အခန်း (၃၁၅-၃၁၆)

အပိုင်း(၃၁၅)

"အရက်နှင့် အသားသည် အူလမ်းကြောင်းမှ ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း… ဗုဒ္ဓသည် ရင်ထဲတွင် တည်ရှိနေသည်" ဟူသော စကားပုံအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လူတစ်ယောက်သည် ဗုဒ္ဓကို စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားပါက ထိုအရာများကို စားသုံးခြင်းက အရေးမကြီးလှပေ။ သို့သော် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အရက်နှင့် အသားကို စားသောက်ပျော်ပါးနေသော သာမန်လူတစ်ယောက်သည် ၎င်းတို့၏ အတွင်းစိတ်ကို အမှန်တကယ် ထိန်းချုပ်နိုင်ပါမည်လော။

၎င်းမှာ ကလေးများနှင့် ပညာရေးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ မိဘများသည် သားသမီးများကို အမြဲတမ်း ညွှန်ကြားလေ့ရှိကြသည်မှာ ဖုန်းမသုံးရ၊ ကွန်ပျူတာမသုံးရ၊ လျှောက်မဆော့ရ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ ကလေး၏ ပညာရေးကို မထိခိုက်သရွေ့ အနည်းငယ် ကစားခြင်းက မိဘများ စိုးရိမ်ပူပန်ရမည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

သို့သော် ကလေး၏ စိတ်နေစိတ်ထားက သူတို့၏ လုပ်ရပ်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပါမည်လော။ ကစားခြင်းက သူတို့၏ ပညာရေးကို မနှောင့်ယှက်နိုင်ကြောင်း သေချာစေနိုင်ပါမည်လော။

အရိုးဖြူသခင်မသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဤအရာအားလုံးကို သေချာပေါက် စဉ်းစားနေလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပွင့်လင်းစွာပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ငါ မလွန်ဆန်နိုင်ဘူး..."

"အဲဒါပါပဲ… မင်း အသက်ရှင်ချင်တယ်ဆိုရင်… ဒီနေ့ကစပြီး လူသားတွေကို မစားရတော့ဘူး… ဒါကို သဘောတူမယ်ဆိုရင်တော့ မင်းကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးမယ်… သဘောမတူဘူးဆိုရင်တော့ မင်းကို သံသရာကနေ လွတ်မြောက်အောင် ငါ လွှတ်ပေးရလိမ့်မယ်..."

ကျန်းလျိုက ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ... ရှင့်ရဲ့ သတ်မှတ်ချက်တွေကို သဘောတူပါတယ်..."

သေခြင်းတရားကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အရိုးဖြူသခင်မသည် နောက်ဆုံး၌ မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်လိုက်လေသည်။

လူသားများသည် အသားစားရသည်ကို နှစ်သက်ကြသော်လည်း အသားစားခြင်းက သေဆုံးရမည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပါက ရွေးချယ်ခွင့်ပေးလျှင် မည်သူမဆို ဘာကို ရွေးချယ်ရမည်ကို သိရှိကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

အမှား သို့မဟုတ် အမှန် ဟူ၍ မရှိပေ။ လူသားမျိုးနွယ်နှင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တို့၏ အမြင်များ ကွာခြားနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

လူသားတို့၏ အမြင်ရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် အရိုးဖြူသခင်မ၏ လုပ်ရပ်များမှာ အလွန်တရာ ဆိုးသွမ်းယုတ်မာသည်မှာ ယုံမှားသံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိချေ။ သို့သော်လည်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်၏ အမြင်ရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင်မူ သူမ လုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးမှာ မျှတမှု ရှိနေလေသည်။

လူသားများက အသားအတွက် တိရစ္ဆာန်များကို အမဲလိုက်ခြင်းသည် သဘာဝကျသော်လည်း ၎င်းတို့၏ မိသားစုများကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသော ထိုတိရစ္ဆာန်များ၏ အမြင်ရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင်မူ လူသားများသည်လည်း အလွန်တရာ ဆိုးသွမ်းယုတ်မာကြသည် မဟုတ်ပါလော။

အရိုးဖြူသခင်မ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ချီးကျူးဖွယ် ကောင်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမကိုသာ စည်းရုံးသိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့ပါက သူမသည် အနာဂတ်တွင် တန်ဖိုးရှိသော မဟာမိတ်တစ်ဦး ဖြစ်လာပေမည်။

ထို့ကြောင့် အရိုးဖြူသခင်မက လူသားများကို ထပ်မံ မစားသုံးတော့ပါဟု ကတိပေးပြီးနောက်တွင် ကျန်းလျိုသည် သူမအား သတ်ဖြတ်ရန် ဆက်လက် တင်းခံမနေတော့ဘဲ အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

...

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာတော်လေး… ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးတရားနဲ့ ကြင်နာမှုကို ငါ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ပါဘူး..."

အရိုးဖြူသခင်မသည် အဘိုးအိုနှင့် မိန်းကလေးငယ်တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားသော ကျန်းလျိုကို ကြည့်ရင်း ကျေးဇူးတင်စကားကို ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

အမှန်စင်စစ်... ကျေးဇူးတင်ခြင်းဟူသည်မှာ အရိုးဖြူသခင်မက ကျန်းလျိုအပေါ် အစစ်အမှန် ခံစားရသည့်အရာပင် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် သူမကို အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်သော်လည်း သူမ၏ အသက်ကို ချမ်းသာပေးရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည့်အတွက် သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် ကျေးဇူးတင်နေခဲ့လေသည်။

ထို့အပြင် အရိုးဖြူသခင်မသည် ကျန်းလျိုတို့ အဖွဲ့နှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်ဆန်းကြယ်သော အချက်တစ်ချက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့လေသည်။ ၎င်းတို့၏ အစစ်အမှန် စွမ်းအားသည် ၎င်းတို့၏ အပြင်ပန်းရုပ်သွင်နှင့် လုံးဝ ပြောင်းပြန် အချိုးကျနေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ရှားဝူကျင်းသည် ခန္ဓာကိုယ် အထွားအကျိုင်းဆုံး ဖြစ်သော်လည်း အားအနည်းဆုံးသူ ဖြစ်နေပြီး စွန်းဝူခုန်းမှာမူ ပိန်ပိန်ပါးပါး အရပ်ပုပုနှင့် အထင်ကြီးစရာ မရှိသော်လည်း အစွမ်းအထက်ဆုံးသူ ဖြစ်နေလေသည်။

သူတို့အထဲတွင် ကျန်းလျိုသည် နှိမ့်ချပြီး ယဉ်ကျေးပျူငှာပုံရသော်လည်း မိစ္ဆာငယ် ရာပေါင်းများစွာနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ချွင်းချက်မရှိ တစ်ကောင်ကိုမှ အသက်မသေစေဘဲ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများနှင့် သတိလစ်မေ့မြောခြင်းကိုသာ ဖြစ်စေခဲ့လေသည်။

မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားအပေါ် ဤမျှ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းသည် မေးရိုးပြုတ်ကျမတတ် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေလေသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့၏ စွမ်းအားများနှင့် ရုပ်သွင်များကြားရှိ ပြောင်းပြန် အချိုးကျနေမှုအပေါ် အခြေခံ၍ တွေးကြည့်လျှင် ဤဆရာတော်လေးက အစွမ်းအထက်ဆုံးသူများ ဖြစ်နေမည်လော။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက အဘယ်ကြောင့် မိစ္ဆာသုံးကောင်လုံးက သူ့ကို ဆရာဟုခေါ်ဆိုကာ သူ၏စကားများကို အလွန်နာခံနေကြမည်နည်း။

"ဒီတစ်ခေါက် ငါ တော်တော်လေး ကံကောင်းသွားတယ်..."

သေဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်လာခဲ့ပုံကို ပြန်တွေးကြည့်ရင်း အရိုးဖြူသခင်မသည် အံ့ဩမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ကို ရောပြွမ်း၍ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"သခင်မလေး… ကျွန်မတို့... ကျွန်မတို့ တကယ်ပဲ လူသားတွေကို ထပ်မစားရတော့ဘူးလား..."

ထွက်ခွာသွားသော ကျန်းလျိုနှင့် အဖွဲ့ကို ကြည့်ရင်း အရိုးဖြူသခင်မ၏ ဘေးတွင်ရပ်နေသော အစေခံမလေးသည် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် မေးလိုက်လေသည်။

"သေချာတာပေါ့… ငါ့စကားက အရာမဝင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား… ငါ ကတိပေးထားပြီးပြီဆိုတော့ ငါ့စကားတည်အောင် သေချာပေါက် လုပ်ရမှာပေါ့..."

အရိုးဖြူသခင်မက ခေါင်းညိတ်ကာ အတည်ပြုလိုက်လေသည်။

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းလျိုနှင့် သူ၏အဖော်များသည် ကျားဖြူတောင်ကုန်း၏ တောင်ခြေသို့ ပြန်လာခဲ့ကြပြီး အဘိုးအိုနှင့် မိန်းကလေးငယ်တို့ကို အိမ်သို့ ဘေးကင်းစွာ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့လေသည်။ ထိုမိသားစုသည် လွန်စွာမှပင် ကျေးဇူးတင်နေကြလေသည်။

ဒင် - "ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်း" တာဝန် ပြီးမြောက်ပါသည်။ အတွေ့အကြုံမှတ် ၁၀၀,၀၀၀ ရရှိပြီး ပြီးပြည့်စုံသော အရည်အသွေး ရတနာသေတ္တာ ၁ ခု ရရှိပါသည်။

ကျန်းလျိုက အဘိုးအိုနှင့် မိန်းကလေးငယ်တို့ကို အိမ်သို့ ပြန်ပို့ပေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း စနစ်၏ အသိပေးသံ ထွက်ပေါ်လာရာ ကျန်းလျိုကို ဝမ်းသာကျေနပ်သွားစေလေသည်။

နက်ရှိုင်းသော ကျေးဇူးတရားများကြောင့် မိသားစုဝင် သုံးဦးသည် ကျန်းလျိုတို့အဖွဲ့အား ထမင်းစားရန် လှိုက်လှဲစွာ ဖိတ်ခေါ်လေသည်။

သူတို့၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျိုသည် ခဏတာ စဉ်းစားခန်းဝင်ပြီးနောက် သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ပထမအချက်မှာ ထမင်းစားရန် နေထိုင်ခြင်းက အချိန်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားစေနိုင်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ မိသားစု၏ ကျေးဇူးတင်နေမှုများကို အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် သူတို့ကို စိတ်သက်သာရာ ရစေမည်ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

အိမ်ချက်ဟင်းလျာများမှာ ကျန်းလျို၏ ကိုယ်ပိုင်ဟင်းချက်လက်ရာထက် အတော်လေး နိမ့်ကျနေပြီး ဟင်းလျာများကို ခါးသက်သော အရသာပေးစွမ်းသည့် ကြမ်းတမ်းသော ဆားများကို အသုံးပြုထားသော်လည်း ကျန်းလျိုသည် မည်သည့် ရွံရှာမနှစ်သက်သည့် အမူအရာကိုမျှ မပြဘဲ အစားအစာအားလုံးကို မတွန့်မဆုတ် စားသုံးခဲ့လေသည်။

ထိုအခြေအနေနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် စွန်းဝူခုန်းနှင့် သူ၏အဖော်များမှာမူ ထိုအစားအစာများနှင့် ပတ်သက်၍ မကျေမနပ်ဖြစ်နေပုံ ပေါ်လေသည်။

စွန်းဝူခုန်းနှင့် ကျူးပါကျဲတို့သည် စကားတစ်ခွန်းခွန်း ပြောချင်နေသည့်ပုံ ပေါ်နေသော်လည်း ကျန်းလျိုက သူတို့ကို စိုက်ကြည့်ကာ တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်လေသည်။

မိုင်တစ်ထောင်အကွာမှ ပေးပို့သော ငန်းမွေးလက်ဆောင်သည် ပေးသူ၏ နက်ရှိုင်းသော လေးစားမှုကို ကိုယ်စားပြုသည် ဟူသော စကားပုံအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤဟင်းလျာများမှာ ရိုးရှင်းပေါ့ပျက်ပြီး သူတို့အတွက် စားမကောင်းသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ဤခေတ်ကာလရှိ လူများအတွက်မူ စားစရာ တစ်ခုခု ရှိနေခြင်းကပင် လုံလောက်စွာ ကောင်းမွန်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဤထမင်းစားပွဲသည် အသက်အရွယ် ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သော ဇနီးမောင်နှံ၏ အကောင်းဆုံး ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုပင် ဖြစ်လေသည်။ အကယ်၍ သူတို့က အထင်အမြင်သေးသည့် စကားတစ်ခွန်းခွန်းကို ပြောဆိုလိုက်ပါက လူများကို အရှက်ကွဲပြီး သေချင်စိတ်ပေါက်သွားအောင် တွန်းပို့လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပါလော။

"ဒကာကြီးတို့ရဲ့ ဧည့်ဝတ်ပြုမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ ဒီဘုန်းကြီးက အနောက်ဘက်ကို ဆက်ပြီး ခရီးပြုရဦးမှာမို့လို့ ဒီထက်ပိုပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး..."

ထမင်းစားပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် နဂါးမြင်းဖြူပေါ်သို့ ပြန်တက်ကာ လက်အုပ်ချီပြီး မိသားစုကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူတို့၏ ကျေးဇူးတင်စကားများနှင့် နှုတ်ဆက်စကားများကို ခံယူကာ သူသည် လှည့်ထွက်ပြီး အနောက်ဘက်သို့ ခရီးဆက်ခဲ့လေတော့သည်။

***

အပိုင်း(၃၁၆)

နဂါးမြင်းဖြူပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ကျန်းလျိုသည် စိတ်ထဲမှ 'သိုလှောင်ခန်း' ဟု တိတ်တဆိတ် ခေါ်ဆိုလိုက်ရာ အမှန်တကယ်ပင် သိုလှောင်ခန်းထဲတွင် နောက်ထပ် ရတနာသေတ္တာတစ်လုံး တိုးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

၎င်းမှာ ပြီးပြည့်စုံသော အရည်အသွေး ရှိသည့် ရတနာသေတ္တာတစ်လုံးမျှသာ ဖြစ်သောကြောင့် ကျန်းလျိုသည် သိပ်ပြီး မျှော်လင့်ချက် မထားခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း ဘာမှမရှိခြင်းထက်တော့ ကောင်းနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းလျိုသည် လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိ တောင်ပံတစ်စုံကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ အမည်းရောင်အရိုးပုံစံ ဒီဇိုင်းဖန်တီးထားပြီး အတော်လေး မိုက်ကာ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ပြီး နိမိတ်မကောင်းသော အငွေ့အသက်များကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။

မှန်ပေသည်။ ကျန်းလျို၏ အကြည့်တို့က ထိုအရာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သက်ဆိုင်ရာ အချက်အလက်များကလည်း သူ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာလေတော့သည်။

မဟူရာကောင်းကင် အရိုးတောင်ပံ (ပြီးပြည့်စုံသော အရည်အသွေး)။ အထူးအသုံးအဆောင်ပစ္စည်း၊ လိုအပ်သော အဆင့် ၃၁၊ တပ်ဆင်ပြီးသည်နှင့် ပျံသန်းရန်အတွက် တောင်ပံဖြန့်နိုင်သည်၊ ပျံသန်းမှုအမြန်နှုန်းမှာ မိမိ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ပေါ်တွင် မူတည်သည်၊ ကြံ့ခိုင်မှု ၃၅/၅၅။

"ဟ… တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့ပစ္စည်းပဲ..."

ဤအမည်းရောင် အရိုးတောင်ပံတစ်စုံ၏ အချက်အလက်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းလျို၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ထီပေါက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

မာဂျောင်ကို အချိန်အတော်ကြာ ကစားပြီး အချိန်အတော်ကြာ ရှုံးနိမ့်ပြီးနောက်တွင် သူ၏ ကံကြမ္မာက နောက်ဆုံးတော့ အလှည့်အပြောင်း ဖြစ်လာခဲ့ပြီလော။

တိုက်ခိုက်ရေးနှင့် ကာကွယ်ရေးအတွက် အကျိုးသက်ရောက်မှုများ မရှိသော်လည်း ပျံသန်းခြင်းဆိုသည်မှာ လူသားအားလုံး၏ အိပ်မက်တစ်ခုပင် မဟုတ်ပါလော။

‘ဒီလက်နက်ကိရိယာနဲ့ဆိုရင် ငါ ပျံသန်းနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား… ငါက အခု အဆင့် ၃၄ ဖြစ်နေပြီ... လူသားတွေရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် သတ်မှတ်ချက်အရဆိုရင် ငါက ဥပဒေသထိန်းချုပ်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ… အဲဒါက ငါ ဂါထာမန္တန်တွေကို ကျင့်ကြံနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ…’

‘အဲဒီအထက်က အဆင့်ကတော့ နတ်စွမ်းအင်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်ပဲ…’

‘တာ့ထန်ကို ပြန်တွေးကြည့်ရရင် ဖူထူတောင်မှာ မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းခဲ့တုန်းကရော... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းလောက်က ကောင်းယန်နဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့တုန်းကပါ နတ်စွမ်းအင်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်မှာ မှော်လက်နက်တွေကို ထိန်းချုပ်ပြီး ပျံသန်းနိုင်တယ်ဆိုတာ ငါ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့တယ်…’

‘ဆိုလိုတာက ဘာအမှားအယွင်းမှ မရှိဘူးဆိုရင်… ငါ အဆင့် ၄၁ ကို ရောက်သွားတာနဲ့ မှော်လက်နက်တွေကို ထိန်းချုပ်ပြီး ပျံသန်းနိုင်တဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုစွမ်းရည်ကို သင်ယူဖို့ ကြိုးစားလို့ရနိုင်တယ် မဟုတ်လား…’

သို့သော်လည်း မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ပျံသန်းခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော လက်နက်ကိရိယာတစ်ခုကို ကြိုတင်ရရှိထားခြင်းက အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ပို၍ အရေးကြီးသောအချက်မှာ အဓိက လက်နက်ကိရိယာနေရာ ဆယ်ခုအပြင် အထူးအသုံးအဆောင်ပစ္စည်း နေရာ သုံးခုရှိပြီး ယခု ဤမဟူရာကောင်းကင် အရိုးတောင်ပံများကို တပ်ဆင်လိုက်ပါက အထူးအသုံးအဆောင်ပစ္စည်း နေရာအားလုံး နောက်ဆုံးတွင် ပြည့်သွားပြီ ဖြစ်လေသည်။

ကျွမ်းကျင်မှုစာအုပ်စင်၊ အဆင့်ကိုး ကြာပန်းနက်၊ နောက်ပြီး အခု ဒီမဟူရာကောင်းကင် အရိုးတောင်ပံတို့ပင်...။

"ဟင်… ဆရာတော်... ဒါက ဘာပစ္စည်းလဲ..."

ကျန်းလျိုက ရတနာသေတ္တာထဲမှ မဟူရာကောင်းကင် အရိုးတောင်ပံများကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်ကို ကြည့်ကာ စွန်းဝူခုန်းက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါက ပျံသန်းဖို့အတွက် အသုံးပြုလို့ရတဲ့ အထူးမှော်လက်နက် တစ်ခုပဲ… ဥပဒေသထိန်းချုပ်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နေသရွေ့ ဒါကို သုံးလို့ရတယ်..."

စွန်းဝူခုန်း၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျိုက ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ဒါက ပျံသန်းဖို့ သက်သက်ပဲလား… သိပ်အသုံးမဝင်လှပါလား..."

ကျန်းလျို၏စကားကို ကြားသောအခါ စွန်းဝူခုန်း၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားလေသည်။

စွန်းဝူခုန်း၏ တိမ်စီး ပျံသန်းခြင်း အမြန်နှုန်းမှာ ဘုံသုံးပါးနှင့် လမ်းကြောင်းခြောက်သွယ်တွင် မည်သူနှင့်မျှ မယှဉ်သာအောင် မြန်ဆန်လှပေသည်။

"နတ်စွမ်းအင်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်ကို ရောက်သွားတာနဲ့… ကိုယ်ပိုင် မှော်လက်နက်တွေကို ထိန်းချုပ်ပြီး ပျံသန်းနိုင်တယ်လေ… ပျံသန်းတာအပြင် မှော်လက်နက်တွေက တိုက်ခိုက်ရေးနဲ့ ကာကွယ်ရေး အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေလည်း ရှိသေးတော့… ဒီပစ္စည်းက တကယ်ပဲ အပိုသက်သက်လို ဖြစ်နေတာပေါ့..."

စွန်းဝူခုန်း တစ်ယောက်တည်း ထိုသို့ ခံစားရသည် မဟုတ်ဘဲ မဟူရာကောင်းကင် အရိုးတောင်ပံများ၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို ကြားသောအခါ ကျူးပါကျဲသည်လည်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်လေသည်။

ရှားဝူကျင်းကတော့ ဘာမှ ဝင်မပြောခဲ့ပေ။

သူသည် အခြားသူများနှင့်အတူ မာဂျောင် ကစားကာ အတူတကွ စားသောက်လေ့ရှိသော်လည်း သူနှင့် သူ၏ဆရာအကြားတွင် ကွာဟမှုတစ်ခုရှိနေသေးသည်ဟု ခံစားနေရဆဲဖြစ်သောကြောင့် ယေဘုယျအားဖြင့် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလေ့မရှိပေ။

"ဒါက ပြီးပြည့်စုံသော အရည်အသွေး ရတနာသေတ္တာ တစ်ခုပဲဆိုတော့… ဘယ်လိုပစ္စည်းကောင်းမျိုးကို မျှော်လင့်နိုင်မှာလဲ… ဒီကောင်းကင်အရိုးတောင်ပံနက် ရတာလည်း မဆိုးပါဘူး… အနည်းဆုံးတော့ ငါအခု ပျံသန်းနိုင်ပြီလေ..."

စွန်းဝူခုန်းနှင့် ကျူးပါကျဲတို့က ထိုကောင်းကင်အရိုးတောင်ပံနက်ကို အထင်မကြီးပုံပေါ်သော်လည်း ကျန်းလျိုကိုယ်တိုင်ကမူ အတော်လေးကို ကျေနပ်နေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် နောက်တစ်ဆင့်အနေဖြင့် တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် အကယ်၍ သူသည် နောက်ပိုင်းတွင် မှော်ပစ္စည်းထိန်းချုပ်ပျံသန်းခြင်းကို သင်ယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့မည်ဆိုပါက ထိုအရာအတွက် ကျွမ်းကျင်မှတ် တစ်မှတ်ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် လိုအပ်မည်မဟုတ်ပါလော။

ယခု သူ့တွင် ဤကောင်းကင်အရိုးတောင်ပံနက် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ပျံသန်းရန်အတွက် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်အပေါ် မှီခိုနိုင်ပြီဖြစ်သောကြောင့် ဤသည်က အနာဂတ်တွင် သူ့အတွက် ကျွမ်းကျင်မှတ် တစ်မှတ်ကို ချွေတာရာကျမည်မဟုတ်ပါလော။

ဤသို့ တွေးကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းသည် အတော်လေး တွက်ခြေကိုက်သည့် ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်ပုံပေါ်နေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းလျိုသည် နောက်ထပ်အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ မဟူရာ ကောင်းကင် အရိုးတောင်ပံကို သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော အထူးအသုံးအဆောင်ပစ္စည်း နေရာလွတ်တွင် ချက်ချင်း တပ်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် ပစ္စည်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်လေသည်။

ဝမ်...

ကျန်းလျို၏ ကျောဘက်တွင် အမည်းရောင် တောင်ပံကြီးများ ရုတ်တရက် ပွင့်ဟလာပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် စတင်ကာ တုန်ခါလာကြသည်။

ထူးဆန်းသည်က လေထဲတွင် လုံးဝပွင့်ဟနေပုံပေါ်သော်လည်း ၎င်းတို့ တဖျပ်ဖျပ် ခတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းလျိုသည် အမှန်တကယ်ပင် မြေပြင်မှ ကြွတက်သွားခဲ့သည်။ နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ခတ်လိုက်ပြီးနောက်တွင် သူသည် ပို၍ပို၍ မြင့်မားစွာ ပျံသန်းသွားလေသည်။

ပထမဆုံးအကြိမ် ပျံသန်းမှုအတွက် ကျန်းလျိုသည် ထိုခံစားချက်ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းတက်သွားပြီး အထက်အမြင့်မှနေ၍ ရှုခင်းများကို ငုံ့ကြည့်ရခြင်းက လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားသော ရှုထောင့်တစ်ခုကို ပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။

သူ၏ခြေအောက်ရှိ တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ကျန်းလျိုသည် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်မှု ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အခု ငါလည်း ပျံသန်းနိုင်ပြီပဲ..."

လေထဲတွင် ခေတ္တမျှ လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းပြီးနောက် ပျံသန်းရခြင်း၏ အရသာကို အပြည့်အဝ ခံစားရင်း ကျန်းလျိုသည် သူ့ဘာသာသူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကျန်းလျို၏ အမြင်တွင်မူ ထိုကောင်းကင်အရိုးတောင်ပံနက်၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်သည် အတော်လေး မိစ္ဆာဆန်နေပြီး သူ၏ ဆရာတော်တစ်ပါးဆိုသည့် ဂုဏ်ပုဒ်နှင့် လုံးဝကို မသင့်တော်သလို ဖြစ်နေသည်။

အကယ်၍သာ ၎င်းတို့သည် ရွှေရောင် သို့မဟုတ် စင်ကြယ်သော အဖြူရောင် တောင်ပံတစ်စုံ ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုပါက ပို၍ ပြီးပြည့်စုံသွားမည် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

"အဲဒီ မိစ္ဆာယုတ်က ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ… ငါ့ဓားကိုသာ ခံယူလိုက်စမ်း..."

ကျန်းလျိုသည် တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရွှမ်း...

ချက်ချင်းပင် လေထုကို ဖြတ်တောက်လာသော ပျံသန်းနေသည့် ဓားတစ်လက်ကို ကျန်းလျို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ၎င်း၏ ကြမ်းကြုတ်လှသော ဓားအလင်းတန်းသည် သူ့ထံသို့ တည့်မတ်စွာ ပစ်လွှတ်လာခဲ့သည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ..."

ပျံသန်းနေသော ဓား၏ တိုက်ခိုက်မှုကို သတိလက်လွတ်ဖြစ်နေချိန်တွင် ခံလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းလျိုသည် အလွန်အံ့သြတုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး ထိတ်လန့်နေမှုကြားမှပင် ဝရဇိန်ဂါထာ စွမ်းရည်ကို သူ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ အလျင်အမြန်ပင် အသုံးပြုလိုက်လေသည်။

ရှောင်တိမ်းရန် အလွန်ပင် နောက်ကျသွားပြီဖြစ်ရာ ကျန်းလျိုသည် သူ၏ကိုယ်သူ ကာကွယ်ရန် ဝရဇိန်ဂါထာ အကာအကွယ် တစ်လွှာကိုသာ ကမန်းကတမ်း ဖန်တီးခြင်းမှ လွဲ၍ အခြား မတတ်နိုင်ခဲ့ပါချေ။ ထို့နောက်တွင်မူ သူ့ထံသို့ ခုတ်ပိုင်းလာသော ဓားကို ဘာမျှမတတ်နိုင်ဘဲ ရပ်ကြည့်နေလိုက်ရတော့သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ နာကျင်မှုတစ်ခု စိမ့်ဝင်သွားပြီး သူ၏ သွေးတန်း အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်ကို ကျန်းလျို ချက်ချင်းပင် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့အား တိုက်ခိုက်သူထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော လူသားမျိုးနွယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရပြီး ထိုသူမှာ အသက် နှစ်ဆယ့်ခုနစ် သို့မဟုတ် နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ်ခန့်ရှိ လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ထိုသူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ရှိ ပျံသန်းနေသော ဓားတစ်လက်သည် အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်စွာ ရွေ့လျားနေလေသည်။

"ဟင်… မင်း... မင်းက လူသားမျိုးနွယ်ကလား..."

ကျန်းလျိုကို ကြည့်ကာ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော အမျိုးသားမှာ အံ့သြသွားသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဆရာချင်းရွှီ၏ ရင်ထဲတွင် အမှန်တကယ်ပင် အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ အစပထမတွင်မူ အဝေးမှကြည့်လိုက်ရာ၌ ကျောဘက်တွင် မိစ္ဆာဆန်သော အရိုးတောင်ပံနက် တစ်စုံနှင့် လေထဲတွင် ပျံသန်းနေသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုကို သူမြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ ဆရာချင်းရွှီက ၎င်းသည် မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်ရမည်ဟု တွေးထင်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမူကား လူသားများတွင် မည်ကဲ့သို့များ ထိုသို့သော တောင်ပံများ ရှိနေနိုင်မည်နည်း။ သို့တည်းမဟုတ် လူသားများသည် မည်ကဲ့သို့ ကိုယ်တိုင် ပျံသန်းနိုင်မည်နည်း။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဆိုလျှင် သူတို့သည် မှော်ပစ္စည်းထိန်းချုပ်ပျံသန်းခြင်းကို အသုံးပြုကြသည် သို့မဟုတ် တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် ပျံသန်းကြသည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ အနီးကပ် သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ လေထဲတွင် ပျံသန်းနေသူမှာ မည်သည့် မိစ္ဆာမျှ မဟုတ်ဘဲ လူသားတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ခင်ဗျားက အကျိုးအကြောင်း ဘာမှမမေးဘဲ ဒီလိုမျိုး ဝင်တိုက်ခိုက်တာ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေတယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

ပျံသန်းနေသော ဓားမှာ ၎င်း၏ ပိုင်ရှင် ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းလျို၏ မျက်နှာထားမှာ မှုန်သုန်သွားခဲ့၏။ သို့သော်လည်း... ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ခြင်းတော့ မပြုသေးချေ။

အစပထမတွင်တော့ ဤသို့ တိုက်ခိုက်ခံရခြင်းက ကျန်းလျို၏ အမြင်၌ အတွေ့အကြုံမှတ် များ အိမ်တိုင်ရာရောက် လာပို့ပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူကလည်း ဆက်လက်တိုက်ခိုက်မည့် အကြံအစည် မရှိတော့သဖြင့် ကျန်းလျိုအနေဖြင့် ပဋိပက္ခတစ်ခုကို ဆက်လက်ဖန်တီးနေရန် မသင့်တော်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့ထက်ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ အကယ်၍ သူတို့ အမှန်တကယ် တိုက်ခိုက်ကြပြီး သူ၏ သွေးတန်း သာ ကုန်ခမ်းသွားပါက ၎င်းသည် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရရှိခြင်းနှင့် သတိလစ်မေ့မြောခြင်းလောက်ဖြင့် ပြီးသွားမည်မဟုတ်ဘဲ သေဆုံးခြင်းသို့ပင် ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။

***