အခန်း ၆၃

အခန်း (၆၃) - ဟာလာဟင်းလင်း

ထိပ်တန်းသိုင်းဆရာကြီးနှစ်ဦးသည် လေထဲတွင် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေကြသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးယိုယွင်းသွားရလေသည်။

မြေပြင်များအက်ကွဲကုန်ပြီး နံရံများတွင်လည်း အက်ကြောင်းများ ထင်ကျန်ရစ်ကာ ရတနာမဏ္ဍပ်၏ နောက်ကွယ်မှ တံခါးကြီးမှာလည်း ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။

ဝူကန်ချီသည် ဧရာမပုဆိန်ကြီးကို ကိုင်စွဲလျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ဆင်းသက်လာလေသည်။

သူက ကူချန်ချိုးကို မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှန်ရှာဂိုဏ်းက ချန်စစ်ဟိုင် သေသွားပြီဖြစ်သလို လော့ယွီခန်းမဆောင်က ထန်ယင်ဖုန်းလည်း ဒုက္ခိတဖြစ်သွားပြီ... အင်အားစုသုံးခု ပူးပေါင်းခဲ့ကြပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ မင်းတစ်ယောက်တည်း ပိတ်မိပြီး ကျန်နေခဲ့ပြီ…”

“ဒီတိုက်ပွဲမှာ ရှင်းယိုဟန်က အရင်ဆုံးသေသွားတာ ဒီည ဝမ်ယဲ့တောင်ကြားရဲ့ သေကြေပျက်စီးမှုက ဘယ်လောက်တောင် များလိုက်သလဲ... အခု မင်းဘေးမှာ ယွီမူဟွာ တစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့မယ် ထင်တယ်..."

ဝူကန်ချီ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ရယ်မောသံတစ်ခုနှင့်အတူ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ယွီမူဟွာ ဒီမှာ ရှိတယ်..."

ပြင်းထန်သော လေခွင်းသံနှင့်အတူ လူရိပ်တစ်ရိပ် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာရာ ထိုသူမှာ ဝမ်ယဲ့တောင်ကြား၏ ပထမအကြီးအကဲယွီမူဟွာပင် ဖြစ်ပေသည်။

ချူယွန်ဖေးကလည်း သူ၏နောက်ကွယ်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ သူက လက်နှစ်ဖက်ကိုနောက်ပစ်ကာ ရပ်တန့်လိုက်ရင်း ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကူ... ငါသာ မင်းနေရာမှာဆိုရင် ဒီည ထျန်းဝူမြို့ထဲကို ဘယ်လိုမှ ခြေမချဘူး... မင်းသာ လော့ယွီခန်းမဆောင်မှာတင် ထျန်းဝူမြို့ကနေ ထွက်ပြေးဖို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်ခဲ့ရင် ဒီလိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံရမှာမဟုတ်ဘူး…”

“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အရင်နှစ်တွေကဆို ထျန်းဝူမြို့နဲ့ ဝမ်ယဲ့တောင်ကြားက အမြဲငြိမ်းချမ်းခဲ့ကြတာပဲ... ဂိုဏ်းချုပ်ကူက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုလှုပ်ရှားမှုမျိုး လုပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဒုက္ခရှာရတာလဲ..."

မဏ္ဍပ်အထက်တွင် ရှိနေသောချူချင်းသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချူထျန်း၏နားနားသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

ချူထျန်းက စကားကိုကြားပြီးနောက် ချူချင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ... အဖေ မသိသေးတဲ့ အချက်တစ်ချက် ရှိသေးတယ်... ဂိုဏ်းချုပ်ကူက ထျန်းဝူမြို့ထဲကို ဒီလောက်အခြေအနေအထိ အသည်းအသန် ဝင်ချင်နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက တကယ်တော့ ဓားတစ်လက်ကြောင့်ပဲ..."

"အို..."

ချူယွန်ဖေးက ချူထျန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ဘေးရှိ ချူချင်းကိုလည်း တစ်ချက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဓားတစ်လက် ဟုတ်လား... အဲဒါက သိုင်းလောကကိုတောင် စိုးမိုးနိုင်လောက်တဲ့အထိ အစွမ်းထက် ရတနာဓားတစ်လက်မို့လို့လား..."

"လုံးဝကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး..."

ချူထျန်းက တိုးညင်းစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဒီဓားက ချင်းယဲ့ဓားလို့ခေါ်တယ်... အဲဒါက ဝမ်ယဲ့တောင်ကြားရဲ့ တည်ထောင်သူ ဆရာသခင်ကြီးရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဓားဖြစ်ပြီး ဓားထဲမှာ ဝမ်ယဲ့တောင်ကြားရဲ့ လျှို့ဝှက်အမွေအနှစ်တွေ ဖုံးကွယ်ထားတယ်..."

ကူချန်ချိုး၏မျက်နှာသည် ချူထျန်းက 'ဓား'ဟူသော စကားလုံးကို ပြောလိုက်သောအခါ ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားရလေသည်။

ချူထျန်း စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်တော့သည်။

"မင်း ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ..."

ချူထျန်းက ပြုံးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဘယ်လိုသိလဲဆိုတာက အရေးမကြီးပါဘူး... အရေးကြီးတာက ဂိုဏ်းချုပ်ကူ မသိသေးတာတွေကို ကျွန်တော် သိနေတာပဲ..."

"ဘယ်ကိုလဲ..."

ကူချန်ချိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဝူကန်ချီနှင့် ချူယွန်ဖေးတို့ပင် ချူထျန်းကို မနေနိုင်ဘဲ စိုက်ကြည့်မိကြလေသည်။

ထို့နောက် ချူထျန်းက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အဲဒါကို ပြောပြရမယ်ဆိုရင်တော့ တော်တော်ရှည်တဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ပဲ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင် ကျွန်တော် ဂိုဏ်းချုပ်ကူကို မေးခွန်းတစ်ခုလောက် မေးချင်တယ်..."

"..."

ကူချန်ချိုးက ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချရင်း မတတ်သာဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။

"မေးပါ..."

"ဝမ်ယဲ့တောင်ကြားနဲ့ လော့ယွီခန်းမဆောင်တို့ရဲ့ ပူးပေါင်းမှုက ဂိုဏ်းချုပ်ကူဘက်က စခဲ့တာလား... ဒါမှမဟုတ် သူတို့ဘက်က အရင် လာပူးပေါင်းခဲ့တာလား..."

ချူထျန်း၏မေးခွန်းကြောင့် ကူချန်ချိုး အနည်းငယ် မှင်တက်သွားသော်လည်း တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဖြေလိုက်သည်။

"လော့ယွီခန်းမဆောင်က ငါ့ဆီကို အရင် လာရှာခဲ့တာ..."

"ဒီကိစ္စက ဂိုဏ်းချုပ်ကူအနေနဲ့ ချင်းယဲ့ဓားက ထျန်းဝူမြို့ထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သိပြီးတဲ့နောက်မှ ဖြစ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား..."

ကူချန်ချိုးသည် တစ်ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ..."

ချူထျန်းက ပြန်မဖြေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒီကိစ္စက ချင်းယဲ့ဓားက မြို့တော်ဝန်လက်ထဲကို ရောက်သွားပြီဆိုတာ ငါသိပြီးတဲ့နောက်မှ ဖြစ်ခဲ့တာပဲ... အဲဒီမတိုင်ခင်ကတော့... မင်းတို့ ယုံချင်မှယုံလိမ့်မယ်... ငါ ချင်းယဲ့ဓားကို ဒီလိုနည်းလမ်းမျိုးနဲ့ လုယူဖို့ လုံးဝ စိတ်ကူးမရှိခဲ့ဘူး..."

ချူထျန်းက ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ ကျွန်တော်သိတဲ့ အချက်အလက်တွေက ကိုက်ညီနေတာပဲ..."

ကူချန်ချိုးသည် ငတုံးမဟုတ်သဖြင့် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နှလုံးသားထဲတွင် အေးစိမ့်သော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားရလေသည်။ သူက မေးလိုက်သည်။

"မင်း ပြောချင်တာက... ဒါတွေအားလုံးက လော့ယွီခန်းမဆောင်ရဲ့ နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်မှုလို့ ပြောချင်တာလား... မဖြစ်နိုင်တာ... လော့ယွီခန်းမဆောင်မှာ အဲဒီလို စွမ်းရည်မျိုး မရှိပါဘူး…”

“ပြီးတော့ အခုအခြေအနေတိုင်းဆို သူတို့လည်း မြို့တော်ဝန်ရဲ့ နှိမ်နင်းတာကို ခံလိုက်ရပြီ မဟုတ်လား..."

"ဒါပေမဲ့... လော့ယွီခန်းမဆောင်က သာမန် လော့ယွီခန်းမဆောင် တစ်ခုတည်း မဟုတ်ခဲ့ရင်ကော..."

ချူထျန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကူ... ထန်ယင်ဖုန်းက သွေးပျော်နတ်လက်ဝါးသိုင်းကို ကျင့်ကြံထားတယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား..."

"မိစ္ဆာသိုင်း ဟုတ်လား..."

ကူချန်ချိုး၏မျက်နှာသည် ပို၍မည်းမှောင်သွားရလေသည်။

ဂိုဏ်းဂဏချင်း ပဋိပက္ခများနှင့် တိုက်ခိုက်မှုများမှာ သာမန်ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်သော်လည်း မိစ္ဆာသိုင်းကို ကျင့်ကြံခြင်းမှာမူ သိုင်းလောကသားများ၏ အလွန်အမင်း စက်ဆုပ်ရွံရှာခြင်းကို ခံရသောကိစ္စရပ် ဖြစ်ပေသည်။

တစ်လောကလုံးတွင် သုံးပါးသောဧကရာဇ်နှင့် ငါးပါးသောအရှင်သခင်များထဲမှ တစ္ဆေဧကရာဇ်မိုတို တစ်ဦးတည်းသာလျှင် မိစ္ဆာသိုင်းဖြင့် ကျော်ကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသူသည် ကောင်းခြင်းနှင့် ဆိုးခြင်းကို ကျင့်စဉ်တစ်ခုတည်းအောက်တွင် ပေါင်းစပ်ကာ ယင်နှင့်ယန်ကို မျှတစေပြီး ကောင်းဆိုးနှစ်တန်ကို ကျော်လွန်လျက် မကြုံစဖူးသော အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုကြပေသည်။

သူသည် အတုမရှိသော ထိပ်တန်းဆရာသခင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

မိစ္ဆာသိုင်းများ၏ အဆိုးရွားဆုံးအချက်မှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ကျင့်စဥ်များကြောင့် ဖြစ်ပြီး ကူချန်ချိုးသည် ဂိုဏ်း၏လျှို့ဝှက်အမွေအနှစ်ကို ရရှိရန်အတွက် မည်သည့်နည်းလမ်းကိုမဆို သုံးစွဲလိုသော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သမားများနှင့် ပူးပေါင်းရန်မူ လုံးဝ စဉ်းစားမည် မဟုတ်ပေ။

ဝူကန်ချီက ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ချူထျန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ထျန်းအာ ပြောတာ မှန်တယ်... အဲဒီလူက သွေးပျော်နတ်လက်ဝါးသိုင်းကို ကျင့်ကြံထားသလို သူ့သားထန်ရှီးကလည်း အမုန်းမိစ္ဆာသိုင်းကို ကျင့်ကြံထားတယ်…”

“သားအဖနှစ်ယောက် ပူးပေါင်းပြီး လော့ယွီခန်းမဆောင်ကို မိစ္ဆာတွင်းကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ကြတာပဲ..."

"ဒါ... ဒါက..."

ကူချန်ချိုး၏မျက်နှာသည် အလွန်အမင်း ပျက်ယွင်းသွားရသည်။

"ငါ ဒီကိစ္စကို လုံးဝ မသိခဲ့ဘူး..."

"အရင်က မြို့တော်ဝန်က ထန်ယင်ဖုန်းကို သူ့ရဲ့ နောက်ခံအကြောင်း စစ်မေးခဲ့ပေမဲ့ သူက နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ သံသယဝင်မိတာက... ဒီလူ့နောက်ကွယ်မှာ တခြား လျှို့ဝှက်အင်အားစုတွေ ရှိနေနိုင်တယ်..."

ချူထျန်းက ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ထျန်းဝူမြို့နဲ့ ဝမ်ယဲ့တောင်ကြားကြားက ပဋိပက္ခတွေက တကယ်တော့ သူတို့ရဲ့ နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်မှု ဖြစ်နိုင်တယ်... မဟုတ်ရင် မြို့တော်ဝန်ကိုယ်တိုင်တောင် သူ့ဆီမှာ ဝမ်ယဲ့တောင်ကြားရဲ့ တည်ထောင်သူ ဆရာသခင်ကြီးရဲ့ ဓားရှိနေမှန်း မသိတာကို ဂိုဏ်းချုပ်ကူက ဘာဖြစ်လို့ ကြိုသိနေရတာလဲ…”

“ပြီးတော့ ဂိုဏ်းချုပ်ကူ သိပြီးတာနဲ့ ထန်ယင်ဖုန်းက ဘာဖြစ်လို့ ချက်ချင်းကြီး လာပူးပေါင်းခဲ့တာလဲ... ဂိုဏ်းချုပ်ကူအနေနဲ့... ဒီကိစ္စတွေက တိုက်ဆိုင်လွန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား..."

ကူချန်ချိုး၏ဦးနှောက်ထဲတွင် ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများကို ကြည့်ကာ အံကြိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလို ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ... ငါက ဒါကိုသိလျက်နဲ့ တည်ထောင်သူ ဆရာသခင်ကြီးရဲ့ဓားကို သိုင်းလောကထဲမှာ ဒီအတိုင်း လွင့်မျောနေတာကို ကြည့်နေရမှာလား..."

သို့သော် ချူထျန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ဒါတွေအားလုံးကို သိပြီးတဲ့နောက် ဂိုဏ်းချုပ်ကူအနေနဲ့... ဒီဓားကို အရင်က ဘယ်သူ ကိုင်ဆောင်ခဲ့လဲဆိုတာကို မစဉ်းစားသင့်ဘူးလား... ပြီးတော့ ဝမ်ယဲ့တောင်ကြားရဲ့ လျှို့ဝှက်အမွေအနှစ်တွေက ဓားရိုးထဲမှာ တကယ်ပဲ ရှိနေသေးရဲ့လားဆိုတာကိုကော..."

ကူချန်ချိုး၏မျက်နှာသည် အလွန်အမင်း ပျက်ယွင်းသွားရသည်။

"မင်း ပြောချင်တာက..."

"ဂိုဏ်းချုပ်ကူ ကိုယ်တိုင်ပဲ ကြည့်လိုက်ပါ..."

ချူထျန်းက စကားကိုရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ချူချင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ချူချင်းက ပြုံးလိုက်ရင်း လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဖမ်းလိုက်..."

သူ၏လက်ထဲမှ ချင်းယဲ့ဓားသည် ကူချန်ချိုးထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပျံသန်းသွားလေသည်။

ကူချန်ချိုးသည် ဓားကို အလိုအလျောက် ဖမ်းယူလိုက်မိပြီး သူ၏မျက်လုံးများကိုပင် ခေတ္တမျှ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။

သူသည် ဤဓားကိုရရှိရန်အတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းအားထုတ်ခဲ့ရသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ရရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏စိတ်ဓာတ်များမှာ ချက်ချင်းပင် ကျဆင်းသွားရလေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဤဓားကို ရရှိလိုက်သော်လည်း ဘာထူးခြားတော့မည်နည်း။ သူသည် ဤဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုမှ လွတ်မြောက်နိုင်ပါမည်လော။ ဝူကန်ချီကကော သူ့ကိုလွှတ်ပေးပါမည်လော။

ချူထျန်း၏စကားများကို ပြန်လည်တွေးတောမိသောအခါ ကူချန်ချိုးသည် အံကြိတ်လျက် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဓားသွားကို လက်ညှိုးဖြင့် အမြန်ခေါက်လိုက်ရာ ဓားဆီမှ မြည်ဟည်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ခုနစ်ကြိမ်မြောက် အသံထွက်ပေါ်ပြီးနောက် ဓားရိုး၏အမြီးပိုင်းမှ ဂျောက်ခနဲ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လျှို့ဝှက်အကန့်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ ကူချန်ချိုးက ထိုအကန့်ကို ကိုင်ဆွဲကာ ညင်သာစွာ လှည့်၍ ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ လျှို့ဝှက်ယန္တရားတစ်ခု တကယ်ပင် ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

ကူချန်ချိုးသည် တုန်ရီနေသောလက်များဖြင့် ထိုလျှို့ဝှက်ယန္တရားကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

အတွင်း၌မူ...

ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေချေတော့သည်။