အခန်း ၂

အခန်း (၂) ဒါကိုအဆိပ်လို့ ခေါ်ရသလား... ဒါက ငါကိုယ်တော်ရဲ့ မသေဆေးပဲ

ခန်းမအတွင်းရှိ လေထုမှာ အလွန်အမင်း မွန်းကျပ်ဖွယ် ကောင်းနေလေသည်။

ကျောက်ကောင်းမှာ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်၏။ သူ မထွက်ခွာမီ မျက်လုံးထဲတွင် တွေ့ရသော ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများက ချင်ရှီဟွမ်ကို အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်စေခဲ့လေသည်။ လေဟာပြင်ကို ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းကာ ဟိန်းဟောက်နေခဲ့သော သူ၏ စောစောက လုပ်ရပ်များမှာ ပြင်ပလူတစ်ယောက်အတွက်မူ လုံးဝ ရူးသွပ်နေသည်ဟု ထင်မြင်စေမည်ကို သူ သိထားလေသည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် လေးလံသော သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လှိုင်းထန်နေသော စွမ်းအင်များကို အတင်းအကျပ် ငြိမ်သက်စေလိုက်၏။ ဒုတိယမျိုးဆက်တွင် အဆုံးသတ်မည်ဟူသော ထိုဆူးချွန်ကြီးမှာ သူ၏ နှလုံးသား အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ အတင်းအကျပ် ဖိသွင်းခံလိုက်ရလေသည်။

သူသည် တော်ဝင်စားပွဲတော်နောက်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်လေသည်။ ဤအလင်းမျက်နှာပြင်ကို မောင်းထုတ်၍မရ၊ ဓားဖြင့် ဖျက်ဆီး၍မရဘဲ သူ့အတွက်သာ ပေါ်လာသောကြောင့် လောလောဆယ်တွင် ၎င်းနှင့်အတူ ယှဉ်တွဲနေထိုင်ရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

သူသည် ဧကရာဇ်ဖြစ်၏။ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ကျားရိုင်းတစ်ကောင် သူ့ဘေးတွင် လဲလျောင်းနေလျှင်တောင်မှ အကြောက်လွန်ပြီး သေဆုံးသွားရန် မဟုတ်ဘဲ ၎င်းကို ယဉ်ပါးအောင် ဆင့်ယဉ်ရန် နည်းလမ်းရှာရမည် ဖြစ်လေသည်။

"မင်းက ပညာတတ်ပြီး အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ဆိုထားမှတော့..."

ချင်ရှီဟွမ်က ယခုအခါ ငြိမ်သက်နေသော အလင်းမျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများက စားပွဲကို ညင်သာစွာ ခေါက်နေလျက် ဆက်ပြောလိုက်၏။

"မင်း ဘာတွေသိလဲဆိုတာ ငါကိုယ်တော် ကြည့်ရသေးတာပေါ့..."

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ခေါင်းတစ်ခြမ်းကိုက်ရောဂါက ပြန်လည် ဖောက်လာပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းခွံအတွင်း တုံးတိတိ လွှတစ်လက်ဖြင့် ပွတ်တိုက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ချင်ရှီဟွမ်သည် စားပွဲထောင့်ရှိ စန္ဒကူးသစ်သားသေတ္တာဆီသို့ အကျင့်ပါနေသည့်အတိုင်း လှမ်းယူလိုက်၏။

သူက အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ထူးဆန်းသော ရနံ့တစ်ခု ပျံ့လွင့်လာလေသည်။

ပိုးထည်ကူရှင်ပေါ်တွင် နဂါးမျက်လုံးအရွယ်ခန့်ရှိသော နီမြန်းသည့် ဆေးလုံးတစ်လုံးရှိနေပြီး ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်မှာ ရွှေရောင်အဆင်းဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။ ဤသည်မှာ အဂ္ဂိရတ်ဆရာ ရွှီဖူ မထွက်ခွာမီ အထူးချန်ထားရစ်ခဲ့သော ထိုက်ချင်းရွှေရည်မသေဆေးမင် ဖြစ်၏။ ၎င်းကို ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အနှစ်သာရအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြပြီး နေနှင့် လ၏ စွမ်းအင်များဖြင့် ဖော်စပ်ထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းကို သောက်သုံးခြင်းဖြင့် အသက်ရှည်စေပြီး မသေမျိုးအဖြစ်သို့ တက်လှမ်းခြင်း သို့ ရောက်ရှိနိုင်သည်ဟု ဆိုကြလေသည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် ဆေးလုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်တော့မည် ပြုလိုက်လေသည်။

ရုတ်တရက် သူ့ရှေ့ရှိ အစောပိုင်းက ငြိမ်သက်နေသော ရှောင်ဂျီ မျက်နှာပြင်သည် ပြင်းထန်စွာ လင်းလက်လာပြီး ၎င်း၏ အရောင်မှာ နူးညံ့သော အပြာဖျော့ရောင်မှ တောက်ပသော သတိပေးချက်အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

[သတိပေးချက်... သတိပေးချက်…]

[အမြင်အာရုံခံကိရိယာများမှ အန္တရာယ်များသော အရာဝတ္ထုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားသည်…]

[ရောင်စဉ်တန်း ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုကို လုပ်ဆောင်နေသည်... ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ခွဲခြားသတ်မှတ်နေသည်…]

ချင်ရှီဟွမ်၏ လက်သည် လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ မျက်ခုံးများက တင်းကြပ်စွာ တွန့်ချိုးသွားလေသည်။

"အခု ဘာဖြစ်ပြန်ပြီလဲ... မင်းလို နတ်ဆိုးပစ္စည်းက ငါကိုယ်တော် စားမယ့်အရာကိုတောင် ဝင်စွက်ဖက်မလို့လား..."

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဧရာမ ဦးခေါင်းခွံသင်္ကေတတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အောက်ဘက်တွင် ထင်ရှားသော အနီရောင်စာသား တစ်ကြောင်း ပါရှိလာလေသည်။

[အခုလုပ်ရပ်ကို ချက်ချင်းရပ်တန့်ပါ... သင့်လက်ထဲရှိ အရာသည် အလွန်ပြင်းထန်သော အဆိပ်အတောက် အရောအနှောအဖြစ် စစ်ဆေးတွေ့ရှိရသည်…]

"ရိုင်းစိုင်းလှချည်လား..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ဆေးလုံးကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။

"ဒါက မသေမျိုးဆရာသခင်ရွှီဖူ ရက်ပေါင်း လေးဆယ့်ကိုးရက်တိုင်တိုင် ဖော်စပ်ထားတဲ့ မသေဆေးပဲ... ဒါက မသေနိုင်ခြင်းအတွက် သော့ချက်ပဲ... မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဆိပ်လို့ စွပ်စွဲရဲရတာလဲ..."

[မသေဆေးလား…]

[အခြေခံ အော်ဂဲနစ်မဟုတ်သော ဓာတုဗေဒ ဒေတာဘေ့စ်ကို ဝင်ရောက်ရယူနေသည်…]

[ပါဝင်ပစ္စည်း ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှု အစီရင်ခံစာမှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်…]

[ပြဒါးဆာလဖိုက်... ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် ခြောက်ဆယ့်ငါးရာခိုင်နှုန်း ပါဝင်သည်... အများအားဖြင့် ဟင်္သာပြဒါးရိုင်းဟု လူသိများသည်... ၎င်းတွင် စိတ်ငြိမ်စေသော ဂုဏ်သတ္တိများ ရှိသော်လည်း ပြဒါးပါဝင်မှု လွန်ကဲခြင်းကြောင့် အာရုံကြောကို ထိခိုက်စေသော ပြင်းထန်သည့် အဆိပ်အတောက် ပါဝင်သည်…]

[ခဲတက်ထရော့ဆိုဒ်... ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ပါဝင်သည်... အများအားဖြင့် ခဲနီ ဟု လူသိများသည်... ခဲအဆိပ်သင့်ခြင်းကို ဖြစ်စေပြီး ဦးနှောက်နှင့် ကျောက်ကပ်ကို ပျက်စီးစေသည်…]

[လင်းနို့ချေး... ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ပါဝင်သည်... အာဟာရဓာတ် အနည်းငယ် ပါဝင်သော်လည်း ၎င်း၏ သန့်ရှင်းမှု အခြေအနေမှာ စိုးရိမ်ဖွယ်ရာ ဖြစ်သည်…]

[ပျားရည်နှင့် အမည်မသိ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ... ငါးရာခိုင်နှုန်း ပါဝင်သည်... အစေးကပ်ရန်နှင့် အရသာအတွက် အသုံးပြုသည်…]

ချင်ရှီဟွမ်သည် ဤရင်းနှီးမှုမရှိသော ဝေါဟာရများကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူသည် အများစုကို နားမလည်နိုင်သော်လည်း ပြင်းထန်သော အဆိပ်အတောက်၊ ဦးနှောက်ကို ပျက်စီးစေသည် နှင့် လင်းနို့ချေး ဟူသော စကားလုံးများကိုမူ မှတ်မိလေသည်။

အထူးသဖြင့် လင်းနို့ချေး ဟူသော စကားလုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချင်ရှီဟွမ်၏ ဗိုက်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားလေသည်။ အစောပိုင်းက ထူးဆန်းသော ရနံ့မှာ ချက်ချင်းပင် ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းအောင် ပြောင်းလဲသွား၏။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ..."

ရွံရှာမိသော်လည်း ချင်ရှီဟွမ်သည် နှုတ်အားဖြင့် ဆန့်ကျင်နေဆဲဖြစ်သည်၊ ဤသည်မှာ မသေနိုင်ခြင်းအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ ယုံကြည်ချက်ဖြစ်လေသည်။

"အဂ္ဂိရတ်ဆရာတွေက ဟင်္သာပြဒါးရိုင်းဟာ သန့်စင်တဲ့ ယန်ဓာတ်ဖြစ်ပြီး နှလုံးသားနဲ့ စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေနိုင်တယ်လို့ ဆိုကြတယ်... ငါကိုယ်တော် သောက်လိုက်တိုင်း ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ ပူလောင်မှုကို ခံစားရပေမယ့် ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကတော့ အချိန်အတော်ကြာအောင် အလွန်အမင်း တက်ကြွလာတာ အမှန်ပဲ... ဒါက ဆေးရဲ့ အစွမ်းကို သက်သေပြနေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

အလင်းမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ စာသားများသည် လှောင်ပြောင်သရော်ကာ ဆုံးမလိုသော လေသံအနည်းငယ်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ လိမ့်တက်သွားလေသည်။

[စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တက်ကြွမှုနှင့် ပတ်သက်၍ ရှင်းလင်းချက်…]

[ဤသည်မှာ လေးလံသော သတ္တုအဆိပ်သင့်ခြင်း၏ ပုံမှန် လက္ခဏာရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်... ခဲနှင့် ပြဒါးတို့သည် သင့်အာရုံကြော ထုတ်လွှင့်မှုကို နှောင့်ယှက်ပြီး ကနဦးလက္ခဏာများအနေဖြင့် စိတ်ဖောက်ပြန်ခြင်း၊ စိတ်တိုလွယ်ခြင်းနှင့် အိပ်မပျော်ခြင်းတို့ကို ဖြစ်စေသည်…]

[အသုံးပြုသူအနေဖြင့် မကြာသေးမီက အောက်ပါအခြေအနေများကို မကြာခဏ ခံစားခဲ့ရခြင်း ရှိမရှိ မေးခွင့်ပြုပါ…]

[စိတ်တိုလွယ်ခြင်း၊ စိတ်ခံစားမှုများကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း... ဥပမာအားဖြင့် အစောပိုင်းက တိုင်ကို လွှနှင့်တိုက်ချင်ခဲ့ခြင်းမျိုး…]

[မကြာခဏ ခေါင်းကိုက်ခြင်း၊ ခေါင်းမူးခြင်း…]

[ဝမ်းဗိုက် နာကျင်ခြင်း၊ ဝမ်းချုပ်ခြင်း…]

[အတက်အကျရှိသော မှတ်ဉာဏ် ကျဆင်းခြင်း…]

ဤရောဂါလက္ခဏာလေးခုကို ကြည့်ပြီးနောက် ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးအိမ်များက ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားလေသည်။

အားလုံးက ကိုက်ညီနေလေသည်။ တစ်ခုချင်းစီက သူ၏ မကြာသေးမီက ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေကို တိကျစွာ ဖော်ပြနေ၏။

အထူးသဖြင့် စိတ်တိုလွယ်ခြင်းနှင့် ခေါင်းကိုက်ခြင်းတို့သည် သူ့ကို အိပ်မပျော်သည့် ညများစွာအထိ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့လေသည်။ တော်ဝင်သမားတော်များကမူ တိုင်းပြည်ရေးရာများကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်းနှင့် နှလုံးမီး အလွန်အမင်း တောက်လောင်ခြင်းဟုသာ ဆိုကြလေသည်။ မည်သူကမျှ ဆေးလုံးများကို သံသယဝင်ရန် မရဲဝံ့ခဲ့ကြပေ။

"မင်း..."

ချင်ရှီဟွမ်၏အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ကွဲနေလေသည်။ သူက မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တောက်ပသော အနီရောင် ဆေးလုံးကို ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ မသေနိုင်ခြင်း အပေါ် ယုံကြည်မှုဟူသော ကြီးမားလှသည့် အဆောက်အအုံကြီးတွင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"မင်းက ဒါကို အဆိပ်သင့်တာလို့ ပြောချင်တာလား..."

[ဟုတ်ပါတယ်... ရာခိုင်နှုန်းပြည့် အဆိပ်သင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်…]

[သင်၏ လက်ရှိ သောက်သုံးမှု ပမာဏအပေါ် အခြေခံ၍ တစ်နေ့လျှင် တစ်လုံးဟု ခန့်မှန်းရပါက သင်၏ အသည်းနှင့် ကျောက်ကပ် လုပ်ဆောင်ချက်များသည် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေနိုင်သည်... ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် ပူလောင်မှုကို ခံစားရသည် ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်တော့ သင်၏ အစာအိမ်နံရံက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်…]

[ရှင်းရှင်းပြောရလျှင် ဤအရာများကို အလွန်အကျွံ စားသုံးခြင်းက သင့်ကို မသေနိုင်ခြင်းသို့ ရောက်စေမည် မဟုတ်ပါ... ၎င်းက သင့်ကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ သေဆုံးစေမည်ဖြစ်ပြီး သင်မသေမီ ရူးသွပ်သွားနိုင်သည်…]

ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ သေဆုံးစေမည်…..

ဤစကားလုံးများက ချင်ရှီဟွမ်၏ အထိခိုက်မခံနိုင်ဆုံးသော အာရုံကြောကို ထိမိသွားလေသည်။ သူသည် အဘယ်ကြောင့် မသေနိုင်ခြင်းကို ရှာဖွေခဲ့သနည်း။ ချင်အင်ပါယာ ၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ထာဝရ တည်တံ့ခိုင်မြဲရေးအတွက် မဟုတ်ပါလော။ အကယ်၍ ဤဆေးက သေဒဏ်ပေးသည့် အမိန့်စာဖြစ်နေပါက...

"ရွှီဖူ..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ လူသတ်ချင်စိတ်များ လင်းလက်သွားလေသည်။ သူ၏ လက်ကို ပြင်းထန်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ အဖိုးတန်သော ထိုက်ချင်းရွှေရည်မသေဆေး မှာ ချက်ချင်းပင် အမှုန့်ဖြစ်သွား၏။ ခြောက်သွေ့နေသော သွေးကွက်များနှင့် ဆင်တူသည့် အနီရောင် ဖုန်မှုန့်များက သူ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ လျှောကျသွားလေသည်။

ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ဤထူးဆန်းသည့် မျက်နှာပြင်ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ရန် သူ ဆန္ဒမရှိသေးသော်လည်း သူ၏ အသက်နှင့်မူ လောင်းကစား မလုပ်ရဲပေ။

"မင်းက ဒါကို အဆိပ်လို့ ပြောနေမှတော့..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူ၏ ဝတ်ရုံထဲမှ အနက်ရောင် ပိုးပဝါတစ်ထည်ကို ဆွဲထုတ်ကာ သူ၏ လက်များကို ရွံရှာဖွယ်ရာဖြင့် သုတ်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းရဲ့ အမြင်အရ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ခေါင်းကိုက်တာကို ဘယ်လို ကုသသင့်သလဲ... မင်းဆီမှာ အစစ်အမှန် မသေဆေး ရှိနေတာများလား..."

[ကျွန်ုပ်တွင် မသေဆေးမရှိပါ... ကျွန်ုပ်သည် ဉာဏ်ရည်တု တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရာဝတ္ထုများကို ဖန်တီး၍မရပါ…]

[သို့သော် သင်၏အတွက် ခေတ်သစ် သိပ္ပံနည်းကျ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု ဗားရှင်း ၁.၀ ၊ ချင်ရှီဟွမ်အတွက် အထူးထုတ် ကို ပံ့ပိုးပေးနိုင်ပါသည်…]

အလင်းမျက်နှာပြင်မှာ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလာပြီး စာရင်းတစ်ခုကို ပြသလိုက်လေသည်။

[ဆေးညွှန်းမှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်…]

[၁။ ဆေးလုံးများ သောက်သုံးခြင်းကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်ပါ... ဤသည်မှာ သင့်အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ပထမဆုံး ခြေလှမ်းဖြစ်သည်…]

[၂။ ရေနွေးများများ သောက်ပါ... ဇီဝဖြစ်စဉ်ကို အားပေးပြီး လေးလံသော သတ္တုများကို စွန့်ထုတ်ရာတွင် အရှိန်မြှင့်ပေးသည်... ရိုးအီနေသော်လည်း သင့်အတွက် အလွန် အသုံးဝင်ပါသည်…]

[၃။ လုံလောက်သော အိပ်စက်ခြင်းကို ရယူပါ... တစ်ညလျှင် အနည်းဆုံး လေး ရှီချန် ၊ ရှစ်နာရီ အိပ်စက်ရန် အကြံပြုပါသည်... သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် အသနားခံစာများကို မစစ်ဆေးပါနှင့်…]

[၄။ ဆားနှင့် အဆီပါဝင်မှုနည်းသော အစားအစာများကို စားသုံးပါ... ဆားနယ်ထားသော အသားများကို လျှော့စားပါ... သင့်ခေတ်တွင် ရရှိနိုင်သော လတ်ဆတ်သည့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များဖြစ်သည့် အရွက်ချဉ်၊ ကြက်သွန်မိတ်ကဲ့သို့သော အရာများကို ပိုမိုစားသုံးပါ…]

ဤရိုးရှင်းသော အကြံပြုချက်များကို ကြည့်ပြီးနောက် ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုက ပို၍ နက်ရှိုင်းသွားလေသည်။

"ဒါပဲလား..."

သမုဒ္ဒရာလေးစင်းအတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ကြီးမြတ်လှသည့် ပထမချင်ဧကရာဇ် ဖြစ်သော သူ့ကို ဤနတ်ဘုရားစာအုပ်မှ ပေးအပ်သော အသက်ရှည်စေသည့် နည်းလမ်းများမှာ တောသူတောင်သားများ၏ နည်းလမ်းများနှင့် ဘာမျှမကွာခြားပေလော။

ရေနွေးသောက်ရမည်လော။ အိပ်ရမည်လော။

"ငါကိုယ်တော်က မသေနိုင်ခြင်းကို ရှာဖွေနေတာ... ထာဝရအသက်ကို ရှာဖွေနေတာကွ..."

ချင်ရှီဟွမ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

"သာမန်လူသေတွေရဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ ကျန်းမာရေး အလေ့အကျင့်တွေကို ငါကိုယ်တော်က မင်းကို ဘာလို့ မေးနေစရာလိုမှာလဲ..."

[မသေနိုင်ခြင်းအတွက် ရှာဖွေမှုရလဒ်များ…]

[ရှာဖွေမှုရလဒ်များ... သုည ခု…]

[ကျွန်ုပ်၏ ဒေတာဘေ့စ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော နှစ်ဆယ့်တစ် ရာစုတွင်ပင် လူသားများသည် ထာဝရအသက်ကို မရရှိသေးပါ... လူသားများ၏ ပျမ်းမျှသက်တမ်းမှာ ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် ၇၅ နှစ်မှ ၈၀ နှစ်အထိ ဖြစ်သည်…]

[သို့သော်လည်း သင်၏ လက်ရှိအခြေအနေနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အသက် ၈၀ အထိ နေထိုင်ရခြင်းသည်ပင် ကြီးမားသော အောင်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ... အကယ်၍ သင်သည် ထိုအနီရောင် ဆေးလုံးကို ဆက်လက် စားသုံးနေမည်ဆိုပါက သင်သည် နောက်ထပ် နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် သုံးနှစ်ခန့်သာ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်ဟု ကျွန်ုပ် ခန့်မှန်းရပါသည်... သတိပေးချက်... ဘီစီ ၂၁၀…]

ဘီစီ ၂၁၀ …

ချင်ရှီဟွမ်သည် ဤကိန်းဂဏန်းကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။ ယခုနှစ်သည် သူ၏ နန်းသက် ၃၇ နှစ်မြောက်ဖြစ်ပြီး ဘီစီ ၂၁၀ ပင် ဖြစ်၏။

သူ၏ ကျောပြင်တွင် အေးစက်သော ချွေးများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ဤအရာက သူ၏ သေဆုံးမည့် ရက်စွဲကို ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်နေခြင်းလော။ ၎င်းသာမရှိပါက သူသည် ဤဆေးလုံးများကို ဆက်လက်သောက်သုံးနေမည်ဖြစ်ပြီး ယခုနှစ်သည် သူ၏ နိဂုံးချုပ် ဖြစ်သွားမည်လော။

ခန်းမဆောင်ကြီးသည် တစ်ဖန် သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်လေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် ဒေါသထွက်မှု နည်းပါးသွားပြီး သေဆုံးရမည်ကို အမှန်တကယ် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပိုမို ပါဝင်နေလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ချင်ရှီဟွမ်သည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ လေးလံသော သစ်သားတံခါးရွက်များကို တွန်းဖွင့်လိုက်လေသည်။ အပြင်ဘက်မှ အေးစက်သော လေများ တိုးဝင်လာပြီး ခန်းမအတွင်း၌ ရစ်ဝဲနေသော ဆေးလုံးများ၏ ချိုအီအီနှင့် ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းသော ရနံ့များကို လွင့်စင်သွားစေ၏။

ညကောင်းကင်ယံရှိ ကျဲပါးနေသော ကြယ်များကို ကြည့်နေသည့် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးနေလေသည်။

"ရေနွေး..."

ချင်ရှီဟွမ်က ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း ငြင်းဆန်၍မရသော အာဏာစက် ပါဝင်နေလေသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ မိန်းမစိုးများသည် အတွင်းဘက်မှ စကားပြောသံကို မကြားရသော်လည်း မည်သည့်အသံကိုမဆို ကြားနိုင်ရန် နားစွင့်နေခဲ့ကြလေသည်။ ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူငယ်မိန်းမစိုးတစ်ဦးသည် ဗန်းတစ်ချပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လာပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ပျစ်ချွဲချွဲ ဆန်ပြုတ်ကဲ့သို့ အရည်တစ်ခွက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

"အရှင်မင်းကြီး... ဆန်ပြုတ်ရပါပြီ..."

"လွှင့်ပစ်လိုက်..."

ချင်ရှီဟွမ်က လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

လူငယ်မိန်းမစိုးလေးမှာ လန့်ဖြတ်သွားပြီး သူ၏ လက်များပင် တုန်ယင်သွားလေသည်။

"အ... အရှင်မင်းကြီး..."

"လွှင့်ပစ်လိုက်လို့ ငါကိုယ်တော် ပြောနေတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က လှည့်လာပြီး ပန်းကန်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါကိုယ်တော့်အတွက် ရေယူခဲ့... ရေကျက်အေး... ကျိုချက်ထားတဲ့ ရေကျက်အေးယူခဲ့..."

ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ရေကျက်အေး သောက်လိုသော ဧကရာဇ်၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော စိတ်ကြောင့် လုံးဝ ရှုပ်ထွေးသွားသော်လည်း လူငယ်မိန်းမစိုးလေးသည် ထပ်မံ၍ မမေးရဲတော့ပေ။ သူသည် အမြန်အဆန် ဆုတ်ခွာသွားပြီး ခဏအကြာတွင် အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ရေကျက်အေး တစ်ခွက်နှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာလေသည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် ကြေးခွက်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ၎င်းအတွင်းရှိ ကြည်လင်ကာ လှိုင်းကြက်ခွံ ထနေသော အရည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဘေးတွင် ဝဲပျံနေသော အလင်းပေါက် မျက်နှာပြင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လက်မထောင်ပြထားသော သင်္ကေတတစ်ခု လင်းလာလေသည်။

[ပညာရှိသော ရွေးချယ်မှုပင်... ရေဓာတ်ဖြည့်တင်းခြင်း +၁.. ကျန်းမာရေးတန်ဖိုး အနည်းငယ် တိုးလာသည်…]

ချင်ရှီဟွမ်သည် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခေါင်းကို နောက်သို့ပစ်ကာ မည်သည့် အရသာမျှမရှိသော ရေကျက်အေးကို တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် သောက်ချလိုက်လေသည်။

ပူနွေးသော အရည်များသည် သူ၏ လည်ချောင်းမှတစ်ဆင့် အစာအိမ်ထဲသို့ စီးဆင်းသွား၏။ ၎င်းတွင် ဆေးလုံးများ၏ ပြင်းထန်ပြီး ပူလောင်သော သက်ရောက်မှု မရှိသော်လည်း ထူးဆန်းစွာပင် သူ၏ အစာအိမ်ထဲတွင် အမြဲရှိနေတတ်သော အဆက်မပြတ် ရစ်နာနေသည့် နာကျင်မှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် သက်သာသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဤသည်မှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကြောင့် ဖြစ်နိုင်လေသည်။ ရေနွေးက အမှန်တကယ်ပင် ထိရောက်မှု ရှိခြင်းလည်းဖြစ်နိုင်၏။

ချင်ရှီဟွမ်သည် ကြေးခွက်ကို ချထားလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက လင်းယုန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တစ်ဖန်ပြန်လည် စူးရှလာလေသည်။ သူသည် အလင်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ချိန်ခွင်လျှာမှာ စတင်၍ ပြောင်းလဲလာလေသည်။

အကယ်၍ ၎င်းက အဆိပ်ကို ခွဲခြားနိုင်ပြီး အနာဂတ်ကို သိရှိကာ အကောင်းအဆိုးကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်ပါက... သူသည် ဤကျယ်ပြန့်လှသော အင်ပါယာကြီးကို အုပ်ချုပ်ရန် ၎င်းကို အသုံးပြုနိုင်မည်လော။ အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ရန်သူများကို ရှာဖွေရန် ၎င်းကို အသုံးပြုနိုင်မည်လော။

"ရှောင်ဂျီ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ဤထူးဆန်းသော အမည်နာမကို ပထမဆုံးအကြိမ် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း သူ၏ လေသံမှာမူ မာနကြီးနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

"မင်းက အများကြီး သိတယ်လို့ ဆိုထားတာပဲ... ဒါဆို ငါကိုယ်တော် မင်းကို မေးမယ်... ဒီဆေးလုံးကလွဲရင် ငါကိုယ်တော့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တခြားဘာအဆိပ်တွေ ရှိနေသေးလဲ..."

ဤသည်မှာ ဆေးဝါးနှင့် ပတ်သက်သော မေးခွန်းမဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ လူများနှင့် ပတ်သက်သော မေးခွန်းဖြစ်လေသည်။

မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ညွှန်တံလေးသည် အဓိပ္ပာယ် နှစ်ခွကို နားလည်သကဲ့သို့ တစ်ချက် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားလေသည်။

[၎င်းသည် သင်ဆိုလိုသောအရာမှာ ဓာတုဗေဒ အဆိပ်လော သို့မဟုတ် နိုင်ငံရေး အဆိပ်လော ဆိုသည့်အပေါ်တွင် မူတည်ပါသည်…]

[အကယ်၍ နောက်ပိုင်းအရာဆိုလျှင် နန်းတွင်းကူညီမှုစနစ်ကို ဖွင့်ရန် အကြံပြုပါသည်... သို့သော် ဤစနစ်သည် စွမ်းအင်အလွန်စားပြီး... စိတ်ပျက်ဖွယ်ကောင်းနိုင်ပါသည်... သင့်အနေဖြင့် ယခု ကင်မရာ... ဆိုလိုသည်မှာ သင်၏ မျက်လုံးများမှတစ်ဆင့် သင်၏ အသနားခံစာများကို စကင်ဖတ်ရန် သေချာပါသလား…]

ချင်ရှီဟွမ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်စက် အပြုံးရေးရေးလေးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"ခွင့်ပြုတယ်..."