အခန်း ၅၁၃

အခန်း (၅၁၃) စကားပြောတတ်တဲ့ မီးဖိုချောင်သုံးဓားလား

ကျိယွမ်၏ ဖုံးကွယ်ထားသော အချက်အလက်များကို မြင်နိုင်စွမ်းနှင့် ချန်ခန်းပေါင်၏ နှုတ်ရေးကျွမ်းကျင်မှုတို့ ပေါင်းစပ်ကာ ရိုးအလှသော ကျန်းယွန်းရှီကို လုံးဝ လိမ်လည်လှည့်ဖြားနိုင်ခဲ့ပြီး သူမကို ဆွံ့အပြီး ငေးငိုင်နေသော ခွေးပေါက်စလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

"မင်းရဲ့ ရွှေဆံထိုးက မင်းဦးလေးဆီကရတဲ့ လက်ဆောင်ပဲ..."

"မင်းရဲ့ခါးက ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားက ရွှန်ကု သွန်းလုပ်ထားတဲ့ ရတနာပစ္စည်းတစ်ခုပဲ"

"အင်း"

"ပြီးတော့... မင်းရဲ့ ဂျိုင်းမွေးက နည်းနည်း ရှည်နေတယ်"

"ဟင်"

နေ့တစ်ဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် မြို့အတွင်းရှိ အိမ်ဝင်းတစ်ခုထဲတွင် ကျန်းယွန်းရှီသည် အမယ်စုံလင်လှသော ဟင်းချက်စရာများ ပြည့်နှက်နေသည့် အခန်းကို ကြည့်ကာ ငေးငိုင်နေ၏။

"လောကကြီးက ပျက်စီးနေပြီး ဆိုးယုတ်တဲ့ ဝိညာဉ်မှင်စာတွေ စိုးမိုးနေပြီ... သခင်မလေး... မင်းက လောကကြီးကို ကယ်တင်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ"

ချန်ခန်းပေါင်က တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့... လောကကြီးကို ကယ်တင်တာနဲ့ ဒီဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ခုတ်တာက ဘာဆိုင်လို့လဲ"

ကျန်းယွန်းရှီမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူမသည် ဓားကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီးနောက် ချန်ခန်းပေါင်၏ ခေါ်ဆောင်လာမှုကြောင့် ဤအိမ်ဝင်းသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

"နတ်ဘုရားတစ်ပါးက တစ်ခါက ပြောခဲ့ဖူးတယ်... 'အခန်းတစ်ခန်းကိုတောင် မလှည်းကျင်းနိုင်ရင် လောကကြီးကို ဘယ်လို လှည်းကျင်းမလဲ' တဲ့။

မင်းက ဟင်းသီးဟင်းရွက်တောင် မခုတ်တတ်ဘဲ ဓားစွမ်းရည်ကို မမြှင့်တင်နိုင်ရင် လောကကြီးက ဆိုးယုတ်တဲ့ ဝိညာဉ်မှင်စာတွေကို ဘယ်လို သုတ်သင်မလဲ"

ချန်ခန်းပေါင်က အလွန် တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် လျှောက်ပြောလိုက်၏။

"ဒါကြောင့် လောကကြီးကို ကယ်တင်ဖို့ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းက ဟင်းသီးဟင်းရွက် ခုတ်တာပဲ"

"ဒီမှာရှိတဲ့ ဂေါ်ဖီထုပ်၊ ခရမ်းသီး၊ အသား... အားလုံးကို အတုံးအသေးလေးတွေဖြစ်အောင် ခုတ်ပစ်... ဒါက မင်းရဲ့ ပထမဆုံး စမ်းသပ်ချက်ပဲ"

"အော်... မခုတ်ခင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို အရင်ဆေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး... မညစ်ပတ်စေနဲ့... အစားအစာတွေကို မဖြုန်းတီးနဲ့"

ကျန်းယွန်းရှီ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သူမသည် မယုံတစ်ဝက်ယုံတစ်ဝက်သံသယဖြင့် ခေါင်းညိတ်၏။

"ကောင်းပါပြီ"

ဘာပဲပြောပြော သူမရှေ့က အဘိုးအိုက အလွန် ထူးခြားလွန်းလှသည်။

သူမအကြောင်းကို သူမထက်ပင် ပိုသိနေပြီး လူ့လောကတွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော ပညာရှိတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါ ရှိနေ၏။

"ဘာမှလုပ်စရာမှ မရှိတာပဲ စမ်းကြည့်လိုက်တာပေါ့"

ကျန်းယွန်းရှီ ဖြေသိမ့်တွေးလိုက်မိသည်။

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် သူမသည် အခန်းပြည့်မျှ ရှိနေသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် အသားပုံကြီးကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ ရွှေလိုမွေးထားသော မျိုးရိုးမြင့်အမျိုးသမီးလေးသည် မီးဖိုချောင်အကူမိန်းကလေးအဖြစ် ပထမဆုံးနေ့ကို တရားဝင် စတင်ခဲ့လေပြီ။

အပြင်ဘက်ရှိ စံအိမ်တစ်ခုတွင်။

အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့သည် စစ်တုရင် ကစားနေကြသည်။ အမည်းရောင်အကွက်များက စစ်တုရင်ခုံကို စိုးမိုးထားပြီး အဖြူရောင်အကွက်များကို ဝန်းရံထား၏။ သူတို့၏ ရိုးရှင်းသော ရုပ်ရည်များ ရှိသော်လည်း ထိုနှစ်ဦးစလုံးထံမှ လောကီမှကင်းကွာနေသော ဆရာသခင်များ၏ အရှိန်အဝါ ဖြာထွက်နေသည်။

"အဲဒီအဘိုးကြီးမှာ အကွက်အချို့ ရှိပေမဲ့ သိပ်တော့ ထူးခြားမနေပါဘူး"

အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်၏။

ထိုအမျိုးသမီးအမည်မှာ ယွန်းလီ ဖြစ်ပြီး မြေကမ္ဘာအဆင့် လက်နက်သခင် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အမျိုးသားမှာ ယွန်းဟူ ဖြစ်ပြီး သူလည်း မြေကမ္ဘာအဆင့် လက်နက်သခင် တစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် မြို့စားမင်း၏ အမိန့်အရ မင်းသမီး ကျန်းယွန်းရှီကို လျှို့ဝှက်စွာ ကာကွယ်ရန် တာဝန်ပေးခြင်း ခံထားရသူများ ဖြစ်သည်။

ကျန်းယွန်းရှီ၏ လွတ်လပ်ပြီး ရိုးသားသော စိတ်နေသဘောထားကြောင့် သူမသည် ရဲ့ရေကန်ရှိ ပွဲတော်များတွင် ပါဝင်ရန် နန်းတော်မှ ခိုးထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူမ၏ ဘေးကင်းရေးကို စိုးရိမ်သဖြင့် မြို့စားမင်းက သူမကို ကာကွယ်ရန် ဤနှစ်ဦးကို စေလွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် အလွန်အရေးမကြီးပါက လူလုံးမပြရန် ညွှန်ကြားခံထားရ၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် ကျန်းယွန်းရှီတွင် မိမိကိုယ်ပိုင် ကျင့်ကြံမှု စွမ်းရည်ရှိပြီး ကာကွယ်ရေး ရတနာပစ္စည်းများစွာလည်း ရှိနေသဖြင့် သာမန်အန္တရာယ်များက သူမကို မထိခိုက်နိုင်ချေ။

"ငါ သိချင်တာက... သူ မင်းသမီးကို ဘယ်လို စည်းရုံးလိုက်တာလဲ ဆိုတာပဲ"

ယွန်းဟူက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းယွန်းရှီသည် လွတ်လပ်စွာ နေတတ်သော်လည်း လူအ မဟုတ်ချေ။

သူမ အဘိုးအိုနှင့် စကားပြောနေသည်ကို သူတို့ အဝေးမှ လှမ်းကြည့်ခဲ့သော်လည်း စကားပြောသံ အသေးစိတ်ကိုမူ မကြားခဲ့ရချေ။

"သူက ကျွမ်းကျင်တဲ့ လူလိမ်ကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်မှာပါ... မင်းသမီးက သူ့ရဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို စိတ်ပျက်သွားတဲ့အခါ ငါတို့ ဝင်ပါဖို့ အချိန်တန်ပြီပေါ့"

ယွန်းလီက ဂရုမစိုက်စွာ ပြောလိုက်၏။

သူမသည် ချန်ခန်းပေါင်ကို အထင်မကြီးချေ။

"သဘောတူတယ်"

ယွန်းဟူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒါပေမဲ့ အဘိုးကြီးက မင်းသမီးကို ဟင်းသီးဟင်းရွက် ခုတ်ခိုင်းနိုင်တဲ့အထိတော့ အရည်အချင်း ရှိသားပဲ"

မင်းသမီးသည် သက်တောင့်သက်သာ နေလာခဲ့ရပြီး မည်သည့်အလုပ်ကြမ်းကိုမျှ တစ်ကြိမ်မျှ မလုပ်ခဲ့ဖူးချေ။

ယခုမူ သူမသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တကယ် ကြိုးစားအားထုတ်နေရပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မီးဖိုချောင်ထဲ၌ ဓားခုတ်သံများ စဉ်ဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေ၏။

"ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း"

ကျန်းယွန်းရှီသည် ဓားကို အားကုန်ကိုင်ဆောင်ကာ ဟင်းချက်စရာများကို ခုတ်ထစ်နေသည်။

ဟင်းသီးဟင်းရွက်တောင်းထဲတွင် အတုံးအသေးလေးများ တဖြည်းဖြည်း ပြည့်လာသော်လည်း သူမ၏ လက်မောင်းများမှာ နာကျင်နေပြီ ဖြစ်၏။

"ဒါက တကယ် ပင်ပန်းတာပဲ... ကျင့်ကြံရတာထက်တောင် ခက်သေးတယ်"

သူမသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဆေးကြောရန် တစ်နာရီ သုံးခဲ့ပြီး ခုတ်ထစ်ရန် သုံးနာရီ သုံးခဲ့သည်။

ဤမျှ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အပုံကြီး၏ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်သာ ပြီးစီးသေး၏။

သူမ၏ လက်မောင်းများ နာကျင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကိုက်ခဲနေသော်လည်း သူမ ဆက်လက် သည်းခံခဲ့သည်။

"မသေမျိုးအဘိုးအို ပြောတာ မှန်တယ်... ငါ ဖတ်ဖူးတဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ ဇာတ်လမ်းတွေထဲမှာ ဇာတ်လိုက်တွေက ပိုပြီး သန်မာလာဖို့ ခက်ခဲတဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေကို အမြဲ ဖြတ်သန်းရတယ်... ဥပမာ တစ်နေ့ကို လှံနဲ့ အကြိမ်တစ်သောင်း ထိုးတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် တုတ်နဲ့ ယင်ကောင်တစ်ရာကို ဖမ်းတာမျိုးပေါ့... ဟင်းသီးဟင်းရွက် ခုတ်တာက ငါ့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ကြီးထွားမှု လမ်းစဉ် ဖြစ်ရမယ်"

"ကျန်းယွန်းရှီဖြစ်တဲ့ ငါက တစ်နေ့မှာ ငါ့ကိုယ်ပိုင် ဇာတ်လမ်းရဲ့ ဇာတ်လိုက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ"

"နေဦး... ငါ့ဇာတ်လမ်းကို ဘယ်သူ ရေးမှာလဲ"

"မဟုတ်ဘူး... ငါ နေ့တိုင်း ဖြစ်ပျက်သမျှကို ဒိုင်ယာရီမှတ်တမ်း စရေးရမယ်... ငါ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မန်နေဂျာချန်ကို ငါ့အကြောင်း စာအုပ်တစ်အုပ် ရေးဖို့ အရိပ်အမြွက် ပြောရမယ်"

ကျန်းယွန်းရှီ၏ အတွေးများမှာ လွင့်ပျံနေ၏။

သူမသည် သူမ၏ ဒိုင်ယာရီတွင် သူမ၏ လုပ်ရပ်များကို မည်သို့ ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် ရေးရမည်ကို စိတ်ကူးယဉ်နေသည်။

သေချာသည်မှာ မသေမျိုးအဘိုးအို ပြောခဲ့သော သူမ၏ ဂျိုင်းမွေး သို့မဟုတ် အိပ်ရာထဲ ဆီးထွက်ခြင်း ကဲ့သို့သော အရှက်ရစရာ ကိစ္စများမှာမူ သူမ၏ ဇာတ်လမ်းထဲတွင် ပါလာမည် မဟုတ်ချေ။

ဒီညတော့ သူမ ရေချိုးပြီး ဂျိုင်းမွေးတွေကို ရိတ်ပစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ခြေသံများကြောင့် သူမ၏ အတွေးများ ပြတ်တောက်သွား၏။

ကျန်းယွန်းရှီသည် ဓားကို ပို၍ သန်မာစွာ ခုတ်လိုက်သည်။ မသေမျိုးအဘိုးအိုက သူမ အပျင်းထူနေသည်ကို မြင်သွား၍ မဖြစ်ချေ။

"မဆိုးဘူး... မင်းက တော်တော် ကြိုးစားတာပဲ... နေဦး... ဘာလို့ ဒီလောက်နည်းနည်းပဲ ခုတ်ရသေးတာလဲ"

ချန်ခန်းပေါင်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်၏။

သူ၏ အကြည့်က သူမ ခုတ်ထားသည့် အရာများပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်း... ဓားရဲ့ ဓားအိမ်ကို မချွတ်ရသေးဘူးပဲ"

ကျိယွမ်သည် ဓားကို ညစ်ပတ်မှုများမှ ကာကွယ်ရန် ကာကွယ်ရေး ဓားအိမ်တစ်ခုဖြင့် သွန်းလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် ဓား၏ အခန်းကဏ္ဍကို အပြည့်အဝ ဖော်ဆောင်ရန်အတွက် သူသည် ဓားအိမ်ကို ဒီအတိုင်း ချန်ထားခဲ့ပြီး သူ၏ အသွင်ယူမှုနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ဓားအိမ်လား"

ကျန်းယွန်းရှီ ဆွံ့အသွား၏။

ထိုအခါမှသာ ဤဓားမှာ တစ်ချိန်လုံး ထူးဆန်းနေခဲ့သည်ကို သူမ သတိပြုမိတော့သည်။

သူမ၏ မျက်နှာတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်သွား၏။

ဟင်းသီးဟင်းရွက် ခုတ်ရတာ ဘာလို့ ဒီလောက် ခက်နေရလဲ စဉ်းစားရတယ်... တစ်ချိန်လုံး ဓားအိမ်နဲ့ ခုတ်နေခဲ့တာကိုး။

သူမ ဓားအိမ်ကို ချွတ်လိုက်သောအခါ ရိုးရှင်းသော်လည်း ထက်မြက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဓားသွားတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ယင်း၏ ဓားသွားမှာ အနည်းငယ် တောက်ပနေသည်။

"ကဲ... အခု ဒီဓားက ငွေကိုးရာကိုးဆယ်ကိုးပြားနဲ့ တန်တဲ့ပုံ ပေါ်ပြီလား"

ချန်ခန်းပေါင်က ဂုဏ်ယူစွာ မေးလိုက်၏။

ကျန်းယွန်းရှီ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ.. ယင်းတွင် အဆင့်မြင့်လက်နက်တစ်ခု၏ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါ မရှိချေ။

"...တန်ပါတယ်"

သူမ မချင့်မရဲဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

မသေမျိုးအဘိုးအိုကို ရိုသေသောအားဖြင့် သူမ အလျော့ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျန်တာတွေကို အကုန်ခုတ်လိုက်... ငါ မင်းကို ဒုတိယ ခြေလှမ်းကို သင်ပေးမယ်"

ကျန်းယွန်းရှီ၏ မျက်နှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောက်ပလာ၏။

နောက်ဆုံးတော့ မသေမျိုးအဘိုးအိုက သူမကို စစ်မှန်တဲ့အရာတစ်ခု သင်ပေးတော့မှာလား။

"လောကကြီးကို ကယ်တင်ဖို့ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းက ဟင်းသီးဟင်းရွက် ခုတ်တာပဲ... ဒုတိယ ခြေလှမ်းက... ပေါက်စီလုပ်တာ ဖြစ်တယ်"

"ပေါက်စီလား"

ကျန်းယွန်းရှီ မျက်တောင်ခတ်ရင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

"မှန်တယ်... ပေါက်စီလုပ်တာ"

"ဒီအရာရဲ့ နောက်ကွယ်က နက်နဲတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ အဘိုး"

ကျန်းယွန်းရှီ မေးလိုက်၏။

ဟင်းသီးဟင်းရွက် ခုတ်တာကို သူမ အနည်းငယ် နားလည်နိုင်သော်လည်း... ပေါက်စီလုပ်တာက ဘယ်ပညာကို တိုးတက်ဖို့လဲ။

"ပေါက်စီလုပ်တာက သာမန်လို့ ထင်ရပေမဲ့ လုံးဝ မရိုးရှင်းပါဘူး။"

"မင်းရဲ့ မျက်လုံးနဲ့ မြင်ရတဲ့အရာက အမြဲတမ်း အမှန်တရား မဟုတ်နိုင်ဘူး"

ချန်ခန်းပေါင်က သူ၏ပေါက်ကရများကို ဆက်ပြောလေ၏။

ကျန်းယွန်းရှီ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်ရင်း သူ၏ စကားများကို သေချာ နားထောင်နေသည်။

"ဥပမာ ငါ့မှာ ခွေးသားရောင်းတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိတယ်... မင်းအတွက်တော့ သူက ခွေးတွေအပေါ် ကြီးမားတဲ့ အပြစ်တွေကို လုပ်နေတယ်လို့ ထင်ရတယ် မဟုတ်လား"

"ဟုတ်ပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားကတော့ သူက ရေတွက်မကုန်နိုင်တဲ့ ခွေးတွေကို ကယ်တင်နေတဲ့ ကြီးမားတဲ့ အလှူရှင်တစ်ဦးပဲ။

သူ ခွေးတစ်ကောင်ကို ရောင်းတိုင်း အခြားခွေးတစ်ကောင်ကို ကယ်တင်နေတာ ဖြစ်တယ်"

ချန်ခန်းပေါင်သည် ကျိယွမ် တစ်ခါက ပြောပြဖူးသော ထူးဆန်းသည့် ပုံပြင်တိုတစ်ခုကို ပြောပြလိုက်ခြင်းဖြစ်၏။

ကျန်းယွန်းရှီသည် သရော်စာ သို့မဟုတ် ရယ်စရာများကို မသိသဖြင့် ယင်းကို လုံးဝ ယုံကြည်သွားသည်။

"ဒါ... ဒါက ဖြစ်နိုင်လို့လား"

"ဒါကြောင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ခုတ်ပြီးရင် ပေါက်စီ စလုပ်တော့။

တစ်ခါတလေ မင်းက ပေါက်စီလို့ ထင်ရတဲ့အရာက အမှန်တကယ်တော့ ရေတွက်မကုန်နိုင်တဲ့ အသက်တွေကို ကယ်တင်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

"ပေါက်စီလုပ်တာက အသက်တွေကို ကယ်တင်နိုင်တယ်လား"

ကျန်းယွန်းရှီ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ရသော်လည်း အံ့သြသွား၏။ သူမအတွက်တော့ မသေမျိုးအဘိုးအို၏ သွန်သင်ချက်များမှာ နက်နဲပြီး သာမန်လူများ နားမလည်နိုင်သော အရာများ ဖြစ်သည်။

"မှန်တာပေါ့"

ချန်ခန်းပေါင်က ခေါင်းညိတ်ပြသော်လည်း စိတ်ထဲမှာတော့ ရယ်ချင် နေ၏။

သူက ပေါက်စီကို သဘောကျရုံသက်သက် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အကယ်၍ ပေါက်စီက သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပြည့်စေပါက သာမန်လူတစ်ဦးဖြစ်သော သူ့ကို ကယ်တင်ခြင်းပင် ။

"ကဲ ကြိုးစားပေတော့.."

သုံးရက် ကုန်လွန်သွားပြီး ကျန်းယွန်းရှီသည် စားဖိုမှူးတစ်ဦးအဖြစ် အပြည့်အဝ လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။

နေ့တိုင်း သူမ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ခုတ်ပြီး တစ်ခါတလေ ပေါက်စီလုပ်၏။

အစပိုင်းတွင် ပင်ပန်းပြီး စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းသော်လည်း သူမသည် သူမ၏ အလုပ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ရည်မှန်းချက်ကို တဖြည်းဖြည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိလာသည်။

"အော်... အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ အရာတစ်ခုကို လုပ်ရတာ ဒီလို ခံစားချက်မျိုးကိုး"

သူမ တွေးမိ၏။

သူမ၏ ဗီဇဖြစ်သော "အလုပ်ကြမ်းဒဏ်ခံနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံ" မှာ ပေါ်လွင်လာသည်။

ထိုညနေတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ကျန်းယွန်းရှီသည် သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့၏။

ဓားမှာ သူမ၏ မှန်တင်ခုံပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေသည်။

သူမ ကိုယ်လက်ဆန့်လိုက်ပြီး သမ်းဝေလိုက်၏။

"သိပ်ပင်ပန်းတာပဲ... ဒီညတော့ ရေမချိုးတော့ဘူး... မနက်ဖြန်မနက်မှပဲ ချိုးတော့မယ်"

"ဒါပေမဲ့ ပထမဆုံး ငါ့ဒိုင်ယာရီကို အရင်ရေးရမယ်"

"ဒီနေ့ကလည်း အကျိုးရှိတဲ့ နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ခဲ့ပြန်ပြီ။ ငါ့ရဲ့ ဓားစွမ်းရည်က အရင်ကထက် ပိုထက်မြက်လာတယ်။ ဆရာကြီးတစ်ယောက်က ငါ့ကို ဟင်းသီးဟင်းရွက် ခုတ်တမ်းကစားဖို့ စိန်ခေါ်ရင်တောင် သူ ရှုံးမှာ သေချာတယ်။

ငါ ပင်ပန်းနေပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အလှတရားကို ထိန်းသိမ်းရမယ်။ ရေချိုးပြီးရင် အနားယူပြီး မနက်ဖြန်အတွက် ပြင်ဆင်ရမယ်"

ကျန်းယွန်းရှီသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်စွာဖြင့် ဒိုင်ယာရီမှတ်တမ်းကို အဆုံးသတ်လိုက်၏။

ထိုစဉ် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အသံတစ်သံ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာနေတာလား"

"ဘယ်သူလဲ"

ကျန်းယွန်းရှီ ဆွံ့အသွားပြီး အခန်းကို အံ့သြစွာ လိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"လိုက်မရှာနဲ့တော့... ငါပါ... ဓားလေ"

အသံက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဓားလား"

ကျန်းယွန်းရှီ ယင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်သွား၏။

စကားပြောတတ်တဲ့ ဓားလား။

ကောင်းကင်အဆင့်လက်နက်များပင် စကားမပြောနိုင်ချေ။

"ငါ အရင်က စကားမပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ကြိုးစားမှုကြောင့် ငါ့ရဲ့ အသိဉာဏ်အာရုံကို နှိုးဆွပေးလိုက်တာပဲ"

ကျိယွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်၏။

ဓား၏ အခန်းကဏ္ဍကို အပြည့်အဝ ရရှိရန်အတွက် ကျိယွမ်သည် အရင်က သူ၏ အာရုံများကို ဖြတ်တောက်ထားပြီး အသက်မဲ့သော ကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျန်းယွန်းရှီ၏ ဇွဲလုံ့လကြောင့် သူ၏ "ဓားကျွမ်းကျင်မှု" မှာ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်အထိ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး စွမ်းရည်အသစ်များ ဖြစ်သော အသိဉာဏ်အာရုံနှင့် အမြင်အာရုံတို့ကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ဓားမှာ ပို၍ ထက်မြက်ပြီး ပို၍ သန်မာလာကာ ကောင်းကင်အဆင့်လက်နက်တစ်ခု၏ စွမ်းအားနှင့် နီးစပ်လာသည်။

ဤတိုးတက်မှုမှာ အံ့သြစရာ ကောင်းလှ၏။

ဤလောကတွင် မြေကမ္ဘာအဆင့် လက်နက်သခင်များသည် ၎င်းတို့၏ ရတနာပစ္စည်းများကိုသာ အဓိက အားကိုးကြရပြီး ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တိုက်ရိုက်ထိမှန်မှုကို ခံနိုင်ရည်မရှိလောက်အောင် နုနယ်လှသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ကျိယွမ်မှာမူ ကွဲပြား၏။

မူလက စွမ်းရည်ကို အားကိုးသော ဗျူဟာမှူးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ သူသည် အကြမ်းပတမ်း တိုက်ခိုက်နိုင်သော စစ်သည်တော်တစ်ဦးအဖြစ် လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

"နင် စကားပြောနိုင်တာလား"

ကျန်းယွန်းရှီက အံ့သြစွာ မျက်တောင်ခတ်ရင်း မေးလိုက်၏။

ငါက တကယ်ပဲ ကံပါတဲ့ ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်နေတာလား။

"နင်က ယောက်ျားလား မိန်းမလား... နေဦး... မဟုတ်ဘူး... နင်က ဇာတ်လမ်းတွေထဲကလို လိင်မရှိတာ ဖြစ်မှာပါ... ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို စိတ်ချမ်းသာအောင် ယောက်ျားအသံကို သုံးနေတာ မဟုတ်လား... နင့်အသံက တကယ် နားထောင်လို့ကောင်းတယ်... နောက်ထပ် ပြောပါဦး"

ကျန်းယွန်းရှီ စကားများ ရေပက်မတတ် ပြောလိုက်ရင်း သူမ၏ ပင်ပန်းမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။

"..."

"ဘာလို့ စကားမပြောတော့တာလဲ... အော်... ငါ နားလည်ပါပြီ... ငါက ဒီလို မြူဆွယ်တဲ့ စကားတွေကို ပြောလိုက်တာ မသင့်တော်ဘူးကိုး။

ငါတို့ ဒီလို အတွေးတွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး လူဆိုးတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ရမယ်။

နောက်ဆုံးမှာ ငါက နင့်ရဲ့ ပျက်စီးသွားတဲ့ ဓားကို ပွေ့ဖက်ပြီး နင့်ရဲ့ အသိဉာဏ်အာရုံ ပျောက်ကွယ်သွားတာကို ကြည့်ပြီး ဝမ်းနည်းနေရမယ်။ အဒီအချိန်မှသာ ငါက နင့်ကို တစ်ချိန်လုံး ချစ်ခဲ့တာကို သိမြင်ရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ အားလုံးက နောက်ကျသွားပြီ။

ထို့နောက် နင်ဟာ ငါ့ရင်ခွင်ထဲမှာ သေဆုံးသွားပြီး ငါက တောင်တန်းတွေထဲကို ဆုတ်ခွာပြီး ဝမ်းနည်းစွာနဲ့ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်သွားမယ်။ တကယ်ကို ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းပြီး လှပတဲ့ မြင်ကွင်းလေးပဲ"

ကျိယွမ် လုံးဝ ဆွံ့အသွားရသည်။

"မင်း အတွေးလွန်နေပြီ"

နောက်ဆုံးတွင် သူငြိမ်မနေနိုင်တော့ပါ ။ဤအမျိုးသမီးက ဒရာမာများ ခင်းလှ၏။

"ကောင်းပြီ... မင်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ အတော်လေး ခုတ်ပြီးပြီ။ တတိယ ခြေလှမ်းကို သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ"

ကျိယွမ် ကြေညာလိုက်၏။

"တတိယ ခြေလှမ်းလား"

ကျန်းယွန်းရှီ၏ မျက်လုံးများ မျှော်လင့်ချက်ကြောင့် တောက်ပလာသည်။

"သွေးမစွန်းဖူးတဲ့ ဓားက စစ်မှန်တဲ့ ဓား မဟုတ်ဘူး။

သတ်ဖြတ်ခြင်းကို မရင်ဆိုင်ဖူးတဲ့ စစ်သည်တော်က ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်မလာနိုင်ဘူး"

"ဒါဆို မနက်ဖြန် ငါတို့ ဓားပြတွေနဲ့ ဆိုးယုတ်တဲ့ ဝိညာဉ်မှင်စာတွေကို သွားတိုက်ရမှာလား"

ကျန်းယွန်းရှီ စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်၏။

"အဲလိုတော့ မဟုတ်သေးဘူး... မနက်ဖြန် ငါတို့ ဟင်းချက်စရာ သွားရှာမယ်... ငါးကနေ စမယ်"

"ရဲ့ရေကန်မှာ လူဆိုးတွေက ငါးတွေကို လျှို့ဝှက်နည်းနဲ့ ညစ်ပတ်အောင် လုပ်ထားပြီး ဆိုးယုတ်တဲ့ ဝိညာဉ်မှင်စာတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲထားကြတယ်။ မင်းရဲ့ တာဝန်က အဲဒီငါးတွေကို သုတ်သင်ဖို့ပဲ"

ကျိယွမ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

မတော်တဆအနေဖြင့် သူ နဂါးအသွင်ပြောင်းလဲခြင်းအတတ်ကို ဟောကြားစဉ်က ငါးများစွာ သူ့ထံသို့ ဆွဲဆောင်ခံရသည်ကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ထိုငါးအချို့မှာ ရဲ့ရေကန်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီးမှ ဆန်းကြယ်စွာ သေဆုံးခဲ့ကြရ၏။

တရားခံများမှာ ကူးစက်ခံထားရသော ဆိုးယုတ်သည့်ငါးများ ဖြစ်သည်။

၄င်းက အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်၏။ ကျန်းယွန်းရှီသည် အစားအစာ ရှာဖွေနိုင်ပြီး ကျိန်စာသင့်ငါးများကို သုတ်သင်ကာ အတွေ့အကြုံများ ရရှိနိုင်သဖြင့် အားလုံးအတွက် အကျိုးရှိသော အခြေအနေ ဖြစ်ရမည်။

"နားလည်ပါပြီ"

ထိုနေ့ည၏ မိုးသောက်အလင်း ပေါ်လာသောအခါ ရဲ့ရေကန်ထက်ရှိ အအေးဓာတ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ယွန်းလီနှင့် ယွန်းဟူတို့သည် လှေတစ်စောင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကြပြီး သူတို့ရှေ့ရှိ လှေငယ်နှင့် သင့်တော်သော အကွာအဝေးကို ထိန်းသိမ်းထားကြသည်။

"အဲဒီအဘိုးကြီးအကြောင်း ဘာပဲပြောပြော... သူက တော်တော် အရည်အချင်း ရှိသားပဲ... မင်းသမီးကို ရက်အတော်ကြာအောင် အလုပ်ကြမ်းလုပ်ခိုင်းနိုင်တဲ့အထိ လိမ်နိုင်တာပဲ"

ယွန်းလီက သဘောကျစွာ ပြောလိုက်၏။

မင်းသမီးသည် ပေါက်စီများကို အမြောက်အမြား လုပ်ခဲ့သဖြင့် ချန်ခန်းပေါင်တစ်ဦးတည်း မစားနိုင်ချေ။ သူသည် ပိုနေသော ပေါက်စီများကို ရောင်းချရန် ဆိုင်ခန်းတစ်ခုပင် ဖွင့်လှစ်ခဲ့သေးသည်။

သူမ၏ အစောင့်အရှောက်အနေဖြင့် ယွန်းလီသည် မြည်းစမ်းကြည့်ရန် အချို့ကို ဝယ်ယူခဲ့၏။

သူမ အံ့သြသွားသည်မှာ ထိုပေါက်စီများက အလွန် အရသာရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

"မြို့စားမင်းက ဒီအကြောင်းကြားတော့ အံ့သြသွားပေမဲ့ မကန့်ကွက်ပါဘူး"

ယွန်းဟူက ပြောလိုက်၏။

မနေ့က မြို့စားမင်းကိုယ်တိုင် ရဲ့ရေကန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ယွန်းဟူက အခြေအနေကို တင်ပြခဲ့ပြီး သူ မြည်းစမ်းကြည့်ရန် ပေါက်စီအချို့ ယူဆောင်လာခဲ့၏။ စားပြီးနောက် မြို့စားမင်းက ဤအတွေ့အကြုံကို သဘောတူခဲ့သည်။

သူ့သမီး အန္တရာယ်မရှိသရွေ့ အနည်းငယ် ရုန်းကန်ရခြင်းက သူမအတွက် အကျိုးရှိစေမည် ဖြစ်သည်။

"မင်းသမီးက အခုတလော ပိုပြီး အာရုံစိုက်လာပုံရတယ်။ ဒီနေ့ဆို ပိုပြီး စိတ်အားထက်သန်နေပုံပဲ"

ယွန်းလီ သတိပြုမိလိုက်၏။

"အဘိုးကြီးက တကယ်ပဲ လောကီအာရုံကကင်းကွာနေတဲ့ ဆရာသခင်အစစ်များ ဖြစ်နေမလား"

ယွန်းလီ တွေးလိုက်မိသည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... သူက ထူးဆန်းတဲ့လူ ဖြစ်မှာ သေချာပါတယ်။ အကယ်၍ သူက ဆရာသခင်အစစ်ဆိုရင် မင်းသမီးက ငါးတွေကို နားလည်နိုင်တဲ့အလား ဘာလို့ စကားပြောနေရမှာလဲ" ယွန်းဟူက ပြန်ချေပလိုက်၏။

အစောပိုင်းက သူတို့၏ လှေမှာ မင်းသမီး ငါးတစ်ကောင်နှင့် စကားပြောနေသည်ကို ကြားနိုင်လောက်အောင် နီးကပ်စွာ မျောပါသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် ထိုငါးအား ဆိုးယုတ်သောငါးများ ဘယ်မှာ ပုန်းနေလဲဟု မေးမြန်းခဲ့ပြီး ဆိုးယုတ်သော ဝိညာဉ်မှင်စာများကို နှိမ်နင်းရန်အတွက် လမ်းပြပေးရန်ပင် တောင်းဆိုခဲ့သေးသည်။

ဒါက လုံးဝ ရယ်စရာ ကောင်းလှ၏။

ပထမချက်အနေဖြင့် သာမန်ငါးများမှာ ဆိုးယုတ်သော ဝိညာဉ်မှင်စာများ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ရဲ့ရေကန်သည် စွမ်းအားကြီးသော ရေသခင် စိုးစံရာ နေရာ ဖြစ်ပြီး ထိုထိတ်လန့်စရာကောင်းသော ဝိညာဉ်သည် မိမိ၏ ပိုင်နက်အတွင်း အခြားဆိုးယုတ်သော တည်ရှိမှုများကို ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ချေ။

ဒုတိယချက်အနေဖြင့် ကျိန်စာသင့်ငါးများ ရှိနေလျှင်ပင် သာမန်ငါးတစ်ကောင်က သူမကို မည်သို့ နားလည်ပြီး ထိုနေရာသို့ လမ်းပြပေးနိုင်မည်နည်း။

ဒါက ရယ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

……….