိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် လွှတ်ပြီး လာယူခိုင်းရမလား... ကျန်ဆွမ်းယင်းကို လွှတ်ရမလား"

သွေးဆူးအဖွဲ့ဝင်က ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုသားလှီးဓား... မင်းက တကယ်ကို ရိုးသားမှု မရှိဘူးပဲ"

"ရိုးသားမှု မရှိဘူး ဟုတ်လား... ငါက သွေးဆူးအဖွဲ့ကို ဘယ်လိုမျိုး အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရမလဲဆိုတာ တခြားသူတွေနဲ့ မဆွေးနွေးဘဲ သည်းခံနေတာလေ... တကယ်လို့ မင်းက ငါ့ကို ရိုးသားမှုမရှိဘူးလို့ ထင်ရင် ငါ အခုပဲ စတင်လိုက်တော့မယ်"

"ပြောစမ်းဦး... သွေးဆူးအဖွဲ့မှာ အထူးကျင့်ကြံသူ ဘယ်နှယောက် ရှိလဲ... ဌာနချုပ်ကကော ဘယ်မှာလဲ... ငါ ဒီကိစ္စတွေ ပြီးတာနဲ့ ဌာနချုပ်ကို ကိုယ်တိုင်လာပြီး ဖျက်ဆီးပစ်မယ်"

ကျိယွမ်က စကားပြောခန်းအတွင်း၌ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကြေညာလိုက်၏။

ကျိဝူယန်သည် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"ဒီနတ်ဘုရားသစ်တောတံဆိပ် အသစ်ရတဲ့သူက... တကယ်ကို ဘာမှမသိတဲ့သူပဲ"

သွေးဆူးအဖွဲ့ဝင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြော၏။

"ငါတို့ရဲ့ ဌာနချုပ်မှာ ပျော်စရာ ဘာမှမရှိပါဘူး... နတ်ဘုရားသစ်တောချောက်နက်ကိုပဲ လာခဲ့ပါ... မင်း သတ်နိုင်ဖို့အတွက် ငါတို့အဖွဲ့ဝင်တွေကို စီတန်းပေးထားပါ့မယ်"

"ကောင်းပြီ... ငါ အားတဲ့အခါ လာခဲ့မယ်"

ကျိယွမ်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ကျိဝူယန်သည် သူ၏ နားထင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ခေါင်းကိုက်လာသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ထိုနှစ်ဦး၏ စကားပြောဆိုမှုများတွင် လေးနက်မှု လုံးဝ မရှိပေ။ သွေးဆူးအဖွဲ့ဝင်၏ လေသံမှာ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သော လူဆိုးတစ်ယောက်နှင့်မတူဘဲ ဘာမှစိတ်မဝင်စားသောအရာရှိတစ်ဦးနှင့် ပိုတူနေသည်။ သားလှီးဓား၏ ကြွားဝါမှုများကလည်း သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ စကားထက် လူဆိုးတစ်ဦး၏ စကားများနှင့် ပိုတူနေ၏။

"ဒီကမ္ဘာကြီးကတော့... ကယ်တင်လို့ မရတော့ဘူးပဲ"

ကျိဝူယန်က စိတ်ပျက်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

---

သင်္ဘောကြီးသည် ဝေရွှေမြစ်ကို ဖြတ်သန်းကာ ရဲ့ရှန်းအိုင်ဆီသို့ ဆက်လက် ခရီးနှင်နေဆဲ ဖြစ်၏။

ရုတ်တရက် သင်္ဘောကြီး ရပ်တန့်သွားသည်။

လက်နက်သခင်အချို့သည် ကုန်းပတ်ထက်မှ ပျံသန်းသွားကြကာ ရုပ်အလောင်းများကို ဆယ်ယူရန် မြစ်အတွင်းသို့ ငုံ့လျှိုးသွားကြ၏။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကောင်းကင်ဂိုဏ်းသည် ရဲ့ရေကန်သခင်နှင့် တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ထိုပဋိပက္ခကြောင့် အပြစ်မဲ့သော တံငါသည် တစ်ထောင်ကျော် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရကာ သူတို့၏ ရုပ်အလောင်းများသည် ရေကြီးမှုများနှင့်အတူ မျောပါသွားခဲ့၏။

ယခုတွင် သင်္ဘောကြီးသည် သူတို့၏ ရုပ်အလောင်းများကို ဆယ်ယူရန် ရပ်တန့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"သူတို့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းတွေက ကောင်းမွန်တဲ့ နေရာမှာ အနားယူသင့်ပါတယ်"

"သူတို့က နင်နိုင်ငံရဲ့ သစ္စာရှိတဲ့ ပြည်သူတွေပါ... နှမြောဖို့ကောင်းလိုက်တာ..."

"ရေသခင်က တကယ်ကို ယုတ်မာတယ်... ငါ ဝေလုံရွှမ်းယွမ်ဓားကို ပြုပြင်ပြီး သူ့ကို တရားစီရင်နိုင်ဖို့ ကျိန်ဆိုတယ်"

"အခုအထိ ရုပ်အလောင်း ကိုးဆယ့်ရှစ်ခု ဆယ်ယူရရှိပြီးပြီ... တကယ့်ကို ဝမ်းနည်းစရာပဲ"

သင်္ဘောပေါ်တွင် သက်ပြင်းချသံများနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးသံများ ပြည့်နှက်နေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုဝမ်းနည်းစရာ ဖြစ်ရပ် ပြီးဆုံးသွားကာ နောက်တစ်နေ့ ညနေခင်းတွင် သင်္ဘောကြီးသည် ရဲ့ရှန်းအိုင်၏ သင်္ဘောဆိပ်ကမ်းများသို့ ဆိုက်ရောက်လာသည်။

---

ရဲ့ရှန်းအိုင်သည် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ကျယ်ပြောလှသည်။

ခရီးသည်များ သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းကြပြီး ကျိယွမ်သည် ချန်ခန်းပေါင်နှင့်အတူ ရှန်မိသားစု၏နောက်လိုက်များနောက်မှ လိုက်ပါကာ သူတို့၏ အခြေစိုက်စခန်းသို့ ရောက်ရှိလာ၏။

အေးစက်စက်နိုင်သော မိန်းမတစ်ယောက် ချဉ်းကပ်လာကာ သူမ၏ အကြည့်က ကျိယွမ်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အံ့ဩမှုနှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုတို့ ရောပြွမ်းနေသည်။

"ငါတို့ရဲ့ သမက်လေးက ရဲ့ရှန်းအိုင်ကို ရောက်လာနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ"

သူမက အေးစက်စွာ မှတ်ချက်ချ၏။

ရှန်မိသားစုသည် စွမ်းအားကြီးသော လက်နက်သခင်များ သို့မဟုတ် ပါရမီရှိသော အတတ်ပညာရှင်များကိုသာ ခေါ်ဆောင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမအတွက်မူ ကျိယွမ်သည် အပိုလူသက်သက်သာ။

"မင်းတို့ရဲ့ သခင်မလေးကော ဘယ်မှာလဲ"

ကျိယွမ်က မျက်ဝန်းများ တောက်ပလျက် မေးလိုက်သည်။

"ငါ သူမကို စီးချင်လို့ပါ"

ထိုမိန်းမ၏ မျက်နှာထက်တွင် အေးစက်မှုများ ပိုမို ပြန့်နှံ့သွားသည်။

"သမက်တော်... ဒီလို ရူးကြောင်ကြောင် စကားတွေကို ရပ်တန့်ပါ"

တကယ်လို့ တခြားသူတစ်ယောက်ကသာ ဤစကားကို ပြောခဲ့လျှင် သူမသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ၎င်းတို့ကို နှစ်ပိုင်းပိုင်းပစ်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမက ပြန်ပြော၏။

"ရေသခင်က ပြဿနာတွေ ရှာနေတယ်... သခင်မလေးက ကောင်းကင်ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲတွေကို ကူညီပြီး ရဲ့ရှန်းအိုင်ကို ကင်းလှည့်နေတာကြောင့် အခုလောလောဆယ် ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျိယွမ်က စိတ်ပျက်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အင်း.. စီးတော်ယူဉ်တစ်စီး ရဖို့ အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးရပြန်ပြီ"

"နင်"

အေးစက်စက်နိုင်သော မိန်းမသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ခြေဆောင့်လိုက်ကာ ချန်ခန်းပေါင်ကို သတိထားလျက် ကြည့်လိုက်၏။

တကယ်လို့ ချန်ခန်းပေါင်သာ ရှိမနေလျှင် သူမသည် ကျိယွမ်၏ သမက်အဆင့်အတန်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အရေးယူမိမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုအချို့ ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။ သူမသည် ယခင်က ပြဿနာအချို့ကြောင့် သတိမေ့မြောကာ နာကျင်စွာ နိုးထခဲ့ရပြီး မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မသေချာပေ။

သူမသည် အပျိုစင်လေး ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်ရာ ပြင်းထန်သော အရာများ မဖြစ်ပျက်ခဲ့ဟု ယူဆနိုင်သော်လည်း... သူက သူမကို တစ်ကိုယ်လုံး ထိတွေ့ခဲ့သလော။

ဤအတွေးက သူမ၏ ပါးပြင်ကို ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသတို့ဖြင့် နီမြန်းသွားစေသည်။

---

ရဲ့ရှန်းအိုင်၏ ရေနက်ပိုင်းတွင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော အကြီးအကဲအမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးကြီးများကို နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်နေ၏။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်နေသည်။

"ရေသခင်... နင့်ရဲ့ရေအိုင်၏ ရေနက်ပိုင်းမှာ ထာဝရ ပုန်းကွယ်နေနိုင်မယ်လို့ မထင်နဲ့"

"တကယ်လို့ နင်ထပ်ပြီး ပြဿနာရှာရင် ငါ နင်ကို နှိမ်နင်းဖို့ ကောင်းကင်အဆင့်လက်နက်ကို ယူလာမယ်"

ရေသခင်သည် ကမ္ဘာမြေအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိသော မဟာဆရာအဆင့် ဖြစ်သဖြင့် ထိုအကြီးအကဲထက် အနည်းငယ် ပိုမို စွမ်းအားကြီး၏။

ထို့အပြင် ဤရေအိုင်သည် သူ၏ နယ်မြေ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် ရေ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ ကြီးမားသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

သူသည် ရဲ့ရှန်းအိုင်နှင့် ပေါင်းစပ်နေသော ဝိညာဉ်မှင်စာတစ်ကောင် ဖြစ်သဖြင့် ဒေသတစ်ခုလုံးကို နစ်မြုပ်စေမည့် ကပ်ဘေးသင့်ရေကြီးမှုများကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်း ရှိ၏။

အကြီးအကဲ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုများ ရှိသော်လည်း ရေသခင်သည် ရေနက်ပိုင်းတွင် ပုန်းကွယ်နေကာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဟွန်း"

အကြီးအကဲသည် စိတ်ပျက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာဖုံးစွပ်အမျိုးသမီးတစ်ဦး တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသော လှေငယ်ဆီသို့ ပြန်လာခဲ့၏။

သူမ၏ အေးစက်ပြီး ဆန်းပြားသော အရှိန်အဝါသည် အထီးကျန်စွာ ပွင့်လန်းနေသော ကမ္ဘာကျော်ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ရှိသည်။ သူမ၏ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံကပင်လျှင် အတုမရှိသော အလှတရားကို ဖော်ပြနေ၏။

"လင်ရွှမ်း... မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းက ရဲ့ရှန်းအိုင်ကို ရောက်လာပြီ ထင်တယ်... မင်း ဒီမှာ ရှိနေဖို့ မလိုပါဘူး... မင်းရဲ့ မိသားစုဆီ သွားကြည့်လိုက်ပါဦး"

အကြီးအကဲက ညင်သာစွာ တိုက်တွန်းသည်။

"ကျွန်မ ဒီမှာ ဆက်ပြီး စောင့်ကြပ်ရမယ်"

ရှန်လင်ရွှမ်းက တည်ငြိမ်လှ၏။

အကြီးအကဲ ဝမ်ချင်းယီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... သတိထားဦး... တကယ်လို့ ရေသခင်နဲ့ တိုးရင် ချက်ချင်း အကြောင်းကြား"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ"

ရှန်လင်ရွှမ်းက သစ်ခွပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ရဲဝင့်စွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

ဝမ်ချင်းယီသည် သူမ၏ တပည့်ကို ကြည့်ကာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေမိသည်။

"တကယ်လို့ ငါသာ ကောင်းကင်အဆင့်လက်နက်သခင်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရင် ငါ့ရဲ့ တပည့်ကို ဒီလိုမျိုး သေမျိုးတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ရတဲ့ ဒုက္ခမျိုး ခံစားခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ချင်းယီ၏ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသများ ဖြစ်ပေါ်နေမိသည်။ ရှန်လင်ရွှမ်း၏ ထူးခြားသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်သည့် နက်နဲယင်ခန္ဓာကိုယ်မှာ အကြီးအကဲများနှင့် ဂိုဏ်းချုပ်များစွာ လိုချင်နေကြသော အရာ ဖြစ်၏။

ဤခန္ဓာကိုယ်သည် အတိုင်းအဆမရှိသော ပါရမီကို ပေးစွမ်းနိုင်သော်လည်း ပြဿနာများစွာကိုလည်း ဆွဲဆောင်တတ်သည်။ ယခု ရဲ့ရှန်းအိုင်တွင် ကျင်းပသော အတတ်ပညာရှင်များညီလာခံသည် ကျွမ်းကျင်သူများကိုသာမက အခြားစီရင်စုများနှင့် နိုင်ငံခြားတိုင်းပြည်များမှ လူဆိုးများကိုပါ ဆွဲဆောင်နေ၏။ သူတို့၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရေသခင် မဟုတ်ဘဲ ရှန်လင်ရွှမ်း ဖြစ်သည်။

"လင်ရွှမ်း... မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းနဲ့ အမြန်ဆုံး အိမ်ထောင်ရေး သုခကို ခံစားလိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်... နက်နဲယင်ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာက မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို ထိခိုက်နိုင်ပေမဲ့ ဒီလူရမ်းကားတွေကိုတော့ ဟန့်တားနိုင်လိမ့်မယ်"

ဝမ်ချင်းယီက တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ဆက်ပြော၏။

"ငါ ကြားတာတော့... ဟန်ရှန်းမဟာဆရာကြီးလို့ လူသိများတဲ့ မိုရှန်းက ပန်းသူခိုးဟာ နင်နိုင်ငံထဲကို တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာတယ်... သူက မင်းအတွက် လာတာလို့ သတင်းထွက်နေတယ်"

ဤနာမည်ကို ​ပြောသောအခါ ဝမ်ချင်းယီ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိလာသည်။

ဟန်ရှန်းမဟာဆရာကြီးသည် သူ၏ စွမ်းအားကြောင့်သာမက မည်သည့် ကာကွယ်ရေးအတားအဆီးကိုမဆို တိတ်တဆိတ် ကျော်ဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိသော ရုပ်ဖျက်ပညာကြောင့်လည်း ကျော်ကြားသူ ဖြစ်၏။ သူ၏ ပုံရိပ်ယောင်မှော်ပညာနှင့် ရုပ်ဖျက်ခြင်းမှာ အတုမရှိပေ။

သို့သော် ရှန်လင်ရွှမ်းမှာမူ လှေကုန်းပတ်ထက်တွင် လရောင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်နေဆဲ ဖြစ်၏။

"ဆရာ... ဂိုဏ်းအနေနဲ့ ကျိယွမ်ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ သေချာအောင် လုပ်ပေးပါဦး"

ရှန်လင်ရွှမ်း၏ လေသံက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုအချို့ ပါဝင်နေသည်။ သူမကို ရည်ရွယ်နေသူများသည် ကျိယွမ်ကို အသုံးချနိုင်ကြောင်း သူမ သိရှိထား၏။

"စိတ်ချပါ... ငါ မင်းရဲ့ မိသားစုနဲ့ ကျိယွမ်ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ကမ္ဘာမြေအဆင့်လက်နက်သခင်တွေကို တာဝန်ပေးထားပြီးသားပါ"

ဝမ်ချင်းယီက သူမစိတ်ချစေရန် အသိပေးလိုက်သည်။

---

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရဲ့ရှန်းအိုင်အနီးရှိ ရှန်မိသားစု၏ ခြံဝန်းအတွင်း၌ ကျိယွမ်သည် ပျင်းရိစွာ အကြောဆန့်လိုက်၏။

"ငါရှာခိုင်းထားတာ ဘယ်လိုလဲ"

သူက မေးသည်။

ချန်ခန်းပေါင်က သူ၏ခေါင်းကို ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ကုတ်လိုက်၏။

"ပါရမီရှိတဲ့ ထမင်းချက်ဆရာကို ရှာဖို့က ခက်ခဲပေမဲ့... တခြားပုံစံ ထမင်းချက်ဆရာတွေကို ရှာဖို့ကတော့ တကယ်ကို လွယ်ကူပါတယ်"

"မဖြစ်ဘူး... ငါ့မှာ စံနှုန်း ရှိတယ်"

ကျိယွမ်က ချက်ချင်း ငြင်းလိုက်၏။

သူတို့ ရဲ့ရှန်းအိုင်သို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက ကျိယွမ်၏ စွမ်းအားသည် တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ သူသည် သားလှီးဓားအသွင်ဖြင့် နောက်ထပ် မည်သို့ လှုပ်ရှားရမည်ကို စဉ်းစားနေခဲ့လေ၏။

တကယ်လို့ သူက သားလှီးဓားအဖြစ် အပြည့်အဝ သရုပ်ဆောင်လိုလျှင် ဓားတစ်ချောင်းအနေဖြင့် တည်ရှိနေရုံနှင့် မလုံလောက်ပေ။ သူသည် လောကကြီးတွင် အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားနိုင်မည့် အလွန် အရသာရှိသော ဟင်းလျာတစ်ခုကို ဖန်တီးရန် ကူညီပေးရမည် ဖြစ်သည်။ ၄င်းက ချက်ပြုတ်ခြင်းအတတ်ပညာ၏ သာလွန်ထူးကဲခြင်းကို ဖော်ပြမည့် သားလှီးဓား၏ အနှစ်သာရ ပင် ဖြစ်၏။

"ငါ့မှာ အတူတူ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်မယ့်၊ အကောင်းဆုံးဟင်းလျာကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ ထမင်းချက်ဆရာကောင်းတစ်ယောက် သေချာပေါက်လိုအပ်တယ်"

ကျိယွမ်က ရေရွတ်လိုက်သည်။သားလှီးဓားက ဟင်းမချက်နိုင်ပါ။

ရဲ့ရှန်းအိုင်သည် ကျယ်ပြောလှသဖြင့် ဒဏ္ဍာရီလာ ငါးတစ်ရာဟင်းလျာကို ဖန်တီးရန်အတွက် အကောင်းဆုံး ဟင်းချက်စရာပစ္စည်းများကို ပေးစွမ်းနိုင်၏။

"သခင်... ငါတို့ ဟိုအစီအစဉ်ကို သုံးရမလား... လမ်းဘေး ကုန်သည်ပုံစံလေ"

ချန်ခန်းပေါင်က အကြံပြုသည်။

ကျိယွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"အင်း... သင့်တော်တဲ့ ထမင်းချက်ဆရာကို ရှာဖို့ ကံတရားအပေါ်မှာပဲ ပုံအပ်ရတော့မယ် ထင်တယ်"

ဒုတိယအစီအစဉ်မှာ ချန်ခန်းပေါင်က လမ်းမပေါ်တွင် သားလှီးဓားများ ရောင်းချသော ကုန်သည်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ရန် ဖြစ်သည်။

ကျိယွမ်က ကလောင်တံနှင့် စာရွက်ကို ယူကာ စာတစ်ကြောင်း ရေးသားလိုက်၏။

---

"သက်ဆိုင်သူများ သိစေရန် - အစားကြူးသောအဖိုးကြီး ချန်ခန်းပေါင်သည် လူ့လောက၏ အရသာရှိသော အစားအစာများကို တောင့်တနေသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်သည် သူနှင့်အတူ ရှာဖွေပေးရန် လိုက်သွားပါသည်။ စိတ်မပူကြပါရန်နှင့်... ကျွန်တော်တို့ကိုလည်း လိုက်မရှာကြပါရန်။"

---

ထို့နောက် သူက ထိုစာရွက်ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားခဲ့ကာ ရေခွက်ဖြင့် ဖိထားလိုက်၏။

"ငါ သဲလွန်စအချို့ ချန်ထားခဲ့ပြီ... သွားကြစို့"

အသွင်တစ်ထောင်ပြောင်းလဲခြင်းအတတ်၏ အရှိန်အဝါနှင့်အတူ ကျိယွမ်သည် သားလှီးဓားအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ လူသားအရွယ်အစား မဟုတ်ဘဲ သာမန် မီးဖိုချောင်သုံးဓား အရွယ်အစားအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

ထို့နောက် သူသည် ခရီးသွားရန်အတွက် အဆင်ပြေစေမည့် အပြင်ဘက် မာကြောပြီး အတွင်းဘက် နူးညံ့သော အထူးဓားအိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

"အသွင်ပြောင်းစမ်း"

နောက်ထပ် စွမ်းအင်တစ်ခုနှင့်အတူ ချန်ခန်းပေါင်သည် ကြီးမားပြီး အရောင်အသွေး စုံလင်သော ပုတ်သင်ညိုကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

"ငါ့ကို သယ်ပြီး ထွက်ကြစို့"

ကျိယွမ်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထိုသို့ ရုပ်ဖျက်ထားခြင်းကြောင့် သူတို့သည် မည်သူမျှ သတိမထားမိဘဲ ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့ကြ၏။ ကျိယွမ်သည် ရှန်မိသားစု၏ ခြံဝန်းပတ်ပတ်လည်တွင် စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများစွာ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားလိုသည်။

"နားလည်ပါပြီ"

ချန်ခန်းပေါင်က ချက်ချင်း ပြန်ပြောကာ သားလှီးဓားကို ကိုင်ဆောင်ရင်း ပြေးထွက်သွား၏။

---

ရဲ့ရှန်းအိုင်အပြင်ဘက်ရှိ တောင်တန်းများထဲတွင် ချန်ခန်းပေါင်သည် သားလှီးဓားကို အနောက်တွင် လွယ်ပိုးရင်း ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းနေသည်။

"သခင်... အခု ငါတို့ ဘေးကင်းပြီလား"

သူက လှည့်မေး၏။

ကျိယွမ် ပြန်မပြောခင်မှာပင် ကြီးမားသော ငန်းကြီးတစ်ကောင်သည် သူတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားကာ တောရိုင်းမြေ၏ စောင့်ရှောက်သူအလား စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ငါတို့ ဘေးကင်းလုနီးပါးပါပဲ... ဒီငန်းကြီးကလွဲရင်ပေါ့... အော်... ပြီးတော့ ငါတို့နောက်ကို လိုက်လာတဲ့သူလည်း ရှိသေးတယ်"

ကျိယွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်၏။သို့သော် ချန်ခန်းပေါင်ကတော့ တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ငါတို့နောက်ကို လိုက်လာတာ ဟုတ်လား... ဘယ်သူက သားလှီးဓားကို သယ်ထားတဲ့ ပုတ်သင်ညိုတစ်ကောင်နောက်ကို လိုက်လာတာလဲ"

ထိုအချိန်တွင် အရိပ်များထဲမှ လူတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူသည် မောက်မာသော အပြုံးရှိသည့် သန်မာထွားကျိုင်းသော လူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထိုလူ၏ အကြည့်က ချန်ခန်းပေါင်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကာ သံသယများနှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများ ပါဝင်နေ၏။

"သတင်းတွေအရတော့... ပုံရိပ်ယောင်မှော်ပညာကို ကျွမ်းကျင်ပြီး ပန်းအလှပေါင်းများစွာကို ခိုးယူခဲ့တဲ့ ဟန်ရှန်းမဟာဆရာကြီးဟာ ရုပ်ဖျက်ပညာမှာ အတုမရှိဘူးလို့ ပြောကြတယ်... ငါ မင်းကို ဒီနေရာမှာ... ဒီလိုပုံစံနဲ့ တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

သူ၏ လေသံတွင် သရော်မှုများ ပါဝင်နေပြီး ပုတ်သင်ညိုကို ထိုကျော်ကြားသော ပန်းသူခိုးအဖြစ် တမင်တကာ မှားယွင်းစွာ သတ်မှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ခန်းပေါင်ကတော့ ထိုလူအား နားမလည်စွာ ကြည့်နေ၏။

ဘယ်ကပန်းကို ခိုးတာလဲ ၊ ပေါက်စီခိုးတယ်လို့ပြောရင် ဟုတ်ဦးမယ်။

-----------