အခန်း ၆၄

အခန်း (၆၄) - ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းလား

ကူချန်ချိုးက ချင်းယဲ့ဓား၏ဓားရိုးပေါ်ရှိ ယန္တရားကို လှုပ်ရှားလိုက်သောအခါ လူတိုင်းက စူးစိုက်ကြည့်ရှုလိုက်ကြလေသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ဟာလာဟင်းလင်းနေသော လျှို့ဝှက်အကန့်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လူတိုင်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ချေ။

ချူထျန်းနှင့် ချူချင်းတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးလုံး၏မျက်လုံးများထဲတွင် နားလည်သဘောပေါက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များကို မြင်လိုက်ကြရလေသည်။

အစောပိုင်းက ချူချင်းသည် ဓားရိုးထဲတွင် တစ်ခုခုရှိ၊မရှိ သိနိုင်ရန် ဝူချင်းရှန်းကို စကားဖြင့်ဆွခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုသူသည်လည်း ၎င်းကို မည်သို့ဖွင့်ရမည်ကို မသိရှိကြောင်း ပေါ်လွင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုလည်း ထိုနည်းလမ်းဟောင်းကိုပင် ထပ်မံအသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ချင်းယဲ့ဓား၏ဓားရိုးထဲတွင် အမှန်တကယ်ပင် ဘာမျှ ရှိမနေခဲ့ချေ။

ဤအချက်က အခြားသောအင်အားစုတစ်ခု နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေကြောင်းကို ထင်ရှားစွာ ညွှန်ပြနေပေသည်။

ထျန်းဝူမြို့အတွင်းရှိ ဤမိုးသက်မုန်တိုင်းကြီးကို ထိုသူတို့ကပင် နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ကောင်းကင်..."

ချူချင်း၏မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားလေသည်။ ထိုအရာက မည်သည့်အင်အားစု ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

သူသည် ဝူကန်ချီကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားရချေသည်။

ရလဒ်များကို ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဤတိုက်ပွဲမှတစ်ဆင့် ထျန်းဝူမြို့သည် နောက်ဆုံးတွင် အကျိုးအမြတ်အများဆုံး ရရှိမည့်သူ ဖြစ်ပေသည်။

ကူချန်ချိုး သေဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဝူကန်ချီသည် မိမိကိုယ်ကို ပိုမိုအင်အားကြီးမားလာစေရန် ဝမ်ယဲ့တောင်ကြားနှင့် ရှန်ရှာဂိုဏ်းတို့၏အင်အားစုများကို သိမ်းသွင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်...

ဤသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ခြေလှမ်းတစ်ထောင်ခန့်နောက်ဆုတ်၍ စဉ်းစားကြည့်လျှင်ပင် ဤသတင်းအချက်အလက်ကို ထျန်းဝူအစောင့်တပ်ထံမှ သိရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ ဝူကန်ချီကိုယ်တိုင်ကသာ ဤအရာအားလုံးကိုစီစဉ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါက ဤသို့လုပ်ဆောင်နေခြင်းမှာ ပိုလျှံနေသည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် ချူချင်း၏အတွေ့အကြုံအရ ဤ 'ကောင်းကင်'ဟူသော စကားလုံးက မည်သည့်အရာကို ကိုယ်စားပြုသည်ကို သူ အမှန်တကယ် မသိရှိချေ။

ကျန်းဟူလောကကြီးသည် ကျယ်ပြောလှပြီး ထိပ်တန်းပညာရှင်များလည်း အလွန်များပြားလှကာ အင်အားစုဂိုဏ်းဂဏများမှာလည်း ရေတွက်၍မရနိုင်အောင် ရှိပေသည်။

'ကောင်းကင်' ဟူသော စကားလုံးတစ်လုံးတည်းဖြင့် မည်သို့ကောက်ချက်ချနိုင်မည်နည်း။

"ဟားဟားဟားဟား..."

ငိုသံလိုလို ရယ်သံလိုလို ထူးဆန်းသောအသံတစ်ခုသည် ကူချန်ချိုးထံမှ ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

သူသည် ချင်းယဲ့ဓားကို ကိုင်ဆုပ်ထားရင်း လျှို့ဝှက်အကန့်ကို ပြသရန် လက်ကိုမြှောက်လိုက်လေသည်။ သူ၏ရယ်မောသံထဲတွင် ခါးသီးလှသော ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟာသပဲ တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းခဲ့တာပဲ..."

"ဘိုးဘေးတွေရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရယူပြီး ငါ့ရဲ့ ဝမ်ယဲ့တောင်ကြားကို အင်အားကြီးမားအောင် လုပ်ဖို့အတွက် မျက်စိကန်းခဲ့မိတာပဲ... ဘိုးဘေးတွေ တည်ထောင်ခဲ့တဲ့အုတ်မြစ်ကို ငါ့လက်နဲ့ကိုယ်တိုင် ချောက်နက်ထဲ ဆွဲချမိလိုက်ပြီ..."

"တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလွန်းပါရဲ့..."

သူသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ လျှို့ဝှက်အကန့်ကို ရိုက်ပိတ်လိုက်ရာ 'ကလစ်'ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဓားရိုးသည် မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်လည်ဖြစ်သွားပြီး မည်သည့်အရာမျှ ရှိမနေခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

သူက ဝူကန်ချီကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သတ်လိုက်စမ်း..."

ဝူကန်ချီသည်လည်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသော်လည်း ငြင်းဆန်ခြင်းမပြုခဲ့ပေ။

သူသည် ထျန်းဝူမြို့၏မြို့တော်ဝန်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ကျန်းဟူလောကမှ လေလွင့်သိုင်းဆရာတစ်ဦး မဟုတ်သဖြင့် ကရုဏာသက်နေမည့်သူ မဟုတ်ချေ။

သူ၏လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် သူ၏ဘေးပတ်ဝန်းကျင်နှင့် သူ၏နောက်ကွယ်မှလူများ၊ သူအုပ်ချုပ်ရသော သာမန်ပြည်သူလူထု၏ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ကူချန်ချိုးသည် လှည့်စားခံခဲ့ရသည်ဆိုစေဦးတော့၊ သူသည် ချူယွန်ဖေးကို သတ်ဖြတ်ရန် နျဲ့ကျင့်ထိုင်နှင့် ပူးပေါင်းခဲ့ပြီး လော့ယွီခန်းမဆောင်နှင့်လည်း ပူးပေါင်းကာ ထျန်းဝူအစောင့်တပ်သား မည်မျှကိုသတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ကို မသိနိုင်ချေ။

သူသည် ရှန်ရှာဂိုဏ်းကို ထျန်းဝူမြို့ထဲသို့ ခိုးဝင်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

ဤအရာအားလုံးအတွက် ထိုသူများကို ကလဲ့စားချေပေးရန် လိုအပ်ပေသည်။

သို့မဟုတ် ထျန်းဝူမြို့ကို ပိုမိုကောင်းမွန်လာစေရန် ဖြစ်ပေသည်။

ယနေ့ညတွင် ကူချန်ချိုးသည် မလွဲမသွေ သေဆုံးရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ဤအရာသည် သူ့အတွက် တစ်သက်တွင် တစ်ခါသာ ကြုံရမည့်၊ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့မှ ရနိုင်တော့မည်မဟုတ်သော ရွှေရောင်အခွင့်အရေးလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် ယနေ့ည၏တိုက်ပွဲများအပြီးတွင် သူ၏လက်များ၌ ဝမ်ယဲ့တောင်ကြား၏သွေးများ စွန်းပေနေပြီဖြစ်ရာ...

ကျားကို တောပြန်လွှတ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

ဝူကန်ချီသည် ဧရာမပုဆိန်ကြီးကို ကိုင်ဆုပ်ကာ ရှေ့သို့လှမ်းလိုက်လေသည်။

သူသည် ဤပြိုင်ဘက်ဟောင်းကြီးကို လျင်မြန်စွာ သေဆုံးစေရန် လုပ်ဆောင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် အသံတစ်သံသည် ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေပဲ..."

"ဘယ်သူလဲ..."

ဤအသံသည် ရုတ်တရက်ဆန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် လူတိုင်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ အသက်သုံးဆယ်ခန့်ရှိပြီး ဖြူဖျော့သော မျက်နှာရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မိုးသားများကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ကြရလေသည်။

သူသည် လူတစ်ဦးကိုလည်း ဆွဲခေါ်လာခဲ့ပေသည်။

ထိုသူသည် သေသည်၊ရှင်သည်ကို မသိရဘဲ ခြေကျင်းဝတ်မှဆွဲကာ မိုးရေထဲတွင် တရွတ်တိုက်ဆွဲခေါ်ခြင်း ခံနေရချေသည်။

"ဖန်အာ..."

ချူယွန်ဖေးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်သွားလေသည်။

ချူထျန်းနှင့် ချူချင်းတို့၏မျက်နှာများလည်း သိသိသာသာ ပျက်ယွင်းသွားကြချေသည်။

သူတို့ တုံ့ပြန်ရန်အချိန်မရမီမှာပင် ချူယွန်ဖေးသည် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်း သေချင်နေတာပဲ..."

သူသည် ရှေ့သို့တိုးဝင်လိုက်ရာ သူ၏ကိုယ်ဟန်မှာ မြေကျုံ့ခြေလှမ်းကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သုံးလံခန့်အကွာသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် အပြာရောင်စွမ်းအင်များ ဝန်းရံနေပြီး မိုးရေစက်များသည် သူ၏ပတ်ပတ်လည်တွင် စုစည်းကာ လက်ညှိုးသည် ဓားကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေသည်။

သူသည် တိုက်ခိုက်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ထိုအမျိုးသားက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ချူဖန်ကို ပစ်ပေါက်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

မွေးရာပါ ခွန်အားကြီးမားလှသောချူဖန်သည် အရပ်အမောင်းမြင့်မားထွားကျိုင်းပြီး ပြင်းထန်သောစွမ်းအားများ ဝန်းရံလျက် ချူယွန်ဖေးထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာခဲ့လေသည်။

ချူယွန်ဖေးသည် တစ်ခဏမျှ တိုက်ခိုက်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့သဖြင့် ချင်းရွှီလက်ဝါးသိုင်းကို လျင်မြန်စွာ အသုံးပြုလိုက်ရလေသည်။

မာကျောမှုကို နူးညံ့မှုအဖြစ်ပြောင်းလဲကာ ချူဖန်၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ညင်သာစွာ ထိန်းမလိုက်လေသည်။

နောက်တစ်ဆက်တည်းမှာပင် ပြင်းထန်သောအင်အားတစ်ခုက တိုးဝင်လာပြီး သူ့ကို နောက်သို့တွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။

သူသည် တစ်လံခန့်အကွာတွင် သူ၏ကိုယ်ဟန်ကို မနည်းထိန်းလိုက်ရပြီးနောက် ခြေလှမ်းများကို ဆက်တိုက်နင်းလိုက်ရရာ မြေပြင်သည် 'ဘုန်း' ဟူသော အသံနှင့်အတူ ကွဲအက်သွားလေသည်။

ခုနစ်လှမ်း၊ ရှစ်လှမ်းခန့် နောက်ဆုတ်လိုက်ရပြီးမှ သူ၏ကိုယ်ဟန်ကို အပြည့်အဝ ထိန်းနိုင်သွားတော့သည်။

သူသည် ချူဖန်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ပိုက်ထားရင်း ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလိုက်လေသည်။

"ဖန်အာ... ဖန်အာ..."

ချူယွန်ဖေးသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ချူဖန်၏လက်ကောက်ဝတ်ကို စမ်းသပ်လိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချူထျန်းနှင့် ချူချင်းတို့သည်လည်း သူ၏ဘေးသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာကြပြီး ဝူချန်းဟွမ်ကလည်း ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာခဲ့ပေသည်။

ထိုအခါမှသာ ဝူကန်ချီနှင့် အခြားသူများလည်း သတိဝင်လာကြပြီး သူတို့ကို လျင်မြန်စွာ ဝန်းရံလိုက်ကြလေသည်။

ချူဖန်၏သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ပြီးနောက် ချူယွန်ဖေးသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အသက်ရှင်သေးတယ်... အသက်ရှင်နေရင်ပဲ ရပါပြီ... အသက်ရှင်နေရင်ကို ရပါပြီ..."

အငယ်ဆုံးသားသည် ခုနစ်နှစ်တိုင်တိုင် အိမ်နှင့်ဝေးကွာနေခဲ့ပြီး ယနေ့ညတွင်မှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒုတိယသားသည်လည်း သိုင်းပညာကို လွယ်ကူစွာသင်ယူနိုင်ခဲ့ပြီး မကြာသေးမီကမှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ချူယွန်ဖေးသည် ဤကလေးများထဲမှ မည်သူ့ကိုမျှ မိမိအနားမှထွက်ခွာသွားခြင်းကို မခံစားနိုင်သကဲ့သို့ မိမိထက် ဦးစွာသေဆုံးသွားကြမည်ကိုလည်း လုံးဝ လက်မခံနိုင်ချေ။

သူတို့ အသက်ရှင်နေလျှင်ပင် မည်သည့်အရာမဆို ပိုမိုကောင်းမွန်ပေသည်။

"သူ့နာမည်က ချူဖန်လား..."

တစ်ဖက်မှ အသံတစ်သံထွက်ပေါ်လာပြီး ခပ်ဖွဖွရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့... သူက အာဟာရပြည့်ဝလွန်းလို့ ငါတောင်မစားရက်ဘူး... ဒီလို ထိပ်တန်းအဆင့် အာဟာရကို ဘယ်လိုလုပ် ဖြုန်းတီးပစ်နိုင်မှာလဲ..."

"သူ့ကို ကောင်းကောင်း ပြုစုပျိုးထောင်ရမယ်... ဒါမှသာ အကောင်းဆုံးအားဆေးတစ်ခွက် ဖြစ်လာမှာ..."

"မင်းက ဘယ်သူလဲ..."

ဝူကန်ချီသည် လူသတ်ငွေ့များ ပြည့်နှက်နေလျက် ရှေ့သို့လှမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောက်သတ္တိရှိနေတာ... ငါ့ထျန်းဝူမြို့မှာ ပြဿနာလာရှာရဲတယ်ဆိုတော့ ငါ့ကိုသေနေပြီလို့ ထင်နေတာလား..."

"မလောပါနဲ့... မလောပါနဲ့... မင်းက ကရုဏာတရားကို ရှာနေတာဆိုရင် ငါလည်း မင်းကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပါတယ်..."

ထိုအမျိုးသားက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းက သိချင်လှတယ်ဆိုမှတော့ ငါ့ကိုငါ ကောင်းကောင်း မိတ်ဆက်ပေးရမှာပေါ့..."

"အဲ့တော့မှ မင်း ငရဲပြည်ကို ရောက်တဲ့အခါ ယမမင်းက ဘယ်သူ့လက်ချက်နဲ့ သေခဲ့တာလဲလို့မေးရင် မသိမနားမလည် ဖြစ်မနေတော့မှာ..."

"သေချာနားထောင်ထား... ငါ့နာမည်ကချူယန်..."

သူ၏မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ပင့်တင်လိုက်ရာ သူ၏မျက်သူငယ်အိမ်များမှာ လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းကပဲ..."

"ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်း..."

ချူထျန်းသည် ရုတ်တရက်ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်လား... ဒါဆို နောက်ကွယ်ကနေ အုံကြွအောင် လုပ်ခဲ့တာ မင်းပဲပေါ့... ဝမ်ယဲ့တောင်ကြား၊ ရှန်ရှာဂိုဏ်းနဲ့ လော့ယွီခန်းမဆောင်တို့ကို ဒီအစီအစဉ်ထဲ ဆွဲသွင်းခဲ့တာ မင်းပဲ..."

"မှားတယ်..."

ချူယန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လော့ယွီခန်းမဆောင်ဆိုတာ ထျန်းဝူမြို့ထဲက ငါတို့ ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းရဲ့နယ်ရုပ်လေးတစ်ရုပ်သာသာပဲ..."

"သူတို့က ဘယ်တုန်းကမှ အစီအစဉ်ထဲမှာ ရှိမနေခဲ့ဘူး... ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် အစီအစဉ်ထဲ ပါတယ်လို့ ပြောလို့ရမှာလဲ..."

"မင်းပဲ..."

ကူချန်ချိုး၏မျက်လုံးများသည် နီရဲသွားပြီး ချူယန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ယုတ်မာပြီး အောက်တန်းကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်..."

ယနေ့တွင် ဤကဲ့သို့သောအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သော်လည်း ကူချန်ချိုးသည် ဝူကန်ချီအပေါ် အမှန်တကယ်ပင် အာဃာတမရှိခဲ့ချေ။

ဝူကန်ချီသည် ထျန်းဝူမြို့၏မြို့တော်ဝန်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ရန်သူများကို တိုက်ခိုက်နှိမ်နင်းခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပေသည်။

တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြရာတွင် ဝူကန်ချီသည် ဤပွဲ၌ တရားမျှတစွာ အနိုင်ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကူချန်ချိုးသည် သူ့အပေါ် မုန်းတီးစိတ်မရှိချေ။

သို့သော် ချူထျန်း၏နှုတ်မှတစ်ဆင့် နောက်ကွယ်မှ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုနှင့် ပင်မကြိုးကိုင်သူအကြောင်းကို သိရှိလိုက်ရသောအခါတွင်မူ သူသည် အလွန်အမင်း နာကျည်းမုန်းတီးသွားရတော့သည်။

ကူချန်ချိုးသည် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ချင်းယဲ့ဓားကို ဝူကန်ချီထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။

ဝမ်ယဲ့တောင်ကြား၏လျှို့ဝှက်ချက်သည် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ဓားသိုင်းပညာ၏အမွေအနှစ်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ သူက ပြောလိုက်သည်။

"မြို့တော်ဝန်... ဒီဓားကို မင်းကို လက်ဆောင်ပေးလိုက်မယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီဓားနာမည်ကို မှားမခေါ်ဖို့ပဲ တောင်းဆိုချင်တယ်..."

"ဒါက ချင်းယဲ့ဓားပဲ..."

"ဝမ်ယဲ့တောင်ကြားရဲ့ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံပဲ..."

ဝူကန်ချီသည် သူ့ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သော ဓားကိုဖမ်းယူလိုက်စဉ်မှာပင် ကူချန်ချိုးသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ပတ်ပတ်လည်တွင် လှိုင်းတံပိုးများကဲ့သို့စွမ်းအင်များ ဝန်းရံလျက် ချူယန်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်လေတော့သည်။

…