အခန်း (၂၄၇၉-၂၄၈၀)
Vol. 248 Ch. 2479-2480
အခန်း (၂၄၇၉) - မင်း မဟုတ်ဘူး
ဂူယွမ်လုသည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ဖြစ်ပွားနေသော ထိုပဋိပက္ခလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖန့်ချန်ထံသို့ လေသံလျှော့၍ ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒီ……”
“အဲဒီ လီကုန်းကုန်းက ဒီတစ်ခေါက် ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဖလှယ်ခြင်းမှာ ပါဝင်ဖို့ ရွေးချယ်ခံထားရတဲ့ သူတွေထဲက တစ်ယောက်လား”
ဖန့်ချန်က ဘာမဟုတ်သည့်အတိုင်း မေးလိုက်သည်။
ဂူယွမ်လုမှာ အနည်းငယ် ကြောင်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“သူ့မျက်လုံးတွေက ထက်မြက်တောက်ပနေတာပဲ။ ပိုင်ချန်းမင်လိုမျိုးပဲ ချင်းမင်အဖွဲ့ရဲ့ အားထားရမယ့် လူတော်လူကောင်းတွေ ဖြစ်မှာပါ။”
ဖန့်ချန်က ချီးကျူးဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ပိုင်ချန်းမင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ဖြစ်သွားသည်။
ရွေးချယ်ခံထားရတာ ဒွမ်ဇူရွှေ မဟုတ်ဘူးလား……
သူ မည်သည့်စကားမှ မဆိုရဲသော်လည်း စိတ်ထဲမှတော့ "အစ်ကိုကြီးမှာ အစ်ကိုကြီးရဲ့ တွက်ချက်မှုတွေ ရှိမှာပါ" ဟု တွေးလိုက်သည်။
လွမ်းချူးထျန်းကတော့ ယင်းကိစ္စကို စိတ်ဝင်စားဟန် မရှိပေ။ သူ၏ မျက်လုံးများကမူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အသိစိတ်မဲ့စွာပင် တစ်ချက်တစ်ချက် စကင်ဖတ်ကြည့်နေသည်။
ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် အနည်းငယ်မျှသော လှုပ်ရှားမှုရှိသည်နှင့် သူချက်ချင်းပင် အမိအရ ဖမ်းဆုပ်နိုင်မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။
……
“မင်းက မင်းရဲ့ အစေခံကို မင်းကိုယ်စား ဒူးထောက်ရှစ်ခိုးခိုင်းတာလား”
ဒွမ်ဇူရွှေမှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။
လီကုန်းကုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“မင်ကျင်းက သာမန်အစေခံ မဟုတ်ဘူး၊ သူကလည်း ယူနီနန်းနန်းရဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပဲ၊ မင်း မေ့သွားပြီလား”
မင်ကျင်းက လီကုန်းကုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
"သခင်လေးက ဒီကိစ္စကို မှတ်မိနေသေးတာပဲ"
ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။
“ဒါဆိုလည်း ဖြစ်တာပါပဲ။ မင်း မရှစ်ခိုးချင်ရင် သူ ရှစ်ခိုးတာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိစ္စမရှိပါဘူး”
ဒွမ်ဇူရွှေက ရုတ်တရက် ရယ်မော၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“မင်ကျင်း၊ မင်း ရှစ်ခိုးလိုက်ပါ။ ဒီနေ့ခံရတဲ့ အရှက်ရမှုအတွက် သခင်လေးက နောက်မှ မင်းအတွက် အဆတစ်ရာ ပြန်တောင်းပေးမယ်”
လီကုန်းကုန်းက မင်ကျင်းကို ကြည့်ကာ ခိုင်မာသော အမူအရာဖြင့် စိတ်ချင်းဆက်၍ ပြောလိုက်သည်။
မင်ကျင်း စဉ်းစားလိုက်မိသည်။
"မရှစ်ခိုးဘဲ နေလို့မရဘူးလား၊ ဒီမှာ လူတွေအများကြီးပဲ"
“ဒွမ်ဇူရွှေသာ ရွှေဟွေး ပညာသင်ကျောင်းကို ရောက်သွားရင် မင်းနဲ့ငါ အစေခံနဲ့သခင် နှစ်ယောက်စလုံး ဘဝပျက်တော့မှာ။ မင်းလည်း သခင်လေး ငါ နောင်တစ်ချိန် ယူနီနန်းနန်းမှာ စိတ်ပူပန်ပြီး နေရတာမျိုး မလိုချင်ဘူးမလား စိတ်ချပါ၊ ဒီတစ်ခေါက် အရှက်ရတာအတွက် သခင်လေး ငါ အချိန်တစ်ခုရောက်ရင် မင်းအတွက် ပြန်တောင်းပေးမှာပါ”
လီကုန်းကုန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပို၍ပင် ခိုင်မာပြတ်သားလာသည်။
ဒွမ်ဇူရွှေက မင်ကျင်းမှာ မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် မျက်ခုံးများ ပင့်လိုက်သည်။
“ရှစ်ခိုးမှာလား မရှစ်ခိုးဘူးလား မရှစ်ခိုးရင် ငါ ရွှေဟွေး ပညာသင်ကျောင်းကို ရောက်သွားတဲ့အခါ မင်းတို့ ဒူးထောက်တောင်းပန်ဖို့တောင် အခွင့်အရေး ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆိုရင် မင်းတို့ လီအိမ်တော်ကိုလည်း ငါ့ရဲ့ ဒွမ်အိမ်တော်က အပြင်းအထန် ဖိနှိပ်ပစ်မယ် ”
မင်ကျင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ဒူးထောက်ကာ ရှစ်ခိုးရန် ပြင်လိုက်သည်။
ဒွမ်ဇူရွှေက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသည်။
မင်ကျင်း ဒူးကွေးလိုက်သည့် အချိန်တွင် လီကုန်းကုန်း ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
သူသည် ဒွမ်ဇူရွှေ၏ အာရုံစိုက်မှု သူမရှိချိန်တွင် ရှေ့သို့တိုး၍ ဒွမ်ဇူရွှေ၏ အချက်အချာနေရာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန်ချလိုက်သည်။
“သေစမ်း”
ထို့နောက် လီကုန်းကုန်းက နောက်လှည့်၍ ထွက်ပြေးသည်။
ဒွမ်ဇူရွှေမှာ မြေကြီးတုန်ဟီးသွားမလောက် ပြင်းထန်သော အော်သံကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ အောက်ပိုင်းကို ဖိကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲနေသည်။
ခဏအကြာတွင် ဒွမ်ဇူရွှေ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ လီကုန်းကုန်းသာမက မင်ကျင်းပါ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
ဒွမ်ဇူရွှေမှာ ဒေါသသွေးများ ဆူပွက်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“သူတို့ကို ဖမ်းကြစမ်း ”
မကြာမီပင် လူအုပ်ကြီး လှုပ်ရှားသွားသည်။
လီကုန်းကုန်းနှင့် မင်ကျင်းတို့မှာမူ ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်ကာ ပြန်လျှောက်လာကြသည်။
ဒွမ်ဇူရွှေက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး ရက်စက်စွာ ပြုံးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဂူယွမ်လု၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ယူနီနန်းနန်း ကျောင်းသားတွေက ကိုယ်ပိုင်ရန်ပွဲ ဖြစ်ပွားခွင့်မရှိဘူး။ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး ဒီလိုလုပ်နေတာက ငါတို့ ယူနီနန်းနန်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းစေတာပဲ ”
လီကုန်းကုန်းနှင့် မင်ကျင်းတို့က ခေါင်းငုံ့၍ ဘေးတွင် ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေကြသည်။
သူတို့လည်း ဒီနေ့ ဘာလို့ ဆရာတစ်ယောက် ဒီရောက်လာသလဲဆိုတာကို နားမလည်ပေ။
သို့သော်လည်း သူတို့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
ဆရာတစ်ယောက် ရောက်နေပြီဆိုတော့ ဒွမ်ဇူရွှေလည်း မိုက်ရူးရဲ မလုပ်ဝံ့တော့ပေ။
“ဂူဆရာ”
ဒွမ်ဇူရွှေမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး အမြန်ထကာ အဝတ်အစားများမှ ဖုန်များကို ခါလိုက်ပြီးနောက် လူများနှင့်အတူ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။
“ပိုင်ချန်းမင်ကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့တဲ့ ဂူယွမ်လုလား ”
မျိုးနွယ်စုအသီးသီးမှ ကျောင်းသားများမှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ပို၍ လေးနက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
ဂူယွမ်လုက ဒွမ်ဇူရွှေကို ကြည့်ကာ အေးစက်စက် ပြောသည်။
“မင်း ခုနကမှ ကျောင်းသားချင်းကို အတင်းအဓမ္မ ဒူးထောက်ခိုင်းတာကို ငါ အကုန်မြင်ပြီးပြီ။”
“ဂူဆရာ၊ ကျွန်တော့်စကား အရင်နားထောင်ပေးပါဦး။”
ဒွမ်ဇူရွှေက အမြန် ကာကွယ်ပြောဆိုရန် ကြိုးစားသည်။
ဂူယွမ်လုက လက်ကာလိုက်သည်။
“ဒါ့အပြင် မင်း အတင်းအဓမ္မ လုပ်ခိုင်းလိုက်တဲ့သူက ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဖလှယ်ခြင်းမှာ ပါဝင်ဖို့ ရှိတဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ်။ ဒီကိစ္စက တော်တော်လေးကို ကြီးမားတယ်၊ မင်း ကိုယ့်ဘာသာ အပြစ်ဒဏ်သွားခံချေ။”
“ဘာ”
ဒွမ်ဇူရွှေက လီကုန်းကုန်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ မယုံနိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“သူကလား ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဖလှယ်ခြင်းမှာ ပါဝင်မလို့လား သူ ယူနီနန်းနန်းကို ရောက်တာမှ မကြာသေးတာကို……”
လီကုန်းကုန်းကိုယ်တိုင်လည်း ဂူယွမ်လုကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
မင်ကျင်းမှာမူ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသည်။
“သူတင်မကဘူး၊ မင်ကျင်း ကျောင်းသားကလည်း ရွေးချယ်ခံထားရတဲ့ သူတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ။”
ဂူယွမ်လုက တည်ကြည်စွာ ပြောသည်။
“ကျွန်တော်လည်းလား”
မင်ကျင်းမှာ မျက်တောင်ခတ်ကာ လီကုန်းကုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ……”
ဒွမ်ဇူရွှေမှာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်ကိုပါ ထည့်တွက်ရင် လူမျိုးနွယ်စုထဲက သုံးယောက်တောင် ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဖလှယ်ခြင်းမှာ ပါဝင်မှာပေါ့”
“မင်း မဟုတ်ဘူး။”
ဂူယွမ်လုက ပြောလိုက်သည်။
“……”
ဒွမ်ဇူရွှေမှာ ကြောင်သွားသည်။ သူ ကြားလိုက်တာ မှားသွားသလား။
အနီးအနားမှ ကျောင်းသားများလည်း အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ပြောဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဒီဒွမ်ဇူရွှေက သူလည်း ရွေးချယ်ခံရသူထဲ ပါတယ်လို့ ပြောနေတာလား ”
“အဟုတ်ကြီး လုပ်နေတာပဲ။”
“ဒီလိုကိစ္စမျိုးကိုတောင် ကြွားနေသေးတာပဲ၊ သူက ဒီလိုလူမျိုးမှန်း မထင်ထားခဲ့ဘူး။”
“ကျွန်၊ ကျွန်တော်က ဘာလို့ မပါရတာလဲ၊ ကျွန်တော် မနေ့ညကမှ အကြောင်းကြားစာ ရထားတာလေ။”
ဒွမ်ဇူရွှေ၏ မျက်နှာမှာ ရှက်လွန်း၍ နီရဲနေသည်။
သူ့နှင့်အတူ ရှိနေသော တစ်ပိုင်းသူတော်စင် လေးဦးမှာလည်း အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဘာမှမပြောဘဲ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ကြသည်။
“မင်း ကြားတာ မှားတာ ဖြစ်မယ်။”
ဂူယွမ်လုက အဓိပ္ပာယ်ပါပါဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလိုမျိုးက ခဏခဏ ဖြစ်တတ်ပါတယ်၊ ရိုးသွားအောင်သာ နေလိုက်ပါ။”
စကားဆုံးသော် သူသည် ဖန့်ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ လက်ယှက်၍ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဖန့်ချန်ကျောင်းသား၊ ကျန်တဲ့ ရွေးချယ်ခံ ကျောင်းသား ခုနှစ်ဦးကို ထပ်သွားကြည့်ရအောင်လား”
“ဖန့်ချန်”
“လူမျိုးနွယ်စုက ဖန့်ချန်လား”
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လမ်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
တစ်ပိုင်းသူတော်စင် ကျောင်းသားများမှာ မယုံနိုင်စွာဖြင့် ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
မျက်စိရှေ့ကလူက ရွှေဟွေး ပညာသင်ကျောင်းမှ ထိုလူမျိုးနွယ်စုဝင် ဖန့်ချန် ဖြစ်နေတာလား။
“အဲဒီလူက ပိုင်ချန်းမင် အစ်ကိုကြီးပဲ ”
တစ်ယောက်ယောက်က ပိုင်ချန်းမင်ကို မှတ်မိသွားသည်။
သူတို့သည် ပိုင်ချန်းမင်မှာ ရွှေဟွေး ပညာသင်ကျောင်းတွင် ဖန့်ချန်နှင့် အုပ်စုတူဖြစ်ကြောင်း တွေးမိသွားပြီး သူတို့၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။
လီကုန်းကုန်းနှင့် မင်ကျင်းမှာလည်း အခွင့်အရေးကို အမိအရ ဖမ်းဆုပ်ကာ ဖန့်ချန်နှင့် ပိုင်ချန်းမင်တို့အား စိတ်ဝင်တစား ငေးကြည့်နေကြသည်။
“ကောင်းပြီ၊ ဒီနှစ်ယောက်လည်း ခဏလိုက်ခဲ့ကြဦး။ ကိုးယောက်စလုံး စုမိသွားရင် ကျွန်တော် တစ်ချက်လောက် ပြောစရာရှိတယ်။”
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဂူယွမ်လုက ချက်ချင်းပင် ရယ်မော၍ ပြောသည်။
“ဖန့်ချန်ကျောင်းသားရဲ့ လမ်းညွှန်မှု ရထားတော့ ဒီတစ်ခေါက် ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဖလှယ်ခြင်းမှာ သူတို့ သေချာပေါက် အောင်မြင်မှုတွေ ရမှာပါ ”
ထို့နောက် ဖန့်ချန်တို့ အဖွဲ့သည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ဒွမ်ဇူရွှေမှာ ထိုနေရာတွင် ငေးမောစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
“ဒွမ်ဇူရွှေ၊ လီကုန်းကုန်းတို့ လူတွေ ဖန့်ချန်နဲ့ ရင်းနှီးသွားပြီလို့ ငါထင်တယ်ကွာ။”
တစ်ယောက်ယောက်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ဒွမ်ဇူရွှေမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“မင်းပြောတာက…… ဖန့်ချန်အစ်ကိုကြီးက သူတို့ကို ငါ့နေရာမှာ အစားထိုးခိုင်းလိုက်တာလား ”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ အဲဒီစကားကို တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဘူးနော်၊ မင်းပြောတာပါ”
ထိုသူက လက်ကို အမြန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ဒွမ်ဇူရွှေမှာ ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် အားမလိုအားမရ မျက်နှာဖြင့် နောက်လှည့်၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
အနီးအနားမှ ကျောင်းသားများက သူ၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှပင် ကရုဏာသက်နေကြသည်။
ဖိနှိပ် လုပ်လိုက်သည့် အကြိမ်လေး တစ်ကြိမ်ကြောင့် ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးကြီးကို လက်လွတ်လိုက်ရတာ တကယ်ပဲ နှမြောဖို့ကောင်းလိုက်တာ။
“ဒီတစ်ခေါက် ရွှေဟွေး ပညာသင်ကျောင်းက ဖန့်ချန်အစ်ကိုကြီးကို ဦးဆောင်ခိုင်းပြီး တခြားကျောင်းတွေနဲ့ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဖလှယ်ဖို့ စီစဉ်ထားပုံပဲ။”
“ဒါဆိုရင် ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါတို့ နိုင်ဖို့ အလားအလာများနေပြီပေါ့ ”
“အရင်က အကြိမ်ကြိမ် ရှုံးထားရတာ၊ ဒီတစ်ခေါက်တော့ အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေး ရှိလာပြီ ”
မျိုးနွယ်စုအသီးသီးမှ တစ်ပိုင်းသူတော်စင် ကျောင်းသားများမှာ စိတ်အားတက်ကြွလာကြသည်။
အခန်း (၂၄၈၀) - လောကီနယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း
လီကုန်းကုန်းနှင့် အစေခံ မင်ကျင်းတို့သည် ဖန့်ချန်တို့နောက်သို့ သတိကြီးစွာဖြင့် တိုးတိုးလေး လိုက်ပါလာကြသည်။
ဂူယွမ်လုနှင့် ဖန့်ချန်တို့ အေးအေးလူလူ စကားပြောနေသံများကို ကြားရသောအခါ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများဖြင့် တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေသည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရှုခင်းလှပသော နေရာများသို့ ဖြတ်သန်းသွားသောအခါ ဂူယွမ်လုက ဖန့်ချန်ကို ထိုနေရာရှိ မြင်ကွင်းများကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။
ထိုအချိန်တွင် လီကုန်းကုန်းက အခွင့်အရေးကို အမိအရယူကာ ပိုင်ချန်းမင်အနားသို့ တိုးသွားသည်။
“ပိုင်အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်က လီကုန်းကုန်းပါ”
“မင်းအကြောင်း သိပြီးသားပါ”
ပိုင်ချန်းမင်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်ပြသည်။
လီကုန်းကုန်းက မင်ကျင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ မင်ကျင်းကလည်း လိမ္မာပါးနပ်စွာပင် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး အတွင်းကမ္ဘာ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ထုတ်ယူကာ ပိုင်ချန်းမင်လက်ထဲသို့ သိသာထင်ရှားမှုမရှိအောင် ထည့်ပေးလိုက်သည်။
“ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ”
ပိုင်ချန်းမင် မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။ အတွင်းကမ္ဘာ ကျောက်တုံးတစ်တုံးဟုတ်လား ဘယ်သူ့ကို အထင်သေးနေတာလဲ။
မင်ကျင်းက အမြန် ပြုံး၍ ပြောသည်။
“ပိုင်အစ်ကိုကြီး၊ ဒါက ကျွန်တော့်သခင်လေးက အစ်ကိုကြီးကို ဂါရဝပြုတာပါ”
“ပြောစမ်း၊ ဘာသိချင်တာလဲ”
ပိုင်ချန်းမင်က ဖန့်ချန်နှင့် ဂူယွမ်လုတို့ ရှေ့တွင် ရှုခင်းများကို လက်ညှိုးထိုးကာ စကားပြောနေသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုအတွင်းကမ္ဘာ ကျောက်တုံးကို လက်ခံလိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် ကစားနေလိုက်သည်။
လီကုန်းကုန်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်။
“ပိုင်အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် သိချင်တာက…… ကျွန်တော်နဲ့ မင်ကျင်းတို့ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဖလှယ်ခြင်းမှာ ပါဝင်ခွင့်ရတဲ့ အရည်အချင်းက ဘယ်လိုရလာတာလဲ။ ပြီးတော့ ဒီတစ်ခေါက် ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဖလှယ်ခြင်း အခမ်းအနားမှာ အသက်အန္တရာယ် ရှိတဲ့ အန္တရာယ်တွေရော ရှိပါဦးမလား ကျွန်တော်တို့ အစေခံနဲ့သခင် နှစ်ယောက်က အသားခံ (အမြောက်စာ) ဖြစ်သွားမှာလား”
မင်ကျင်းကလည်း ပိုင်ချန်းမင်ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံ ပေါ်သည်။
ပိုင်ချန်းမင် အနည်းငယ် ကြောင်သွားပြီး ရယ်မော၍ ပြောသည်။
“မင်းတို့ ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး တွေးနေကြတာလဲ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဖလှယ်ခြင်းမှာ ပါဝင်ဖို့ဆိုတာ လူတိုင်း လိုချင်တဲ့ အခွင့်အရေး မဟုတ်ဘူးလား အခု မင်းတို့ ခေါင်းပေါ်ကို ရောက်လာတာကို ဘာလို့ ကြောက်ရွံ့နေကြတာလဲ”
လီကုန်းကုန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ပိုင်အစ်ကိုကြီး မသိလို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ လီမျိုးနွယ်စုကလည်း ကြီးမားတဲ့ မျိုးနွယ်စု မဟုတ်ပါဘူး။ အိမ်မှာဆိုရင် အဘိုးအိုအနည်းငယ်ပဲ စွမ်းအင်စုဆောင်းခြင်း အဆင့်မြင့် ရာထူးမှာ ရှိတာပါ။ ယူနီနန်းနန်းမှာလည်း အဆက်အသွယ်မရှိ၊ အကူအညီမရှိပါဘူး။ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဖလှယ်ခြင်းလိုမျိုး ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးကြီးက ကျွန်တော်တို့ အစေခံနဲ့သခင်ဆီကို ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာရတာလဲ……”
မင်ကျင်းကလည်း
“ပိုင်အစ်ကိုကြီး တည့်တည့်ပဲ ပြောပေးပါ၊ ကျွန်တော်တို့ လက်ခံနိုင်ပါတယ်” ဟု ပြောသည်။
“ဟဟ၊ စိတ်ချပါ။”
ပိုင်ချန်းမင်က အေးဆေးစွာ ရယ်မော၍ ပြောသည်။
“ဒီကိစ္စမှာ ဘာမှ လျှို့ဝှက်ချက်မရှိပါဘူး။ ဖန့်ချန်အစ်ကိုကြီးက မင်းတို့နှစ်ယောက်မှာ အရည်အချင်း ရှိတယ်လို့ ထင်လို့ ပါဝင်ခွင့်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ။ ဒီအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါတစ်ခု မေးချင်တာက၊ မင်းတို့ ဖန့်အစ်ကိုကြီးကို တကယ်ပဲ မသိတာလား”
လီကုန်းကုန်းနှင့် မင်ကျင်းတို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ အမူအရာမှာ မရေမရာ ဖြစ်နေသည်။
လီကုန်းကုန်းက မသေချာမရေရာစွာပင်
“ဒါကတော့ ပြောရခက်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဘိုးဘေးနဲ့ ဖန့်အစ်ကိုကြီးနဲ့ သိမသိဆိုတာ ကျွန်တော်လည်း မသေချာဘူး……” ဟု ပြောသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။ အသားခံ (အမြောက်စာ) အဖြစ် အသုံးချခံရမည့် ကိစ္စမဟုတ်သရွေ့ အဆင်ပြေသည်။
ဒီလိုမျိုး အခွင့်အရေးကောင်းကို ဘာမဟုတ်ဘဲ ရလိုက်တာက တကယ်ကို ဝမ်းသာစရာ ကောင်းပါသည်။ အခွင့်အရေးရရင် အိမ်ကို စာပို့ပြီး ဧည့်ခံပွဲလုပ်ကာ လူတွေကို ကြွားလိုက်ဦးမည်။
ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ချန်နှင့် ဂူယွမ်လုတို့ လျှောက်လာကြသည်။
“လီကုန်းကုန်း၊ မင်း လီတောက်ယဲ့ ကို သိသလား”
ဖန့်ချန်က ဘာမဟုတ်သည့်အတိုင်း မေးလိုက်သည်။
လီကုန်းကုန်း အမြန် အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားလိုက်သည်။
ထို့နောက် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“မသိဘူး ထင်ပါတယ်”
“မသိလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။”
ဖန့်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဂူယွမ်လုနှင့်အတူ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။
လီကုန်းကုန်းနှင့် မင်ကျင်းတို့လည်း အမြန်လိုက်သွားကြသည်။
“မင်ကျင်း၊ မင်း လီတောက်ယဲ့ ကို သိလား”
“မသိဘူး။ ဒီလူက ဘယ်သူလဲ”
“ငါလည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအခွင့်အရေး ရတာဟာ သူနဲ့ ပတ်သက်နေပုံရတယ်။”
“သခင်လေး၊ သူလည်း လီအနွယ်ဝင်ပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေး ဖြစ်နေမလား”
“ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီတစ်ခေါက် ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဖလှယ်ခြင်း ပြီးရင် ငါ အိမ်ပြန်ပြီး မျိုးရိုးစဉ်ဆက် မှတ်တမ်းကို ပြန်ရှာကြည့်ဦးမယ်။”
လီကုန်းကုန်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။ လီမျိုးနွယ်စုမှာလည်း အရည်အချင်းရှိသူတွေ ထွက်ပေါ်ခဲ့ဖူးပုံပဲ။
မကြာမီ ဂူယွမ်လု၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် လူမျိုးနွယ်စုမှ ရွေးချယ်ခံ ကိုးဦးလုံး စုစည်းမိသွားသည်။
ထိုတစ်ပိုင်းသူတော်စင် ကိုးဦးလုံးသည် ဖန့်ချန်ရှေ့တွင် ရပ်တည်နေကြပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ သူတို့တစ်သက်မှာ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဖလှယ်ခြင်းသို့ ပါဝင်ခွင့်ရလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးထားခဲ့မိပါ၊ ဒါဟာ ကြုံတောင့်ကြုံခဲ အခွင့်အရေးပဲ မဟုတ်လား။
ဖန့်ချန် သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဂူယွမ်လုကို သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ယန်တန်း နဲ့ ကောင်းကင်စစ်သည်မျိုးနွယ်စု က လူတွေ မပါဘူးလား။ ဘာလို့ လူမျိုးနွယ်စုဝင်တွေချည်းပဲ ဖြစ်နေတာလဲ”
ဂူယွမ်လုက လွမ်းချူးထျန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ တိုးတိုးလေး ရှင်းပြသည်။
“ဖန့်ချန်ကျောင်းသား၊ ယန်တန်းမျိုးနွယ်နဲ့ ကောင်းကင်စစ်သည်မျိုးနွယ်က ကျောင်းသားတွေက တန်လင်ဘက်ကို သွားဖို့ ရွေးချယ်ကြလို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ ရွှေဟွေးလက်အောက်ခံ နန်းတော်ကိုးခုမှာ ယန်တန်းမျိုးနွယ်နဲ့ ကောင်းကင်စစ်သည်မျိုးနွယ် ကျောင်းသားတွေ သိပ်မရှိဘူး။ ရှိရင်တောင် သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်းက ဒီတစ်ခေါက် ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဖလှယ်ခြင်း အခမ်းအနားကို ပါဝင်ဖို့ မလုံလောက်ဘူး။”
ထိုအကြောင်းကို ပြောသောအခါ ဂူယွမ်လု၏ မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်မကောင်းဖြစ်ဟန်များ ပေါ်လာသည်။
“ဒါဆိုရင် ရွှေဟွေး ပညာသင်ကျောင်းထဲက ယန်တန်းကျောင်းနဲ့ ကောင်းကင်စစ်သည်ကျောင်းက သူတို့မျိုးနွယ်စုထဲက တပည့်တွေကို တိုက်ရိုက် ခေါ်ယူတာပဲ၊ နန်းတော်ကိုးခုကနေ ဖြတ်သန်းဖို့ မလိုဘူးပေါ့”
ဖန့်ချန် စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ ကိုးဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီတစ်ခေါက် ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဖလှယ်ခြင်း အခမ်းအနားမှာ မင်းတို့က ယူနီနန်းနန်းကို ကိုယ်စားပြုသလို ရွှေဟွေး ပညာသင်ကျောင်းကိုလည်း ကိုယ်စားပြုတယ်။ လူမျိုးနွယ်စုကိုလည်း ကိုယ်စားပြုတယ်။ ရှုံးသွားရင် ပညာသင်ကျောင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်မယ်။ လူမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်မယ်။ ဒါကြောင့် ကောင်းကောင်း တိုက်ခိုက်ကြ၊ အသက်နဲ့ရင်းပြီး တိုက်ခိုက်ကြ။”
“ဟုတ်ကဲ့”
ကိုးဦးစလုံးက အားကုန်ထုတ်၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ လီကုန်းကုန်းနှင့် မင်ကျင်းတို့လည်း ထိုလေထုကြောင့် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွလာကြသည်။
“နောက်မှ မင်းတို့ သုံးပွဲလောက်နိုင်ရင်ပဲ လုံလောက်ပြီ၊ သိပြီလား”
ဖန့်ချန်က အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။
ဂူယွမ်လု၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။
“ဖန့်ချန်ကျောင်းသား၊ ကျွန်တော်တို့ အရင်နှစ်တွေက နှစ်ပွဲ သုံးပွဲလောက် နိုင်ဖို့ဆိုတာ တော်တော် လွယ်ကူပါတယ်”
ဤတစ်ပိုင်းသူတော်စင် ကျောင်းသားများအနေဖြင့် တစ်ပွဲနိုင်လျှင် တစ်မှတ်ရသည်။ ရွှေဟွေးနှင့် တန်လင် ပညာသင်ကျောင်းတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့လျှင် တစ်ပွဲနိုင်လျှင် ငါးမှတ်ရသည်။ ယူနီနန်းနန်းက သုံးပွဲနိုင်ပြီး ဖန့်ချန်၏ ငါးမှတ်နှင့် ပေါင်းလျှင် ဒီတစ်ခေါက် ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဖလှယ်ခြင်းကို နိုင်မှာဖြစ်သည်။ နှစ်ပွဲနိုင်လျှင်ပင် သရေကျနိုင်သည်။ နန်းတော်ကိုးခုအတွက် သရေကျလျှင်ပင် လုံလောက်ပြီ၊ သူတို့ သိပ်မက်မောမနေကြပါ။
“ဂူဆရာ၊ နောက်ပိုင်းကာလမှာ သူတို့ကို ကျွန်တော့်အတွင်းကမ္ဘာထဲမှာ ခဏနေခိုင်းလိုက်မယ်။ သူတို့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို ကျွန်တော် နည်းနည်းလေ့လာကြည့်ရအောင်။”
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
“ဒါဆိုရင် အရမ်းကောင်းတာပေါ့။”
ဂူယွမ်လု၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ ဖန့်ချန်ကဲ့သို့ အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားက သင်ကြားပေးလျှင် ထိုကိုးဦး၏ အရည်အချင်း ပိုမိုမြင့်တက်လာမည်မှာ အသေအချာပင်။
အတွင်းကမ္ဘာ။
ဖန့်ချန်က ကိုးဦးကို မြို့တစ်မြို့ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ဤမြို့မှာ လှည့်စားခြင်း နည်းလမ်းဖြင့် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အစစ်အမှန်နှင့် ဘာမှမခြားနားဘဲ၊ မြို့ထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေသူများမှာလည်း လူအစစ်များနှင့် တူနေသည်။ လီကုန်းကုန်းတို့မှာလည်း အစစ်အမှန်ကို မခွဲခြားနိုင်ပေ။ သူတို့သည် မိမိတို့ ဘယ်လိုမျိုး လေ့ကျင့်မှုတွေ ခံရမလဲဆိုတာကို သိချင်နေကြသည်။
“အထဲမှာ ခဏသွားနေလိုက်ကြ။”
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။
“ဖန့်အစ်ကိုကြီး၊ ခဏလောက်ပဲ နေရမှာလား”
တစ်ပိုင်းသူတော်စင် တစ်ဦးက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ခဏလောက်ပဲ။”
ဖန့်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
လီကုန်းကုန်းနှင့် မင်ကျင်းတို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။ တစ်ခုခုတော့ လွဲနေသလိုပင်။ မကြာမီ ကိုးဦးလုံး မြို့ထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် လူ့လောက၏ စိတ်ဆန္ဒ က ထိုနေရာတစ်ခုလုံးကို တိတ်တဆိတ် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
"အရှင်သခင်၊ မင်းက……”
လီဝူ ဖန့်ချန်ဘေးတွင် ပေါ်လာပြီး သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးသည်။
“သူတို့ကို လောကီနယ်ထဲ ဝင်ရောက်ခြင်းရဲ့ အရသာကို ခံစားခိုင်းလိုက်တာပါ။ ခဏတာအတွင်း သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံကို တိုးတက်စေနိုင်မှာပါ။”
ဖန့်ချန်က ရယ်မော၍ ပြောသည်။
လောကီနယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း
လီဝူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သိချင်စိတ် ပိုမိုပြင်းပြလာသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကိုးဦးလုံး မြို့ထဲသို့ ရောက်သွားကြသည်။ သူတို့ ခြေထောက်ချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာတွင် ထူးဆန်းသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
“ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းတွေ ပျောက်သွားပြီ”
လီကုန်းကုန်း အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။
မင်ကျင်းကလည်း ခေါင်းညိတ်သည်။
“သခင်လေး၊ ကျွန်တော့်ဆီမှာလည်း ဘာမှ မရှိတော့ဘူး”
ကျန်ခုနစ်ဦးလည်း အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့၏ အားအင်များမှာလည်း သာမန်လူများနှင့် မခြားနားတော့ပေ။
“အားလုံး၊ ဒါက ဖန့်ချန်အစ်ကိုကြီးရဲ့ စမ်းသပ်မှု ဖြစ်နိုင်တယ်။”
လီကုန်းကုန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။
အချိန်သုံးနှစ် ကုန်လွန်သွားသည်။
လီကုန်းကုန်းမှာ အဝတ်စုတ်များ ဝတ်ဆင်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး လက်ထဲတွင် အမဲစက်များ ရှိနေသော ပန်းကန်လုံးဖြင့် လမ်းသွားလမ်းလာများအား တောင်းရမ်းနေသည်။ သို့သော် ရလာသည့်အရာမှာ ရွံရှာသော အကြည့်များသာ ဖြစ်သည်။
“ဗိုက်ဆာလိုက်တာ။”
လီကုန်းကုန်းက ရေရွတ်လိုက်ပြီး ဗိုက်ထဲမှ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် အဝတ်စုတ်ဝတ်ထားသော မင်ကျင်းက ကြက်ပေါင်တချောင်းကို ကိုင်ကာ အမြန်ပြေးလာသည်။
“သခင်လေး၊ ကြက်ပေါင်တချောင်း တောင်းလာခဲ့တယ်”
ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား ကြက်ပေါင်ကို ခွဲစားကြသည်။ လီကုန်းကုန်းက အသားစားပြီး မင်ကျင်းက အရိုးဝါးသည်။
လီကုန်းကုန်းက စားလို့မဝသေးဟန်ဖြင့် -
“နေ့တိုင်းသာ ကြက်ပေါင် စားရရင် ကောင်းမှာပဲ။ မင်ကျင်း၊ ငါ့မှာ တစ်ခုခုကို မေ့သွားသလို ခံစားရတယ်၊ ငါတို့ဘဝက ဒီလောက်ထိ ဆိုးရွားမနေသင့်ဘူး။”
“ဘာတွေကို မေ့သွားတာလဲ”
“မင်း ခုနက ထမင်းတစ်ပန်းကန် တောင်းဖို့ မေ့သွားတာလေ၊ ထမင်းမပါတဲ့ ကြက်ပေါင်က စားလို့ မမြိန်ဘူး။”