အခန်း ၉၁

အခန်း ၉၁

ဂူချန်နှင့် တန်ကျန်းကောတို့ နှစ်ဦးသား နှစ်နာရီကြာ စကားပြောဆိုပြီးနောက် အမှု၏ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို အသေးစိတ် နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

တန်ကျန်းကောသည် သူ့တွင်ရှိသမျှ အထောက်အထားစာရွက်စာတမ်းအားလုံးကို ဂူချန်ထံသို့ အပ်နှံလိုက်သည်။

ဂူချန်က "အမှုလိုက်ခကို သုံးသောင်းပေးစရာ မလိုပါဘူး။ နှစ်သောင်းဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ။ အကယ်၍ အမှုနိုင်ခဲ့ရင်လည်း တရားစွဲဆိုခတွေကို ခင်ဗျားဆီက ထပ်ယူမှာမဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် ရှေ့နေတစ်ဦး ငှားရမ်းခမှာ ဤမျှမများလှသော်လည်း ဤအမှုမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားရှုပ်ထွေးနေသောကြောင့်ပင်။

အမှုမှာ နှစ်မျိုးနှစ်စားဖြစ်သည်။

တစ်ခုမှာ တန်ရှင်းရန် ကိုယ့်ကိုကိုယ် အဆုံးစီရင်ခဲ့သည့်အမှုဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုမှာ အွန်လိုင်းမှတစ်ဆင့် စော်ကားနှောင့်ယှက်ခံရမှုကြောင့် မိခင်ဖြစ်သူ လန်ရှောင်ချူး အဆုံးစီရင်သွားသည့်အမှုဖြစ်သည်။

ဤအမှုနှစ်ခုကို တစ်ပေါင်းတည်း ပေါင်းစပ်၍ ကိုင်တွယ်ရမည်ပင်။

ဂူချန်က "ကျွန်တော်နဲ့ သိကျွမ်းတဲ့ မီဒီယာဌာနတစ်ခုရှိတယ်။ ခင်ဗျား ဒီနံပါတ်ကို ဆက်သွယ်ပြီး သူတို့ကို ဆက်သွယ်လိုက်ပါ။ ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူမှ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရစေရဘူး။ ကျွန်တော် အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ပေးမယ်။ အခုလောလောဆယ် ခင်ဗျား အစာကောင်းကောင်းစားပြီး အနားယူပါ။ ကျန်းမာရေးက အရေးကြီးတယ်။ အမှုကိစ္စကို ကျွန်တော် အရင်ဖြေရှင်းပေးမယ်" ဟု တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

တန်ကျန်းကောသည် ကျေးဇူးတင်စကားများကို အကြိမ်ကြိမ် ဆိုနေမိသည်။ ဂူချန်မှာ ဇောင်လဲ့လဲ့နှင့် ချိုင်ချန်း၏အမှုကို အောင်မြင်စွာ ကိုင်တွယ်ခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း သူကောင်းစွာ သိသည်။ တန်ကျန်းကောတစ်ယောက် အဆုံးစီရင်ရန် စိတ်ကူးနေစဉ် တီဗွီပေါ်မှ ဂူချန်၏ ထူးချွန်မှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းက သူ့အတွက် နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ဖြစ်လာသည်။

ဂူချန်သာ ဤအမှုကို မဖြေရှင်းနိုင်ပါက သူ၏ ဘဝမှာ လုံးဝမျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားပေလိမ့်မည်။

တန်ကျန်းကော၏ မျက်ဝန်းတို့တွင် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

"ရှေ့နေဂူ ဒီငွေသုံးသောင်းကို ခင်ဗျားပဲ ယူလိုက်ပါ။ အမှုနိုင်သည်ဖြစ်စေ ရှုံးသည်ဖြစ်စေ ဒါကို ကျွန်တော့်ဘက်က ရုံးအတွက် လှူဒါန်းလိုက်တယ်လို့ သဘောထားပါ။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ငွေဆိုတာ ဘာမှအဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ပါဘူး"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဂူချန်ကို ကြည့်ကာ "ရှေ့နေဂူ... တိုးတက်မှုရှိတာနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားပေးပါ" ဟု မှာခဲ့သည်။

ဂူချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

တန်ကျန်းကော၏ အခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ တစ်ခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ကြောင်း ဂူချန် သိလိုက်သည်။

အမှုအတွက် စာချုပ်ချုပ်ဆိုပြီးသည့်နောက် တန်ကျန်းကောသည် မီဒီယာများထံ သွားရောက်ကာ အဖြစ်မှန်ကို ထုတ်ဖော်တော့မည်ပင်။

ကိစ္စရပ်မှာ ကြီးမားလာသည်နှင့်အမျှ မည်သူမျှ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့ပေ။

ဘေးမှ ရွှယ်ချင်းချင်းက ဂူချန်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ကာ "သူဌေး... ဒီအမှုက အရမ်းခက်ခဲပါတယ်။ တစ်နှစ်လောက် ကြာနေပြီဖြစ်တဲ့ အမှုဟောင်းတစ်ခုကို ပြန်စွဲဖို့ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ ပြီးတော့ မိခင်ဖြစ်သူကလည်း ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ခုန်ချသွားတာပါ။ အွန်လိုင်းမှာ စော်ကားခဲ့တဲ့သူတွေကလည်း အများကြီးပဲ။ သူတို့ကို ဘယ်လို တာဝန်ယူခိုင်းမလဲ။ အများဆုံးဆိုရင် တောင်းပန်ခိုင်းရုံပဲ ဖြစ်လာမှာပါ။ သမီးဖြစ်သူရဲ့အမှုကလည်း အထောက်အထားတွေ ပျောက်ကုန်လောက်ပြီ။ စုံစမ်းဖို့ အတော်ခက်ခဲမှာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဂူချန်သည် အေးဆေးစွာပင် ပြုံးလိုက်သည်။

"ခက်ခဲလေလေ ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလေလေပဲ။ အမှန်တရားဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ပျောက်မသွားဘူး။ အထောက်အထား ရှာရခက်တယ်ဆိုတာက အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ပါ။ ကျွန်တော်က အဲဒီဖုံးကွယ်ထားတာတွေကို ဖယ်ရှားပစ်မှာ"

ရွှယ်ချင်းချင်းမှာ အလုပ်သင်ရှေ့နေတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း အမှုအခင်းများကို ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းဖြင့် ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်းရှိသူဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအမှု၏ အခြေအနေကို ကြားသိလိုက်ရချိန်တွင်မူ သူမအနေဖြင့် အနိုင်ရရန် မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

'သက်သေအထောက်အထားတွေကို... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သွားရှာမှာလဲ...

အမှုကလည်း ပိတ်သွားပြီဆိုတော့... အခုအချိန်ကျမှ ဘာတွေများ ထပ်ပြီး ရှာတွေ့နိုင်ဦးမှာလဲ...

ရဲတွေတောင် ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့တာကို... ရှေ့နေတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဂူချန်က... ဘာတွေများ ထူးထူးခြားခြား ရှာဖွေနိုင်မှာမို့လို့လဲ...'

ထို့အပြင် ယခုအချိန်တွင် ရုပ်အလောင်းကို ဆေးစစ်ချက်ပြုလုပ်ရန်လည်း မဖြစ်နိုင်တော့သဖြင့် တန်ရှင်းရန် သေဆုံးရသည့် အကြောင်းရင်းကို မည်သူမျှ အတိအကျ မသိရှိနိုင်တော့ပေ။

ဂူချန်က "ကျွန်တော်က စိန်ခေါ်မှုရှိတဲ့ အမှုတွေကိုပဲ လက်ခံတာ။ အမှုတစ်ခုမှာ စိန်ခေါ်မှုမရှိရင် ဘာကြောင့် ကိုင်တွယ်ရမှာလဲ။ အဲဒါမျိုးဆိုရင် ရုံးက တခြားရှေ့နေတွေကိုပဲ လွှဲပေးလိုက်မှာ။ ရှေ့နေတစ်ယောက်အနေနဲ့ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာကို လုပ်ရမယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်။ တန်ကျန်းကောကို ကူညီမယ့်သူ မရှိတော့တဲ့အတွက် ကျွန်တော် ကူညီပေးမယ်။ တန်ရှင်းရန် ကိုယ့်ကိုကိုယ် အဆုံးမစီရင်ခဲ့ဘူးဆိုရင် သူ့သေဆုံးမှုမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေတယ်ဆိုရင် ဒီအမှုကို စုံစမ်းဖို့ လိုအပ်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်က ငွေရှာဖို့ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သူဌေး ဘာလုပ်ရမလဲ ပြောပါ။ ကျွန်မ အကောင်းဆုံး ကူညီပေးပါ့မယ်"

ရွှယ်ချင်းချင်းမှာ ဂူချန်ကို အားကျသည့်မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ခေါင်းဆောင်မှု စွမ်းရည်မျိုးကြောင့်ပင် သူမသည် ဂူချန်၏ ရုံးတွင် အလုပ်သင်ဆင်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းပင်။

သူမတစ်ဦးတည်းဆိုလျှင် ဤအမှုကို မည်သို့မျှ ကိုင်တွယ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

...

ဂူချန်သည် စနစ်၏ မျက်နှာပြင်ဆီသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

ဤအမှု၏ အရင်းအမြစ်မှာ မည်သည့်အရာဖြစ်သည်ကို သူကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ စနစ်ထဲတွင် သက်သေအထောက်အထားများမှာ တန်းစီ၍ ပေါ်လာသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းတို့အားလုံးမှာ မီးခိုးရောင်သာ ဖြစ်နေပြီး အမှန်တကယ် လက်တွေ့အသုံးပြုနိုင်ရန်အတွက် ဂူချန်ကိုယ်တိုင် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်နေသည်။

[တန်ရှင်းရန်၏ ဒိုင်ယာရီ]

[ဖျက်ဆီးခံထားရသည့် တန်ရှင်းရန်၏ အဆုံးစီရင်စာ]

[ယွမ်မြို့ အမှတ် ၃ အလယ်တန်းကျောင်း၏ အောင်ချက်ရာခိုင်နှုန်း]

[တန်ရှင်းရန်၏ သေဆုံးမှု ဗီဒီယို]

[ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည့် စောင့်ကြည့်ကင်မရာမှတ်တမ်းများ]

[တန်ရှင်းရန်၏ ကတိကဝတ်စာ]

[ကျောင်းအုပ်ကြီး ခန့်အပ်ထားသော အွန်လိုင်းစော်ကားသူများ]

[အရေးပေါ်လူနာတင်ယာဉ် ဘာကြောင့် နာရီဝက် နောက်ကျခဲ့တာလဲ]

[တန်ရှင်းရန်၏ ရုပ်အလောင်း စစ်ဆေးချက်အစီရင်ခံစာ]

[လန်ရှောင်ချူးကို အွန်လိုင်းမှ စော်ကားနှောင့်ယှက်သူများ]

အထောက်အထား တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို ကြည့်လိုက်တိုင်း ဂူချန်၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဤအရာများသည် တန်ရှင်းရန် သေဆုံးရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို တိကျစွာ ညွှန်ပြနေသည်။

ဂူချန် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး "မင်းလည်း ပြင်ဆင်ထား အခုပဲ ထွက်သွားကြမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရွှယ်ချင်းချင်းက "သူဌေး... ဘယ်ကိုသွားမှာလဲ" ဟု မေးသည်။

"မင်းကို အမှုလိုက်ပုံ သင်ပေးမယ်။ အထောက်အထား ရှာမယ်။ အဲဒီတုန်းက ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို သိအောင် လုပ်ရမယ်"

ဂူချန်က ပြန်ပြောသည်။

ရွှယ်ချင်းချင်းလည်း "ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု ပြောကာ ဂူချန်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။

သူတို့သည် ယွမ်မြို့ အမှတ် ၃ အလယ်တန်းကျောင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး တန်ရှင်းရန် တက်ခဲ့သော အတန်းသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

ကိုးတန်း ၆ အတန်း ၁၀၀၆ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ထိုအတန်းတွင် ကျောင်းသားသစ်များသာ ရှိတော့သည်။

တန်ရှင်းရန်၏ ယခင်အတန်းပိုင်ဆရာ ယန်ခိုင်လုံမှာ ယခုအခါ ကျောင်းသားသစ်များကို သင်ကြားပေးနေသည်။

စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားစဉ် ယန်ခိုင်လုံက ကျောင်းသားတစ်ဦးကို ဆူပူနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျောင်းသားမှာ အတန်းရှေ့တွင် ရပ်ကာ ဆူပူခံနေရသည်။

"မင်းက ကိုးတန်းတက်နေတာ။ မင်းရဲ့ သင်္ချာအမှတ်က ဒါပဲလား။ ၁၂၀ မှာ ၈၀ ပဲ ရတာလား။ မင်းက လူမိုက်လား သင်ပေးတာကိုလည်း မမှတ်မိဘူး။ လူမိုက်တောင် နားလည်နိုင်တာကို မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ညံ့နေရတာလဲ။ ၁၀၀၆ အတန်းဆိုတာ ထူးချွန်တန်းလေ။ အဲဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ မင်း သိလား"

"ဒီလောက်ပဲ အမှတ်ရရင် မင်း ဒီအတန်းမှာ ဆက်နေနိုင်မယ် ထင်လား။ ငါ သင်လာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီ။ မင်းလောက် ညံ့တဲ့ ကျောင်းသားမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ နောက်တစ်ခါ ဒီလိုအမှတ်မျိုး ထပ်ရရင် မင်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းပြီး ကျောင်းက ထွက်သွားတော့ ငါ့ကို အရှက်မခွဲနဲ့။ ၁၀၀၆ ရဲ့ အောင်ချက်ရာခိုင်နှုန်း ကျသွားရင် မင်း တာဝန်ယူနိုင်လား"

"လူမိုက်... တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့လူ ဒီလောက် လွယ်တဲ့ ပုစ္ဆာကိုတောင် မတွက်တတ်ဘူး။ အခုချက်ချင်း အခေါက် ၅၀ ကူးရေးလိုက်"

ယန်ခိုင်လုံက ဒေါသတကြီး ဆူပူနေသည်။