အခန်း ၃၂

32 01

အပိုင်း (၃၂)

“ချန်းကောကော ငါ ရပြီ”

“လာပြီ လာပြီ”

ချန်းရန်က ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး မုရှောင်းနွမ်ကို သယ်ပေးကာ ထုတ်ပေးသည်။

ထို့နောက် ဆိုဖာပေါ်တွင် တင်ပေးသည်။

“နှစ်နာရီလိုသေးတယ်”

မုရှောင်းနွမ်က အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

ဟုတ်တယ် ငါ ချန်းကောကောကို လှည့်စားလိုက်နိုင်ပြီ ဆိုတော့ အနိုင်က ငါ့အပိုင်ပဲ။

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အခန်းကို ဖွင့်ပြီးနောက် မုရှောင်းနွမ်က တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို စတင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဝုတ်

ထိုအချိန်တွင် မန်ထုံက ဘယ်အချိန်ကမှန်းမသိ ပြေးဝင်လာသည်။

ထိုခွေးသေးသေးလေးက ချန်းရန်၏မွေးစားခံရပြီချိန်ကတည်းက ပိန်ကပ်နေသော လက်ဖဝါး အရွယ်အစားလေးမှ အခုအခါ အသားလုံးလေး ဖြစ်သွားသည်။

တအားဝတယ်။

ဒီကောင်က အမျာကြီးစားတာပဲ ဟမ် အရိုးတောင် ပျောက်နေပြီ။

ဝုတ် ဝုတ်

ထိုကောင်မလေးက ပျော်ရွှင်နေပုံရပြီး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်ကာ မုရှောင်းနွမ်၏ နံဘေးသို့လာကာ ခြေထောက်ကို လာပွတ်သည်။

“အား ဝေးဝေးသွား”

မုရှောင်းနွမ်က ကြောင်အသွားပြီး လန့်သွားသည်။ သူမ၏ ခြေထောက်က လှုပ်ရှားမှု ကင်းမဲ့နေသေးရာမှာ လှုံ့ဆော်ခံရပြီးနောက် တုန်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် မျက်လုံးချင်းဆုံသွားသည်။

ဟစ် သွားပြီ။

မုရှောင်းနွမ်သည်လည်း သူမ အဆုံးသတ်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူမက မြေပြင်ပေါ်မှ မန်ထုံကိုသာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တပ်ဆင်လိုက်သည်။

သုံးရက်…

ငါ သုံးရက်တောင် သည်းခံခဲ့တာ။

နောက်ပြီး အခုလေးတင် ပေါ်သွားမှာစိုးလို့တောင် မြေပြင်ပေါ်ကို လဲချလိုက်သေးတယ်။ အားလုံးသွားပြီ။

ပိုဆိုးသည်မှာ ထိုသေးငယ်သော အကောင်စုတ်လေးကြောင့် ပျက်ဆီးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကြောင့် မိုင်ထိုင်ကျော်ကျယ်သော ဆည်ကြီးက ကျိုးပျက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း သေးငယ်သော အကောင်သေးသေးလေး၏ အရှေ့တွင် ခေါင်းဆောင်ကြီးက သေသွားသကဲ့သို့ဖြစ်သည်။

ရိုးရှင်းစွာပင် ကြီးမားသော အရှက်တရားနှင့် ဝမ်းနည်းရခြင်းဖြစ်သည်။

“မန်ထုံ”

မုရှောင်းနွမ်က ဟန်ဆောင်မနေတော့ပေ။ သူမက ရုတ်တရပ် ထရပ်လိုက်ကာ မန်ထုံဆီသို့ အပြေးသွားသည်။

ဝုတ် ဝုတ်

မန်ထုံက ဘောလုံးလေးတစ်လုံးကဲ့သို့ ခြေတံတိုတိုလေးများနှင့်အတူ မြေပြင်တွင် လိမ့်နေပြီး အော်ဟစ်ကာ ရူးသွပ်စွာ ထွက်ပြေးသည်။

ထိုအကောင်ငယ်လေးက ဒရမ်မာကွင်းဖြစ်သည်။ သူ့ကို မဖမ်းမိသေးခင် သူ၏ အော်သံကပင် တော်တော်လေးကို ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလေသည်။

“အခုက စာရင်းရှင်းရမယ့်အချိန်ပဲ။ စာရင်းဟောင်းနဲ့ အသစ်တွေ ရောရှင်းမယ်”

မုရှောင်းနွမ်က အမှန်တကယ်ကို ဒေါသထွက်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ ညင်သာပြီး ချစ်စရာကောင်းသော ပုံရိပ်က လုံးဝပျောက်သွားသည်။

ဒါတွေအားလုံးက မန်ထုံကြောင့်…

ထိုစံအိမ်ထဲတွင် ခွေး၏ အော်သံများကို ကြားရသည်။

“ဖာ့ခ် ဒီတစ်ကြိမ်က တော်တော်စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတာပဲ။ လူနဲ့ ခွေးနဲ့ ရန်ဖြစ်တာပေါ့”

“ဆရာသခင်ချန်း တင်ဆက်သူကို ရှုံးသွားအောင် လုပ်နိုင်တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်နော်”

“မနေ့ကလေးတင် နိုင်မှာသေချာတယ်ဆိုပြီး သူ ငါတို့ကို ပြောနေသေးတာ။ အခုတော့ သူ့အလှည့် ထင်တယ်”

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုအခန်းက ပွက်လောရိုက်နေသည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ထားစွာပင် တင်ဆက်သူက တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု စတင်သည်နှင့် ဂါထာကို ချိုးဖျက်လိုက်သည်။ လူအများသည်လည်း ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။

ချန်းရန်က နိုင်သွားသည်။

အလောင်းအစားအရ မုရှောင်းနွမ်က cosplay ရတော့ပေမည်။

32 02

“ငါ့ကို ပြောပါအုံး ဘာကစားချင်ကြလဲ”

မုရှောင်းနွမ်က ပင်ပန်းသွားပြီးနောက်တွင် အိပ်ယာပေါ်တွင် ပက်လက်လေး လှန်လဲလိုက်သည်။ သူမက တွန်းလှန်မှုကို လက်လျော့လိုက်သည်။

“နပ်စ်မ ကျဲကျဲလား ဒါမှမဟုတ် ကျောင်းသူမလေးလား။ ဒါမှမဟုတ် အခြား အန်နီမဲ တစ်ခုခုလား”

“ကြိုက်ရာသာ ရွေးလိုက်”

“ဒါက အရမ်းရှက်ဖို့ကောင်းတယ်”

ချန်းရန်ကလည်း သူ၏မိန်းမလေးကို အနိုင်ကျင့်နေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ သို့သော် အနိုင်ကျင့်ရသည်ကိုပင် စွဲလမ်းလာသည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း အားလုံးပဲ တစ်ခါတည်း လုပ်ရအောင်”

“မဟုတ်ဘူး”

မုရှောင်းနွမ်က ခြောက်ခြားသွားပုံပေါ်သည်။

ငါ့ကို သေအောင် သရုပ်ပြခိုင်းတော့မှာလား။

ဘီ…

ထိုအချိန်တွင် လက်ထဲမှ မိုဘိုင်းဖုန်းက မြည်လာသည်။ ထို့ကြောင့်မုရှောင်းနွမ်အား အသက်မှ ကယ်တင်လိုက်သည်။

“ဘာ လေယာဉ်ပေါ်က ဆင်းပြီ လာနေပြီ ဟုတ်လား”

“တော်လိုက်တဲ့ ရှောင်ရွှယ် နင် အခုမှ ပြောတာလား”

“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ခဏနေမှဆက်တော့မယ်။ မြန်မြန်”

ခေါ်ဆိုမှုက အလျှင်လိုလွန်းသည်။ ဖုန်းကိုချပြီးသည်နှင့် မုရှောင်းနွမ်ကလည်း ခရမ်းသီးမီးဖုတ်ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ သူတို့လာတာလား”

ချန်းရန်သည်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ခန့်ကတည်းက မုရှောင်းနွမ်မှ တဆင့် သိထားပြီးသားဖြစ်သည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ထားစွာပင် ရုတ်တရပ်ရောက်လာသည်။

“ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ”

မုရှောင်းနွမ်ကလည်း မိဘများနှင့် တွေ့ဆုံရသည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကျယ်သော အခြေအနေမျိုးကို ရင်ဆိုင်ရတော့မည် ဖြစ်လေရာ စိုးရိမ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကိုပင် ပိတ်လိုက်၏။ သူမက နည်းနည်း စိုးရိမ်နေသည်။

“မစိုးရိမ်ပါနဲ့ ဒီနေ့ လူအများကြီးပဲ မသိပါဘူး”

ချန်းရန်သည်လည်း အကြံတစ်ခုကို ရထားပြီးသားဖြစ်သည်။ ဝရုန်းသုန်းကားဖြစ်နေခဲ့မည် ဆိုလျှင် မုရှောင်းနွမ်၏ မိဘများက လှည့်ကွက်များကို တွေ့နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ချန်းရန်၏ ဖြေရှင်းချက်က သူ၏ သီးသန့် ပန်းချီ ပြခန်းကို ကျင်းပရန် ဖြစ်သည်။

တည်နေရာကလည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စံအိမ်ဖြစ်သည်။

“ဟယ်လို လူကြီးမင်းလန် ငါပါ ချန်းရန်”

“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ခင်ဗျားဘက်က လူတွေ အားလုံးကော လာခဲ့လေ။ ငါ့ဖက်က ပန်းချီတွေအားလုံးကိုပြင်ဆင်ထားပြီးသား”

“ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ ခင်ဗျားလာပြီး ပွဲကို စီစဉ်မှာကို စောင့်နေမယ်”

ချန်းရန်က လူကြီးမင်းလန်ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်ချိန်တွင် တစ်ဖက်ကလည်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ပန်းချီပြခန်းအတွက် ပြင်ဆင်ပေးရန် မေးမြန်နေချိန်ဖြစ်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင်

“ရှင်ကလေ တော်တော်ကို ဆိုးတာပဲ။ ဘာလုပ်နေမှန်းကို မသိဘူး ဖုန်းတစ်ကောပြီးတစ်ကောကို ခေါ်နေတာနဲ့ တစ်မနက်လုံးကို နောက်ကျနေပြီ”

လေယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းပြီး သိပ်မကြာခင် လျှိုရှောင်းရှီက မုချန်းဖုန်းကို အပြစ်တင်သည်။

ဘာလို့ ဒီအဖိုးကြီးက ဖုန်းပဲ ခေါ်နေတာလဲ။

တစ်ကောပြီး တစ်ကောပဲ။

“ဒေါ်လေး ဦးလေးကို နားလည်ပေးလိုက်ပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုရဲ့ ဥက္ကဌလေဆိုတော့ ဘာလို့ အရင်ဦးဆုံး ထမင်းမစားရမှာလဲ”

ယန်ရွှယ်ကလည်း အတူလိုက်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမက မုရှောင်းနွမ်ကို ဖုန်းဆက်ပြောပြီး အချိန်ကို ဆွဲချင်နေသည်။

“စိတ်မရှိပါနဲ့။ အခုတလော ကိစ္စကြီး ဖြစ်သွားတာ ဒါက ငါတို့ရဲ့ ဆေးကုမ္ပဏီလောကကို တော်တော်လေးကို သက်ရောက်မှု ရှိတယ်”

မုချန်းဖုန်းက အပြေးအလွှားလာပြီး လာတောင်းပန်သည်။

“တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရုတ်တရပ်ကြီး လာတာလော ငါလည်း မတတ်နိုင်ဘူး”

“ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ”

လျှိုရှောင်းရှီက တိုက်တွန်းသည်။

“ငါ့သမီးအဆင်ပြေလား မြန်မြန်သွားကြည့်ရအောင်။ ဒါမှ ငါ စိတ်အေးမှာ”

“ငါကားခေါ်ထားတယ် အခုပဲ သွားကြမယ်”

32 03

မုချန်းဖုန်းက အတော်လေး အားကိုးရသည်။

“ရှောင်ရွှယ် ခဏနေရင် သမီးကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မယ် ဗိုက်ဆာနေပြီဆိုရင်လည်း ဒေါ်လေးမှာ စားစရာရှိသေးတယ်လေ”

လျှိုရှောင်းရှီက ယန်ရွှယ်ကို တောင်းပန်သလိုကြည့်သည်။

“ရပါတယ် ရပါတယ်”

ယန်ရွှယ်က နားလည်သလို ပြုံးသည်။ သို့သော် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချနေသည်။ : ရှောင်းနွမ် ရှောင်းနွမ် အစ်မကြီးက အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပေးတယ်နော် ကံကောင်းပါစေ။

“အခုတလော ဘာဖြစ်တာလဲ ဘာလို့ နင်တို့ ကုမ္ပဏီက အရမ်းအလုပ်များနေတာလဲ”

ကားထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် လျှိုရှောင်းရှီက မကျေမနပ် ဖြစ်သလို အထွန့်တက်သည်။

“နင့်ရဲ့ ဖုန်းက တစ်ချိန်လုံး ရပ်ကို မရပ်တော့ဘူး”

“ဟေး”

မုချန်းဖုန်းက တစ်ခဏခန့် ဖုန်းရပ်နေသည့် အချိန်တွင်ပင် သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။

“ငါအခုလေးတင် သတင်းရထားတာ အဲဒီအကယ်ဒမစ် ပညာရှင် ရှန်းချင်ကန်းနဲ့ နောက်ထပ် လူငယ်တစ်ယောက်က သွေးကင်ဆာရောဂါကို ကုသနိုင်တဲ့ ဆေးပင်တစ်မျိုးကို ရှာတွေ့ထားတယ်တဲ့လေ။ လုံးဝကို ပျောက်တဲ့အထိ ကုသနိုင်တဲ့ အရာမျိုးနော်”

“အခုငါ့ရဲ့ကုမ္ပဏီအပါအဝင် နိုင်ငံတကာက ဆေးဝါး ကုမ္ပဏီတွေအားလုံးကလည်း အကယ်ဒမစ် ပညာရှင်ရှန်းချင်ကန်းနဲ့ ဆက်သွယ်ချင်နေတာ။ အထူးသဖြင့် အဲ့ဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကျယ်တဲ့ လူနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်ရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဆက်သွယ်လို့ မရဘူးလေ”

လျှိုရှောင်းရှီက နည်းနည်း အံ့ဩသွားသည်။

“ငါကြားထားတဲ့ အတိုင်းဆိုရင် ဒီကိစ္စက ကိစ္စသေးသေးလေး မဟုတ်တော့ဘူး အကယ်ဒမစ် ပညာရှင်ချန်း ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကျယ်တဲ့ လူငယ်နဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဘယ်သူကပဲ အသာစီးရရ ချမ်းသာပြီပဲ”

မုချန်းဖုန်းက မျက်ခုံးကို ပွတ်သည်။ သူက ခြောက်ကပ်စွာ ပြုံးသည်။

“အခုက အချိန်ကိုက်ပဲ တရုတ်ကို ပြန်လာတဲ့အခွင့်ကောင်းကိုယူပြီး အကယ်ဒမစ် ပညာရှင်ရှန်းကို စုံစမ်းရမယ်”

“ကောင်းပြီ”

လျှိုရှောင်းရှီက နားလည်သည်။

နေ့တဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်

သူတို့ သိထားသည့် လိပ်စာအတိုင်း ထောင်ယွမ်မြို့သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

“ဘာလို့ ကားတွေ အများကြီးလဲ”

သူတို့က မြို့သို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် ထိုနေရာတွင် ရပ်ထားသော ကားများကို မြင်ရသည်။

“နင်တို့က အပြင်လူတွေဆိုတော့ မသိရသေးဘူးထင်တယ်။ ထောင်ယွမ်ရွာက ဒီနေ့ ပန်းချီပြခန်း ကျင်းပတာလေ။ ငါကြားတာတော့ အဆင့်မြင့်အဆင့်တဲ့ အဲဒီကို အင်အားကြီးတဲ့ လူတွေအားလုံးသွားကြတာ”

လမ်းပေါ်မှ ကြင်နာတတ်သော လူအိုကြီးတစ်ယောက်က ရှင်းပြသည်။

“ပန်းချီပြခန်းလား ဘယ်လို ပန်းချီပြခန်းက ရွာမှာ ကျင်းပတာလဲ”

လျှိုရှောင်းရှီနှင့် မုချန်းဖုန်းတို့က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ကြသည်။ တစ်ယောက်၏ မျက်လုံးမှ မထူးခြားနားမှုများကို မြင်ကြသည်။

ဘယ်လို ပန်းချီပြခန်းမျိုးက ရွာမှာ ကျင်းပလို့လဲ။

“မြန်မြန် သွားရအောင် ရွာကို တိုက်ရိုက်သွားမယ်”

သူတို့က ထောင်ယွမ် ရွာထဲသို့ ဝင်တော့မည့် အချိန်တွင် ဒါရိုက်ဘာကလည်း လမ်းက ဆိုးရွားသောကြောင့် လမ်းဆင်းလျှောက်ရမည်ဟု ပြောလာသည်။ ထိုသို့ဖြင့် သူတို့သည်လည်း ထောင်ယွမ်ရွာသို့ လမ်းဆင်းလျှောက်ရသည်။

“ဒီကောင်မလေးက ဘယ်နေရာမှာ သွားပြီး လက်ထပ်လိုက်တာလဲ ဟမ် ငါတို့ကိုများ လိမ်နေတာလား”

“ကားတောင် ဝင်လို့မရဘူး ဘယ်လို လူကို လက်ထပ်လိုက်တာလဲ”

လျှိုရှောင်းရှီနှင့် မုချန်းဖုန်းတို့က ရောက်လာသည်နှင့် သူတို့၏ နှလုံးသားက လေးလံသွားသည်။

ဒီကောင်မလေးက ပြန်ပေးဆွဲခံရတာများလား။

“ဦးလေး ဒေါ်လေး ခန့်မှန်း မနေကြပါနဲ့တော့။ ဒီနေရာမှာ အချိန်ဖြုန်းနေမယ့်အစား မြန်မြန်သွားကြည့်ရအောင်”

ယန်ရွှယ်က အကြံပေးသည်။

“ငါတို့ ဒီနေရာကိုတောင် ရောက်နေပြီလေ ဆိုတော့ မြန်မြန်သွားရမှာပေါ့”

“ဟုတ်တယ် ရှောင်ရွှယ်ပြောတာ မှန်တယ် မြန်မြန်သွားရအောင် ဒါမှ ဘာဖြစ်နေလဲ သိရမှာ”

32 04

မုချန်းဖုန်းကလည်း ခရီးဆောင်အိတ်ကို ဆွဲရင်း အပြေးအလွှားသွားသည်။

“ဒါက ထောင်ယွမ်ရွာလား”

အချိန်တန်ကြာအောင် လမ်းလျှောက်ပြီး ခြေထောက်များ ထုံထိုင်းလာသည့်အချိန်တွင် နောက်ဆုံးတွင် ဦးတည်ရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“ရွာက ဘယ်မှာလဲ စံအိမ်ပဲ ရှိတာပါ”

“ဘာကို စံအိမ်လဲ ဒါက လုံးဝကို အိမ်ကြီး ရခိုင်အဆင့်ပဲ ပုံမှန်စံအိမ်တွေထက် အများကြီး ပိုကြီးတယ်လေ”

“ဟုတ်လား ပုံမှန် စံအိမ်တွေထက် အများကြီး ပိုကြီးတာလား”

လျှိုရှောင်းရှီက ကျယ်ပြောကာ လှပပြီး ခမ်းနားသည့် စံအိမ်ကြီးကို ကြည့်သည်။ သူမက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ရုတ်တရပ် အမြင်က ကျယ်သွားသလို ခံစားရသည်။

ထိုစံအိမ်က အလွန်ကြည့်ကောင်းလေသည်။

“ဒါပေမဲ့ ရှောင်းနွမ်နဲ့ အဲဒီလူက ဘယ်မှာနေတာလဲ”

မုချန်းဖုန်းက ဘေးဘီကို ကြည့်သည်။ သို့သော် သိပ်မဝေးသော တစ်နေရာတွင် ယာယီနေရာတစ်ခုကိုသာ မြင်ရသည်။ သုတေသန အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း ဖြစ်လောက်သည်။

“သွားပြီး မေးကြည့်ရအောင်”

မုချန်းဖုန်းက အရင်ဦးဆောင်ကာ ထိနေရာသို့ အပြေးသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်းချင်ကန်းက စင်တာထဲတွင် အဝတ်ပြန်လဲခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒီနေ့တွင်လည်း သူဟာ ချန်းရန်၏ ပန်းချီပြပွဲသို့ လာရောက်ရန် ဖိတ်ကြားခြင်း ခံထားရသည်။

“စိတ်မရှိပါနဲ့ ဒီနေရာက အများပြည်သူအတွက် မဖွင့်ထားဘူး”

မမျှော်လင့်ထားစွာပင် မုချန်းဖုန်းက ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်သည်နှင့် ရပ်တန်ခံရသည်။

“ငါတို့ ဝင်မလို့မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီအတိုင်း လူတစ်ယောက် အကြောင်း မေးချင်လို့”

မုချန်းဖုန်းက တစ်စုံတစ်ရာကို ရှင်းပြတော့မည့် အချိန်တွင် လူကြီးမင်း ရှန်းချင်ကန်းကလည်း စင်တာထဲမှ ထွက်လာသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

ထိုနေရာမှ တာဝန်ခံ ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ယောက်အနေနှင့် ရှန်းချင်ကန်းက အာဏာအမြင့်ဆုံး ဖြစ်သည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ”

ရှန်းချင်ကန်းက ထိုသုံးယောက်ကို ကြည့်သည်။ သူ၏ အဝတ်အစားနှင့် ပြောစကားအရ အလွန်အမင်းအဆင့် အတန်း မြင့်သည်။ ထို့ကြောင့် မြို့ကြီးမှ လာသော သူဖြစ်ရမည်ဟု သိလိုက်သည်။

“ဆရာသခင်ချန်းရဲ့ ပန်းချီပြပွဲကို လာတာလား”

“အာ မဟုတ်ဘူး ငါတို့က လူလာရှာတာ”

လျှိုရှောင်းရှီက ပြောရုံသာ ရှိသေးသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားသောအသံက ဖြတ်ပြောသည်။

“ရှန်းချင်ကန်း အကယ်ဒမစ်ပညာရှင် ရှန်းမဟုတ်လား”

မုချန်းဖုန်းက အရှေ့မှ လူအိုကြီးကို တအံ့တဩကြည့်သည်။ သူ၏ အမူအရာက ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသည်။ သူသည် မိုဘိုင်းဖုန်းကိုပင် ထုတ်ပြီး ဓာတ်ပုံထဲမှ လူနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သည်။ သူပင် စကားကောင်းကောင်း မပြောနိုင်လောက်အောင် အံ့ဩသွားရသည်။

“ငါ့ကို သိလို့လား”

လူကြီးမင်းရှန်းက အရှေ့မှ လူကို သံသယအပြည့်နှင့် ကြည့်ပြီးမေးသည်။

“ဟယ်လို ငါက ဆေးဝါး ကုမ္ပဏီကပါ”

မုချန်းဖုန်းက လိပ်စာကတ်ကို ပေးရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။

“အခုတလော ခင်ဗျားသုတေသန လုပ်နေ…”

“စိတ်မရှိပါနဲ့ ငါမသိဘူး။ ငါ့ကို မရှာနဲ့”

မမျှော်လင့်ထားစွာပင် သူ၏ စကားက မဆုံးသေးခင် ငြင်းပယ်ခံရသည်။

“ပိုဆိုးတာက ငါက ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ဘူး ငါ့ကို လာမရှာနဲ့”

လူအိုကြီး၏ စကားလုံးများက ခိုင်မာမှု ပြင်းထန်သည်။ ငြင်းဆန်လိုကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူဟာ ထွက်သွားရန် ကြံစည်သည်။

“ဟေး လူကြီးမင်းရှန်း”

မုချန်းဖုန်းက အလွန်အမင်း စိုးရိမ်စိတ်များသွားပြီး အနောက်မှ လိုက်လိုသည်။

“ဟင် အဖေ အမေ”

ထိုအချိန်တွင် သိပ်မဝေးသော တစ်နေရာမှ ရင်းနှီးသောအသံကို ကြားရသည်။

“ရှောင်းနွမ် ငါ့သမီးလေး”

32 05

ထိုအချိန်တွင် မုချန်းဖုန်းနှင့် လျှိုရှောင်းရှီတို့ကလည်း တစ်ဖက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် သိပ်မဝေးသော တစ်နေရာမှ သူတို့ နေ့ရောညပါ တွေးနေသော သမီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ နှစ်ယောက်က အပြေးအလွှားသွားကြသည်။

“အဖေ အမေ”

သူမက သူတို့ကို မလာစေချင်သော်လည်း မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့် မုရှောင်းနွမ်ကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

“အရူးမလေး ဟမ် ငါတို့ကို သေအောင် စိုးရိမ်ရအောင် လုပ်နေတယ်”

လျှိုရှောင်းရှီက မထိန်းနိုင်သဖြင့် မျက်ရည်များပင် ကျလာသည်။

“ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ မငိုနဲ့တော့ ရှောင်းနွမ် အဆင်ပြေနေတာပဲ”

မုချန်းဖုန်းကလည်း အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးက ရဲနေပြီး အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

“သမီးရဲ့ ခြေထောက်”

ထိုအချိန်တွင် မုချန်းဖုန်းနှင့် လျှိုရှောင်းရှီတို့၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းသိမ်းပြီး သမီးဖြစ်သူ၏ ခြေထောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အာ ပိန်တော့ မပိန်သွားဘူးပဲ။ နောက်ပြီး ခြေထောက်ကလည်း …

ကောင်းနေတဲ့ပုံပဲ။

ထိုအခြေအနေက သူတို့ကို အံ့ဩစေသည်။

“အရင်ရက်ကလည်း အရိုးထိထားတယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား ဘယ်လို ဖြစ်ပြီး ဒီလောက်ထိ မြန်မြန် ကောင်းသွားတာလဲ။”

“သမီးကလည်း အမေတို့ကို သမီးရဲ့ယောက်ျားက ဆရာဝန်ကြီး တစ်ယောက် နှစ်ရက်အတွင်းကုသပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီအတိုင်းပဲနော် ကြည့် အခု ခုန်ပေါက်လို့ ရနေပြီ အမာရွတ်တောင် မကျန်ဘူး”

သူမက အဆင်ပြေကြောင်း သက်သေပြရန်အလို့ငှာ ခုန်ပေါက် ပြသေးသည်။

“အဆင်ပြေရင် ပြီးတာပါပဲ”

“သမီးရဲ့ယောက်ျားက တကယ်ကို တော်တာပဲ”

မုချန်းဖုန်းနှင့် လျှိုရှောင်းရှီတို့ကလည်း စိတ်အေးသွားကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ပိုပိုပြီး သိချင်လာကြသည်။

“အဟမ်း”

ထိုအချိန်တွင် သူတို့၏ အနားတွင် ခပ်တိုးတိုးချောင်းဟန့်သံကို ကြားရသည်။ လူကြီးမင်းရှန်း၏ အသံဖြစ်သည်။

“အမျိုးသမီးချန်း ဒီနှစ်ယောက်က ဘယ်သူလဲ မင်းအဖေလား”

လူကြီးမင်းရှန်းက သံသယအပြည့်နှင့် မေးသည်။

“အင်း”

မုရှောင်းနွမ်က လှပသော ပါးချိုင့်များ ပေါ်လာသည်အထိ ပြုံးလိုက်ပြီး လူကြီးနှစ်ယောက်ကို လက်ကို ဆွဲကာ မိတ်ဆက်ပေးသည်။

“မား ပါး မိတ်ဆက်ပေးရအုံးမယ်။ ဒီလူက တကယ်တော်တာနော်။ သူက အကယ်ဒမစ် ပညာရှင် ရှန်းချင်ကန်းလေ။ နောက်ပြီး သူက အခုလက်ရှိ ဆေးပညာအသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာဆို ဦးဆောင်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးပဲ။ ဘိုးဘေးလို အဆင့်မျိုးပဲ လုံးဝကို ကြီးမြတ်တဲ့ သုတေသန ပညာရှင်”

“ဟားဟား ရှောင်းနွမ် သူ့ကို မိတ်ဆက်ပေးဖို့ မလိုဘူး။ ငါတို့အချင်းချင်း နှုတ်ဆက်ပြီးကာစ ငါ ဒီအဖိုးကြီးကို သိတယ်”

မုချန်းဖုန်းက အလျှင်စလိုပြောလိုက်သည်။ သမီးဖြစ်သူက အခြေအနေကို နားလည်ခြင်း မရှိဘဲ ရန်စမိမည်ကို ကြောက်သွားသည်။

“ဟားဟား လူကြီးမင်းမု ငါ အရင်က အပြုအမူကောင်း မပြခဲ့တာကို စိတ်မရှိပါနဲ့”

မုချန်းဖုန်းသည်လည်း ထိုရှန်းချင်ကန်းက အရင်ရှေ့တက်ကာ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လာမည်ဟု မထင်ထားမိပေ။ အရင်ကဆိုလျှင် ထိုလူအိုကြီးက အေးစက်မှုအပြည့်နှင့်ဖြစ်သည်။ ယခုမူ အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်နေသည်။

“ဘယ်လို လုပ်ရဲပါ့မလဲ လူကြီးမင်းက ယဉ်ကျေးလွန်းနေပြန်ပါပြီ။ အစပိုင်းက ရုတ်တရပ် ဖြစ်သွားတာကို တောင်းပန်ပါတယ်”

မုချန်းဖုန်းကပင် ဖိအားများသွားသည်။

“တော်ပြီ တော်ပြီ ဘာ လူကြီးမင်းရှန်း အချင်းချင်း စကားများမနေပါနဲ့တော့ လာလာ လာ သွားရအောင် ပြပွဲက စတော့မယ်”

မုရှောင်းနွမ်က အတင်းတိုက်တွန်းသည်။ ထို့နောက် လူကြီးမင်းရှန်းက ဂရုစိုက်ပေးလိုက်သည်။

“လူကြီးမင်းရှန်း ငါ့ယောက်ျားက ပြောတယ်။ လူကြီးမင်း ဒီနေ့ ရှိကို ရှိမှ ဖြစ်မှာတဲ့”

“ဒါပေါ့ လူကြီးမင်းချန်းရဲ့ပြပွဲကို ငါမတက်နိုင်စရာ အကြောင်းတော့ မရှိဘူးပေါ့ သွားရအောင်”

ရှန်းချင်ကန်းကလည်း ချက်ချင်းဆိုသလို စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

“ဒါ…”

32 06

မုချန်းဖုန်းကပင် နည်းနည်း အံ့ဩသွားသည်။ သူသည်လည်း သူ၏ သမီးနှင့် ယောက်ျားဖြစ်သူတို့က လူကြီးမင်းရှန်းနှင့် အလွန်ရင်းနှီးပုံရသည်။ ထိုနည်းအတိုင်းဆိုသော် ကိုင်တွယ်ရ လွယ်ကူသွားလေပြီ။

“ဒါက လူကြီးမင်းရှန်း”

မုချန်းဖုန်းက မနေနိုင်ပဲ သိချင်စိတ်များသွားပြီးမေးသည်။

“အဲ့ဒီ ငါးထောင့်မြက်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စက...”

“လူကြီးမင်းမု မင်းဘာကို ဆိုလိုလဲ ငါသိတယ်”

ဆက်ဆံရေးကို အတည်ပြုပြီးသည်နှင့် လူကြီးမင်းရှန်း၏ အပြုအမူက ရုတ်တရပ် အလွန်အမင်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သွားသည်။

“ငါမင်းကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြမယ်နော် ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ငါက ဒီအတိုင်း နာမည်ယူထားရုံပဲ အရာအားလုံးက မင်းရဲ့သားမက်က ပိုင်တာ”

“ဘာ”

မုချန်းဖုန်းကပင် ရုတ်တရပ် အံ့ဩသွားသည်။

သူ့သားမက်က ပိုင်တာ ဟုတ်လား။ ဒါကဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။

မုချန်းဖုန်းက ရုတ်တရပ် ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသော ခံစားချက်မျိုးကို ရနေသည်။ သူသည် ဘယ်သောအခါကမှ မတွေ့ဖူးသော ထိုသားမက်ဆိုသူက အင်အားကြီးနေပုံရသည်။

“အဲ့ဒီ ငါးထောင့်မြက်ကို မင်းရဲ့သားမက်က ပြောပြတာ။ နောက်ပြီး သူကပဲ စမ်းသပ်စစ်ဆေးခိုင်းတာပဲ။ လျှို့ဝှက်နည်းကလည်း သူပဲ သိတာ။ မင်းသားမက်က တကယ်တော်တာနော်။ မင်းသာ ပူးပေါင်းချင်တယ်ဆိုရင်တော့ သူ့ဆီပဲ တိုက်ရိုက်သွားတော့ ငါ့ဆီလာလည်း အသုံးမဝင်ဘူး”

လူကြီးမင်းရှန်းကအမှန်တရားကို ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။

“ဘာ”

မုချန်းဖုန်းကပင် တအံ့တဩအော်သည်။ သူသည် သူ့နားသူပင် မယုံနိုင်တော့ပေ။

“ဆိုလိုတာက ဒီလျှို့ဝှက်တိုင်းရင်းဆေး ဖော်မြူလာက ငါ့သားမက် အပိုင်ပေါ့”

“ဟုတ်တယ် နောက်ပြီးနည်းပညာနဲ့ ဖော်မြူလာကလည်း သူ့ရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ”

“သူက ဒီပရောက်ဂျက် အဆင့်အတန်း အမြင့်ဆုံး သူပေါ့”

သူ၏ ခေါင်းက ဝေဝါးသွားပြီး‌ ပေါက်ကွဲတော့ပေမည်။

တော်လိုက်တာ သူ့သားမက်က ဆရာကြီး ဖြစ်နေတာလား။ သူအိပ်မက်မက်နေတာလား။

ဖြန်း….

မုချန်းဖုန်းက မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပါးရိုက်သည်။ အသံက ကျယ်သည်။ အားလုံးက ကြားလိုက်သည်။

“အရူး”

လျှိုရှောင်းရှီကပင် သူ့ကို ကြည့်ပြီး အထင်သေးသည်။ မုချန်းဖုန်းက နာကျင်စွာ တစ်ချက် ငြီးလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူသည် အရူးလို ထရယ်သည်။

“ငါ့သားမက်က ဒီလို ပါရမီရင် ဖြစ်နေတာပဲ ဟားဟားဟား”

သူ အရွယ်ရောက်လာပြီ။ တကယ် အရွယ်ရောက်လာပြီ။ ရှက်ဖို့‌ကောင်းလိုက်တာ။

သူ၏အရှေ့မှ အချို့သော အနုပညာရှင်များက အဝင်အထွက် လုပ်နေကြောင်း မြင်သောအခါ လျှိုရှောင်းရှီကလည်း မုချန်းဖုန်း၏နားရွက်ကို ဆွဲသည်။

“ဟမ် ရှင့်သမီးကို အရှက်မခွဲစမ်းပါနဲ့။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မတို့ ရှင့်ကို မသိသလို ဟန်ဆောင်ရလိမ့်မယ်နော်။ ဒီပရောဂျက်တစ်ခုကို ဘာလို့ဒီလောက်ထိ စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလဲ”

“မင်း နားမလည်ပါဘူး။ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ငါ မုချန်းဖုန်းက ဒီသားမက်ကို အသိအမှတ်ပြုတယ်”

32 07

မုချန်းဖုန်းက ခိုင်မာစွာ ပြောသည်။ သူက မမြင်ရသေးသော်လည်း အလွန်ကျေနပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

“ဟွန့် ရှင်ပြောတဲ့အတိုင်းဆိုရင် ဒီကောင်လေးက တော်တော်တော့ လုပ်နိုင်သားပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မသမီးကို ဘယ်လို ခံစားချက် ရှိသလဲဆိုတာကို အရင်ဦးဆုံး ကြည့်ရအုံးမယ်”

လျှိုရှောင်းရှီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသားက သမီးဖြစ်သူအပေါ် နက်ရှိုင်းသော ခံစားချက် ရှိမရှိဆိုသည့် အချက်ကို မူတည်ကာ ကြည့်ရပေမည်။

“ငါတို့က အရမ်းချစ်တဲ့ စုံတွဲပါနော် မစိုးရိမ်နဲ့”

ထို့နောက် လျှိုရှောင်းရှီကို စံအိမ်ထဲသို့ ခေါ်သွားပေးသည်။ စံအိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လျှိုရှောင်းရှီကလည်း လှပလွန်းသော စံအိမ်ကြောင့်ပင် မှင်သက်သွားရသည်။

ခမ်းနားကြီးကျယ်ကာ လှပသော ထိုစံအိမ်က ကျော့ရှင်းလေပြီး အဆင့်အတန်း မြင့်မားလွန်းသည်။ သဘာဝနှင့်ပင် နီးစပ်လွန်းသည်။ အထူးသဖြင့် ခြံဝန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်လိုက်သောအခါ လှပသော ချယ်ရီပင်များက အသက်ရှူ မှားလောက်သည်။

“အာ အရမ်းလှတာပဲ”

လျှိုရှောင်းရှီကပင် ခြေဖြားထောက်ပြီး တစ်ပတ်ပတ်လိုက်သေးသည်။ ထို့‌နောက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ရစ်မူးသလိုမျိုး ဖြစ်သွားသည်။ ဒီနေရာမှ လေကပင် ချိုနေသလိုမျိုး ခံစားရသည်။ လျှိုရှောင်းရှီက မုရှောင်းနွမ်ကို ကြည့်ရင်း တအံ့တဩပြောသည်။

“ဒီစံအိမ်က အရမ်းလှတာပဲ။ စံအိမ်ပိုင်ရှင်ကလည်း တော်တော်လေးကို အကောင်းကြိုက်တဲ့သူမျိုး ဖြစ်ရမယ်။ သူက ဒီနေရာမှာ ပန်းချီပြခန်း ကျင်းပတာ မအံ့ဩတော့ပါဘူး”

“ဒီပန်းချီပြခန်းရဲ့ပိုင်ရှင်က ဘယ်သူလဲ။ နင့်ယောက်ျားရဲ့သူငယ်ချင်းလား”

******