အခန်း ၉၂

အခန်း ၉၂

ယန်ခိုင်လုံသည် စာမေးပွဲဖြေဆိုထားသော စာရွက်ကို ကိုးတန်းကျောင်းသားတစ်ဦး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသည့်ပုံစံဖြင့် ထိုကျောင်းသားအား ကန်ကျောက်လိုက်သည်။

ယန်ခိုင်လုံမှာ အရပ်ရှည်ပြီး ကြံ့ခိုင်သန်မာသူဖြစ်ရာ ယွမ်မြို့ အမှတ်၃ အလယ်တန်းကျောင်းရှိ မည်သည့်ကျောင်းသားကမျှ သူ့ကို ပြန်လည်မခုခံရဲကြပေ။

ဤကျောင်းသည် မြို့တွင်း ထိပ်တန်းအလယ်တန်းကျောင်း ၅ ကျောင်းတွင် တစ်ကျောင်းအပါအဝင်ဖြစ်သည်။

ယန်ခိုင်လုံသည် ကျောင်း၏ အောင်ချက်ရာခိုင်နှုန်း ပိုမိုမြင့်မားစေရန်အတွက် ကျောင်းသားများကို ရိုက်နှက်ဆူပူခြင်းကို အမြဲပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။

ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းက သူ၏ ရာထူးတိုးမြှင့်မှုနှင့် လစာတိုးမြှင့်မှုအတွက် အလွန်အရေးပါသောကြောင့်ပင်။

ထိုကျောင်းသားမှာ အတန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး တောင်းပန်စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ကတိပေးပါတယ်။ သင်္ချာမှာ အမှတ် ၈၀ ထပ်မရအောင် ကြိုးစားပါမယ်။ သင်္ချာကို သေချာလေ့လာပြီး အတန်းအတွက်ရော၊ ဆရာအတွက်ရော၊ ကျောင်းအတွက်ပါ အရှက်မရအောင် လုပ်ပါ့မယ်" ဟု ခေါင်းငုံ့လျက် တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုနေသည်။

"နောက်တစ်ခါ အမှတ် ၈၀ ထပ်ရရင်တော့ ကျွန်တော့်ပစ္စည်းတွေ သိမ်းပြီး ကျောင်းကနေ အပြီးထွက်သွားပါမယ်..."

သူက ခေါင်းကို ပို၍ ငုံ့လိုက်သည်။

ထို့နောက် ယန်ခိုင်လုံသည် မိန်းကလေးကျောင်းသူတစ်ဦးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာလည်း သင်္ချာအမှတ်မကောင်းသကဲ့သို့ အိမ်စာကိုလည်း အပြီးမလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ယန်ခိုင်လုံ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို အေးစက်သွားသည်။

"ဘာလို့ အိမ်စာကို မပြီးတာလဲ မင်းဖေဖေဆေးရုံတက်နေရတာက အကြောင်းပြချက် ဖြစ်လာလို့လား။ မင်းဖေဖေ သေသွားရင်တောင် မင်း အိမ်စာကို ပြီးအောင်လုပ်ရမှာပဲ မင်းအမေ စောစောစီးစီး ဆုံးသွားတာ မဆန်းပါဘူး။ အိမ်စာပြီးအောင်တောင် မင်းကို ဘယ်သူမှ မသင်ပေးခဲ့ကြဘူးလား"

"တခြားသူတွေကျတော့ အိမ်စာပြီးအောင် လုပ်နိုင်ကြပါလျက်နဲ့ မင်းက ဘာလို့ မလုပ်နိုင်တာလဲ မင်းအဖေ ဆေးရုံတက်နေတာနဲ့ မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ဒီတစ်ခါ သင်္ချာအမှတ် နိမ့်နေတာကို ကြည့်ပါဦး။ အိမ်စာတောင် မပြီးသေးဘဲနဲ့ အမှတ်ကောင်းချင်နေသေးတယ်ပေါ့လေ"

ယန်ခိုင်လုံသည် ထိုမိန်းကလေးကို ဆက်လက်၍ ဆူပူလေသည်။

"အသုံးမကျတဲ့သူကတော့ အသုံးမကျတာပဲ။ နောက်အပတ် ကျောင်းတစ်ကျောင်းလုံးမှာ ဝေဖန်ခံရမယ် ကျောင်းသူအားလုံးရှေ့မှာ တောင်းပန်စာ ဖတ်ရမယ်။ မင်းအဖေကိုလည်း ကျောင်းခေါ်လာခဲ့ရမယ် သူ လာကိုလာရမယ်"

မိန်းကလေးမှာ ငိုရှိုက်ရင်း "ကျွန်မအဖေက ဆေးရုံမှာပါ... ကျွန်မက သူ့ကို ပြုစုပေးရဦးမှာမို့ သူ မလာနိုင်ပါဘူး" ဟု ပြောသည်။

ယန်ခိုင်လုံက "ဆေးရုံရောက်နေလို့ မလာနိုင်ဘူးပေါ့ မလာနိုင်ရင် တခြားဆွေမျိုးတွေကို ရှာလေ။ အိမ်စာမပြီးတာကို ဘာတွေ အကြောင်းပြချက်တွေ ပေးနေတာလဲ" ဟု ဆဲဆို လိုက်သည်။

မိန်းကလေးက "ကျွန်မ ဆွေမျိုးတွေက ယွမ်မြို့မှာ မရှိကြပါဘူး..." ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ယန်ခိုင်လုံက "မင်းအဖေက သေသွားလို့လား မသေဘူးဆိုရင် လာကိုလာရမယ်။ အခု ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲက ဘယ်လောက် အပြိုင်အဆိုင် များလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား။ ဖျားနေတာက မင်းရဲ့ အနာဂတ်ထက် ပိုအရေးကြီးလို့လား။ မင်း အမှတ်မကောင်းရင် ငါတို့ အတန်းနဲ့ ကျောင်းရဲ့ အောင်ချက်ရာခိုင်နှုန်း ဘယ်လောက် ထိခိုက်မလဲဆိုတာ မင်းသိလား။ အထက်တန်းကျောင်းကောင်းကောင်း မတက်ရရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ သိလား မင်းအဖေလိုမျိုး အသုံးမကျတဲ့ လျှပ်စစ်ဆိုင်ကယ်လေး စီးပြီး အမြဲတမ်း ဘဝရှုံးနေရလိမ့်မယ်"

"မင်းလည်း မင်းမိဘတွေလိုပဲ အသုံးမကျတဲ့သူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ် စုတ်ပြတ်နေတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ပြီး ဘာဖြစ်လာမယ်လို့ ထင်နေတာလဲ။ မင်းကြောင့် တစ်တန်းလုံးရဲ့ အောင်ချက်ရာခိုင်နှုန်းကို မထိခိုက်စေချင်ဘူး ကျောင်းသား ၅၂ ယောက်မှာ မင်းက ဘာလို့ အောက်ဆုံးမှာ ရှိနေရတာလဲ"

မိန်းကလေးမှာ ငိုကြွေးနေရင်း တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် "ကျွန်မ အမေနဲ့ အဖေက အသုံးမကျတဲ့သူတွေ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မအဖေက ခြေထောက်ကျိုးနေလို့ မလာနိုင်တာပါ" ဟု ပြောသည်။

ယန်ခိုင်လုံက "သူ လာကိုလာရမယ် တုတ်ကောက်နဲ့ပဲ ဖြစ်ဖြစ် လာခဲ့ရမယ်။ ခြေထောက်ကျိုးနေလို့ မလာနိုင်ဘူးပေါ့လေ နောက်တစ်ခါ ထပ်မေးမယ် သူ လာနိုင်သလား"

မိန်းကလေးက ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။

ယန်ခိုင်လုံက "ကောင်းပြီ မလာနိုင်ဘူးပေါ့လေ။ ခြေထောက်ကျိုးတာပဲ ဟုတ်လား မဟုတ်လား ငါသိတယ်။ သူ မလာနိုင်ရင် မင်း မနက်ဖြန် ကျောင်းမတက်နဲ့တော့။ အိမ်မှာပဲ စာကိုယ်တိုင်လေ့လာ၊ နောက်ရက်တွေကျရင် ကျောင်းက ထွက်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားလိုက်။ မင်းတစ်ယောက်တည်းကြောင့် တစ်တန်းလုံးရဲ့ အောင်ချက်ရာခိုင်နှုန်းကို မထိခိုက်စေရဘူး ကြားလား"

မိန်းကလေးမှာ မျက်လုံးများ နီရဲလျက် "ဆရာ... ကျွန်မ မှားမှန်းသိပါပြီ။ အိမ်စာကို သေချာပြီးအောင် လုပ်ပါမယ်။ စာကို ကြိုးစားကျက်ပါမယ်။ ကျွန်မ မှားပါတယ်..." ဟု ပြောသည်။

မိန်းကလေး၏ တောင်းပန်သောသဘောထားကို မြင်သောအခါ ယန်ခိုင်လုံ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် ပျော့သွားသည်။

"အေး အဲဒီလိုဆိုရင် နောက်အပတ်မှာ လူမြင်ကွင်းမှာ တောင်းပန်လိုက်။ နောက်တစ်ခါ အမှတ်မကောင်းရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ မင်းသိတယ်နော်။ ငါတို့ အတန်းမှာ စာမေးပွဲကျတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို လက်မခံဘူး"

"ငါ ဘာလို့ ဒီလို အသုံးမကျတဲ့ ကျောင်းသားအစုအဝေးနဲ့ပဲ တွေ့နေရတာလဲ။"

ယန်ခိုင်လုံသည် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ပစ်ပေါက်လိုက်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သေချာကြည့်ထား ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက် ရက်မကျန်တော့ဘူး။ ကြိုးစားကြ မင်းတို့ မကြိုးစားရင် တခြားသူတွေက မင်းတို့ကို ကျော်တက်သွားလိမ့်မယ်။ အထက်တန်းကျောင်းကောင်းကောင်းကို မဖြစ်မနေ တက်ကိုတက်ရမယ်။ မင်းတို့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက်ရော၊ ကျောင်းရဲ့ အောင်ချက်ရာခိုင်နှုန်းအတွက်ပါ ငါက မင်းတို့ ကောင်းစားစေချင်လို့ လုပ်ပေးနေတာ"

"ငါ တင်းကျပ်လွန်းတယ်လို့ မပြောကြနဲ့။ ငါ့လက်ထက်မှာ ဘယ်လောက်များတဲ့ ကျောင်းသားတွေက အထက်တန်းကျောင်းကောင်းတွေ ရသွားလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ဦး။ ငါက မင်းတို့အတွက် လုပ်ပေးနေတာ အခု ငါ တင်းကျပ်တာက မင်းတို့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက်ပဲ ငါ့ရဲ့ ကြိုးစားမှုကို နားလည်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်"

ဆဲဆိုပြီးနောက် ယန်ခိုင်လုံသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိနှိပ်သည့်နည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ ဆက်လက် ဟောပြောနေသည်။

ဂူချန်နှင့် ရွှယ်ချင်းချင်းတို့မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကြက်သေသေသွားကြသည်။

'ဒီလူက... တန်ရှင်းရန်ရဲ့ ဆရာတဲ့လား...

ဒီလောက်အထိ အောက်တန်းကျတဲ့ ကျောင်းဆရာတစ်ယောက်ကို ဆရာလို့ ခေါ်ဖို့ကော ထိုက်တန်ပါဦးမလား...'

'ကျောင်းသားတွေကို ဒီလောက်အထိ ဖိအားပေးနေတာ၊ ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်တာ၊ လူပုံအလယ်မှာ အရှက်ခွဲပြီး တောင်းပန်ခိုင်းတာနဲ့ ကတိကဝတ်စာတွေ အတင်းရေးခိုင်းတာတွေက... ကျောင်းသားတစ်ယောက်အတွက် ဘယ်လိုမှ မခံမရပ်နိုင်စရာပဲ...

ဒါတင်မကသေးဘူး...

ယန်ခိုင်လုံရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျောင်းသားတွေကို နှိမ်ချစော်ကားရုံတင်မကဘဲ မိဘတွေကိုပါ ထည့်ပြီး ဆဲဆိုနေတာကတော့... တကယ်ကို လွန်လွန်းတယ်...'

ဂူချန်က ရွှယ်ချင်းချင်းကို ကြည့်ကာ "မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရွှယ်ချင်းချင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ် ကျောင်းသို့ လာရောက်ခြင်းကလည်း သက်သေအထောက်အထားများ ရှာဖွေရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

အတန်းချိန်ပြီးဆုံး၍ ကျောင်းသားများ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ဂူချန်နှင့် ရွှယ်ချင်းချင်းတို့ အတန်းထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။

အတန်းချိန်ပြီးသော်လည်း ကျောင်းသားများမှာ ဆူညံခြင်းမရှိဘဲ အိမ်စာများကို တိတ်ဆိတ်စွာ လုပ်နေကြသည်။

ရွှယ်ချင်းချင်းက ဂူချန်၏ နောက်ကွယ်တွင် ဗီဒီယိုရိုက်ကူးနေသည်။

ဂူချန်သည် ကျောင်းသူတစ်ဦးကို ချဉ်းကပ်၍ "အိမ်စာတွေ အများကြီးလား ဘာလို့ အတန်းချိန်ပြီးတာတောင် လုပ်နေရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

မျက်ကွင်းညိုနေသော ကျောင်းသူလေးက "ဟုတ်ကဲ့ အများကြီးပဲ။ ည ၁ နာရီ၊ ၂ နာရီလောက်ထိ ရေးမှ ပြီးတယ်။ ကောင်းကောင်း အိပ်ခွင့်မရဘူး" ဟု ပြောသည်။

ဂူချန်က "မင်းတို့ အမှတ်မကောင်းရင် အတန်းပိုင်ဆရာက အဲဒီလိုပဲ ပြောတာလား" ဟု မေးသည်။

ကျောင်းသူလေးက "မဟုတ်ဘူး သူက ဒီထက် ပိုဆိုးသေးတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ အတန်းက အမှတ်နည်းနည်း ကောင်းလို့ပေါ့။ အမှတ်မကောင်းရင် မိဘတွေကို ဖုန်းခေါ်မယ်။ တောင်းပန်စာ ရေးခိုင်းမယ်။ နေ့တိုင်း ဆဲမယ် ရိုက်မယ်။ ကျွန်မတို့ အားလုံး အရိုက်ခံဖူးကြတယ်..." ဟု ပြောသည်။

ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကလည်း "ဟုတ်တယ် နေ့တိုင်း အရိုက်ခံရတာပဲ။ သူက မင်းတို့ ကောင်းစားစေချင်လို့ပါတဲ့" ဟု ဝင်ရောက်ကာ ပြောဆိုသည်။

ကျောင်းသားများမှာ တိုင်တန်းနေကြသော်လည်း လက်ထဲတွင် အိမ်စာများကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေကြဆဲပင်။

အိမ်စာပမာဏမှာ အမှန်တကယ်ပင် များပြားလှသည်။

ဂူချန် နောက်ထပ် မေးခွန်းများ မေးမည့်အချိန်တွင် ယန်ခိုင်လုံ ရောက်လာသည်။

"ပြင်ပလူတွေ အပြင်ထွက်သွားကြ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ကျောင်းသားတွေရဲ့ စာကို အနှောင့်အယှက်ပေးနေတာလား။ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်သူတွေလဲ ရဲခေါ်လိုက်မယ်နော်"

ယန်ခိုင်လုံက ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

ဂူချန်သည် သူ၏ ရှေ့နေအထောက်အထားစာရွက်ကို ပြသလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က တန်ကျန်းကောရဲ့ ရှေ့နေပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ တန်ရှင်းရန် သေဆုံးမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စုံစမ်းဖို့ ရောက်လာတာပါ။"

ဂူချန်၏ အထောက်အထားကို မြင်သည်နှင့် ယန်ခိုင်လုံမှာ သူတို့ကို အပြင်သို့ ချက်ချင်း နှင်ထုတ်ရန် ကြိုးစားသည်။

"ခင်ဗျားတို့ ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး။ ထွက်သွားကြ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး။ တရားရုံးက စီရင်ချက် ချပြီးသားပဲ။ မကျေနပ်ရင် တရားရုံးကိုပဲ ပြန်သွား။ ကျွန်တော်တို့ကျောင်းသားတွေကို အနှောင့်အယှက် မပေးနဲ့။ အတန်းထဲ ထပ်ဝင်ရင် ရဲကို တိုင်လိုက်မယ်"