အခန်း ၁၁၆
Vol. 12 Ch. 116
116 01
အပိုင်း (၁၁၆)
“ဖူး”
မုရှောင်းနွမ်က ပါးစပ်ကို အုပ်ပြီး ရယ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ချစ်စရာကောင်းသော အကောင်လေးက အမှန်တကယ် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်။ သူသည် ရေပုံးကြီးကို သယ်ချင်သည်။ သို့သော် နိုင်လည်း မနိုင်ပေ။
ထိုကြောင့် သူသည် ခြေလက်နှစ်ဖက်နှင့်သာ အတင်းတွန်းထားပြီး နောက်လက်ကို မြေပြင်တွင် အတင်း ထောက်ကာ ထိန်းထားရသည်။
တွန်းလှည်းကြီးကို တွန်းနေသော လူအိုကြီး တစ်ယောက်နှင့် တူသည်။ ရွေ့အောင်လဲ မတွန်းနိုင်ပေ။ သူ့အင်အားများကလဲ ကုန်နေသေးသည်။
“ယောက်ျား ယောက်ျား ဘာလို့ ဒီရေပုံးကြီးကို သယ်သွားမှာလဲ”
ရှောင်းနွမ်ကလည်း အလွန်သိချင်နေသည်။
“ဒီနေ့ တောင်တက်လာတာ ဒီရေသယ်ဖို့လား”
“ပြန်သွားပြီး အပင်ရေလောင်းဖို့ ဒါမှမဟုတ် ပန်းပင်ပေါ့”
“ကျွတ် ငါတော့ မယုံပါဘူး”
မုရှောင်းနွမ်က သိသိသာသာကို မယုံပေ။ သူမက တွေးလိုက်သည်။
ငါ့ယောက်ျားရဲ့ အကြောင်းပြချက်ကလည်း သိသာလိုက်တာ။ ဒီရေကို ဘာလို့ ပန်းပင်ရေလောင်းမှာလဲ။
“အင်း”
ချန်းရန်က ရှေ့မှာ ရေကန်ကို ညွှန်ပြပြီး ပြောသည်။
“မင်း ဒါက သဘာဝရေပူစမ်းကန်ဆိုတာ မြင်တယ်မလား။ ငါ ဒီနေ့ ဒီနေရာကို အဓိက လာတာက ဒီနေရာမှာ ရေပူစမ်းစင်တာ ဆောက်ချင်လို့ပဲ။ လမ်းကြုံအနေနဲ့ သေးငယ်တဲ့ တောင်စံအိမ်လေး ဆောက်လို့လဲ ရတယ်လေ။ နောက်ပိုင်း ဘာမှ လုပ်စရာမရှိတဲ့အခါ ဒီနေရာမှာ လာပြီး ရေပူစမ်းမှာ စိမ်လို့ရတယ်။”
“တကယ်လား”
မုရှောင်းနွမ်က အံ့သြသွားပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် အလျှင်အမြန် မေးသည်။
“ဒါဆို ယောက်ျား ဒီနေရာက ရေပူစမ်းအတွက် သုံးမှာလား”
“မင်း မြင်နေပြီပဲ မဟုတ်ဘူးလား”
ချန်းရန်က ပြုံးပြီး ပြောသည်။
“ဒါပေမယ့် ငါတို့သာ ဒီနေရာမှာ ရေပူစမ်းစင်တာကို ဆောက်ဖို့ ရွေးချယ်မယ်ဆိုရင်တော့ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို သေချာဖမ်းဆုပ်မိနိုင်ရလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ငါအရင်ဆုံး စောင့်ကြည့် လေ့လာရဦးမယ်။ အဲဒီနောက်မှ ပုံကြမ်းရေးဆွဲရမှာ”
ချန်းရန်ကိုယ်တိုင်က ကမ္ဘာ့အဆင့် ဒီဇိုင်နာ စွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူ့တွင်လည်း super farmကို ကိုယ်တိုင်ဒီဇိုင်းဖော်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။ တောင်စံအိမ်နှင့် ရေပူစမ်းစင်တာလောက်က ပြဿနာမရှိပေ။
“ဒီတောင်ပေါ်တက်ဖို့က မလွယ်ဘူး။ နောက်ဆုံးမှ တက်လာနိုင်တာဆိုတော့ တစ်နေကုန်နီးပါးလောက် ကြာလိမ့်မယ်”
ချန်းရန်က ပြောသည်။
“ပြန်သွားပြီးမှဆိုရင်တော့ တော်တော်လေး နောက်ကျနေမှာ။ အရင်ဦးဆုံး ဒီပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ကြည့်ပြီးတော့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင် အနေအထားနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီးမှ ပုံဆွဲလို့ရနိုင်မှာလေ။ တကယ်လို့သာ မင်း စိုးရိမ်စိတ်များပြီး ပျင်းနေတယ်ဆိုရင် ငါ့ကို အဖော်ပြုစရာမလိုဘူး။ တောင်အောက်ကိုဆင်းပြီးတော့ စံအိမ်ကို အရင်ပြန်နှင့်”
“ယောက်ျားရယ် ရပါတယ်။ နင် လုပ်စရာရှိတာ သွားလုပ်လေ ငါ့ကို မစိုးရိမ်နဲ့”
မုရှောင်းနွမ်က ချန်းရန်ကို လေးစားစွာကြည့်သည်။ သူမ၏ ယောက်ျားဖြစ်သူက ဒီနေရာတွင် တောင်စံအိမ်ကို ဆောက်ကာ ရေပူစမ်းစင်တာကို လုပ်ချင်သည်အထိ အတွေးအခေါ် ကောင်းသူဖြစ်သည်။ သူမသည် ဆောက်ပြီးသည့် အချိန်ကို မျှော်လင့် စောင့်စားနေပြီဖြစ်သည်။
ဘယ်လောက်တောင် ဝမ်းသာစရာ ကောင်းလိုက်မလဲ။
116 02
“ကောင်းပြီလေ ဒါဆို မန်ထုံကို ဒီမှာ ထားခဲ့မယ်နော်။ ငါခဏနေမှ ပြန်လာခေါ်မယ်”
ချန်းရန်က ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် တစ်ဖက်ကိုလှည့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လျှောက်ကြည့်သည်။ သူ ယခုပြောလိုက်သော စကားကလည်း အမှန်တရားသာဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း ထိုမျှကောင်းမွန်သော နွေဦးရေပူစမ်းက ရှိနေကတည်းက ဒီနေရာမှ ရေကလဲ အဖိုးတန်နေကတည်းက သဘာဝကျကျပင် ထိန်းချုပ်ထားချင်သည်။ အနာဂတ်တွင် ဒီနေရာမှ ရေပူစမ်းတွင်လည်း မကြာခဏ လာစိမ်ရဦးမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် သက်သာဘဝကို နေထိုင်လိုလျှင် ရေပူစမ်း စင်တာကို ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ရပေမည်။
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသော် တည်ဆောက်ပြီးသည်နှင့် ရေပူစမ်းတွင် ရေချိုးချင်လျှင်ပင် ဒီနေရာတွင် ကောင်းကောင်းရေချိုး၍ ရနိုင်ကြောင်း တွေးမိလိုက်သည်။ ထို့အပြင် တစ်ညလဲ အိပ်လို့ရပေလိမ့်မည်။ အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။
“ပင်ပန်းလိုက်တာ” ချန်းရန်က အလုပ်များနေသည်နှင့် မုရှောင်းနွမ်ကလည်း တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ဖွင့်ထားပြီး ရေကန်နားတွင်သာ ထိုင်နေတော့သည်။ အချိန်အတန်ကြာ စောင့်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ချန်းရန်ကို မမြင်ရသေးပေ။ ထို့အစား မန်ထုံကသာ နံဘေးမှာ တိတ်တဆိတ် လာအိပ်သည်။ ရှဉ့်လေးကလည်း ပင်ပန်းသွားပုံရသည်။ သူသည်လည်း ရေပုံးဘေးနားတွင် လာလဲအိပ်လိုက်သည်။ သိသိသာသာကိုပင် ထိုရှဉ့်ကလည်း ရေပုံးကို ယူသွားဖို့ ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။
“ရှောင်းနွမ် မင်းဒီနေ့ နေမကောင်းတဲ့ပုံပဲ ပင်ပန်းနေတာလား”
“တင်ဆက်သူ ငါ မင်းကတာ ကြည့်ချင်တယ် ကျေးဇူးပြုပြီး ကပြပါဦး”
“မင်း ငါတို့ကို ဘယ်အချိန်မှ အလိုလိုက်မှာလဲ။ ရှောင်းနွမ် ငါတို့ကို အကျိုးအမြတ်တွေ ပေးပါဦး”
ချန်းရန် မရှိသောအခါ ပြည်သူများက ထပ်ပြီး တက်ကြွလာကြသည်။ အချို့သော သူများက အရှိန်အဟုန်ကိုပင် ပြန်အရယူလိုပြီး ခုန်ပေါက်ချင်လာကြသည်။
“နင်တို့ ဘာလုပ်တာလဲ။ ငါ ဒီနေ့ ငါ့ယောက်ျားနဲ့အတူ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ဖို့တောင် အင်အားမရှိတာ အဆင်မပြေတာ မမြင်ဘူးလား။”
မုရှောင်းနွမ်က ပြောလိုက်သည်။
“ပြဿနာရှာဖို့ ကြိုးစားနေသူတွေ လုံလောက်ပြီနော်။ ငါ ဘာလို့ ဂိမ်းတစ်ပွဲလောက်ကစားပြီး မစောင့်ရမှာလဲ။ ပြီးရင် ငါ့ယောက်ျား ပြန်လာတာနဲ့ ကွက်တိလောက်ပဲ”
မုရှောင်းနွမ်က ရေသောက်ပြီးနောက် သက်သာလာကာ နွမ်းနယ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေက အပြည့်အဝ မသက်သာသေးပေ။ မုရှောင်းနွမ်သည်လည်း မြေပြင်တွင် ထိုင်နေချိန်တွင်ပင် ခြေထောက်က တုန်နေသလို ခံစားရသည်။
[ဖရဲသီးစားရတာ ကြိုက်တဲ့ နတ်ဘုရားမ] : “ရှောင်းနွမ် အတင်းမလုပ်နေနဲ့။ နင်ဘာလို့ ရေပူစမ်းမှာ ရေမသွားမချိုးလိုက်တာလဲ။ နင့်ယောက်ျားကလဲ ဒီနေရာမှာ ရေပူစမ်းဆောက်မယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား”
[သံမဏိ သေနတ်ရဲ့ ညင်သာမှု] : “အိုး တင်ဆက်သူ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါတို့ကို လတ်ဆတ်တဲ့ ရေပူစမ်း ခရီးလေးပေးပါအုံး”
[နေ့တောင်တန်းထိပ်က] : “နွမ်နွမ် ငါ့အစ်မကလည်း ရေပူစမ်းမှာ ရေချိုးရတာက ဘယ်လိုလဲ ဆိုတာကို သိချင်နေရတာ ငါတို့ကို သေချာလုပ်ပြပါလား။ ငါက နင့်ရဲ့ သစ္စာရှိ ပရိသတ်နော်”
ထိုသို့ဖြင့် ကြင်နာတတ်သည့် ပေးချက်များက ပြည့်နှက်လာချိန်တွင် မုရှောင်းနွမ်ကလည်း အားလုံး၏ စိတ်အခြေအနေကို ကျေနပ်အောင် လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လက်ခုပ်တီးပြီး ပြောသည်။
“အကြံကောင်းပဲ ငါလည်း ဒီရေပူစမ်းမှာ ရေချိုးတာ ကောင်းမယ်လို့ ထင်တယ်”
“ဆိုတော့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ပဲ လုပ်ရအောင်”
ထို့ကြောင့် အားလုံး၏ စူးရှသော အကြည့်အောက်တွင်ပင် စုစည်းကြပြီး မုရှောင်းနွမ်က တံတွေးကို မျိုချသည်။ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ကင်မရာကို နံဘေးနားရှိ သစ်ပင်ထိပ် အကွယ်တစ်နေရာတွင် တင်လိုက်သည်။ ကင်မရာက သိပ်မဝေးသော တစ်နေရာတွင် လှဲနေသော မုရှောင်းနွမ်ကိုသာ မြင်နိုင်သည်။
“မန်ထုံ ငါ့ကို ကူကြည့်ပေးထားဦး တကယ်လို့ တစ်ခုခု အခြေအနေ ရှိရင် ငါ့ကို နှစ်ကြိမ်လောက် ဟောင်လိုက်နော် ဟုတ်ပြီလား”
မုရှောင်းနွမ်က မန်ထုံရဲ့ခေါင်းကို ပုတ်ပြီး ငှက်ပျောသီးကို အခွံနွာပေးသည်။
မန်ထုံကလည်း လည်ချောင်းကို ဆန့်ပြီး ကင်မရာကို ကြည့်သည်။ သူ့မျက်နှာက နည်းနည်း စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ ထို့နောက် မုရှောင်းနွမ်ကို ပြန်ကြည့်သည်။ သူက တစ်ချက် သမ်းပြီး လဲလိုက်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ထိုငှက်ပျောသီးကိုပဲ စိတ်ဝင်စားသည်ဟု ထင်ရသည်။
116 03
လူကြီးမင်း ငှက်ပျောသီးက အရမ်း နာကျင်ခဲ့ရတယ်လေ ။
“ဖာ့ခ် တင်ဆက်သူ ဘယ်မှာလဲ ဝူး ဝူး ငါတို့ ခွေးကို မကြည့်ချင်ဘူးလေ”
“ရှောင်းနွမ် နင်က ဆိုးလိုက်တာ”
ထိုနောက် အော်ဟစ်သံများက ပြည့်နှက်သွားသည်။
“ဟီးဟီး”
ရေပူစမ်းမှာ ရေချိုးနေတဲ့အချိန်မှာ နှောင့်ယှက်လို့ဘယ် ဖြစ်ပါ့မလဲ။
မုရှောင်းနွမ်ကလည်း ကင်မရာက မန်ထုံကိုသာ မျက်နှာမူထားကြောင်း အတည်ပြုပြီး နောက်တွင် ယုံကြည်မှု အပြည့်နှင့် ရေပူစမ်းဘက်သို့ လျှောက်သွားကာ စတင်သည်။ သိပ်မကြာခင်တွင် ရေကန်နားတွင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ခေါက်ထားသော အဝတ်အစား တစ်စုံက ပေါ်လာသည်။ ပွက်ကနဲ အသံနှင့်အတူ မုရှောင်းနွမ်က ရေပူစမ်းထဲ ဝင်လိုက်သည်။
ဝူး
ရေထဲသို့ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် နွေးထွေးသော ခံစားချက်က တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံလာသည်။ မုရှောင်းနွမ်ကလည်း တစ်ကိုယ်လုံးက ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရသည်။ ကြိမ်းကိုက်ကာ အားနည်းသော နေရာများကပင် နည်းနည်း နွေးထွေးလာကာ သူမ၏ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းတစ်စုံကိုပင် အသာဟသွားစေပြီး သာယာစွာ အော်ဟစ်မိစေသည်။
“ဒီရေပူစမ်းက စိမ်ရတာ သက်တောင့်သက်သာ ရှိလိုက်တာ အင်း”
မုရှောင်းနွမ်၏ လှပသော မျက်နှာကပင် ရေငွေ့များအကြား ဝါးသွားသည်။ အချို့သော အကြောင်းပြချက်များကြောင့် ရေပူစမ်း၏ အဟာရဖြည့်မှုများ အောက်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က လျှင်မြန်စွာ သက်သာလာသည်ဟု ခံစားရသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူမ မသိသည်မှာ အပြင်မှ မန်ထုံကလည်း အော်ဟစ်ရင်း ငှက်ပျောသီးကို ကြမ်းတမ်းစွာ ကိုက်ကာ ဝါးမြိုချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူက ဒေါသအပြည့် ဖြစ်လာပြန်သည်။ ထို့နောက် တစ်ခဏတွင် သူက မတ်တပ်ထရပ်သည်။ ဘေးဘီကို ကြည့်ပြီးနောက်တွင် ရေပူစမ်းအစပ်နားမှ မုရှောင်းနွမ်၏ အဝတ်များကို ယူသွားပြီး ခွေးလက်သည်းဖြင့် လှမ်းဆွဲလိုက်ကာ တစ်ထည်ချင်းစီ ယူသွားသည်။ မုရှောင်းနွမ်က အားလုံးကို မသိသေးပေ။ တစ်နာရီခန့်ကြာပြီးနောက် မုရှောင်းနွမ်က သက်တောင့်သက်သာ လဲပြီး အိပ်ပျော်သွားသည်။
ဝုတ် ဝုတ်
ရုတ်တရက် ခွေးဟောင်သံက သူ့ကို ချက်ချင်းနိုးသွားစေသည်။
ဟွားလားလား
မုရှောင်းနွမ်က ချက်ချင်းဆိုသလို ထရပ်လိုက်ကာ သတိအပြည့်ကပ်ထားသည်။
“ငါ့ ယောက်ျား ပြန်လာပြီလား”
မုရှောင်းနွမ်က ရေကန်နားသို့ သွားကာ အဝတ်အစားကို သွားရှာသည်။ သို့သော် တစ်ခဏခန့် ရှာပြီးသည့်တိုင်အောင် ဘာကိုမှ မတွေ့ရတော့ပေ။
“ဟင် ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ”
မုရှောင်းနွမ်က ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။ ခေါင်းကလည်း ဝေဝါးသွား၏။ သူမက လုံးဝစိတ်ရှုပ်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုအခန်းထဲမှ လူများက အော်ရယ်ရင်း လှောင်ပြောင်နေကြသည်။ ခွေးက အဝတ်အစားကို ယူသွားသော မြင်ကွင်းကို သူတို့က မြင်လိုက်ကြသည်။ အားလုံးကလည်း နောက်ဆက်ဖြစ်မည့် အရာကို စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။
“မင်း ဒီမှာလား”
အမှန်ပင် ချန်းရန်က ပြန်လာသည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို သေချာကြည့်ပြီးသားဖြစ်သည်။ စိတ်ထဲတွင်လည်း ဒီဇိုင်းပုံစံ တစ်စုံက ရလာပြီးသားဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည်လည်း ပြန်ရောက်သည်နှင့် ပြန်ဆွဲရန် စဉ်းစားထားသည်။ သူက ထွက်သွားတော့မည့် အချိန်တွင် ဒီနေရာသို့ ရောက်နေပြီး မုရှောင်းနွမ်က ပျောက်နေသည်။
“ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ”
ချန်းရန်ကလည်း မုရှောင်းနွမ်ကို မမြင်ရချေ။ ထို့ကြောင့် သူမ ပြန်သွားပြီဟု ထင်လိုက်သည်။
“ပြန်သွားပြီလား”
ချန်းရန်က မန်ထုံရဲ့ ခေါင်းကို အသာပုတ်ပေးပြီး ပြန်ရန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် စနစ်က သူ့ကို ပြောလာသည်။
116 04
“တင် ပိုင်ရှင်ကို သတိပေးပါသည် သက်သာဘဝ စနစ်က စတင်ပါပြီ”
“တင် ပိုင်ရှင်ကို သတိပေးပါတယ် သက်သာဘဝ တာဝန်အသစ်ဖြစ်တဲ့ : နွမ်းနယ်နေတဲ့ နေ့တစ်နေ့ ပြီးတဲ့နောက်မှာ လမ်းတစ်လျှောက် ရှုခင်းတွေကို ကြည့်ရတာ လှပေမယ့် သေချာပေါက် ပင်ပန်းနေမှာပဲ ဒါကြောင့် လှပတဲ့ ရေပူစမ်းမှာ စိမ်ပြီး နေ့တစ်နေ့တာရဲ့ နွမ်းနယ်မှုကို ဖြေဖျောက်လိုက်တာက အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပါ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီနေရာမှာ လှပတဲ့ ရေပူစမ်းကို စိမ်လိုက်ပါ”
“ကောင်းလိုက်တာ စနစ်က တော်တော်ကို မွေ့လျော်တတ်တာပဲ သက်သာဘဝစနစ်ဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ တာဝန်အသစ်တောင် ချက်ချင်း ရောက်လာတယ်”
“ဒီကောင်မလေးက မရှိဘူးဆိုတော့ ကွက်တိပဲ မဟုတ်လား”
ချန်းရန်က စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ထို့ကြောင့် စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“သွားပြီ” ထိုအချိန်တွင် အဝတ်ကို ရှာမတွေ့သော မုရှောင်းနွမ်က ထိတ်လန့်နေသည်။ သူမသည် ရောက်လာသော သူက ချန်းရန် ဟုတ်မဟုတ် မသေချာသေးပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ဒုက္ခရောက်ပေလိမ့်မည်။ မုရှောင်းနွမ်က အလွန်သတိထားသည်။ သူမက တွေးပြီး စိတ်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေရင်း အရင်ပုန်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ မည်သို့ပုန်းမည်ဆိုသည့် ကိစ္စကမူ …
******